✔️سعدی، یکی از خود ماست🔻
✍🏽سهند ایرانمهر

اول اردیبهشت روز بزرگداشت سعدی است. هانری ماسه (تحقیق درباره سعدی ص.345) می¬گوید:« ما غربی¬ها وقتی اشعار شاعران بزرگ فارسی گوی را می خوانیم با وجود همه نبوغشان فکری ناآشنا و دیر فهم را در آنان می ینیم. در آثار سعدی این دیرفهمی از بین می رود و پیوستگی دایمی و معتدل میان عقل و تخیل، این فلسفه عقل سلیم و این اخلاق کاملا عملی و قابل فهم با سبکی سلیس مشاهده می شود». بنابراین ارنست رنان، درست می گفت که :«سعدی در واقع یکی از خود ماست». حالا می خواهم به سیاق و شکل خلاصه ای که دکتر محمدعلی همایون کاتوزیان به خوبی بیان کرده¬اند یکی ازنمودهای «شکل خودم ما» است ها را با شرح چگونگی پدید آمدن «گلستان» در اینجا یادآوری کنم...
متن کامل را در لینک پایین بخوانید🔻
https://telegra.ph/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C-%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D9%85%D8%A7%D8%B3%D8%AA-04-19

📋 اقتراح رواقی‌‌گری و معناگرایی در اتاق درمان.

#دکتر_محمود_مقدّسی.دکتری فلسفه، کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی. تهران

دردهای فلسفی یا زخم‌های کودکی

در این یادداشت می‌کوشم ابتدا نشان بدهم که "فلسفه‌ورزی" و "آراء فلسفی" به چه معنا با سلامت روان مرتبط‌اند و چه نسبتی با روان‌درمانی دارند. پس از آن به آسیب‌شناسیِ این نسبت می‌پردازم و در نهایت با دعوت به نوعی گفتگو، این نوشتار را به پایان می‌برم.

🧷یک

امروزه دیگر بسیاری از ما این تعریف را پذیرفته‌ایم که انسان موجودی زیستی، روانی، اجتماعی و معنوی است. امّا مراد از معنوی یا معناجو بودن در این تعریف چیست و چرا نمی‌توان آن را ذیلِ وصفِ روانی یا روانشناختی قرار داد؟ معنوی در اینجا به معنای پیروی از یک سنّت دینی یا عرفانی خاص نیست. معناجو بودن یعنی تلاش برای رسیدن به روایتی منسجم و موجّه در مورد زندگی و یافتنِ هدف، کارکرد یا ارزشی برای آن. امّا این وصف را نمی‌توان ذیلِ وصف روانی یا روان‌شناختی قرار داد چون جستجوی معنا همیشه امری درون‌روانی یا بین‌فردی نیست و در بسیاری موارد سویه‌های هستی‌شناختی و متافیزیکال پیدا می‌کند و ما را ناگزیر از تأمل دربارۀ چیستی انسان و جهان و نسبت این دو می‌کند.
فیلسوفان و روان‌درمانگران اگزیستانسیالیست معتقدند که نادیده گرفتن این بخش از هستی انسانی یا ناکامی در آن، صرفاً به نوعی دردِ گنگ معنوی دامن نمی‌زند بلکه سمپتوم‌های گوناگونی را در زندگی روزمرّه و روابطِ بین‌فردی ما انسان‌ها بوجود می‌آورد. از این جهت، آسیب‌های ناشی از ناکامی در این بعد از حیاتِ انسانی را می‌توان بخشی مستقیم یا غیرمستقیم از روان‌رنجوری‌هایی دانست که در اتاق درمان با آن‌ها سر و کار داریم.

🧷دو

با نظر به تاریخ فلسفه می‌توان دید که این جستجوی معنوی با قلمروهای مختلفی از فلسفه از قبیلِ متافیزیک، فلسفه‌ی اخلاق، فلسفه‌ی زبان، زیبایی‌شناسی، فلسفه‌ی دین و ... گره خورده است و فیلسوفانِ بسیاری از یونان تا کنون (خصوصاً تا پیش از شکل‌گیری علمِ روان‌شناسی مدرن) عمیقاً به تحلیل توأمانِ سویه‌های روان‌شناختی و معنویِ زندگی انسانی پرداخته‌اند. به همین دلیل، وقتی پایِ این جستجوی معنوی به میان می‌آید، اندیشه‌های فلسفی و "ذهنِ فلسفی" منابعِ مهمی برای جستجو یا پاسخگویی هستند.

🧷سه

شاید آنچه تا اینجا گفته‌ام بدیهی به نظر برسد. امّا مشکل با نوعی تقلیل‌گرایی (Reductionism) آغاز می‌شود: تحویل بردنِ سویه معنوی به سویه‌های زیستی و روانیِ حیات انسان. در این وضعیت تصوّر بر این است که جستجوی معنوی حتی اگر ارزشمند باشد، اغلب قابلِ تحلیل بر اساسِ نیازهایی زیستی یا روانشناختی ما انسان‌ها است. مثلاً اضطرابِ مرگ با اضطراب جدایی گره می‌خورد، احساس بی‌معنایی محصولِ روان‌رنجوری دانسته می‌شود و جستجوی معنوی در بهترین حالت، نیازی در بالاترین مراحلِ هرمِ نیازها در نظر گرفته می‌شود که ناکام شدنش، ارتباط چندانی با آسیب‌شناسی‌های معمولِ زندگی روزمرّه ندارد. در این صورت، آشنایی با فلسفه برای رواندرمانگر ضرورتِ چندانی نخواهد داشت و به میان کشیدنِ پای فلسفه‌ورزی به اتاقِ درمان، خلطِ مرزهای حرفه‌ای یا حتی نوعی مقاومت به درمان خواهد بود. در این چارچوب، وقتی گفتگویی فلسفی در اتاق درمان در می‌گیرد، اغلب با نوعی عقلانی‌سازی روبرو هستیم که می‌کوشد راه را بر جستجوهای عمیق‌تر و مواجه‌های عاطفی دردناک‌تر ببندد. با این همه می‌توان در این دیدگاهِ کم و بیش پوزیتیویستی تردید کرد. البته در این تردید تنها نیستیم و رواندرمانگران اگزیستانسیالیست و انسان‌گرای بسیاری هم با ما هم‌نظر خواهند بود.

🔻پایان صفحه‌‌ی یک از دو

#تجربه‌های_روان‌پزشکانه

📋 بخش دوم پاسخ دکتر محمود مقدسی به اقتراح

🧷 چهارم

شاید با همه یا بخش‌هایی از آنچه در بالا گفته‌ام موافق باشید.

☀️ امّا همه‌ی این توضیحات و استدلال‌ها، صرفاً اهمیت فلسفه‌ورزی و آراء فیلسوفان را برای سلامت روان نشان می‌دهند و جوازی برای مداخلاتِ ناموجّه یا گذاشتنِ بار اضافه بر دوش فلسفه به شمار نمی‌آیند.

به عبارت دیگر، نه باید دردهای فلسفی را با آسیب‌های کودکی اشتباه گرفت و نه آسیب‌های کودکی را با دردهای فلسفی. مثلاً پرسش از معنای زندگی در اتاق درمان، همیشه به معنای طلبِ گفتگویی فلسفی درباره‌‌ی هدف یا ارزش زندگی نیست. گاهی همه‌ی آن چیزی که باید از این سؤال بشنویم، بیانِ نوعی رنج یا احساسِ تهی بودن است. چه بسیار مواردی که آسیبی در کودکی یا شکستی در روابطِ بین فردی ما را به این پرسش رسانده است که آیا اصلاً زندگی ارزش زیستن دارد؟ به همین دلیل، در چنین شرایطی احتمالاً گفتگو درباره‌ی هدف یا ارزش زندگی، کم‌فایده‌ترین کاری باشد که از عهده‌ی ما بر می‌آید. از سوی دیگر، موارد بسیاری را هم می‌توان سراغ گرفت که در آن‌ها پرسش از معنای زندگی، دقیقاً پرسش از هدفی برای آن است. مثلاً وقتی مراجعی از مواجهه مکررش با شرور در عالم و ناتوانی‌اش در فهم و هضم آن‌ها می‌گوید صرفاً با مشکلی عاطفی روبرو نیستیم. ما و او با جهانی روبرو هستیم که از هر تلاشی برای معنادار کردنِ اتفاقات می‌گریزد. در این حالت، آیا توان درکِ همدلانۀ چالش فلسفی پیش روی او را داریم و آیا می‌توانیم در گفتگویی فلسفی تا حدّی با او همراه بشویم؟

🧷 پنجم

☀️این نوشته را با دعوتی دوسویه به پایان می‌برم: دعوت از روان‌شناسان، روانپزشکان و به طور کلی متخصصان سلامت روان برای آشنایی عمیق‌تر با فلسفه و دعوت از آن دسته از اهالیِ فلسفه که به دنبال کارکردهای درمانی فلسفه هستند برای آشنایی با روان‌شناسی و روان‌پزشکی.

بدفهمیِ دوسویه میان این دو دسته باعث شده است که از یک طرف با تصویری اغلب کاریکاتوری و بسیار ساده‌سازی شده از فلسفه در میانِ متخصصان سلامت روان روبرو باشیم که در آن تمایز چندانی میان فلسفه، دین، عرفان و حتی سفطسه‌گری و لفّاظی وجود ندارد، و از سوی دیگر با تصویری اغراق‌شده از کارکرد فلسفه در میانِ بخشی از طبقه‌ی متوسط تحصیل‌کرده که برای دردهای اوّل شخصِ روانشناختی‌شان به دنبالِ چاره‌های سوم‌شخصِ فیلسوفانه هستند. این آشنایی، مستلزم گفتگویی مستمر، جستجوگرانه و متواضعانه از هر دو سو است. باید به تمایزها و ارتباطِ میان این دو پارادایم توجّه داشته باشیم و بدانیم که در فضایِ ابهام میانِ این دو قلمرو هم فرصت شکل‌گیری بصیرت‌های عمیق وجود دارد و هم فرصتِ گفتنِ حرف‌های بیهوده، جدل‌های آسیب‌زا و هدر رفتنِ عمر آدم‌ها.
بگذارید به عنوان فردی با پس‌زمینه‌ی تحصیلی مضاعف، از قلمروهایی بگویم که آشنایی با آن‌ها در درکِ بهتر از انسان و فهمِ عمیق‌ترِ تجربه‌های بالینی به کار متخصصان سلامت روان می‌آید: فلسفه‌ی علم، فلسفه‌ی زبان، فلسفه‌ی اخلاق، فلسفه‌ی ذهن، پدیدارشناسی، اگزیستانسیالیسم، مباحث نظری مرتبط با معنا و ارزش زندگی و میزانی فلسفۀ دین. از سوی دیگر، تصوّر می‌کنم آن دسته از اهالی فلسفه که پروژه‌ی فلسفه برای زندگی را در پیش گرفته‌اند لازم است تا حدّ زیادی با قلمروهای زیر آشنایی پیدا کنند: آسیب‌شناسی روانی، روانشناسی رشد، نظریه‌های شخصیت، عصب‌شناسی و جریان‌های اصلی روانکاوی.
تصوّر می‌کنم در دورانی که به دلیل افول کلان‌روایت‌های فرهنگی، رجوع به متخصصان سلامت روان و اهالیِ فلسفه، شدّت و کیفیتِ متفاوتی پیدا کرده است، این آشنایی دوسویه و گفتگوی مستمر، مهم‌تر از هر زمان دیگری شده است.

🔻 پایان صفحه‌ا‌ی دو از دو

#تجربه‌های_روان‌پزشکانه

🎊🎊 منتشر شد

خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

الگوگرایی در اخلاق
لیندا زَگزِبسکی
امیرحسین خداپرست
مجموعۀ «از منظر اخلاقی»/ دبیر مجموعه: امیرحسین خداپرست
۳۶۰ صفحه/ ۱۵۰۰۰۰ تومان

نظریۀ فضیلت، چه در اخلاق چه در معرفت‌شناسی، به این شناخته می‌شود که در آن، اولاً، کانون ارزیابی اخلاقی و معرفتی منش فاعل، نه عمل یا باور او است و، ثانیاً، مفهوم فضیلت در این ارزیابی اولویت تبیینی دارد؛ بدین مفهوم که دیگر مفاهیم ارزیابانۀ اخلاقی، مانند خوبی، درستی و باید، از آن به دست می‌آیند. به‌رغم تفاوت‌هایی که در توضیح مفهوم فضیلت بین نظریه‌پردازان فضیلت وجود دارد، به نظر می‌رسد این دو مشخصه همۀ روایت‌های نظریۀ فضیلت را زیر چتری واحد گرد می‌آورد. لیندا زَگزِبسکی، در مقام یکی از نظریه‌پردازان برجستۀ فضیلت، در این کتاب استدلال می‌کند که پیش از تشخیص الگوهای خوبی، و حتی بدی، نمی‌توانیم معیاری برای خوبی، یا بدی، داشته باشیم. به نظر او، نظریۀ اخلاق نظامی از مفاهیم است که در آن برخی مفاهیم برحسب مفاهیمی دیگر تعریف می‌شوند. ما، برای پیشگیری از ابتلا به دور مفهومی، برخی مفاهیم را یا تعریف‌ناشده بر جای می‌گذاریم یا آنها را به امری خارج از قلمرو ارزیابی اخلاقی بازمی‌گردانیم. زگزبسکی پیشنهاد می‌کند که این امر خارجی نه ماهیت انسان، عقلانیت یا ارادۀ الاهی، بلکه شخص الگو باشد. الگو کسی است که اشارۀ ما را به واژه‌هایی مانند «شخص خوب» و «شخص واجد حکمت عملی»، بدون استفاده از مفاهیم توصیفی یا غیرتوصیفی، تثبیت و تحکیم می‌کند.

#نشر_کرگدن
#تازه‌های_نشر
#الگوگرایی_در_اخلاق
#لیندا_زگزبسکی
#امیرحسین_خداپرست
#مجموعه_از_منظر_اخلاقی
#کتاب_فلسفه
#فلسفه_اخلاق

@kargadanpub 🦏

بحثی دربارهٔ کتاب تلخ‌ِ شیرین از سوزان کِین ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱
#آذرخش_مکری

@eudemonia
@drazarakhshmokri

📚 مروری بر مجموعۀ «خوب زیستن» نشر کرگدن
نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران (حضوری و مجازی)
۲۱ تا ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۱، غرفۀ نشر کرگدن

#نشر_کرگدن
#نمایشگاه_کتاب_تهران
#با_کرگدن_سفر_کن

⭕️ کارزار "درخواست لغو واگذاری زمین به پتروشیمی میانکاله"

✅بخشی از متن این درخواست:
«همان‌طور که مستحضرید از واپسین روزهای سال ۱۴۰۰ با خوردن کلنگ مجتمع پتروشیمی مازندران بر زمین مرتع حسین‌آباد واقع در جوار ذخیره‌‏گاه جهانی زیست‌کره میانکاله، این طرح در کانون توجه قرار گرفت؛ طرحی که به گواه کارشناسان و متخصصان فاقد هرگونه توجیه اقتصادی و محیط زیستی است. بررسی روند مکان­‌یابی، تخصیص و واگذاری زمین، تأمین سرمایه و آغاز به کار عملیات اجرایی طرح پتروشیمی میانکاله نشان می‏‌دهد که هیچ­‌یک از این مراحل در چارچوب قوانین و مقررات موضوعه انجام نشده است...»

📌 برای مطالعه متن کامل و امضای این درخواست به لینک زیر مراجعه فرمایید:

👉 https://www.karzar.net/save-miankaleh?utm_source=telegram

#منفعل_نباشیم

کارزار؛ پلتفرم مستقل جمع‌آوری امضا:
کانال تلگرام | اینستاگرام | توییتر

حقایقی تلخ دربارۀ دوستی

🔹حتماً برایتان پیش آمده که روبه‌روی دوستتان نشسته و احساس کرده‌اید که حقیقتاً درکتان می‌کند و عمیقاً شما را می‌شناسد. شاید احساس کرده‌اید که چگونه در برخورد با او «بهترین نمونۀ خودتان» را بروز داده و هوشمندانه‌ترین نظرات و بامزه‌ترین شوخی‌هایتان را به زبان آورده‌اید. او شما را تشویق کرده، به یکی از طرح‌هایتان به دقت گوش داده، آن را بسط داده و به‌نرمی پیشنهادهایی برای بهترکردنش ارائه داده است. نشسته‌اید و پشت سر دوستان مشترکتان حرف زده‌اید، خاطره‌هایتان را با هم مرور کرده‌اید و موضوعات موردعلاقه‌تان را، با زبان و اصطلاحاتی که فقط مخصوص خودتان است، زیرورو کرده‌اید. شاید او را ستایش کرده‌ و به‌خاطر شباهتتان به او به خود بالیده‌اید. زمانی که فردی، با چنین جایگاهی نزد شما، برایتان ارزش قائل می‌شود، عمیقاً احساس رضایت می‌کنید: حسابی شاد، سرحال و سرخوش می‌شوید.

🔹این‌ها دوستی‌هایی هستند که روح ما را سرشار می‌کنند، هویتمان را می‌پرورانند و مسیر زندگی‌مان را شکل می‌دهند. بررسی این موضوع در آزمایشگاه‌های علوم اجتماعی به‌خوبی به ما نشان داده که این روابطْ ما را، از نظر ذهنی و جسمی، سالم و شاداب نگه می‌دارد: دوستانِ خوب ایمنی را افزایش می‌دهند، خلاقیت را شکوفا می‌کنند، فشار خونمان را پایین می‌آورند، سالمندان را از زوال عقل حفظ می‌کنند و حتی احتمال مرگمان را نیز کاهش می‌دهند. اگر حس می‌کنید زندگی بدون دوستانتان ممکن نیست، احساسی‌بازی درنیاورده‌اید و کاملاً حق دارید.

🔹اما حتی آرام‌ترین و گرم‌ترین دوستی‌ها نیز، مانند اغلب روابط انسانی، ممکن است دچار تنش و نزاع شوند. ممکن است این روابط بخشی از جادوی خوشایندشان را از دست بدهند و دیگر نتوانند آن را بازیابند. حتی ممکن است، به‌دلایلی تراژیک یا اصلاً بدون هیچ دلیلی، به‌کلی از بین بروند. اینجاست که پای دوستی‌های نه‌چندان‌آرام، دوستی‌های بیش‌ازپیش دشوار و دوستی‌های بد، عذاب‌آور و سمی به میان می‌آید. لذت‌ها و منافع دوستان خوب بسیار است، اما این نکات مثبتْ هزینه [هم] دارند. اگر از دریچه‌ای وسیع و واقع‌بینانه‌تر بنگریم، دوستیْ بسیار آشفته‌تر و نامتوازن‌تر از آن چیزی است که تا به امروز ترسیم شده است.

🔹شواهدی هست که نشان می‌دهد تنها نیمی از دوستی‌ها متقابل است. این اولین نکته‌ای است که، همانند آبی سرد، روی تصور آرمانی از دوستی می‌ریزد. این موضوع برای افراد بسیار هولناک است چراکه، براساس پژوهش‌ها، تصور ما بر این است که تقریباً تمام دوستی‌هایمان متقابل است. می‌توانید تصور کنید کدام‌یک از افرادِ فهرستِ دوستانتان شما را در فهرست دوستانِ خود جای نداده ‌است؟

🔹«دوسمَن‌ها» یا دوست‌دشمن‌ها، از این جهت که به‌شکل مشخصی چندلایه هستند (محبت در لایۀ بالایی و رقابت یا بی‌میلی در پایین آن)، در گروهی مجزا قرار می‌گیرند. این شرایط برای روابط دووجهی صادق نیست، روابطی که مخلوطی هستند از عشق، نفرت، دل‌خوری، دل‌سوزی، فداکاری و عطوفت. بسیاری از افرادْ وجود نیروی برانگیزاننده و مثبت دوست‌دشمنی را در محیط کار، فضای رُمانتیک و تربیت فرزند مفید می‌دانند.

🔹همانند خانواده‌های ناراضی، دوستان هم می‌توانند به‌اَشکال مختلف بی‌نهایت «بد» باشند که، در این شرایط، هیچ وجهِ دومی هم وجود نخواهد داشت. سوزان هیتلر، روان‌شناس بالینی از دِنوِر، و شارون لیوینگستون، روان‌شناس و مشاور بازاریابی از نیویورک، به این مسئله پرداخته و چند خصلت بارز را در این چارچوب مشخص کرده‌اند: دوست بد باعث می‌شود شما با دوستان دیگرش احساس رقابت پیدا کنید. او بسیار بیشتر دربارۀ خودش صحبت می‌کند تا شما دربارۀ خودتان. همچنین به‌شکلی حق‌به‌جانب از شما انتقاد می‌کند، اما وقتی از او انتقاد کنید موضع دفاعی می‌گیرد. کاری می‌کند احساس کنید روی لبۀ تیغ راه می‌روید و هر لحظه ممکن است خشم یا نارضایتی او را برانگیزید. انگار که شما را سوار ترن هواییِ احساسی کرده باشد، یک روز خوش‌رو است و تحسینتان می‌کند و روز بعد بی‌اعتناست و به‌سردی با شما رفتار می‌کند.
@eudemonia

متن کامل در لینک زیر:

https://tarjomaan.com/neveshtar/8380/

🎊📚 نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران (حضوری و مجازی)
۲۱ تا ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۱، غرفۀ نشر کرگدن
شبستان (روبه‌روی در شمارهٔ ۶۳)، راهرو ۲۱، غرفهٔ ۱۲
لینک خرید از غرفۀ مجازی:
https://book.icfi.ir/book?exhibitorId=367&publisher-name=%DA%A9%D8%B1%DA%AF%D8%AF%D9%86

#نشر_کرگدن
#نمایشگاه_کتاب_تهران
#با_کرگدن_سفر_کن

بگمانم همگی‌مان حق و حتی وظیفه داریم اگر که موانع جسمی یا روانی فلج‌مان نکرده باشد، برای یافتن رسالت یا موهبتی که وجودمان حول آن می‌گردد یا قرار است بگردد، و شکوفاکردنش نهایت نهایت نهایت تلاش‌مان را بکنیم.
شما را نمی‌دانم ولی این بزرگترین خویشکاری‌ای است که من برای خودم قائلم.
دکتر آموزگار جایی می‌گفت "فره" فقط پادشاهی و پهلوانی نیست. هرکس فره‌ای دارد که اگر به سراغش نرود و انجامش ندهد و شکوفایش نکند "فره" ترکش می‌کند و در وجودش خاموش می‌شود.
لازم هم نیست با عبارات رسالت و فره و شکوفایی و وظیفه ماجرا را زیاده رمزآلود کنیم و بقول دوستان فیلسوف متافیزیکش را فربه کنیم.
هر کس مطابق با ژن و ساختار جسمانی و ذهنی و روانی و خانواده و محیط و چه و چه‌ای که دارد یک‌سری از کارها را بهتر از بقیه کارها و بهتر از بقیه آدمها انجام می‌دهد که در هنگام انجام‌دادنشان حس خوب و رضایت‌بخشی دارد. همین شاید نام دیگر فره و رسالت و چه و چه باشد.
زیاد در قید و بند نام‌ها نمانید بنظرم.


@mashghesiah

🎊📚 نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران (حضوری و مجازی)
۲۱ تا ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۱، غرفۀ نشر کرگدن
شبستان (روبه‌روی در شمارهٔ ۶۳)، راهرو ۲۱، غرفهٔ ۱۲
لینک خرید از غرفۀ مجازی:
https://book.icfi.ir/book?exhibitorId=367&publisher-name=%DA%A9%D8%B1%DA%AF%D8%AF%D9%86

#نشر_کرگدن
#نمایشگاه_کتاب_تهران
#با_کرگدن_سفر_کن

رام کردن استرس

کلی مک‌گونیگال


@eudemonia

‏MAN (انسان وارد می شود)
فایل کم حجم
شاید این کارتون یا بخشی از آن را با موسیقی ریمیکس دیده باشید.
این فیلم هفت سال پیش در کانال یوتیوب سازنده آن منتشر شد (Steve Cutts) و تا کنون چهل میلیون بازدید داشته است.
حالا استیو کاتز دنباله‌ای بر آن منتشر کرده است.
@dr_iman_fani

‏MAN 2020 (انسان به قرنطینه وارد و از آن خارج می شود)
فایل کم حجم

کاری از Steve Cutts

@dr_iman_fani

در شرایط دشوار هیچ موهبتی بزرگتر از همراهی دیگری نیست

🔹گاهی با شنیدن داستان مشکلاتی که دیگران در زندگی‌شان داشته‌اند، کلمه‌ها در دهانمان خشک می‌شود. از خودمان می‌پرسیم چه می‌شود گفت در برابر این اندوه؟ وقتی بیماری را می‌بینیم که می‌داند بیماری‌اش درمان ندارد، یا وقتی پدر و مادری را می‌بینیم که نوزادشان را از دست داده‌اند، بدترین کار این است که آن‌ها را نصیحت کنیم که خودشان را نبازند و محکم باشند. شاید راه بهتر آن باشد که فقط در آغوششان بگیریم و همراهی‌مان را با آن‌ها نشان دهیم.

🔹همدردی با دیگران باعث آگاه‌شدن ما از مصائب و مشکلاتی می‌‌شود که دیگران در موقعیت‌‌های مولّد یأس و ازهم‌‌گسیختگی و اندوه تجربه می‌‌کنند. اما تشخیص اینکه در این شرایط چه واکنشی باید نشان بدهیم ممکن است دشوار باشد. ممکن است این وسوسه پدید بیاید که شرایط دیگری را با ارائۀ راه‌‌حل‌‌ها یا حرف‌‌های کلیشه‌‌ای و به طور کلی با برخوردی بیرونی و عینی اصلاح کنیم. اما یأس و ازهم‌‌گسیختگی و اندوه اشتباهاتی نیستند که بخواهیم اصلاحشان کنیم، و هر کاری دیگری بکنیم، برای انکار این است که در برابر آسیب‌پذیری‌های دیگران کاری از دستمان ساخته نیست. در مقابل، قرار گرفتن در موضع همراهی به این معنی است که حقیقتِ وضعیتِ دیگری را که خودش هم از آن باخبر است بپذیریم؛ با این کار گویی که خود او را پذیرفته و در آغوش گرفته‌ایم. همراهی‌کردن ما با دیگری مشکل او را حل نمی‌‌کند اما ما را در کنار او قرار می‌‌دهد. یعنی در رنجی که می‌‌کشد شریک می‌‌شویم؛ اجازه می‌دهیم که مبارزه و تلاشی که او می‌‌کند برای ما هم اهمیت یافته و بر تجربۀ ما نیز تأثیر بگذارد؛ و سعی می‌‌کنیم تا هر واکنشی که با سخن، سکوت یا عمل نشان می‌‌دهیم، مانعی برای کوشش او در مواجه‌شدن با وضعیتش نباشد.

@eudemonia

برای خواندن متن کامل به لینک زیر رجوع کنید. (زمان مطالعه:۱۲ دقیقه)

https://tarjomaan.com/neveshtar/9733/

راهی به سوی فضایل سه‌گانۀ بلوغ عاطفی

از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia
@dr_iman_fani

در پیوند با موضوع «فلسفۀ تحلیلی و زندگی روزمره»
مصطفی ملکیان
(زمان: ۵ دقیقه)

@eudemonia

با زندگی خود چکار می‌کنید؟ واپسین زمان‌ها
#زندگی، #Kurzgesagt

▪️مترجم: حمیدرضا بیدار
▫️آرشیو ویدئوها در آپارات
🌱

چه انسان‌هایی که می‌توانیم باشیم؛
مزلو، نظریهٔ «زِد» و ارزش‌های «بی»

🔹روان‌شناس انسان‌گرا، آبراهام مزلو، در اواخر عمر خود بر روی دیدگاه‌های جدیدی در مورد خودشکوفایی کار می‌کرد و متصور بود که انگیزۀ عالی‌تری به نام تعالی وجود دارد. او اسم نظریه‌اش را «نظریۀ زِد» گذاشت.

🔹آبراهام مزلو را معمولاً با نظریۀ «هرم نیازها» می‌شناسیم. هرمی که در قاعده‌اش نیازهای زیستی مانند خواب و خوراک قرار دارد و در رأسش «خودشکوفایی». اما مزلو در اواخر عمرش، به نظریۀ دیگری می‌اندیشید که شاید امروز بیش از هر وقت دیگری به آن نیاز داریم. او در این «نظریۀ زِد» از فراانگیزش‌هایی حرف می‌زد که انسانیت را برایمان معنا می‌کنند: عدالت، نیکی، زیبایی، عشق و کمال. او معتقد بود بدون این افق‌های تعالی بخش، نمی‌توانیم به جامعه‌ای انسانی دست پیدا کنیم.

🔹مزلو معتقد بود که انگیزۀ استعلائیان یا افراد دارای تعالی، معمولاً، با ارزش‌ها و تجربیاتی برانگیخته می‌شود که فراتر از ارضای نیازهای اولیه و شکوفاییِ استعدادِ منحصربه‌فردِ شخص است. این فراانگیزش‌ها شامل، ایثار در راه رسالتی فرافردی، طلب تجربۀ اوج و تعهد نسبت به ارزش‌های وجودی یا «ارزش‌های بی» می‌شود. صداقت، نیکی، زیبایی، عدالت، معناداری، سرخوشی، سرزندگی، کمال، بی‌آلایشی، وقار و تمامیت از جمله اهداف غایی «ارزش‌های بی» محسوب می‌شوند.

🔹مزلو مشاهده کرد زمانی که از استعلائیان پرسیده می‌شود چرا این‌گونه رفتار می‌کنند، یا چه چیز به زندگی‌شان ارزش زیستن می‌دهد، اغلب آن‌ها به این ارزش‌ها اشاره می‌کنند. هیچ دلیل دیگری وجود نداشت که توضیح دهد چرا آن‌ها زمان زیادی را به کارهایشان اختصاص می‌دهند. این ارزش‌ها در خدمت چیز دیگری نبودند و حتی نمی‌شد آن‌ها را بهانه‌ای برای دستیابی به اهدافی دیگر قلمداد کرد. مزلو باور داشت که «برای پرهیز از بیماری و دستیابی به کامل‌ترین صورت انسانیت یا رشد، ارضای «فرانیازها» لازم است. در راه این ارزش‌ها زیستن و مردن شایسته است. کسی که در آن‌ها تعمق کند و با آن‌ها یکی شود بیشترین شادمانی‌ قابل درک برای انسان را دریافت خواهد کرد».

🔹جهان‌بینی نظریۀ زِد و پژوهش روان‌شناختی مدرن در زمینه خِرَد به نحو چشمگیری بایکدیگر شباهت دارند. در ادبیات روان‌شناختی، خِرَد را یکپارچگی میان ابعاد شناختی، احساسی و رفتاری تعریف می‌کنند. توانایی پذیرش چشم‌اندازهای متعدد، توانایی واکنش غیرتدافعی در چالش‌ها، توانایی ابراز طیف وسیعی از احساس برای رسیدن به معنا، توانایی ارزیابی انتقادی حقایق بشری و آگاه شدن از سرشت متناقض و نامطمئن مشکلات انسانی، همه و همه از عناصر مفهوم خرد است.

🔹جهان‌بینی استعلائیان نکات ژرفی برای فرد و جامعۀ خوب دارد و دیدِ الهام‌بخشی ارائه می‌دهد از آنچه آدمی می‌تواند باشد. بهترین انسان‌ها همواره در زمان‌هایی ظهور کرده‌اند که سخت‌ترین دوره‌ها برای انسانیت بوده است. حالا که جهان تا گردن در ناامنی و تردید فرو رفته است، بهترین فرصت برای جهان‌بینی استعلائیان فراهم شده است تا بیش از هر زمانی دیگری (احتمالا ًدر طول تاریخ بشر) گونۀ انسان را ارتقا ببخشد.

🔹تحقیقات نشان می‌دهد اگر افرادی که به لحاظ بالینی افسرده و مضطرب هستند، به مدت ده روز تحت مداخلۀ ارتقای اخلاقی قرار بگیرند -یعنی شاهد اعمال فضیلت‌مندانه، سخاوتمندانه و دلیرانه‌ باشند- برای کمک به دیگران تلاش بیشتری را از خود به نمایش خواهند گذاشت. همچنین نزدیکی بیشتری با دیگران برقرار خواهند کرد، نشانه‌های اندوه‌شان کمتر خواهد شد و درگیری کمتری با اطرفیان خواهند داشت. گاه برای درمان ناخرسندی و استرس کافی است تا به ارزش‌های بی و فرالذت‌طلبی روی بیاوریم که مثل دارو عمل می‌کند.

@eudemonia
برای مطالعۀ متن کامل به لینک زیر مراجعه کنید:
https://tarjomaan.com/barresi_ketab/9742/#02