دو ماه پیش که ایران بودم، خدا با تهران شو‌خی‌اش گرفت و یک روز تمام برف بارید. شب همهٔ خانواده حبس شد توی خانه. درست مثل مسلمین گرفتار در شعب ابی‌طالب. برای اینکه حوصله‌مان سرنرود شروع کردیم منچ بازی کردن و چای خوردن. بعد هم تخته‌نرد و چای. بعد هم بیست‌سوالی و چای. آخرشب هم نگار گیر داد که پانتومیم بازی کنیم با چای. پانتومیم بازی کردن خانوادهٔ ما از نظر تکنیک و کار تیمی، چیزی هم ردیف حمله چریک‌های فرانسوی علیه نازی‌هاست. جدی، مصمم و با تکنیک بالا. یارکشی کردیم. کلمه‌های انتخابی اول ساده بودند. اگزوز لوانتور. گردن زرافه. آب دهان شتر زابلی. بعد به مرور سخت‌ترش می‌کنیم. کودتای نافرجام. شلوار شیخ‌اجل. ایستگاه بعد، جوان‌مرد قصاب. هیچ کدام از دو تیم هم شکست نمی‌خورند. هیچ کلمه‌ای نبود که حدس زده نشود. چون هر دو تیم تمام تلاشش را می‌کرد برای فهمیدن. هم آن کسی که اجرا می‌کرد و هم آن کسی که حدس می‌زد. با دست خالی. بی‌حرف. فقط تلاش برای فهمیدن. حتی یک جایی کلمهٔ اضمحلال را گرفتیم. آن را هم حدس زدیم. با اینکه کسی درست معنی‌اش را نمی‌دانست. اما می‌خواستیم به این فهم مشترک برسیم. خواستن، بزرگترین بخش رسیدن به جواب بود.
آخر شب من و نگار به این نتیجه رسیدیم که کاش آدم‌ها چند واحد درس پانتومیم توی دانشگاه می‌گذراندند. تلاش برای فهمیدن طرف مقابل. اینکه یاد بگیریم تا بخواهیم دیگران را بفهمیم. کلماتِ توی ذهن‌شان را. عقاید‌شان. نگرش‌شان را. به هر قیمتی که شده حرف تیم مقابل‌مان را بفهمیم. پانتومیم تمرین این خواستن است. چیزی که فقدانش خیلی ناجور حس می‌شود. اینکه نمی‌خواهیم بفهمیم آدم‌های روبروی‌مان چه می‌خواهند.
شب‌های برفی و غیر‌برفی پانتومیم بازی کنیم. شاید یاد بگیریم چطور بخواهیم تا همدیگر را بفهمیم. فهم، اولین قدم برای احترام گذاشتن به عقاید دیگران است. بیشتر دعواهای عقیدتی ما سر نفهمی‌مان است.
#فهیم_عطار
@Eudaemonia
آخر شب من و نگار به این نتیجه رسیدیم که کاش آدم‌ها چند واحد درس پانتومیم توی دانشگاه می‌گذراندند. تلاش برای فهمیدن طرف مقابل. اینکه یاد بگیریم تا بخواهیم دیگران را بفهمیم. کلماتِ توی ذهن‌شان را. عقاید‌شان. نگرش‌شان را. به هر قیمتی که شده حرف تیم مقابل‌مان را بفهمیم. پانتومیم تمرین این خواستن است. چیزی که فقدانش خیلی ناجور حس می‌شود. اینکه نمی‌خواهیم بفهمیم آدم‌های روبروی‌مان چه می‌خواهند.
شب‌های برفی و غیر‌برفی پانتومیم بازی کنیم. شاید یاد بگیریم چطور بخواهیم تا همدیگر را بفهمیم. فهم، اولین قدم برای احترام گذاشتن به عقاید دیگران است. بیشتر دعواهای عقیدتی ما سر نفهمی‌مان است.
#فهیم_عطار
@Eudaemonia
#ارزشها(۵)
ارزشها مهمترین دارایی شما در زندگی است.
▪️در ازدواج آن چیزی که افراد را کنار هم نگاه می‌دارد، ارزش‌های نزدیک به هم است. در روابط غیررمانتیک نیز به نظر می‌رسد علایق و ارزش‌های مشترک باعث حفظ روابط می‌شود. ارزش‌های ما آن مواردی‌اند که به ما در زندگی معنا می‌دهند. آنها ما را آنچنان که هستیم تعریف می‌کنند، یا آنچنان که می‌خواهیم باشیم و به نظر برسیم. همهٔ ما افراد زیادی را می‌شناسیم که چنان که می‌گویندیا باور دارند، رفتار نمی‌کنند. این می‌تواند به این دلیل باشد که آنها ارزش‌هایشان را درونی نکرده‌اند،یا به این دلیل که آنها این ارزشها را ادعا می‌کنند چون فقط از دیگران گرفته‌اند.
▪️چه معیارهایی برای معتبر بودن ارزش‌های ما وجود دارد؟
🔹معیار اول: ارزش‌های ما در صورتی معتبرند که توسط خودمان و آزادانه انتخاب شده باشند و نه چون دیگران گفته‌اند، یا چون خوشایندِ دیگران است.
🔹معیار دوم: ارزشی معتبر است که شما آن را آزمون کرده باشید و دریافته باشید که به معنای واقعی به زندگی شما غنا می‌دهد. صِرف اینکه والدین ما ارزشی را به ما القا کرده باشند، باعث نمی‌شود همان ارزش برای من هم صحیح باشد.
🔹معیار سوم: در صورتی ارزشی معتبر است که پیامدهای داشتن آن، و عمل به آن را در نظر گرفته باشید. به عنوان مثال آیا این ارزش باعث می‌شود که در بسیاری جمع‌ها پذیرفته نباشم و طرد بشوم؟ آیا عمل به این ارزش باعث می‌شود با افراد دیگری در تعارض قرار بگیرم؟ آیا با تمام سختی‌های موجود حاضرید به ارزش‌تان متعهد باشید؟ آیا شما آمادهٔ شنیدن انتقاد دیگران نسبت به ارزش‌هایتان هستید؟
🔹معیار چهارم: در صورتی ارزشی معتبر است که شما با رضایت خاطر و به‌طور مستمر آن را در زندگی خود پیاده کنید. در غیر این صورت تنها ادعایش را دارید.
ارزش های مهم زندگی شما چیست؟ آنها را شناسایی کنید و رفتارها و انتخاب‌هایتان را بر مبنای آنها بسازید.
نوشتهٔ دکتر
#مایکل_رایس (از اعضای مؤسسه ویلیام گلاسر آمریکا)
مترجم:#سحر_محمدی
@Eudaemonia
ارزشها مهمترین دارایی شما در زندگی است.
▪️در ازدواج آن چیزی که افراد را کنار هم نگاه می‌دارد، ارزش‌های نزدیک به هم است. در روابط غیررمانتیک نیز به نظر می‌رسد علایق و ارزش‌های مشترک باعث حفظ روابط می‌شود. ارزش‌های ما آن مواردی‌اند که به ما در زندگی معنا می‌دهند. آنها ما را آنچنان که هستیم تعریف می‌کنند، یا آنچنان که می‌خواهیم باشیم و به نظر برسیم. همهٔ ما افراد زیادی را می‌شناسیم که چنان که می‌گویندیا باور دارند، رفتار نمی‌کنند. این می‌تواند به این دلیل باشد که آنها ارزش‌هایشان را درونی نکرده‌اند،یا به این دلیل که آنها این ارزشها را ادعا می‌کنند چون فقط از دیگران گرفته‌اند.
▪️چه معیارهایی برای معتبر بودن ارزش‌های ما وجود دارد؟
🔹معیار اول: ارزش‌های ما در صورتی معتبرند که توسط خودمان و آزادانه انتخاب شده باشند و نه چون دیگران گفته‌اند، یا چون خوشایندِ دیگران است.
🔹معیار دوم: ارزشی معتبر است که شما آن را آزمون کرده باشید و دریافته باشید که به معنای واقعی به زندگی شما غنا می‌دهد. صِرف اینکه والدین ما ارزشی را به ما القا کرده باشند، باعث نمی‌شود همان ارزش برای من هم صحیح باشد.
🔹معیار سوم: در صورتی ارزشی معتبر است که پیامدهای داشتن آن، و عمل به آن را در نظر گرفته باشید. به عنوان مثال آیا این ارزش باعث می‌شود که در بسیاری جمع‌ها پذیرفته نباشم و طرد بشوم؟ آیا عمل به این ارزش باعث می‌شود با افراد دیگری در تعارض قرار بگیرم؟ آیا با تمام سختی‌های موجود حاضرید به ارزش‌تان متعهد باشید؟ آیا شما آمادهٔ شنیدن انتقاد دیگران نسبت به ارزش‌هایتان هستید؟
🔹معیار چهارم: در صورتی ارزشی معتبر است که شما با رضایت خاطر و به‌طور مستمر آن را در زندگی خود پیاده کنید. در غیر این صورت تنها ادعایش را دارید.
ارزش های مهم زندگی شما چیست؟ آنها را شناسایی کنید و رفتارها و انتخاب‌هایتان را بر مبنای آنها بسازید.
نوشتهٔ دکتر
#مایکل_رایس (از اعضای مؤسسه ویلیام گلاسر آمریکا)
مترجم:#سحر_محمدی
@Eudaemonia
#ارزشها(۶)
▪️ارزشها مانند چسب هستند که از کوچکترین تا بزرگترین اعمال و اهداف را به هم متصل می‌کنند.
▪️این نکته را به یاد بسپارید که ارزشها در مورد آنچه باید انجام دهید یا، به عبارت دیگر، دربارهٔ «باید و نباید‌های» شما نیست، بلکه در مورد چیزهایی است که برای شما مهم و معنادار است.
از کتاب «عمل عاشقانه»
اثر #راس_هریس
ترجمهٔ شیرعلی خرامین و میترا رفیعی
انتشارات سايهٔ سخن
@Eudaemonia
▪️ارزشها مانند چسب هستند که از کوچکترین تا بزرگترین اعمال و اهداف را به هم متصل می‌کنند.
▪️این نکته را به یاد بسپارید که ارزشها در مورد آنچه باید انجام دهید یا، به عبارت دیگر، دربارهٔ «باید و نباید‌های» شما نیست، بلکه در مورد چیزهایی است که برای شما مهم و معنادار است.
از کتاب «عمل عاشقانه»
اثر #راس_هریس
ترجمهٔ شیرعلی خرامین و میترا رفیعی
انتشارات سايهٔ سخن
@Eudaemonia
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
چه صداهایی که می‌آیند!
برگذشتن از #صداهای منفی درون
(ببینید و اگر پسندیدید برای دوستانتان بفرستید)
@Eudaemonia |
@persianschooloflife
برگذشتن از #صداهای منفی درون
(ببینید و اگر پسندیدید برای دوستانتان بفرستید)
@Eudaemonia |
@persianschooloflife
#ارزشها (۷)
ارزش‌های بنیادین شما چیست؟ آنها را شناسایی کنید و انتخاب‌ها و رفتارهایتان را بر اساس آنها بسازید.
استفاده از این فرایند می‌تواند به شما کمک کند نسبت به مفاهیمی که در زندگی‌تان مهم است و حکم قطب‌نمای زندگی شما را دارد آگاهتر باشید و سعی کنید آنها را در زندگی تان پیاده کنید و جهت حرکت کشتی خود را با استفاده از فانوس دریایی ارزش‌هایتان تنظیم کنید.
(این فرایند ممکن است از شما کمی وقت بگیرد، برای همین پیشنهاد می‌شود در زمان مناسب و با صبر و حوصله آن را انجام دهید، تا پاسخی که دریافت می‌کنید دقیق‌تر باشد)
@Eudaemonia
👇🏼👇🏼👇🏼👇🏼👇🏼
ارزش‌های بنیادین شما چیست؟ آنها را شناسایی کنید و انتخاب‌ها و رفتارهایتان را بر اساس آنها بسازید.
استفاده از این فرایند می‌تواند به شما کمک کند نسبت به مفاهیمی که در زندگی‌تان مهم است و حکم قطب‌نمای زندگی شما را دارد آگاهتر باشید و سعی کنید آنها را در زندگی تان پیاده کنید و جهت حرکت کشتی خود را با استفاده از فانوس دریایی ارزش‌هایتان تنظیم کنید.
(این فرایند ممکن است از شما کمی وقت بگیرد، برای همین پیشنهاد می‌شود در زمان مناسب و با صبر و حوصله آن را انجام دهید، تا پاسخی که دریافت می‌کنید دقیق‌تر باشد)
@Eudaemonia
👇🏼👇🏼👇🏼👇🏼👇🏼
#ارزشها (۸)
شفاف‌سازی ارزشها بر اساس روش دکتر #راس_هریس
(برای اجرای این آزمون در ربات زیر وارد قسمت «آزمونها» بشوید)
آدرس ربات:
@ChoiceTheoryBot
@Eudaemonia
شفاف‌سازی ارزشها بر اساس روش دکتر #راس_هریس
(برای اجرای این آزمون در ربات زیر وارد قسمت «آزمونها» بشوید)
آدرس ربات:
@ChoiceTheoryBot
@Eudaemonia
▪️درمان با فلسفه در مواجهه با رنج
«هرگز فكر نكن كسي كه به تو دلداري مي‌دهد خودش هيچ غم و غصه‌اي ندارد و زندگي‌اش آينه همان واژگان ساده و آرامي است كه به زبان مي‌آورد؛ واژگاني كه گاه به تو كمك مي‌كنند. مشقات و غصه‌هاي زندگي او به مراتب بيشتر از زندگي توست و وضع تو به مراتب بهتر از اوست. اگر غير از اين بود، هرگز نمي‌توانست آن واژگان تسلي‌بخش را پيدا كند تا به تو بگويد»
تخمین مدت مطالعه: ۳ دقیقه
https://goo.gl/bAmXah
@Eudaemonia
«هرگز فكر نكن كسي كه به تو دلداري مي‌دهد خودش هيچ غم و غصه‌اي ندارد و زندگي‌اش آينه همان واژگان ساده و آرامي است كه به زبان مي‌آورد؛ واژگاني كه گاه به تو كمك مي‌كنند. مشقات و غصه‌هاي زندگي او به مراتب بيشتر از زندگي توست و وضع تو به مراتب بهتر از اوست. اگر غير از اين بود، هرگز نمي‌توانست آن واژگان تسلي‌بخش را پيدا كند تا به تو بگويد»
تخمین مدت مطالعه: ۳ دقیقه
https://goo.gl/bAmXah
@Eudaemonia
۱۸ سالم بود که عمه ام متوجه شد شوهرش با یک زن دیگه رابطه داره آبروریزی به پا کرد بعد فهمید فقط رابطه نیست زنک را عقد هم کرده و حامله است. مدتی دعوا و جار و جنجال کرد. ۲۰ سالم که بود از هم جدا شدند. عمه ام ۵۶ ساله بود در آستانه بازنشستگی با سه بچه نوجوان و جوان.
💬
۲۲ سالم بود که عمه ام بعد از بازنشستگی کلاس نقاشی ثبت نام کرد. نقاشی های که می کشید در حد بچه های دبستانی بود. در نظرم یک آدم داغون و شکست خورده بود به قول فرنگی ها یک لوزر به تمام معنا که حالا سر پیری یادش اومده بود با یک مشت بچه کم سن و سال همشاگردی بشه و نقاشی یاد بگیره
💬
پدرم در نظرم قهرمان بود. یکسال اختلاف سنی داشتند. همه چیز زندگی پدرم مرتب و منظم بود. بچه هاش درس خون بودند. کار و بارش منظم بود و کار و زندگی مرتبی داشت و کم کم آماده میشد برای بازنشستگی و استراحت.
در مقابل عمه ام همه چیز زندگیش روی هوا بود و حالا تازه رفته بود نقاشی یاد بگیره
💬
ده سال از اون زمان گذشت. ۳۲ ساله بودم. درسم تمام شده بود در شرکتی کار می کردم و داشتم زندگیم را کم کم می ساختم. اتفاقی با خواهرم تلفنی حرف می زدم گفت الان گالری هستیم رفتیم خونه بهت زنگ می زنیم. پرسیدم گالری چی؟ گفت نقاشی های عمه دیگه!
[وحید: گویا نویسنده در کانادا زندگی می‌کنه]
💬
عمه؟ نقاشی؟
گفت آره دیگه الان خیلی وقته اینکار رو می کنه. نقاشی هاش رو می فروشه یکی دو جا هم تدریس می کنه. خیلی معروف شده.
داشتم شاخ در می آوردم.
💬
حالا بعد از چند سال که نگاه می کنم می بینم آدم لوزر من بودم که چنین دیدگاهی به زندگی داشتم و فکر می کردم از یه جای به بعد پیر هستی و نمیشه چیز جدید یاد گرفت و زندگی را تغییر داد و بعضی کارها را باید از بچگی شروع کرد و گرنه دیگه خیلی دیره.
💬
عمه ام را که مقایسه می کنم با پدرم می بینم عمه ام بعد از بازنشستگی زندگی جدید برای خودش شروع کرد و آدم متفاوتی شد. پدرم یاد گرفت چطور با کامپیوتر ورق بازی کنه و سرخودش را با ورق بازی کردن و شکستن رکوردهای پیاپی خودش گرم کنه که چیز بدی هم نیست و قابل مقایسه با کار عمه ام نیست.
💬
عمه ام تبدیل شده به الگوی خانواده. دو تا از خواهر هام بعد از لیسانس رشته هاشون رو عوض کردند و رفتند سراغ چیزی که دوست داشتند. یکی شون کامپیوتر را ول کرد رفت مترجمی زبان یاد گرفت که کتاب ترجمه کنه. دومی علوم سیاسی را ول کرد رفت سراغ معماری که ازبچگی بهش علاقه داشت.
💬
می خوام بگم زندگی مثل بازی والیبال می مونه مثل فوتبال نیست که اگر نیمه اول خیلی عقب باشید نیمه دوم کار خیلی سختی برای جبران دارید. مثل والیبال می مونه. هر ست که تمام میشه شروع ست جدید یک موقعیت تازه است و همه چیز از اول شروع میشه. مهم نیست تا حالا جلو بودی یا عقب. یه مسابقه جدیده
twitter.com/MyMazinLife/status/997197136017043456
@Eudaemonia
@VahidOnline
💬
۲۲ سالم بود که عمه ام بعد از بازنشستگی کلاس نقاشی ثبت نام کرد. نقاشی های که می کشید در حد بچه های دبستانی بود. در نظرم یک آدم داغون و شکست خورده بود به قول فرنگی ها یک لوزر به تمام معنا که حالا سر پیری یادش اومده بود با یک مشت بچه کم سن و سال همشاگردی بشه و نقاشی یاد بگیره
💬
پدرم در نظرم قهرمان بود. یکسال اختلاف سنی داشتند. همه چیز زندگی پدرم مرتب و منظم بود. بچه هاش درس خون بودند. کار و بارش منظم بود و کار و زندگی مرتبی داشت و کم کم آماده میشد برای بازنشستگی و استراحت.
در مقابل عمه ام همه چیز زندگیش روی هوا بود و حالا تازه رفته بود نقاشی یاد بگیره
💬
ده سال از اون زمان گذشت. ۳۲ ساله بودم. درسم تمام شده بود در شرکتی کار می کردم و داشتم زندگیم را کم کم می ساختم. اتفاقی با خواهرم تلفنی حرف می زدم گفت الان گالری هستیم رفتیم خونه بهت زنگ می زنیم. پرسیدم گالری چی؟ گفت نقاشی های عمه دیگه!
[وحید: گویا نویسنده در کانادا زندگی می‌کنه]
💬
عمه؟ نقاشی؟
گفت آره دیگه الان خیلی وقته اینکار رو می کنه. نقاشی هاش رو می فروشه یکی دو جا هم تدریس می کنه. خیلی معروف شده.
داشتم شاخ در می آوردم.
💬
حالا بعد از چند سال که نگاه می کنم می بینم آدم لوزر من بودم که چنین دیدگاهی به زندگی داشتم و فکر می کردم از یه جای به بعد پیر هستی و نمیشه چیز جدید یاد گرفت و زندگی را تغییر داد و بعضی کارها را باید از بچگی شروع کرد و گرنه دیگه خیلی دیره.
💬
عمه ام را که مقایسه می کنم با پدرم می بینم عمه ام بعد از بازنشستگی زندگی جدید برای خودش شروع کرد و آدم متفاوتی شد. پدرم یاد گرفت چطور با کامپیوتر ورق بازی کنه و سرخودش را با ورق بازی کردن و شکستن رکوردهای پیاپی خودش گرم کنه که چیز بدی هم نیست و قابل مقایسه با کار عمه ام نیست.
💬
عمه ام تبدیل شده به الگوی خانواده. دو تا از خواهر هام بعد از لیسانس رشته هاشون رو عوض کردند و رفتند سراغ چیزی که دوست داشتند. یکی شون کامپیوتر را ول کرد رفت مترجمی زبان یاد گرفت که کتاب ترجمه کنه. دومی علوم سیاسی را ول کرد رفت سراغ معماری که ازبچگی بهش علاقه داشت.
💬
می خوام بگم زندگی مثل بازی والیبال می مونه مثل فوتبال نیست که اگر نیمه اول خیلی عقب باشید نیمه دوم کار خیلی سختی برای جبران دارید. مثل والیبال می مونه. هر ست که تمام میشه شروع ست جدید یک موقعیت تازه است و همه چیز از اول شروع میشه. مهم نیست تا حالا جلو بودی یا عقب. یه مسابقه جدیده
twitter.com/MyMazinLife/status/997197136017043456
@Eudaemonia
@VahidOnline
Twitter
Hooman
۱۸ سالم بود که عمه ام متوجه شد شوهرش با یک زن دیگه رابطه داره آبروریزی به پا کرد بعد فهمید فقط رابطه نیست زنک را عقد هم کرده و حامله است. مدتی دعوا و جار و جنجال کرد. ۲۰ سالم که بود از هم جدا شدند. عمه ام ۵۶ ساله بود در آستانه بازنشستگی با سه بچه نوجوان و…
👍1
روزی در پیش است که آن را روز تَغابُن گویند؛ که آه چه کردیم!
آه هیچ سودی ندارد. امّا تغابن این ساعت سود دارد که آه چه می‌کنیم!
(مقالات شمس تبریزی)
@Eudaemonia
آه هیچ سودی ندارد. امّا تغابن این ساعت سود دارد که آه چه می‌کنیم!
(مقالات شمس تبریزی)
@Eudaemonia
یک بار برای همیشه پاسخ این سوال را مشخص کنید:
فرض کنید کودکی به دنیا آمده است،
و شما اختیار دارید برای سرنوشت او تصمیم بگیرید.
کدام راه را انتخاب می‌کنید:
آیا ترجیح می‌دهید موجودی در کنار دستش باشد،
و هر لحظه همه چیز را به او اطلاع دهد،
یا اینکه او فرصت داشته باشد
گام به گام،
جهان را بجوید و شگفتی‌های آن را کشف کند؟
(آرتور سی. کلارک)
@Eudaemonia
فرض کنید کودکی به دنیا آمده است،
و شما اختیار دارید برای سرنوشت او تصمیم بگیرید.
کدام راه را انتخاب می‌کنید:
آیا ترجیح می‌دهید موجودی در کنار دستش باشد،
و هر لحظه همه چیز را به او اطلاع دهد،
یا اینکه او فرصت داشته باشد
گام به گام،
جهان را بجوید و شگفتی‌های آن را کشف کند؟
(آرتور سی. کلارک)
@Eudaemonia
❤1
آزمایش ذهنی برای یافتن راه آینده
(نکتۀ مهم در تمام این آزمایش‌ها این است که واقعا خود را در فضای این آزمایش‌ها تصور کنید تا جوابگو باشد و بتوانید واقعا پی به خواستۀ درونی خود ببرید.)
۱. جامعه‌ای را فرض کنید که در آن تمام شغل‌ها از سه جهتِ درآمدِ مادی، شهرت و منزلت اجتماعی کاملا یکسان است. یعنی شما چه پزشک باشی، چه استاد دانشگاه باشی، چه رفتگر شهرداری باشی، چه بنّا باشی و چه رئیس‌جمهور باشی، از سه جهت فوق کاملا برابر هستید، در چنین جامعه‌ای شما به دنبال چه شغلی می‌روید؟
۲. تصور کنید خدا در مقابل شما نشسته است و از شما می‌خواهد یک آرزو کنید تا آن را برآورده کند، ولی باید توجه داشته باشید فقط یک آرزو می‌توانید بکنید و بعد از طرح آرزوی دلخواهتان، دیگر راهی برای بازگشت ندارید. در چنین حالتی از خدا چه می‌خواهید؟ آرزو می‌کنید که رئیس‌جمهور شوید؟ انیشتین شوید؟ ارسطو شوید یا ...؟
۳. اگر قرار باشد شما را تا آخر عمرتان به یک جزیره دور افتاده تبعید کنند و در آنجا جز شما کسی نباشد، و فرض کنید به شما سه ارفاق کنند:
یکی اینکه بگویند شما می‌توانید یک کتاب انتخاب کنید و با خود به جزیره ببرید، در این صورت چه کتابی را انتخاب می‌کنید؟دیگر اینکه شما می‌توانید در آنجا یک کار هنری انجام دهید و وسایل مورد نیاز را از اینجا با خود ببرید، شما کدام یک را انتخاب می‌کنید؟ و دیگر اینکه به شما اجازه داده می‌شود یک انسان را از اینجا به همراه خود ببرید، حال شما چه انسانی با چه ویژگی‌های را انتخاب می‌کنید؟
۴. اگر به شما بگویند خدا / هستی حاضر است جای شما را با یکی از اشخاص تاریخی که خودتان درک کرده‌اید یا در تاریخ خوانده‌اید، عوض کند. شما حاضر بودید به جای کدام شخص باشید؟
توجه داشته باشید نه اینکه فقط در یکی از جنبه‌های آن شخص به جای آن باشید بلکه در تمام جنبه‌ها با تمام خوبی‌ها و بدی‌های شخص.
۵. آزمایش بعدی، معروف به نوشتۀ سنگ قبر، از ابداعات نیچه است. روی سنگ قبر خود آنچه را که می‌خواستید باشید، بنویسید و زیرش آنچه را که الان هستید بنویسید. مثلا بنویسید کسی اینجا آرمیده است که می‌خواست معلم شود اما فروشنده شد. می‌خواست بخشنده باشد اما بخیل شد و... بعد روی آنچه که الان هستید خط بکشید و زندگی جدیدی را بر اساس آنچه می‌خواستید باشید، آغاز کنید.
۶. فرض کنید کسی که قولش صادق است به شما بگوید تنها یک سال تا پایان عمرتان باقی مانده است و شما هم باور کنید. حال در این یک سال به سراغ چه کاری می‌روید؟ بعد این یک سال را کمتر بکنید مثلا شش ماه. همینطور کمتر تا ۲۴ ساعت. ببینید در این فرصت دست به چه کاری می‌زنید؟کارهایی که به نظرتان می‌آید در آن ۲۴ ساعت انجام دهید و بعد از دنیا بروید، آنها فریاد درون شماست. این همان چیزی است که شما در تمام زندگی باید به دنبالش بروید.
۷. گفته‌اند یک کشتی به علت سنگینی بار در حال غرق شدن بود و ناخدا از مسافرین خواست که مقداری از وسایلشان را در دریا بیندازند تا بار کشتی سبک شود. بعد از اینکه هر کس مقداری از وسایلش را به دریا انداخت باز ناخدا از مردم خواست که مقداری دیگر از وسایلشان را در دریا بیندازند تا بار کشتی سبک‌تر شود، بعد از چندین مرتبه تکرار این ماجرا عالِمی که در آنجا بود در عین حالی که کتاب هایش را به دریا می‌ریخت گفت این‌ها از جانم عزیزتر بودند.
حال ما در زندگی باید ببینیم که چه چیزهایی داریم که حاضریم جانمان را بدهیم ولی آن چیزها را از دست ندهیم. مثلا بعضی‌ها حاضر نیستند به هیچ وجهی صداقت، شفقت، احسان و... خود را در زندگی از دست بدهند حتی به قیمت جانشان.
#مصطفی_ملکیان
#هدفگذاری
#ارزشها
@Eudaemonia
(نکتۀ مهم در تمام این آزمایش‌ها این است که واقعا خود را در فضای این آزمایش‌ها تصور کنید تا جوابگو باشد و بتوانید واقعا پی به خواستۀ درونی خود ببرید.)
۱. جامعه‌ای را فرض کنید که در آن تمام شغل‌ها از سه جهتِ درآمدِ مادی، شهرت و منزلت اجتماعی کاملا یکسان است. یعنی شما چه پزشک باشی، چه استاد دانشگاه باشی، چه رفتگر شهرداری باشی، چه بنّا باشی و چه رئیس‌جمهور باشی، از سه جهت فوق کاملا برابر هستید، در چنین جامعه‌ای شما به دنبال چه شغلی می‌روید؟
۲. تصور کنید خدا در مقابل شما نشسته است و از شما می‌خواهد یک آرزو کنید تا آن را برآورده کند، ولی باید توجه داشته باشید فقط یک آرزو می‌توانید بکنید و بعد از طرح آرزوی دلخواهتان، دیگر راهی برای بازگشت ندارید. در چنین حالتی از خدا چه می‌خواهید؟ آرزو می‌کنید که رئیس‌جمهور شوید؟ انیشتین شوید؟ ارسطو شوید یا ...؟
۳. اگر قرار باشد شما را تا آخر عمرتان به یک جزیره دور افتاده تبعید کنند و در آنجا جز شما کسی نباشد، و فرض کنید به شما سه ارفاق کنند:
یکی اینکه بگویند شما می‌توانید یک کتاب انتخاب کنید و با خود به جزیره ببرید، در این صورت چه کتابی را انتخاب می‌کنید؟دیگر اینکه شما می‌توانید در آنجا یک کار هنری انجام دهید و وسایل مورد نیاز را از اینجا با خود ببرید، شما کدام یک را انتخاب می‌کنید؟ و دیگر اینکه به شما اجازه داده می‌شود یک انسان را از اینجا به همراه خود ببرید، حال شما چه انسانی با چه ویژگی‌های را انتخاب می‌کنید؟
۴. اگر به شما بگویند خدا / هستی حاضر است جای شما را با یکی از اشخاص تاریخی که خودتان درک کرده‌اید یا در تاریخ خوانده‌اید، عوض کند. شما حاضر بودید به جای کدام شخص باشید؟
توجه داشته باشید نه اینکه فقط در یکی از جنبه‌های آن شخص به جای آن باشید بلکه در تمام جنبه‌ها با تمام خوبی‌ها و بدی‌های شخص.
۵. آزمایش بعدی، معروف به نوشتۀ سنگ قبر، از ابداعات نیچه است. روی سنگ قبر خود آنچه را که می‌خواستید باشید، بنویسید و زیرش آنچه را که الان هستید بنویسید. مثلا بنویسید کسی اینجا آرمیده است که می‌خواست معلم شود اما فروشنده شد. می‌خواست بخشنده باشد اما بخیل شد و... بعد روی آنچه که الان هستید خط بکشید و زندگی جدیدی را بر اساس آنچه می‌خواستید باشید، آغاز کنید.
۶. فرض کنید کسی که قولش صادق است به شما بگوید تنها یک سال تا پایان عمرتان باقی مانده است و شما هم باور کنید. حال در این یک سال به سراغ چه کاری می‌روید؟ بعد این یک سال را کمتر بکنید مثلا شش ماه. همینطور کمتر تا ۲۴ ساعت. ببینید در این فرصت دست به چه کاری می‌زنید؟کارهایی که به نظرتان می‌آید در آن ۲۴ ساعت انجام دهید و بعد از دنیا بروید، آنها فریاد درون شماست. این همان چیزی است که شما در تمام زندگی باید به دنبالش بروید.
۷. گفته‌اند یک کشتی به علت سنگینی بار در حال غرق شدن بود و ناخدا از مسافرین خواست که مقداری از وسایلشان را در دریا بیندازند تا بار کشتی سبک شود. بعد از اینکه هر کس مقداری از وسایلش را به دریا انداخت باز ناخدا از مردم خواست که مقداری دیگر از وسایلشان را در دریا بیندازند تا بار کشتی سبک‌تر شود، بعد از چندین مرتبه تکرار این ماجرا عالِمی که در آنجا بود در عین حالی که کتاب هایش را به دریا می‌ریخت گفت این‌ها از جانم عزیزتر بودند.
حال ما در زندگی باید ببینیم که چه چیزهایی داریم که حاضریم جانمان را بدهیم ولی آن چیزها را از دست ندهیم. مثلا بعضی‌ها حاضر نیستند به هیچ وجهی صداقت، شفقت، احسان و... خود را در زندگی از دست بدهند حتی به قیمت جانشان.
#مصطفی_ملکیان
#هدفگذاری
#ارزشها
@Eudaemonia
دربارهٔ #خودفریبی
اصطلاح mouvaise foi یکی از اصطلاحات اساسی فلسفهٔ #سارتر است. در انگلیسی آن را به صورت تحت اللفظی bad faith و به صورت مفهومی self-deception و insincerity ترجمه کرده‌اند. ظاهراً در زبان فارسی نخستین معادلی که برای آن در نظر گرفته شده «سوءنیت» است که به نظر نمی‌رسد درست باشد زیرا سوءنیت آگاهانه صورت می‌گیرد ولی خودفریبی آگاهانه نیست. در ترجمهٔ فارسی «هستی و نیستی» نیز که اخیراً منتشر شده معادل «سوء نیت» به کار رفته است. برخی دیگر از معادل‌های این اصطلاح در زبان فارسی عبارتند از: خودفریبی، ریا، تزویر، بی‌صداقتی، بدسگالی، دورویی، دروغ‌باوری و ایمان بد. اگر بخواهیم مفهومی ترجمه کنیم بهترین معادل آن در زبان فارسی «خودفریبی» است.
دربارهٔ خاستگاه بحث باید بگویم که سارتر فیلسوف آزادی است و شاید هیچ فیلسوف دیگری در تاریخ فلسفه به اندازهٔ او بر آزادی انسان تاکید نکرده باشد. به همین دلیل وقتی از آزادی انسان بحث می‌کند موانع آن را هم برمی‌شمارد. او توضیح می‌دهد که چرا انسان‌ها آزادی‌شان را انکار می‌کنند و چرا نباید این کار را انجام دهند. خودفریبی یکی از راه‌های انکار آزادی است، چرا که آزادی، مسئولیت به همراه دارد و مسئولیت، اضطراب‌آور است. انسان وقتی آزاد باشد و خودش انتخاب کند، مسئول انتخاب‌هایش خواهد بود و تحمل بار مسئولیت هم باعث اضطراب می‌شود. پس ما در اینجا با یک زنجیره مواجهیم که از آزادی شروع می‌شود و با گذر از مسئولیت به اضطراب می‌رسد. از آنجا که اضطراب حالت ناخوشایندی است سارتر معتقد است که افراد با خودفریبی ریشهٔ اضطراب را که آزادی است می‌زنند. انسان‌ها آزادی خود را انکار می‌کنند تا از مسئولیت شانه خالی کنند و در نتیجه از اضطراب رهایی یابند.
@Eudaemonia
متن کامل:
https://neeloofar.org/critic/126-dialogue/1658-110595.html
اصطلاح mouvaise foi یکی از اصطلاحات اساسی فلسفهٔ #سارتر است. در انگلیسی آن را به صورت تحت اللفظی bad faith و به صورت مفهومی self-deception و insincerity ترجمه کرده‌اند. ظاهراً در زبان فارسی نخستین معادلی که برای آن در نظر گرفته شده «سوءنیت» است که به نظر نمی‌رسد درست باشد زیرا سوءنیت آگاهانه صورت می‌گیرد ولی خودفریبی آگاهانه نیست. در ترجمهٔ فارسی «هستی و نیستی» نیز که اخیراً منتشر شده معادل «سوء نیت» به کار رفته است. برخی دیگر از معادل‌های این اصطلاح در زبان فارسی عبارتند از: خودفریبی، ریا، تزویر، بی‌صداقتی، بدسگالی، دورویی، دروغ‌باوری و ایمان بد. اگر بخواهیم مفهومی ترجمه کنیم بهترین معادل آن در زبان فارسی «خودفریبی» است.
دربارهٔ خاستگاه بحث باید بگویم که سارتر فیلسوف آزادی است و شاید هیچ فیلسوف دیگری در تاریخ فلسفه به اندازهٔ او بر آزادی انسان تاکید نکرده باشد. به همین دلیل وقتی از آزادی انسان بحث می‌کند موانع آن را هم برمی‌شمارد. او توضیح می‌دهد که چرا انسان‌ها آزادی‌شان را انکار می‌کنند و چرا نباید این کار را انجام دهند. خودفریبی یکی از راه‌های انکار آزادی است، چرا که آزادی، مسئولیت به همراه دارد و مسئولیت، اضطراب‌آور است. انسان وقتی آزاد باشد و خودش انتخاب کند، مسئول انتخاب‌هایش خواهد بود و تحمل بار مسئولیت هم باعث اضطراب می‌شود. پس ما در اینجا با یک زنجیره مواجهیم که از آزادی شروع می‌شود و با گذر از مسئولیت به اضطراب می‌رسد. از آنجا که اضطراب حالت ناخوشایندی است سارتر معتقد است که افراد با خودفریبی ریشهٔ اضطراب را که آزادی است می‌زنند. انسان‌ها آزادی خود را انکار می‌کنند تا از مسئولیت شانه خالی کنند و در نتیجه از اضطراب رهایی یابند.
@Eudaemonia
متن کامل:
https://neeloofar.org/critic/126-dialogue/1658-110595.html
در همهٔ رابطه‌ها ممکن است وسوسه برای تجربه کردن شخصی دیگر و وارد شدن در رابطه‌ای جدید پیش بیاید. کشف ذهن و بدنِ آدمی جدید همواره هیجان‌انگیز است. خصوصاً وقتی هیجانِ اولیهٔ کشفِ آدم زنذگی‌مان تمام می‌شود، صدای وسوسه‌ها بلندتر می‌شود.
وقتی «می‌پذیریم» وسوسهٔ آغاز کردنِ رابطه وجود دارد و متوجه حضور آن در درونمان می‌شویم، قدرتمندتر می‌شویم. زیرا چنین پذیرشی ما را برای واکنش مناسب در برابر وسوسه‌ها در موقعیت بهتر و برتری قرار می‌دهد.
#پذیرشِ وجودِ بخشی در ما که مدام می‌خواهد ما را در رابطه‌هایمان ناپایدار و بی‌قرار کند، دشوار است اما به ما قدرتی می‌دهد که بدانیم قرار نیست همیشه وسوسه‌هایمان را تبدیل به عمل کنیم.
بودن در رابطه‌های صمیمیِ عمیق فقط در صورتی ممکن است که آنقدر بالغ باشیم که بتوانیم وسوسه‌ها را ببینیم اما آنها را تبدیل به رفتار نکنیم، و آنقدر عاقل باشیم که بدانیم همه ناکامل‌اند و دل بدهیم به آدمی ناکامل و عشق بورزیم و برای تولید صمیمت تلاش کنیم.
به هر حال، چه خوشمان بیاید یا نه، وسوسه‌ها، امیال و گاهی برانگیختگی بدنی رخ می‌دهد. اما قطعا این انتخابی شخصی‌ست که با وسوسه‌ها چه کنیم. گاهی وسوسه‌هایمان را تبدیل به رفتار می‌کنیم چون در مقابل صداهای درونمان احساس ضعف و ناتوانی می‌کنیم.
معمولا صدای وسوسه‌ها زمانی بلندتر می‌شود که رابطه‌مان با یارمان هیجان‌انگیز نیست، که دیگر مثل قبل راضی نیستیم، که دیگر به چشممان جذابیت گذشته را ندارد، دیگر ما را به هیجان نمی‌آورد و برایمان معمولی شده است!
وسوسه شدن در دست ما نیست. میلِ به تجربه کردنِ فردی جدید همیشه ممکن است حضور داشته باشد اما آن که وسوسه‌ها دلیلِ اجرای رفتارهایش هستند جنبهٔ کودک است نه بالغ.
از این هم نباید غافل بود که ما هیچگاه در هیچ رابطه‌ای کاملا راضی نخواهیم بود. نارضایتی بخشی از عواطف همیشگی انسان است. رابطه‌های طولانی مدت به تعهد و تولید صمیمیت احتیاج دارند. اگر بعد از شنیدنِ هر وسوسه برگردید و دوباره برای رابطه‌‌تان تلاش کنید متوجه می‌شوید که می‌توان هیجان را به نوعی دیگر تجربه کرد. هیجانِ تلاش برای صمیمی‌تر شدن و دل دادنی دوباره به یک آدم معمولیِ تکراری.
شاید رازِ رابطه‌های صمیمانهٔ طولانی در همین است: آگاهی به معمولی بودنِ خودمان و یارمان و دل دادن به آن.
آدم‌های موفق سعی می‌کنند در روابط طولانی، نارضایتی‌هایشان را ببینند، وسوسه‌ها را بشنوند و باز هم برای تولید صمیمیت تلاش کنند.
#پونه_مقیمی
(با پوزش از خانم مقیمی، برای روشن‌تر شدن مطلبی که متن در پی گفتن آن است، اندک تغییری در آن داده شد. ب.ع)
@Eudaemonia
وقتی «می‌پذیریم» وسوسهٔ آغاز کردنِ رابطه وجود دارد و متوجه حضور آن در درونمان می‌شویم، قدرتمندتر می‌شویم. زیرا چنین پذیرشی ما را برای واکنش مناسب در برابر وسوسه‌ها در موقعیت بهتر و برتری قرار می‌دهد.
#پذیرشِ وجودِ بخشی در ما که مدام می‌خواهد ما را در رابطه‌هایمان ناپایدار و بی‌قرار کند، دشوار است اما به ما قدرتی می‌دهد که بدانیم قرار نیست همیشه وسوسه‌هایمان را تبدیل به عمل کنیم.
بودن در رابطه‌های صمیمیِ عمیق فقط در صورتی ممکن است که آنقدر بالغ باشیم که بتوانیم وسوسه‌ها را ببینیم اما آنها را تبدیل به رفتار نکنیم، و آنقدر عاقل باشیم که بدانیم همه ناکامل‌اند و دل بدهیم به آدمی ناکامل و عشق بورزیم و برای تولید صمیمت تلاش کنیم.
به هر حال، چه خوشمان بیاید یا نه، وسوسه‌ها، امیال و گاهی برانگیختگی بدنی رخ می‌دهد. اما قطعا این انتخابی شخصی‌ست که با وسوسه‌ها چه کنیم. گاهی وسوسه‌هایمان را تبدیل به رفتار می‌کنیم چون در مقابل صداهای درونمان احساس ضعف و ناتوانی می‌کنیم.
معمولا صدای وسوسه‌ها زمانی بلندتر می‌شود که رابطه‌مان با یارمان هیجان‌انگیز نیست، که دیگر مثل قبل راضی نیستیم، که دیگر به چشممان جذابیت گذشته را ندارد، دیگر ما را به هیجان نمی‌آورد و برایمان معمولی شده است!
وسوسه شدن در دست ما نیست. میلِ به تجربه کردنِ فردی جدید همیشه ممکن است حضور داشته باشد اما آن که وسوسه‌ها دلیلِ اجرای رفتارهایش هستند جنبهٔ کودک است نه بالغ.
از این هم نباید غافل بود که ما هیچگاه در هیچ رابطه‌ای کاملا راضی نخواهیم بود. نارضایتی بخشی از عواطف همیشگی انسان است. رابطه‌های طولانی مدت به تعهد و تولید صمیمیت احتیاج دارند. اگر بعد از شنیدنِ هر وسوسه برگردید و دوباره برای رابطه‌‌تان تلاش کنید متوجه می‌شوید که می‌توان هیجان را به نوعی دیگر تجربه کرد. هیجانِ تلاش برای صمیمی‌تر شدن و دل دادنی دوباره به یک آدم معمولیِ تکراری.
شاید رازِ رابطه‌های صمیمانهٔ طولانی در همین است: آگاهی به معمولی بودنِ خودمان و یارمان و دل دادن به آن.
آدم‌های موفق سعی می‌کنند در روابط طولانی، نارضایتی‌هایشان را ببینند، وسوسه‌ها را بشنوند و باز هم برای تولید صمیمیت تلاش کنند.
#پونه_مقیمی
(با پوزش از خانم مقیمی، برای روشن‌تر شدن مطلبی که متن در پی گفتن آن است، اندک تغییری در آن داده شد. ب.ع)
@Eudaemonia