🎯 رواقيگری به‌مثابۀ کنش سياسی
— شاید رواقیگری را فلسفۀ روی‌گردانی از دنیا بدانید، اما رواقیون باستان علیه ستم موضع می‌گرفتند

📍رواقیگری در سال‌های اخیر به‌طرز چشمگیری احیا شده و به فلسفۀ زندگی محبوبی تبدیل شده است. شاید حتی بتوان آن را واکنشِ غربی‌ها به بودیسم به شمار آورد که از قضا شباهت‌های زیادی هم به آن دارد. بااین‌حال رواقیگری موضوعِ انتقادات مختلفی نیز بوده است که بعضی موجه هستند و بعضی چندان موجه‌ نیستند. مهم‌تر از همه منتقدان مدرن رواقیگری ادعا می‌کنند که این فلسفه گوشه‌گیرانه است و از مایۀ کافی برای مشارکت سیاسی معنادار برخوردار نیست.

مثلاً گری هِیز، پژوهشگر دنیای کلاسیک و مترجم امپراتور رواقی، مارکوس آئورلیوس، با مرور تعدادی از کتاب‌ها دربارۀ رواقیگری که در مطلبی تحت عنوان «ناساز شو، همراه شو» منتشر شد، خاطرنشان می‌کند که رواقیون باستان با جبارانی همچون نرون مخالفت می‌کردند، اما با مفهوم جباریت نه. آن‌ها بردگان را انسان‌هایی شایستۀ کرامت و احترام معرفی می‌کردند، اما حامی براندازی برده‌داری نبودند. در رابطه با زنان نیز از هم‌عصران خود جلوتر بودند و زنان را به‌لحاظ فکری هم‌پای مردان می‌دانستند، اما سیاست جامعی دربارۀ برابری جنسیتی نداشتند.

هِیز در بحث از سیستم‌های حکومتی می‌نویسد «پیوند میان رواقیگری و یکه‌سالاری از بعضی جهات پیوندی طبیعی است. هرچه نباشد، رواقیگری یعنی کنترل افکار و عواطف خود همچون حاکمی مطلق در دژ ذهن». این‌طور برمی‌آید که برای یک رواقی مهم نیست کدام نظام سیاسی در قدرت باشد، چراکه توانایی فیلسوف در فضیلت‌ورزی، فارغ از شرایط بیرونی، به قوت خود باقی است.

هِیز در باب برده‌داری می‌گوید «رساله‌های اخلاقیِ سنکا را بعضاً سندی برای یک نگرش روشن‌بینانه‌تر می‌دانند. پیامِ نامۀ ۴۷ او را می‌توان به ’برده‌ها هم آدم‌اند‘ خلاصه کرد. اما انتقادات سنکا تقریباً به‌طور کامل حول محور آسیبِ واهی برده‌داری بر شخصیت برده‌دار می‌گردند».
اما می‌دانیم که رواقیون در موارد متعدد، علیه ستمگران و خودکامگان مبارزه کرده‌اند و حتی جان خود را در این راه از دست داده‌اند. پس این فعالیت‌ها را چطور باید تفسیر کرد؟



🔖 ۲۲۰۰ کلمه
⏰ زمان مطالعه: ۱۴ دقيقه

📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://tarjomaan.com/neveshtar/10646/

📌 آنچه خواندید در شمارهٔ ۲۳ فصلنامهٔ ترجمان منتشر شده است. برای خواندن مطالبی مشابه می‌توانید شمارۀ بیست‌وسوم فصلنامهٔ ترجمان را از اینجا بخرید:
https://tarjomaan.shop/product/mag23/

📌 همچنین برای بهره‌مندی از تخفیف و مزایای دیگر می‌توانید اشتراک فصلنامۀ ترجمان را با ۴۱٪ تخفیف از اینجا خریداری کنید:
https://tarjomaan.shop/product/sub4012/

@tarjomaanweb

🎊🎊 منتشر شد
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

چگونه خوب زندگی کنیم؟
راهنمای اخلاق نیکوماخوس ارسطو
نویسنده: مالک حسینی
مجموعۀ «کلاسیک‌خوانی»/ دبیر: مالک حسینی
۲۳۶ صفحه/ ۹۰۰۰۰ تومان

یکی از حیطه‌هایی که ارسطو آثار بسیار مهمی در آن از خود به جا گذاشته «فلسفۀ عملی» است و مهم‌ترینِ این آثار در حوزۀ فلسفۀ اخلاق یا همان اخلاق‌شناسی است، و اخلاق نیکوماخوس اثر اصلی و مشهور او در این زمینه است. اگر خوانندۀ غیرحرفه‌ایِ فلسفه بخواهد اثری از حرفه‌ای‌ترین فیلسوف تاریخ بخواند تا هم کتاب جدی فلسفی خوانده باشد و هم به زندگی‌اش فایده‌ای برساند، باید سراغ اخلاق نیکوماخوس برود؛ خوانندۀ حرفه‌ایِ فلسفه هم اگر بخواهد یکی از مهم‌ترین پنج کتاب کل تاریخ فلسفۀ اخلاق، یا اصلاً یکی از مهم‌ترین بیست یا سی کتاب کل تاریخ فلسفه، را بخواند، باید سراغ این کتاب نیز برود. اخلاق نیکوماخوس هم کتاب زندگی است هم کتاب فلسفی.
کتاب پیش رو عمدتاً بر اساس متن اخلاق نیکوماخوس نوشته شده و سعی نویسنده بر این بوده که در آن گزارشی فصل‌به‌فصل و کامل از اخلاق نیکوماخوس به دست دهد و هیچ نکتۀ مهمی را مغفول نگذارد، ضمن اینکه تا حد امکان از ورود به بحث‌های تخصصی و اختلافی پرهیز کند.

#نشر_کرگدن
#تازه‌های_نشر
#چگونه_خوب_زندگی_کنیم
#مالک_حسینی
#مجموعه_کلاسیک‌خوانی
#اخلاق_نیکوماخوس
#ارسطو
#فلسفه_یونان
@kargadanpub

چهار حقیقت شریف آیین بودا
از مجموعۀ «چگونه خوب زندگی کنیم؟»
#فلسفه، #زندگی_خوب، #بودا، #BBCRadio4

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️آرشیو ویدئوها در آپارات
🌱

🎯 چرا نباید از فقرا بخواهیم مثبت‌نگر باشند؟
— مثبت‌نگری، خودشکوفایی و آموزه‌های این‌چنینی در بافت اجتماعی کم‌درآمدها معنای دیگری دارند

📍آن‌هایی که می‌خواهند به ما یاد بدهند چطور زندگی‌مان را بهتر کنیم، در خلاصه‌ترین حالت، چهار اصل دارند: «کانون کنترل» یعنی اینکه باید به قدرت خودتان ایمان بیاورید؛ «خودتنظیم‌گری» یعنی متعهدماندن به برنامه‌های بلندمدت؛ «جهت‌گیری به‌سمت هدف» یعنی تلاش مثبت‌نگرانه برای رسیدن به اهداف شخصی و «توافق‌جویی» یعنی بهره‌گرفتن از روابط برای ارتقا. اما مکررا ثابت شده است که افرادی که درآمد پایینی دارند، یا در شرایط بی‌ثبات زندگی می‌کنند، نمی‌توانند چنین ذهنیت‌هایی را به کار بگیرند. ایراد کار کجاست؟


🔖 ۲۲۰۰ کلمه
⏰ زمان مطالعه: ۱۴ دقيقه

📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://tarjomaan.com/neveshtar/10639/

🔆 به همت موسسه فرهنگی مطالعاتی پیدایش(رویش دیگر):

📣 انتشار متن میزگرد اول پرونده "فلسفه تحلیلی در زندگی روزمره" با عنوان "فلسفه تحلیلی و زندگی روزمره؛

بخش سوم: فلسفه تحلیلی چیست و چه نسبتی با زندگی روزمره دارد؟

🔵 با حضور:

🔹 دکتر بابک عباسی، مدیر گروه فلسفه دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات تهران؛

🔹 دکتر حسین شیخ‌رضایی، مدیر گروه مطالعات علم موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران؛

🔹 دکتر ابراهیم آزادگان، رئیس دانشکده فلسفه علم دانشگاه شریف؛

🔹 دکتر محمدرضا واعظ، میزبان و دبیر علمی پرونده؛


✍️ محمدرضا واعظ: دکتر عباسی عزیز ممنون می‌شوم ابتدا در مورد چیستی فلسفۀ تحلیلی توضیح دهید.

✳️ بابک عباسی: قبل از هر چیز باید یادآوری کنیم در بافتاری که ما در این بحث در آن قرار داریم، هنگامی که می‌پرسیم «فلسفه تحلیلی چیست؟» به دنبال یک تعریف دقیق و تحلیلی از فلسفه تحلیلی نیستیم، بلکه نقطه تأکید ما در این بحث، زندگی روزمره است. من فلسفه تحلیلی را در چارچوب کلی فلسفه تعریف می‌کنم و منظورم آن تعریف از فلسفه تحلیلی است که با دو کار مشخص معلوم می‌شود؛ یکی توضیح و تحلیل مفهومی است و دیگری استدلال و توجیه است که البته این دو کار در دل سنجش و بررسی نقادانه صورت می‌گیرد.

ما از چیستی خود فلسفه و به تبع آن چیستی فلسفه تحلیلی می‌توانیم دو برداشت داشته باشیم. یکی برداشت نخبه‌گرایانه و یکی برداشت غیرنخبه‌گرایانه. در برداشت نخبه‌گرایانه ما فلسفه را مختص و منحصر به طبقه خاصی از افراد می‌دانیم که تحصیلات آکادمیک خاصی دارند و برای این که در این زمینه فعالیت کنند تربیت شده‌اند؛ اما در برداشت غیر نخبه‌گرایانه چنین تلقی‌ای وجود ندارد. در برداشت غیرنخبه‌گرایانه که از قضا یکی از فیلسوفان مهم تحلیلی یعنی پوپر به آن قائل بود، او می‌گوید که هر زن و مردی فیلسوف است، فقط برخی فیلسوف‌های بهتری هستند. این برداشت غیرنخبه‌گرایانه از فلسفه و فلسفه تحلیلی به بحث ما مربوط تر است. حتما برای شما هم پیش آمده است که گاهی با فردی مواجه می‌شوید که حکمتی در صحبت‌هایش است و هنگامی که پای صحبت این فرد می‌نشینید می‌بینید که از مسائلی صحبت می‌کند که از قضا فیلسوفان طراز اول هم ممکن است که درباره همان موضوعات صحبت کنند و همین‌جاست که فلسفه تحلیلی به زندگی روزمره ارتباط پیدا می‌کند.

نکته دیگری که درباره تفاوت فلسفه با دیگر رشته‌ها می‌توان گفت این است که رشته‌هایی مثل فیزیک، شیمی یا ریاضی را نمی‌توان غیرنخبه‌گرایانه فهمید، اما علوم انسانی به طور کلی و خصوصا فلسفه این‌طور نیستند؛ یعنی برداشت‌های غیر نخبه‌گرایانه و غیر حرفه‌ای هم از علوم انسانی ممکن است. به همین دلیل هم هست که مثلا اگر در تاکسی کسی از شما بپرسد که «شغل شما چیست؟» اگر پاسخ بدهید که فیزیک یا شیمی درس می‌دهید، پرسش و پاسخ همان‌جا تمام می‌شود و در ادامه از چیزهای دیگری صحبت می‌کنید. اما اگر بگویید که فلسفه درس می‌دهید، سوال بعدی این خواهد بود که خب این فلسفه چیست؟ پس ما می‌توانیم فلسفه را در چارچوبی این‌چنینی مطرح کنیم.

✍️ محمدرضا واعظ: بعد از پرداختن به چیستی فلسفۀ تحلیلی، بهتر است به این سؤال بپردازیم که فلسفه عموما و فلسفۀ تحلیلی خصوصا، چه نسبتی با زندگی روزمره دارد؟

✳️ بابک عباسی: در پاسخ به این پرسش که نسبت فلسفه یا فلسفه تحلیلی با زندگی روزمره چیست؟ باید اساسا ببینیم که چه برداشت‌هایی از فلسفه وجود دارد و افراد با چه انگیزه‌هایی به سراغ فلسفه می‌روند؟ یک خطایی که در اینجا ممکن است رخ دهد این برداشت است که گویی ما فقط یک نوع فلسفه‌ورزی داریم و گویی افراد فقط با یک انگیزه سراغ فلسفه می‌روند و فلسفه فقط یک قِسم است، درحالی که آن طور که در تاریخ فلسفه محقق شده است، برداشت‌های مختلفی از فلسفه داریم. من در اینجا به چهار برداشت از فلسفه اشاره می‌کنم. منبع اصلی من برای این تقسیم بندی، تقسیم‌بندی ریچارد کریل در کتاب thinking philosophically است با این توضیح که من آن تقسیم‌بندی را خلاصه‌تر و به گمان خودم شسته‌ورُفته‌تر کرده‌ام.

اولین برداشت، معرفتی است، به این معنا که فلسفه یعنی فهم جهان و واقعیت. به عبارت دیگر، فلسفه به مثابه معرفت به جهان است، اما معرفت‌های متعدد و تکه پاره و به قول آیزیا برلین یک معرفت روباه‌وار به جهان است. روباه چیزهای زیادی می‌داند. در این برداشت آدم‌ها با انگیزۀ معرفت‌جویی سراغ فلسفه می‌روند.

برداشت دیگر، برداشت استعلایی است و اگر باز هم بخواهیم که از سخن آیزیابرلین استفاده کنیم، یک معرفت خارپشت‌وار و به این صورت است که به جهان به مثابه کل نگاه کنیم و کل جهان را در یک یا دو یا سه اصل خلاصه کنیم و یک معرفت کلی داشته باشیم.

برداشت سوم، انگیزه رفتن سراغ فلسفه، کنجکاوی است و در اینجا ما می‌توانیم فلسفه را به مثابه معما یا چیستان بدانیم، یک جور بازی فکری جذاب. این فلسفه برای فلسفه است.

در این تلقی ما از فلسفه‌ورزی هدف خاصی نداریم . به نظر می‌رسد که گاهی فلسفه تحلیلی معاصر چنین نگاهی به فلسفه دارد.

چهارمین برداشت از فلسفه یا چهارمین انگیزه برای به سراغ فلسفه رفتن، انگیزه خوب زیستن است و فلسفه به مثابه نوعی حکمت یا خردی است که به ما کمک می‌کند که در این جهان زندگی کنیم و نه فقط زندگی کنیم بلکه خوب زندگی کنیم. این برداشت در دورۀ یونان باستان بشتر به چشم می‌خورد.

پس ما چهار انگیزه داریم برای فلسفه خواندن که با چهار برداشت از فلسفه متناظر است: انگیزۀ معرفتی، انگیزۀ استعلایی، انگیزۀ کنجکاوی و بازی فکری، و انگیزۀ خوب‌زیستی.

ادامه مطلب را در وب‌سایت موسسه رویش دیگر مطالعه نمایید:

https://www.rooyeshedigar.ir/site/%D9%85%D8%AA%D9%86-%D9%85%DB%8C%D8%B2%DA%AF%D8%B1%D8%AF-%D8%A7%D9%88%D9%84-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87-%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%D8%AA%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%84%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-2/

@eudemonia

🎊🎊 منتشر شد
خرید مستقیم در تلگرام با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

اعتمادبه‌نفس
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ صفورا رهبری
ویراستهٔ هومن پناهنده
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۱۱۲ صفحه/ ۴۵۰۰۰ تومان

خبرهایی دربارۀ موفقیت از درودیوار می‌بارد و همۀ این خبرها دست‌به‌دست هم داده‌اند تا موفقیت را آسان‌تر از چیزی که واقعاً هست جلوه دهند - و بنابراین، بی‌آنکه خبر داشته باشیم، اعتمادبه‌نفسی را که می‌توانیم در مقابله با موانع در خودمان ایجاد کنیم ویران می‌کنند.
آدم‌های جدی معمولاً از اهمیت اعتمادبه‌نفس غافل‌اند: وقت خیلی زیادی صرف می‌کنیم تا مهارت‌های فنی بیاموزیم و وقتی بسیار اندک صرف می‌کنیم تا تنها قابلیتی را که کمک می‌کند از آن مهارت‌ها در زندگی استفاده کنیم به کار ببندیم.
راه رسیدن به اعتمادبه‌نفسِ بیشتر این نیست که به خودمان اطمینان بدهیم شأن و منزلتی داریم، بلکه این است که با مسخره بودن محتوم ذاتمان سازگار شویم. راه رسیدن به اعتمادبه‌نفس بیشتر با اجرای این آیین آغاز می‌شود که هر روز صبح به‌طور جدی، قبل از اینکه روزمان را آغاز کنیم و از خانه بیرون برویم، به خودمان بگوییم آدمی بی‌شعور، کودن، احمق و خنگ‌ایم. آن‌وقت یکی دو تا حماقتِ بیشتر دیگر زیاد مهم نیست.

#نشر_کرگدن
#تازه‌های_نشر
#اعتمادبه‌نفس
#آلن_دوباتن
#صفورا_رهبری
#هومن_پناهنده
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مدرسه_زندگی
#فلسفه_کاربردی

@kargadanpub 🦏

به #مدرسه_فلسفه_تردید بپیوندید.

https://www.instagram.com/tardidschool/

#معرفی_کتاب
نقطۀ ایدئال: لذت رنج‌کشیدن و جست‌وجوی معنا
نوشتهٔ پل بلوم

🔹کمتر کسی از ما هست که، داوطلبانه، در جست‌وجوی زندگی خوب از تعلقاتش دل بکند، اما زیاد پیش می‌آید که دنبال تجربه‌های منفیِ خفیف‌تری برویم، هم تاحدی به‌خاطر تأثیر متحول‌کننده‌شان و هم تاحدی به این خاطر که شاید فقط بخواهیم بعدها هم آن تجربه‌ها را داشته باشیم. می‌خواهیم آن‌ها را در حافظه ذخیره کنیم تا در آینده مصرفشان کنیم. سنکا، فیلسوف رواقی رومی، می‌گوید «چیزهایی که زمانی تحملشان دشوار بوده به‌خاطرآوردنشان شیرین است». چنین تجربه‌هایی بخشی از همان چیزی هستند که ما اسمش را زندگی معنادار می‌گذاریم.

🔹اما این چیزها همه را قانع نمی‌کند. بعضی افراد، مثل بعضی از سوژه‌های پژوهش بائومایستر، تمرکز خود را بر لذت و خوشبختی می‌گذارند و علاقۀ چندانی به معنا و رنج ندارند. آیا این کارشان واقعاً اشتباه است؟ رابرت نوزیکِ فیلسوف در مخالفت با این لذت‌گرایان در کتاب کلاسیک خود در سال ۱۹۷۴، به نام بی‌دولتی، دولت و آرمان‌شهر، «ماشین تجربه» را مثال می‌زند. وصل‌شدن به این ماشین این توهم را ایجاد می‌کند که از زندگی سرشار از لذت، خوشبختی و رضایتی برخورداریم. می‌ترسید دنیای واقعی را از دست بدهید؟ خیالتان راحت، ماشین می‌تواند خاطرۀ در ماشین‌بودنتان را پاک کند.

🔹نوزیک می‌گوید که اگر خودش بود، خود را به این ماشین وصل نمی‌کرد و عدۀ زیاد دیگری، ازجمله من، هم همین‌طور. ما می‌خواهیم در دنیای واقعی زندگی کنیم -یعنی می‌خواهیم به دست خودمان کاری را انجام بدهیم، نه اینکه صرفاً تجربۀ انجام‌دادنشان را به دست بیاوریم.

🔹واکنش همه یکسان نیست. اخیراً فرستۀ جدیدی در توییتر (از حساب‌ کاربری PhilosophyTube@) من را به خنده انداخت، اما می‌دانم که آدم‌های دیگری هم هستند که چنین نظری دارند:

رابرت نوزیکِ فیلسوف: «حالا این ماشین تجربه به‌خوبی می‌تواند زندگی‌ای را شبیه‌سازی کند که در آن به هر چیزی که همیشه می‌خواسته‌اید می‌رسید».
من: «اسم من رو هم بنویس».
نوزیک: «نه، ببین، واقعی نیست‌ها؛ یعنی فکر می‌کنی هست، ولی ...».
من در حال وصل‌شدن به ماشین: «خداحافظ، بچه‌مثبت».

🔹دست‌آخر، عده‌ای هم هستند که تصمیم می‌گیرند برای پاک‌کردن هر ردی از معنا و اصالت به اعتیاد روی بیاورند، به این امید که به سعادت لذت‌گرایانه برسند. معلوم است که این گروه برای چنین ماشینی سر و دست می‌شکنند.

🔹بااین‌همه، به نظر می‌رسد خطاست که فقط و فقط در جست‌وجوی خوشبختی باشیم، حتی اگر تنها چیزی که برایتان مهم است خوشبخت‌بودن باشد. بِرِت کیو.فورد و همکارانش پژوهشی انجام دادند که در سال ۲۰۱۵ در مجلۀ اکسپریمنتال سایکولوژی منتشر شد. این پژوهش بررسی می‌کرد که انگیزه‌داشتن چه تأثیری در رسیدن به خوشبختی دارد و برای این کار از مردم می‌خواست در مواردی از این قبیل به خودشان نمره بدهند: «احساس خوشبختی خیلی خیلی برایم مهم است» و «ارزشمندیِ زندگی‌ام بستگی به این دارد که در هر لحظه چقدر احساس خوشبختی می‌کنم». افرادی که موافقتشان با این موارد خیلی زیاد است، احتمالاً، به نتایج چندان خوبی در زندگی نخواهند رسید و احتمالاً بیشتر از دیگران اسیر افسردگی و تنهایی می‌شوند.

🔹شاید این جست‌وجوی خودآگاهانه در پیِ خوشبختی باعث می‌شود که زیاد به خوشبخت‌بودن فکر کنید و همین سدِ راه خوشبختی‌تان می‌شود، درست همان‌طور که وقتی دربارۀ مهارتتان در بوسیدن نگران هستید احتمالاً این کار را بدتر انجام می‌دهید.

متن کامل در لینک زیر:
https://tarjomaan.com/barresi_ketab/10656/

فردا پنجشنبه ششم مرداد ساعت ۲۰
لینک ورود به جلسه:
https://www.skyroom.online/ch/tardidschool/veg

🔔 شرکت در این رویداد (مناظره) برای عموم آزاد است .

➖ این رویداد در محیط اسکای روم برگزار می‌شود

🌐 لینک شرکت در جلسه :

https://www.skyroom.online/ch/tardidschool/scr
.

#مدرسهٔ_تردید #مدرسه_فلسفه #مدرسه_مجازی_تردید #غربالگری #غربالگری_بارداری #غربالگری_جنین #غربالگری_اول

سومین رویداد مدرسهٔ تردید

➖ حکمت به‌منزلهٔ امری میان‌فرهنگی

✒️ مفهوم حکمت یکی از کهن‌ترین و بنیادی‌ترین و پربارترین مفاهیم در فرهنگ‌های گوناگون است

در سخنرانی «حکمت به‌منزلهٔ امری میان‌فرهنگی»، اولا، تصویری از این پدیده و مفهوم ترسیم می‌شود که حتی‌المقدور به ذهنیت عموم آدمیان از آن نزدیک باشد

ثانیا، رویکردی برای تحقق زندگی حکمت‌آمیز توصیف می‌شود که ضمن آن به نسبت حکمت با اخلاق و معنویت و دین نیز پرداخته می‌شود.

ثالثا، اهمیت تلقی میان‌فرهنگی از حکمت نشان داده می‌شود.

شرکت در این جلسه برای عموم علاقه‌مندان آزاد است.

🌐 لینک شرکت جلسه:

https://www.skyroom.online/ch/tardidschool/hek

اگرچه رواقیان و برخی فیلسوفان جدید از حق مرگ خودخواسته و شریف دفاع مستدل کرده‌اند، اما آن «خودکشی» که ما می‌شناسیم امری قابل‌دفاع و تحسین‌برانگیز نبوده و نیست.
#آذرخش_مکری در این سخنرانی پرنکته و دیده‌گشا کتابی را به بحث می‌گذارد که افزون بر طرح تحلیلی تازه و عمیق در فهم این پدیده، خطای برخی افسانه‌های رایج و زیان‌بار دربارهٔ خودکشی را آشکار می‌کند.

بحثی دربارهٔ کتاب وقتی که تاریک‌ترین است
۱۲ مرداد ۱۴۰۱
@eudemonia
@drazarakhshmokri

هیولاها در قایق- راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #ارزش‌ها، #اهداف، #استعاره

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️آرشیو ویدئوها در آپارات
🌱

حیاط خانه‌ی ما یک درخت چنار دارد که سالیانِ دورِ گذشته بعد از ظهرها زیر سایه‌اش صندلی می‌زدم و کتاب می‌خواندم. در واقع بیشتر ادای کتاب خواندن را در می‌آوردم. کتاب دست گرفتن بهانه‌ای بود که زیر سایه‌ی درخت بشینم تا نور آفتاب را که از لای برگ‌ها به زمین می‌تابید و نقشِ برگ خلق می‌کرد، تماشا کنم. باد هم می‌وزید و نقش برگ‌ها را روی زمین می‌رقصاند و ورق‌های کتاب را به هم می‌ریخت. عادت خوبی بود. برای یک ساعت خودم را به دست باد و آفتاب و سایه و نسیان می‌سپردم. بعد هم جمع می‌کردم و می‌رفتم داخل خانه و خلاص. یکی دو سال عادت روزانه‌ام همین سکون موقتی و دلچسب بود. اما از یک جایی به بعد چرخش روزگار سریع‌تر شد و عادت زیر درخت‌نشینی از برنامه‌ی روزانه‌ام حذف شد. چند سال ازش دور افتادم اما هر بار که از پنجره به درخت نگاه می‌کردم یاد آن یک ساعت‌های دلچسب می‌افتادم. هزار بار بعد از آن صندلی بردم و گذاشتم زیر درخت. آفتاب بود، کتاب بود، نقش برگ‌ها بود، باد هم بود. اما حال خوشَش نبود. انگار که آن حال و هوا فقط ما آن سالیان دورِ گذشته باشد. چقدر بد است که آدم پای درخت‌اش باشد اما آن درخت دیگر درخت سابق نباشد.

زمان قدیم‌تر، دو نفر هم‌دانشگاهی داشتم که یار غار سینما رفتن هم بودیم. کلاس‌های شجاعی و تائیدی و الخ را یکی در میان می‌پیچاندیم تا به جایش برویم سینما. ژانر فیلم هم مهم نبود. از فیلم‌ها درخشان بگیرید تا فیلم‌هایی که روح مرحوم حاتمی و هیچکاک را در گور می‌لرزاندند. ساعت سانس هم مهم نبود. مثلا فیلم کلاه‌قرمزی را ساعت دو شب در سینما آزادی تماشا کردیم. یک بار هم سه سانس پشت سر هم یکی از فیلم‌های جمشید آریا را نگاه کردیم. هر سه بار هم جمشید پوز دشمن را به خاک مالاند. به هر حال مهم فیلم نبود. مهم حال و روزِ خوش‌مان بود. مهم چیپس مزمز بود و سالن خنک سینما و بعد از آن هم آب‌طالبی و زر زر کردن‌های لاینقطع ما سه نفر و خندیدن به هر ترک دیواری. سفر آخری که آمدم ایران هر دو نفرشان را پیدا کردم. قرار گذاشتیم دو سه تا سانس پشت سر هم برویم و اتفاقات گذشته را تکرار کنیم. رفتیم و نشد. با این‌که مزه‌ی آن سالیان دور زیر زبانم بود. آن دو یاغی هم کنارم بودند. اما این دو یاغی، آن دو یاغی مورد نظر دیگر نبودند و من همان دو یاغی خودم را می‌خواستم. در واقع من هر سه یاغی آن سالیان دور را می‌خواستم. اما ما هم مثل درخت چنارمان در سال‌های دور جا مانده بودیم. چقدر بد است که باشی اما نباشی.

هزار مثال این شکلی توی سرم دارم. کسانی و چیزهایی که گذشته‌ی درخشانی باهاشان داشتم اما حالا هستند اما دیگر نمی‌درخشند. یا برای من دیگر نمی‌درخشند. انگار که این درخشش فقط برای آن زمان‌ها درست کار کند. مثل کبریتی که بکشی و روشن شود و بعد هم خلاص. چند کبریت این طوری آتش زدم؟ خدا می‌داند. همیشه تلاش مذبوحانه کردم تا دوباره شرایط را برگردانم به درخشش سابق. اما نشد. مگر می‌شود یک کبریت را دوبار آتش زد؟ آن سایه‌ی دلچسب و درخت مال آن سال‌ها بود. حالا درخت هست اما یک چیزی که نمی‌دانم چیست، فرق کرده است. ما ماندیم خاطره‌ی شیرینی که برای هم تعریفش می‌کنیم و لبخند می‌زنیم و دلمان برای خودِ گذشته‌مان تنگ می‌شود.

اما باید منطقی باشم. منِ این لحظه، خاطره‌ی شیرین دست‌نیافتنی آینده‌ام. الان من هزار کبریت آتش‌نزده توی دستم دارم. کبر‌یت‌هایی که دانه به دانه روشن می‌کنم و لذت‌شان را می‌برم. درخت‌های جدید. سکانس‌های جدید. باید با خودم به صلح برسم. انقضا یکی از ارکان زندگی است. زندگی‌ام مثل جویدن آدامس است. شیرینی‌اش دائمی نیست. دو ساعت بعد آدامس هست اما شیرینی‌اش تمام شده و تبدیل شده به یک خیال شیرین. اما مگر آدامس‌های جهانم تمام شده‌اند؟ نچ. آدامس و کبریت فراوان وجود دارد. من باید با فکر احیا نشدن گذشته‌ها به صلح برسم. آن‌چه تمام شده، تمام شده. شب‌بخیر.
#فهیم_عطار
@fahimattar