رام کردن سرمایه‌داری
به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمهٔ کاوه بهبهانی
ویراستهٔ بابک عباسی
مجموعهٔ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۳۰۸ صفحه/ ۱۲۰۰۰۰ تومان
بازدید و خرید از سایت کرگدن:
www.kargadanpub.com

امروزه تقریباً هر اقتصادی در جهان بر پایۀ سرمایه‌داری سامان یافته است. اما درعین‌حال، تقریباً همه‌جا با ناامیدی و ناکامی و بدگمانی از سرمایه‌داری یاد می‌کنند. جالب اینکه هیچ‌کدام از این نقدها تازه نیستند و از همان آغاز سرمایه‌داری مثل سایه دنبالش بوده‌اند. سرمایه‌داری بارآوری شگفت‌آوری دارد، اما دو عیب بزرگ هم در آن هست: اول اینکه سرمایه‌داری به‌طور نظام‌مند مستعدِ نادیده گرفتن رنج کارگران است، مگر اینکه مرتب جلویش را بگیرند که چنین نکند. دوم اینکه ثروت شرکت‌ها اغلب از عرضۀ کالاهایی می‌آید که آدمی به آنها نیاز واقعی ندارد. چالش آینده در این است که چطور می‌توان از شیوه‌های انسانی و با رفتار درست با مردم و کرۀ زمین پول درآورد و، همچنین، چطور می‌شود از فعالیت‌هایی پول درآورد که به اهداف والاتر آدمیان می‌پردازند.

#نشر_کرگدن
#رام_کردن_سرمایه‌داری
#آلن_دوباتن
#کاوه_بهبهانی
#بابک_عباسی
#مجموعه_خوب_زیستن
#مدرسه_زندگی
#the_school_of_life

جلسه فیلم‌خوانی مدرسه تردید
(بامحوریت اندیشه سده‌های میانه)

🔹با حضور آقای بهنام اکبری

ایثار

کارگردان: آندره‌ی تارکوفسکی
محصول ۱۹۸۶ سوئد

🕰جمعه ۱۷ شهریور ۱۴۰۲ ساعت ۹ شب

▪️شرکت در این رویداد برای همه علاقه‌مندان آزاد و رایگان است.

لینک شرکت در جلسه👇

https://www.skyroom.online/ch/tardidschool/movie

.

🎊🎊 منتشر شد
خرید کتاب و استفاده از تخفیف ویژه:
www.kargadanpub.com

زندگی‌ای که می‌توانی نجات دهی
پیتر سینگر
ترجمۀ کیوان شعبانی مقدم
۲۹۶ صفحه/ ۲۱۰۰۰۰ تومان

🔶 زندگی‌ای که می‌توانی نجات دهی نخستین بار در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. در پی استقبال فزایندۀ مخاطبان از کتاب و ایدۀ محوری آن، سازمانی به همین نام تأسیس شد که مردم را تشویق می‌کرد با کمک به خیریه‌ها و سازمان‌های غیرانتفاعی‌ای که تحقیقات مستقل آنها را تأیید کرده‌اند، بیشترین کار خیر ممکن را به انجام برسانند. در دهمین سالگرد انتشار کتاب، ویراست جدید و به‌روزشده‌ای از آن منتشر شد که ترجمۀ آن پیش روی شماست.
🔶 سینگر تک‌تک ما را دعوت می‌کند از خودمان بپرسیم: آیا حاضریم برای پایان بخشیدن به فقر کاری کنیم؟ او حکایت‌های اخلاقی، استدلال‌های فلسفی و آمارهای خشک و نامنعطف را هنرمندانه به هم می‌بافد، موانع اصلی روان‌شناختی، اخلاقی و عقیدتی موجود بر سر راه شکل‌گیری فرهنگ جهانی نیکوکاری را صادقانه با ما در میان می‌گذارد و بیان می‌کند که ما شهروندان چگونه می‌توانیم به وظیفۀ خود در توانمندسازی فقرای جهان عمل کنیم.
🔶 این کتاب قانع‌کننده و گیرا قصد دارد به دو پرسش دشوار پاسخ دهد: مردم کشورهای ثروتمند چرا باید برای مبارزه با فقر جهانی پول بدهند و هرکدام چقدر باید بدهند ... . سینگر از خوانندگانش نمی‌خواهد بین زهد و لذت‌جویی یکی را انتخاب کنند، بلکه راه‌حل میانه‌ای پیشنهاد می‌کند که برای همگان منطقی و ارزشمند است.

#نشر_کرگدن
#تازه‌های_نشر
#زندگی‌ای_که_می‌توانی_نجات_دهی
#پیتر_سینگر
#کیوان_شعبانی_مقدم
#فلسفه_اخلاق
#فقر_جهانی
#کتاب_فلسفه

زندگی‌ای که می‌توانید نجات دهید
از مجموعۀ «درست و نادرست»
#فلسفه، #فلسفۀ_اخلاق، #پیتر_سینگر، #دیگردوستی، #BBCRadio4

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️آرشیو ویدئوها در آپارات
🌱

مقصد را به راه آوردن
مسعود علیا
‌
🔹بارها به این حرف اَلِسدِر مک‌اینتایر فکر کرده ام که زندگی خوب سر نهادن در پی زندگی خوب است، و امروز که یک سال از آغاز جنبش امیدبخش #زن_زندگی_آزادی می‌گذرد از خود می‌پرسم آیا می‌شود از این حرف نتیجه‌ای درباره کنش سیاسی به معنای گسترده آن، که محدود به فعالیت حزبی و رای دادن یا ندادن و مانند این‌ها نمی‌شود، به دست آورد؟

🔹آنچه در کلام مک‌اینتایر برجسته است تاکید بر راه است نه مقصد، یا شاید بشود گفت مقصد را به راه آوردن است؛ آینده‌ای را که دستیابی به آن نامعلوم یا زمان حاصل شدنش نامشخص است تا حد امکان به زمان حال درآوردن است؛ در حد مقدور زیستن و دم زدن در حال و هوای آرمانی است که سر در پی‌اش داریم به جای نشاندنش در جایی دوردست که روزی روزگاری شاید به آن برسیم و آن گاه ضرباهنگ زندگی‌مان را با آن میزان کنیم.

🔹این‌جاست که به جای موکول کردن زندگی درخورمان به زمانی که از وضع موجود تیره و تاری که در آن به سر می‌بریم رها شده باشیم و دیده به دیدار حکمرانیِ پای‌بند به حقوق بشر و ارزش‌های دموکراتیک باز کرده باشیم، می‌توانیم تا حد امکان آن چنان به سر بریم که اگر در چنان وضع و حالی می‌بودیم، به سر می‌بردیم. این‌جاست که دست کم می‌توانیم تا حدی که ممکن است و برآیند مواجههٔ امکانات فردی و ساختارهای موجود اجازه می‌دهد، منش دموکراتیک را در خودمان بپرورانیم و فضایل شهروندیِ مسئولانه و حق‌طلبانه را در خویشتن پرورش دهیم. دور نیست که این  رویکرد با معطوف کردن نگاهمان به این‌جا و اکنونِ حاضر به جای وضعیتی که کی و کجایش را نمی‌دانیم، از تشویش و ناامیدی بکاهد و با شور و توان تازه‌ و به دنبالش کنش و همکوشی‌ای که ای بسا به بار آورد،  مسیر دستیابی به آن مقصد را هم هموارتر کند، مقصدی که اگر هم دیدارش در فرصت عمر ما دست نداد ( گرچه امیدوار به آن روزم)، دست کم به این شیوه در حال و هوایش تنفس کرده‌ایم و زیسته‌ایم.

#زن_زندگی_آزادی

@eudemonia

‌
آموزش به فرد کمک می‌کند تا زندگی بهتری داشته باشد. به طور کلی هر چه فردی بیشتر و بهتر آموزش دیده باشد،احتمال این که ثروتمندتر و سلامت‌تر باشد بیشتر است.

البته آموزش فقط ارزش ابزاری ندارد و بالذات هم مهم است. توسعۀ یک مهارت یا یک استعداد برای انسان لذت‌بخش است و موجب شکوفایی زندگی‌اش می‌شود.

جدا از اینها آموزش برای جامعه هم مهم است. جوامع از افراد باسواد و مولدی که می‌توانند ارزش افزوده خلق کنند و در امور مشارکت کنند بهره می‌برند. بنابراین کم‌وبیش غیرقابل مناقشه است که بگوییم آموزش هم برای فرد و هم برای جامعه مهم است و این اهمیت در جوامع دموکراتیک بیشتر است.

با این توضیحات و در آستانۀ سال تحصیلی جدید سؤال ما از مهمانان نوزدهمین نشست خیر و خرد این است که مسئلۀ اصلی آموزش در ایران امروز چیست.

در این نشست دکتر نعمت‌الله فاضلی و دکتر احمد میدری هر کدام از نگاه خود به این سؤال پاسخ می‌دهند.


زمان: چهارشنبه پنجم مهر ماه ۱۴۰۲ ساعت ۱۷
نشست حضوری: خیابان وزرا، کوچه بیستم، پلاک ۶، طبقه چهارم

مشاهده آنلاین در الفبای فردا:   alefbayefarda.ir/kheyrokherad-19

http://instagram.com/alefbayefarda
t.me/alefbayefarda

@meidari

پروندۀ مطالعاتی آلن دوباتن
فرهنگ به چه کار می‌آید؟، مدرسۀ دوباتن، ترجمۀ رضا بهرامی
 
این کتاب ترجمۀ کتاب What Is Culture For از مؤسسۀ The School of Life است. مراد از فرهنگ در این کتاب عمدتاً هنر است و البته در یک فصل شامل تاریخ هم می‌شود. در کتاب، تصاویر نقش مهمی دارند. از اینرو پیشنهاد می‌کنم اگر دارید ترجمه را می‌خوانید، تصاویر کتاب انگلیسی را ببینید که کیفیتی به‌مراتب بهتر از کتاب فارسی دارند.

مقدمه: بهتر است ما با هدف تغییر زندگی‌مان و به‌عنوان ابزاری درمانی، رویکردی درونی‌تر و عاطفی‌تر به آثار فرهنگی داشته باشیم.

مصاحبت: در مصاحبت با خالقان فرهنگ، از طریق آثارشان، خالص‌ترین زوایای درونی‌مان هم بروز می‌کنند و هم به‌رسمیت شناخته می‌شوند. احساس می‌کنیم سرنوشت‌مان منحصر به‌فرد نیست و از اینرو به تزکیه و پالایش روانی دست می‌یابیم.

امید: لذتی که از هنرِ به‌شدت خوشایند و نشاط‌آور می‌بریم، به‌هیچ‌وجه به‌معنای این نیست که ساده‌لوحانه جنبه‌های تاریک جهان یا سرشت خودمان را انکار کرده‌ایم. ما به‌جای خوردن دوای تلخ دلسردی، گاهی به ابزارهای هنری احتیاج داریم تا امید و سرخوشی‌مان را تغذیه و از آن حفاظت کند.

تعادل: ما عموماً نامتعادل هستیم؛ بسیاری از عواطف ما کمی زیاده از حد متمایل به یک سمت یا سمتی دیگر شده است. آثار هنری می‌توانند ارتباطی نیرومند بین ما و تمایلات گم‌گشته و نادیده‌انگاشته‌مان ایجاد کنند و به‌این‌ترتیب، مقداری تعادل به درون‌مان برگردانند.

شفقت: رویکرد تحقیر و استهزاء ریشه در این عقیده دارد که «بازنده» از اساس با ما فرق دارد و دلیلش این است که آن چند قدم کوچکی را که فردی کاملاً عادی را به این موقعیت‌ها ناگوار می کشاند در نظر نمی‌گیریم. اما هنر به ما نشان می‌دهد که نه تنها کسانی که در قیاس با ما لزوماً نقص‌ها عمیق‌تری در شخصیت‌شان نیست، بلکه حتی والاترین افراد ممکن است در موقعیت‌هایی هولناک فروافتند و به همین دلیل لیاقتش را دارند که با همدلی و شفقت به آنها نگاه شود. به‌همین سان خود ما نیز به‌هنگام شکست و سقوط شایستۀ شفقت‌ایم.

معرفت: ما نمی‌توانیم خودمان را به‌خوبی درک کنیم و اشتباهات بسیاری که از ما سر می‌زند ناشی از همین ندانستن‌ها است. فرهنگ در موارد بسیاری ما را بهتر از خودمان می‌شناسد؛ ادبیات ابزاری دیداری است که ما را با تکه‌های وجود خودمان روبه‌رو می‌کند و آنها را به روشنا درمی‌آورد. علاوه بر این با شبیه‌سازی به ما اجازه می‌دهد به‌شکلی ایمن، مخوف‌ترین سناریوها را تجربه کنیم.

ترغیب: ما همیشه عملاً در آستانۀ فراموش کردن درس‌های خوبی هستیم که نظراً به‌خوبی آنها را بلدیم. فرهنگ می‌تواند ما را به فضیلت ترغیب کند. طراحی مصنوعات و محیط اطراف‌مان از آن جهت که فرصتی فراهم می‌کند که نسخه و جنبه‌های بهتر یا بدترمان بروز کند، اهمیت به‌سزایی دارد.

قدردانی: یکی از بزرگترین سرچشمۀ ناشادمانی ما این است که عوامل واقعی خرسندی‌مان را به‌سادگی فراموش و بی‌قدر می‌کنیم. هنر این توانایی را دارد که شگفتی و قدردانی ما را به‌سمت جذابیت و شکوه فراموش شده، اما واقعی زندگی روزمره بکشاند؛ در تقابل با رویه‌ای که به چیزهایی دور از دسترس و پر هزینه فریبندگی می‌بخشد و با برجسته کردنِ اصیل چیزی دوست‌داشتنی که ما هم اگر بخواهیم، می‌توانیم بلافاصله و با هزینه‌ای کم آن را در زندگی خودمان به‌دست بیاوریم.

دورنما: ما به این گرایش داریم که بعضی از مشکلات و سرخوردگی‌ها خود را بیش از حد مهم جلوه دهیم؛ سرخوردگی‌هایی که در چهارچوبی وسیع‌تر، ارزش این همه یأس و آشفتگی را ندارند. فرهنگ (از جمله تاریخ، عکاسی و نقاشی) می‌تواند با قاب‌بندی دوبارۀ وقایع در دورنمایی گسترده‌تر یا عظیم‌تر راهگشا باشد.

نتیجه‌گیری: آثار هنری به‌شرطی می‌توانند کارهای گفته شده را انجام دهند که در درجۀ اول آثار هنری خوبی باشند. نیاز به هنر خوب در درجۀ اول با یکی از بنیادی‌ترین مشکلات انسانی مربوط است: ما عموماً به همۀ نصایح خوب و شایسته بی‌اعتنا هستیم و حتی آنها را پس می‌زنیم، مگر اینکه ما را با مهارت مجذوب‌شان کرده باشند و برای پذیرفتن‌شان اغوا شده باشیم.
 @SeaInTheJar

برای ورود به قلمرو فلسفه از کجا باید آغاز کرد؟
بازدید و خرید از سایت کرگدن:
www.kargadanpub.com

🔶 مطالب این پست برگرفته از صحبت‌های مصطفی ملکیان است.

#کتابفروشی_کرگدن
#پیشنهاد_مطالعه
#فلسفه‌خوانی
#فلسفه‌ورزی
#تفکر_نقادانه
#استدلال‌ورزی
#زیست_فیلسوفانه
#کتاب_فلسفه

▪️ هم‌کلاس قدیم‌ام: نگار ذیلابی
✍ معصومعلی پنجه

آشنایی من با سرکار خانم دکتر نگار ذیلابی به بیش از دو دهه پیش بازمی‌گردد. در سال‌های پایانی دهه هفتاد، نخستین بار نام او را از زبان استادمان دکتر هادی عالم‌زاده شنیدم که از او به‌عنوان یکی از دانشجویان باسواد، صاحب‌قلم و آینده‌دار یاد می‌کرد. در آن زمان نگار ذیلابی دانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ و تمدن ملل اسلامی در دانشگاه تهران بود و زیر نظر استاد چند مقاله در مجلهٔ تاریخ اسلام منتشر کرده بود و به پیشنهاد و پیگیری جناب استاد عالم‌زاده در بنیاد دایرةالمعارف اسلامی (دانشنامهٔ جهان اسلام) عضو هیئت علمی شده بود. این اندازه از پیشرفت و موفقیت برای ما دانشجویان کارشناسی غبطه‌برانگیز بود.

نگار ذیلابی از نخستین زنانی بود که در فضای سراسر مردانه این رشته- از ۱۳۳۶ (سال پایه‌گذاری) تا همین امروز حتی یک استاد زن در این رشته در دانشگاه تهران جذب نشده است!- به این موفقیت دست یافته و خودی نشان داده بود و از این نظر هم برای ما فردی تحسین‌برانگیز بود. چند سال بعد (۱۳۸۳) در دورهٔ دکتری با او هم‌کلاس شدم. در این دوره از نزدیک شاهد کوشش‌های پژوهشی او بودم. او رساله‌ای روشمند، نوآورانه و خواندنی درباره تاریخ فاطمیان نگاشت که در قالب کتاب هم منتشر شده‌است (فاطمیان: از خشونت تا رواداری). 

هرکس که دکتر ذیلابی را از نزدیک ببیند با من هم نظر خواهد شد که او: گشاده‌روی، مهربان و خوش‌رفتار است؛ ذهنی زیبا و روحی بلند دارد؛ در تخصص خود دانشی وسیع و عمیق دارد؛ و بر روش‌ها و رویکردهای نو در آموزش و پژوهش تاریخ مسلط است. بی‌شک ذیلابی در دو دهه اخیر یکی از برجسته‌ترین پژوهشگران تاریخ و تمدن اسلامی بوده‌ و مقاله‌های اصیل و ارزنده‌ای به‌ویژه در تاریخ اجتماعی و فرهنگی نگاشته‌است (نک. نورمگز).


در یک دههٔ اخیر دکتر ذیلابی به گروه تازه‌بنیاد تاریخ و تمدن ملل اسلامی در دانشگاه شهید بهشتی پیوسته بود و در کنار دیگر همکاران ضمن شاگردپروری، در آموزش و پژوهش چندان موفق بود که همین دو سال پیش به‌عنوان استاد نمونه دانشکده الهیات و ادیان برگزیده شد. اکنون نزدیک به یک سال است که استاد ذیلابی را از دانشگاه-شهید بهشتی- کنار نهاده‌اند. اگر در دانشگاه، در وزارتخانه یا هر جای دیگری مسئولیتی داشتم و دغدغه‌ام پاسداشت فرهنگ درخشان اسلامی-ایرانی و آینده فرزندان ایران بود، نگار ذیلابی و دیگر استادان فرهیخته و آزاده را به دانشگاه بازمی‌گرداندم. جای او در دانشگاه بسیار خالی است!

@HistoryandMemory