سه دلیلی که ما را نسبت به جستجوی شادکامی محتاط و بدبین می‌کند.
خصوصا دلیل سوم جالب‌ توجه است.

#تله_شادکامی

@happinessnet
🆔@Eudaemonia

همان‌طور که نیچه گفته است، مرگ پایان زندگی است ولی مرگ‌اندیشی آغاز آن
مصطفی ملکیان

▪️از لحظه‌ای که انسان به اندیشۀ مرگ می‌افتد، تازه زندگی راستین و واقعی‌اش را شروع می‌کند. نیچه می‌گفت اگر می‌خواهید زندگی راستین‌تان را آغاز کنید، خود را در یک آزمایش خیالی و ذهنی تصور کنید که در آن، مثلاً، فرشته مرگ در برابر تو حاضر می‌شود و می‌گوید فقط و فقط این فرصت را داری که نوشتۀ روی سنگ قبرت را بنویسی و به محض اینکه آن را نوشتی، قبض روح می‌شوی؛ هر چه می‌خواهی بنویس ولی به این صورت: در قسمت اول جملات خود، آرمان‌هایت را و در قسمت دوم، واقعیت زندگی‌ات را بنویس، مثلاً بنویس در اینجا کسی آرمیده است که می‌خواست با همه مهربان باشد(یعنی آرمانش این بود) اما دست به قتل زد (یعنی واقعیت زندگی‌اش این شد)؛ می‌خواست عالِم بزرگی بشود اما تحصیلات مقدماتی را هم طی نکرد؛ می‌خواست متواضع باشد اما بیشترین تکبرها را از خود نشان داد و قس علی هذا.

▪️نیچه می‌گفت حالا روی قسمت دوم جملات خود- یعنی روی قسمتی از جملات که واقعیت زندگی است- خط بکشید و از این لحظه به بعد زندگی طبق قسمت اول جملاتتان- یعنی طبق آرمان‌هایتان- را آغاز کنید. این‌گونه بود که می‌گفت «هر که سنگ روی قبر خود را بنویسد، زندگی واقعی را آغاز کرده است.» یعنی کاری به این نداشته باشیم که تاکنون و در سالیان گذشته واقعیت‌های زندگی با آرمان‌های زندگی ما فاصله داشته است، همه را کنار بگذاریم و بگوییم از این لحظه به دنیا آمده‌ایم و با آرمان‌هایمان زندگی کنیم. باید به یاد مرگ باشیم تا بتوانیم چنین کاری بکنیم.

#ارزشها_اهداف #ملکیان

@mostafamalekian
🆔@Eudaemonia

آيا ديگران جذب نقاط قوت ما مى‌شوند يا جذب نقاط ضعف مشترك و آسيب‌پذيرى‌ها؟
ترجمه و صدا: مهرداد طلايى

#ترس_از_شکست
#ترس_از_قضاوت_دیگران

@persianschooloflife
🆔@Eudaemonia

چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند

این روزها همه از هم می‌پرسند چه باید کرد. این سؤال، پاسخ‌های روشنی دارد. کارهای بسیاری هست که از عهدۀ ما برمی‌آید و در بهبود اوضاع مؤثر است. معجزه‌ای رخ نخواهد داد؛ اما ما می‌توانیم به کمک یکدیگر این روزهای سخت‌ را که شاید سخت‌تر هم بشود، از سر بگذرانیم، تا نوبت به روزهای خوب هم برسد. به هر حال «مرغ زیرک چون به دام افتد، تحمل بایدش».
مهم‌ترین کاری که اکنون باید بکنیم، کنترل منفعت‌طلبی‌های شخصی و فردی است. بحران‌های اقتصادی و اضطراب‌های سیاسی، درک ملی را به حاشیه می‌رانند و جای آن را به سودهای پست و ناپایدار می‌دهند که نتیجۀ آن فاجعۀ ملی است. در تاریخ هر ملتی، سال‌هایی هست که به مثابۀ آزمون تاریخی برای آن ملت است. در این سال‌ها آنچه نجات‌بخش است، درک ملی و پرهیز از سودجویی‌های فردی است. در غیبت درک ملی، هر ایرانی تبدیل به بمبی ویرانگر برای اقتصاد و رفاه و آیندۀ کشور می‌شود. مهربانی و نوع‌دوستی، اگر وقت معینی داشته باشد، همین روزها و سال‌ها است. تا اطلاع ثانوی، مردم ایران هیچ دادرسی جز خودشان ندارند. از نصیحت مسئولان ناامید نمی‌شویم، اما آنان اگر هم بخواهند و اراده کنند، نمی‌توانند مسائل کشور را در کوتاه‌مدت حل کنند؛ چون نخست باید به تغییرات شناختی و ساختاری و سراسری تن دهند که فعلا ممکن نیست. توقع انصاف و انعطاف از عوامل برون‌مرزی بحران‌ها نیز بیهوده است. آنها اگر نوع‌دوست هم باشند، نوع‌دوستی‌شان را به پای مردم کشورشان می‌ریزند، نه کشوری بیگانه که شعار رسمی آن، مرگ‌خواهی برای کشورهای دیگر بوده است.
بیایید تا می‌توانیم بر هم آسان بگیریم؛ به یک‌دیگر اعتماد کنیم؛ دست‌های همدیگر را بگیریم و رها نکنیم؛ پشتیبان هم باشیم؛ شادی و برخورداری دیگری را شادی و برخورداری خود بدانیم و میهن‌‌پرستی را تجربه کنیم. همۀ ملت‌هایی که اکنون از رفاه و آسودگی بیشتری برخوردارند، چنین روزهایی را از سر گذرانده‌اند و اکنون به گذشتۀ خود افتخار می‌کنند. بیایید چنان رفتار کنیم که آیندگان نیز به ما افتخار کنند. فراموش نکنیم که ما روزگارانی بسیار ناگوارتر از این نیز داشته‌ایم؛ اما در زمانی اندک، روزگاری دیگر آفریده‌ایم. از سقوط اصفهان، پایتخت سلسلۀ صفوی، در سال ۱۱۳۵ق، که جنگ و قحطی را به جایی رساند که یادآوری آن نیز دل‌ها را غرق بهت و اندوه می‌کند، تا پیروزی سپاه نادری بر لشکر ۸۰۰ هزار نفری گورکانیان هند، حدود ۱۶ سال فاصله است؛ یعنی کشوری که در برابر لشکر ۲۰ هزار نفری محمود افغان به زانو درآمد و یکی از سخت‌ترین و فاجعه‌آمیزترین دوران خود را آغاز کرد، ۱۶ سال بعد توانست یکی از بزرگ‌ترین امپراتوری‌های جهان را تسلیم کند و مرزهای کشور را به جایی برساند که تنها مرزهای ایران باستان، با آن قابل قیاس است.

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند
سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود
که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند
توانگرا دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند
بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند
ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

رضا بابایی

۹۷/۵/۸
@RezaBabaei43

#اکت در سه جمله

۱. شادکامی هدفی نیست که به دنبالش باشیم. درد و رنج اجتناب‌ناپذیر است و نباید در پی حذف آن یا حتی فرار از آن بود.

۲. به جای اجتناب از درد و رنج باید رابطه‌مان را با آن عوض کنیم. (پذیرش)

۳. به جای تلاش و تقلا برای کسب احساسات و افکار خوشایند، همت ما باید معطوف به خلق یک زندگی غنی و پربار و پرمعنا باشد. باید هنر خوب زیستن را بیاموزیم. (تعهد)

درمان مبتنی بر #پذیرش و #تعهد

@Eudaemonia

کسایی که توی زندگیتون هستن رو سفت بچسبین این زندگی همه چی تکراری داره جز آدما .

این یادداشت از دکتر مهرپور فوق تخصص ارتوپدی برای همسر مرحومشون رو ببینید بلکه از خواب غفلت بیدار بشیم.

Elf
@weed_lash

قرار است فردا در انجمن فلسفۀ شهر تبریز صحبتی داشته باشم دربارۀ معرفت‌شناسی فضیلت.
ابتدا دربارۀ چهار تلقی از کارویژۀ فلسفه و چهار هدفی که ممکن است در فلسفه دنبال کنیم(معرفت، استعلا، بازی، خوب زیستن) مطالبی خواهم گفت و بعد از معرفی مختصر معرفت‌شناسی فضیلت در مقایسه با جریان‌های مرسوم معرفت‌شناسی، به نسبت این نظریه با تلقی چهارم(خوب زیستن) خواهم پرداخت. بخش آخر سخنانم برای کسانی که در جلسۀ نقد و بررسی کتاب فضایل ذهن در خانۀ کتاب تهران حضور داشتند یا گزارشش را خوانده‌اند، احتمالا چیز تازه‌ای نخواهد داشت.

با نزاعی که در درون‌مان جریان دارد چه کنیم؟
روایتی ساده از کاربرد ذهن‌آگاهی (Mindfulness)

#راس_هریس #ذهن‌_آگاهی

@happinessnet
🆔@Eudaemonia

یک دقیقه از نشست دیروز در کتابفروشی دهخدای تبریز

هم اکنون گفتگوی صمیمی با دکتر بابک عباسی درباره کتاب فضائل ذهن نشر کرگدن همراه با دوستان در خانه کتاب دهخدا

مارتا نوسبام، فیلسوف معاصر آمریکایی، در نوشتۀ کوتاه زیر به بیماری اجتماعی خشم و اهمیت مهارت یافتن در مهار خشم پرداخته است.

او سه دلیلی را بررسی می‌کند که ممکن است باعث نوعی بی‌اعتنایی یا سهل‌انگاری فرهنگ معاصر در برابر این پدیده شده باشد.


از متن: مهم‌ترین دلیل بی‌علاقگیِ شخصی و اجتماعی ما به بی‌خشمی این است که، به رغم اختلاف نظر شدید فرهنگ‌های مدرن درباره‌ی این موضوع، بسیاری از مردم در جامعه‌ی مدرن آمریکا همچنان خشم را خوب، و نشانه‌ی قدرت و مردانگی می‌دانند. آن‌ها خشم را در کودکان خود (به ویژه پسران) می‌پرورند، و در خشم گرفتن بر خویشتن و دیگران زیاده‌روی می‌کنند. آن‌ها از سیاست‌های حقوقی مبتنی بر به اصطلاح «محاسن خشم» حمایت می‌کنند. برعکس، یونانی‌ها و رُمی‌ها هوادار خشم نبودند. هرچند آن‌ها هم بسیار خشمگین می‌شدند، و هر چند درباره‌ی پرهیز مطلق از خشم یا صرفاً مهار شدید آن اختلاف نظر داشتند، عمدتاً خشم را نوعی بیماری و ضعف می‌دانستند، و خشونت را کودکانه (یا به تعبیر خود، زنانه) می‌شمردند و نه نشانه‌ی قدرت (و، به تعبیر خود، مردانگی). فهم این امر نیمی از کار و مشکل‌ترین بخش آن است. تهذیب نفس دشوار است، اما اگر هیچ‌وقت آن را شروع نکنیم به امری محال مبدل می‌شود.

@Eudaemonia

نسخۀ صوتی و نوشتاری:
http://www.aasoo.org/fa/articles/%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%B1-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%AE%D8%B4%D9%85

گزارش تصویری نشست بحث و گفتگو دربارۀ کتاب #فضایل_ذهن (#نشرکرگدن) در خانۀ کتاب دهخدا، تبریز،۱۳مرداد۹۷
(با تشکر از آقای فرزین یزدانی برای ضبط و ارسال تصاویر).

@dehkhodabook
@Eudaemonia
👇🏼👇🏼👇🏼

دقایقی از نشست بحث و گفتگو دربارۀ #فضایل_ذهن (قسمت اول)
@Eudaemonia

دقایقی از نشست بحث و گفتگو دربارۀ #فضایل_ذهن (قسمت دوم)

@Eudaemonia

در ستایش خوشی‌های کوچک

#حضور
#ذهن_آگاهی

@persianschooloflife
🆔@Eudaemonia

فایل صوتی سخنرانی #بابک_عباسی در نشست «معرفت‌شناسی فضیلت»، انجمن فلسفهٔ تبریز(۱۱مرداد۹۷)، قسمت اول: در فلسفه به دنبال چه هستیم.
@Eudaemonia

نشست «معرفت‌شناسی فضیلت»، انجمن فلسفۀ تبریز، ۱۱ مرداد ۹۷

@Eudaemonia