Abbasi_Virtue Epistemology (1).mp4
18.1 MB
فایل صوتی سخنرانی #بابک_عباسی در نشست «معرفت‌شناسی فضیلت»، انجمن فلسفهٔ تبریز(۱۱مرداد۹۷)، قسمت اول: در فلسفه به دنبال چه هستیم.
@Eudaemonia
@Eudaemonia
پندار کمال (تلۀ کامل‌گرایی)
#بابک_عباسی
دو نکته دربارهٔ «پرفکشنیسم»:
▪️اولین نکته دربارۀ معادل فارسی این اصطلاح است. معادل رایج برای perfectionism «کمالگرایی» است. نمی‌دانم این معادلِ-به گمان من نارسا- پیشنهاد چه کسی است، اما به هر حال این معادل امروزه دیگر جا افتاده است(در انیمیشن زیر هم مترجم از همین «کمالگرایی» استفاده کرده است). و البته به کسی که این معادل را وضع کرده یا آنهایی که به جا افتادن این معادل کمک کرده‌اند نیز نمی‌شود خرده گرفت(اولین و جلوی‌چشم‌ترین معادل «پرفکشن» همان «کمال» است). اما متاسفانه این معادل شیک، که حُسن و خوبی از سر و رویش می‌بارد(مگر از کمال بهتر هم داریم؟!)، بسیار محتمل است گولمان بزند و تصور کنیم با چیز خوبی روبه‌رو هستیم و چه بسا باعث شود از مرضی که در ذهن ما ریشه دوانده(خودم را می‌گویم) غافل شویم. «علتی بدتر ز پندار کمال، نیست اندر جان تو ای ذودلال»(مولانا).
▪️اما قبل از آنکه معادلِ- به گمان خودم- مناسب‌تر را پیشنهاد کنم، نکتۀ دوم را بگویم که کاملاً با نکتۀ اول مرتبط است: بر اساس مشاهداتم(که حتما محدود و ناقص است) قربانیان پرفکشنیسم در میان قشر تحصیل‌کرده و فرهیخته از آنچه فکر می‌کنیم بیشتر است. اگر این حرف درست باشد، یکی از دلایلش ممکن است همین اسم شیک و موجه‌نمای این گرایش شخصیتی و رفتاری باشد. البته نه اینکه آدمهای تحصیل‌کرده وقتی با این اسم زیبا مواجه می‌شوند پیش خود بگویند «چه خوب! برویم و پرفکشنیست بشویم.» نه، منظور این نیست. بلکه این معادل‌گذاری ممکن است باعث شود به اندازۀ کافی متوجه خطرات این طرز فکر و رفتار نباشیم و از جنبۀ اختلال‌زای آن غافل شویم و در نتیجه درصدد درمان آن برنیاییم. به همین دلیل، از میان دیگر معادلهای پیشنهادی برای پرفکشنیسم، «کامل‌گرایی» را به بقیه ترجیح می‌دهم(از دوست عزیزم دکتر #حسن_حمیدپور شنیدم که گویا این معادل را سالها پیش دکتر نجاریان به کار برده است). به گمانم اصطلاح کامل‌گرایی حتی اگر بهترین معادل نباشد(قرار شد پرفکشنیست نباشیم!)، بهترین معادل موجودی است که به‌خوبی جهت‌گیری ناصواب این گرایش ذهنی-رفتاری را نشان می‌دهد.
▪️این معادل‌گذاری مزیت دیگری هم دارد و آن اینکه «کمالگرایی» را برای رویکرد سالم و قابل‌دفاع کمالطلبی و بهبودخواهی نگه می‌دارد. همه دوست داریم در پی کمال باشیم اما راه رسیدن به کمال از قضا در غلبه بر کامل‌گرایی است. با در نظر گرفتن این توضیحات، می‌توان نتیجه گرفت: ۱. می‌شود کمالگرا باشیم اما کامل‌گرا نباشیم؛ همچنانکه ممکن است: ۲.کامل‌گرا باشیم بی‌آنکه در مسیر کمال باشیم. ۳. شخص کمالگرایی که به کامل‌گرایی آلوده شده، باید بداند که نمی‌شود هر دو را داشت و باید دست به انتخاب بزند: کمالگرایی سالم یا کامل‌گرایی ویرانگر.
#تلۀ_کامل‌گرایی
#کمالگرایی
@Eudaemonia
#بابک_عباسی
دو نکته دربارهٔ «پرفکشنیسم»:
▪️اولین نکته دربارۀ معادل فارسی این اصطلاح است. معادل رایج برای perfectionism «کمالگرایی» است. نمی‌دانم این معادلِ-به گمان من نارسا- پیشنهاد چه کسی است، اما به هر حال این معادل امروزه دیگر جا افتاده است(در انیمیشن زیر هم مترجم از همین «کمالگرایی» استفاده کرده است). و البته به کسی که این معادل را وضع کرده یا آنهایی که به جا افتادن این معادل کمک کرده‌اند نیز نمی‌شود خرده گرفت(اولین و جلوی‌چشم‌ترین معادل «پرفکشن» همان «کمال» است). اما متاسفانه این معادل شیک، که حُسن و خوبی از سر و رویش می‌بارد(مگر از کمال بهتر هم داریم؟!)، بسیار محتمل است گولمان بزند و تصور کنیم با چیز خوبی روبه‌رو هستیم و چه بسا باعث شود از مرضی که در ذهن ما ریشه دوانده(خودم را می‌گویم) غافل شویم. «علتی بدتر ز پندار کمال، نیست اندر جان تو ای ذودلال»(مولانا).
▪️اما قبل از آنکه معادلِ- به گمان خودم- مناسب‌تر را پیشنهاد کنم، نکتۀ دوم را بگویم که کاملاً با نکتۀ اول مرتبط است: بر اساس مشاهداتم(که حتما محدود و ناقص است) قربانیان پرفکشنیسم در میان قشر تحصیل‌کرده و فرهیخته از آنچه فکر می‌کنیم بیشتر است. اگر این حرف درست باشد، یکی از دلایلش ممکن است همین اسم شیک و موجه‌نمای این گرایش شخصیتی و رفتاری باشد. البته نه اینکه آدمهای تحصیل‌کرده وقتی با این اسم زیبا مواجه می‌شوند پیش خود بگویند «چه خوب! برویم و پرفکشنیست بشویم.» نه، منظور این نیست. بلکه این معادل‌گذاری ممکن است باعث شود به اندازۀ کافی متوجه خطرات این طرز فکر و رفتار نباشیم و از جنبۀ اختلال‌زای آن غافل شویم و در نتیجه درصدد درمان آن برنیاییم. به همین دلیل، از میان دیگر معادلهای پیشنهادی برای پرفکشنیسم، «کامل‌گرایی» را به بقیه ترجیح می‌دهم(از دوست عزیزم دکتر #حسن_حمیدپور شنیدم که گویا این معادل را سالها پیش دکتر نجاریان به کار برده است). به گمانم اصطلاح کامل‌گرایی حتی اگر بهترین معادل نباشد(قرار شد پرفکشنیست نباشیم!)، بهترین معادل موجودی است که به‌خوبی جهت‌گیری ناصواب این گرایش ذهنی-رفتاری را نشان می‌دهد.
▪️این معادل‌گذاری مزیت دیگری هم دارد و آن اینکه «کمالگرایی» را برای رویکرد سالم و قابل‌دفاع کمالطلبی و بهبودخواهی نگه می‌دارد. همه دوست داریم در پی کمال باشیم اما راه رسیدن به کمال از قضا در غلبه بر کامل‌گرایی است. با در نظر گرفتن این توضیحات، می‌توان نتیجه گرفت: ۱. می‌شود کمالگرا باشیم اما کامل‌گرا نباشیم؛ همچنانکه ممکن است: ۲.کامل‌گرا باشیم بی‌آنکه در مسیر کمال باشیم. ۳. شخص کمالگرایی که به کامل‌گرایی آلوده شده، باید بداند که نمی‌شود هر دو را داشت و باید دست به انتخاب بزند: کمالگرایی سالم یا کامل‌گرایی ویرانگر.
#تلۀ_کامل‌گرایی
#کمالگرایی
@Eudaemonia
پارکی برای کامل‌گراها و OCDها (اتریش)؛
با استفاده از تکنیک اغراق و مبالغه سعی کرده‌اند نشان دهند کجای کار اشکال دارد!
(عکس از صفحهٔ توییتر _armaghan_@)
@Eudaemonia
با استفاده از تکنیک اغراق و مبالغه سعی کرده‌اند نشان دهند کجای کار اشکال دارد!
(عکس از صفحهٔ توییتر _armaghan_@)
@Eudaemonia
Abbasi_Virtue Epistemology (2).mp4
26.2 MB
فایل صوتی سخنرانی #بابک_عباسی در نشست «معرفت‌شناسی فضیلت»، انجمن فلسفهٔ تبریز(۱۱مرداد۹۷)، قسمت دوم: معرفت‌شناسی فضیلت چیست و چه تفاوتی با دیگر نظریه‌های معرفت دارد؟
@Eudaemonia
@Eudaemonia
نشست «معرفت‌شناسی فضیلت»، انجمن فلسفۀ تبریز، ۱۱ مرداد ۹۷.
(عکس‌ها از هاتف قدس‌زاد و سهیل پورالطافی)
@Eudaemonia
(عکس‌ها از هاتف قدس‌زاد و سهیل پورالطافی)
@Eudaemonia
نشست «معرفت‌شناسی فضیلت»، انجمن فلسفۀ تبریز، ۱۱ مرداد ۹۷.
(عکس‌ها از هاتف قدس‌زاد و سهیل پورالطافی)
@Eudaemonia
(عکس‌ها از هاتف قدس‌زاد و سهیل پورالطافی)
@Eudaemonia
نشست «معرفت‌شناسی فضیلت»، انجمن فلسفۀ تبریز، ۱۱ مرداد ۹۷.
(عکس‌ها از هاتف قدس‌زاد و سهیل پورالطافی)
@Eudaemonia
(عکس‌ها از هاتف قدس‌زاد و سهیل پورالطافی)
@Eudaemonia
Abbasi_Virtue Epistemology (3).mp4
21 MB
فایل صوتی سخنرانی #بابک_عباسی در نشست «معرفت‌شناسی فضیلت»، انجمن فلسفهٔ تبریز(۱۱مرداد۹۷)، قسمت سوم: گفت‌وگو و پرسش و پاسخ
@Eudaemonia
@Eudaemonia
تعریفی این‌جهانی از جهنم: روز آخر زندگی‌ات کسی که شده‌ای با کسی که می‌توانستی بشوی، ملاقات کند.
(ایده‌ای نیچه‌ای از یک ناشناس)
@Eudaemonia
(ایده‌ای نیچه‌ای از یک ناشناس)
@Eudaemonia
❤1
Forwarded from سهند ایرانمهر
🔸مونتنی حتی تا جایی پیش رفت که مدعی شد عظمت واقعی روح را تنها در عادی بودن، باید یافت - اشاره ای تکان دهنده و حتی، عجیب تر از آن، افراطی. اکثر مردم امروزی چنان خو گرفته اند به اینکه عادی بودن را نشانی از ضعف و محدودیت تلقی کنند که نمی توان حدس زد درباره این حرف مونتنی چه فکری باید کرد. آیا او باز هم قصد بازی دادن خواننده را دارد، مثل زمانی که درباره مزایای کم حافظگی و کندذهنی می نویسد؟ شاید قدری چنین است، ولی ظاهرا منظور واقعی مونتنی هم همین است. مونتنی به بلندپروازی های خداگونه اعتماد نداشت:
از نظر او انسان هایی که سعی می کنند از حد توان انسان فراتر روند، تنها به مرتبه مادون انسان تنزل می کنند. چنین انسانهایی، مانند« تاسو » در تلاش برای برگذشتن از محدودیت ها، توانایی های معمولی شان را از دست می دهند. انسان واقعی بودن یعنی رفتار کردن به طریقی که نه تنها عادی [ordinary] است بلکه ordinate است، کلمه ای که در واژه نامه انگلیسی آکسفورد «منظم، متعادل؛ منضبط، قاعده مند و میانه روی » معنی شده است. این کلمه به معنای صحیح زندگی کردن با a propos است، به طوری که انسان بتواند ارزش واقعی همه چیز را درک کند و در هر شرایطی رفتاری مناسب نشان دهد.
به همین دلیل است که، به قول مونتنی، «شاهکار عظیم و باشکوه که همان صحیح زندگی کردن است - زبانی پرزرق و برق، که البته برای توصیف کیفیتی به کار رفته که با زرق و برق هیچ ارتباطی ندارد. از نظر مونتنی عادی بودن به معنی خمودگی ناشی از انفعال فکری یا فقدان تخیل لازم برای دیدن دنیا از دیدگاه دیگران نیست. به این معنی است که بپذیریم همه انسانها شبیه یکدیگرند و هر یک حامل شکل کاملی از احوال انسانی است. این طرز فکر با طرز فکر روسو و احساس او در این باره که با کل انسانیت متفاوت بود هیچ شباهتی ندارد. از نظر مونتنی :
«چیزی زیباتر و مشروع تر از این نیست که نقش انسان را خوب و صحیح ایفا کنیم، کسب هیچ دانشی دشوارتر از کسب دانش خوب و طبیعی زیستن نیست؛ و ویرانگرترین آفت انسان بیزاری از زندگی است».
با وجود این، او واقف بود که طبیعت انسان همیشه مطابق با این حکمت نیست. در کنار آرزوی خوشحال بودن، آرامش عاطفی و تسلط کامل بر استعدادها، چیز دیگری هست که انسان را به سمت فروپاشی دستاوردهایش سوق می دهد. این همان چیزی است که فروید آن را اصل تاناتوس [thanatos] می نامید: رانه ای به سوی مرگ و هرج و مرج. «ربکا وست»، نویسنده قرن بیستم، آن را به این شکل توصیف کرده است:
«تنها بخشی از ما عاقل است؛ تنها بخشی از ما لذت و شادی بلندمدت را دوست دارد و می خواهد تا نودسالگی عمر کند و در آرامش در خانه ای از دنیا برود که خود ساخته است و پناه آیندگان خواهد بود. نیمه دیگرمان تقریبا دیوانه است. ناخوشایندها را به خوشایندها ترجیح می دهد، درد و نومیدی شب های تیره و تار را دوست دارد و می خواهد در فاجعه ای جان بدهد که زندگی را به آغازها باز می گرداند و چیزی جز پی و پایه سیاه شده خانه اش به جا نمی گذارد».
✔️زندگی مونتنی در یک سوال و بیست جواب
ص 251- 252
#معرفی_کتاب
@sahandiranmehr
از نظر او انسان هایی که سعی می کنند از حد توان انسان فراتر روند، تنها به مرتبه مادون انسان تنزل می کنند. چنین انسانهایی، مانند« تاسو » در تلاش برای برگذشتن از محدودیت ها، توانایی های معمولی شان را از دست می دهند. انسان واقعی بودن یعنی رفتار کردن به طریقی که نه تنها عادی [ordinary] است بلکه ordinate است، کلمه ای که در واژه نامه انگلیسی آکسفورد «منظم، متعادل؛ منضبط، قاعده مند و میانه روی » معنی شده است. این کلمه به معنای صحیح زندگی کردن با a propos است، به طوری که انسان بتواند ارزش واقعی همه چیز را درک کند و در هر شرایطی رفتاری مناسب نشان دهد.
به همین دلیل است که، به قول مونتنی، «شاهکار عظیم و باشکوه که همان صحیح زندگی کردن است - زبانی پرزرق و برق، که البته برای توصیف کیفیتی به کار رفته که با زرق و برق هیچ ارتباطی ندارد. از نظر مونتنی عادی بودن به معنی خمودگی ناشی از انفعال فکری یا فقدان تخیل لازم برای دیدن دنیا از دیدگاه دیگران نیست. به این معنی است که بپذیریم همه انسانها شبیه یکدیگرند و هر یک حامل شکل کاملی از احوال انسانی است. این طرز فکر با طرز فکر روسو و احساس او در این باره که با کل انسانیت متفاوت بود هیچ شباهتی ندارد. از نظر مونتنی :
«چیزی زیباتر و مشروع تر از این نیست که نقش انسان را خوب و صحیح ایفا کنیم، کسب هیچ دانشی دشوارتر از کسب دانش خوب و طبیعی زیستن نیست؛ و ویرانگرترین آفت انسان بیزاری از زندگی است».
با وجود این، او واقف بود که طبیعت انسان همیشه مطابق با این حکمت نیست. در کنار آرزوی خوشحال بودن، آرامش عاطفی و تسلط کامل بر استعدادها، چیز دیگری هست که انسان را به سمت فروپاشی دستاوردهایش سوق می دهد. این همان چیزی است که فروید آن را اصل تاناتوس [thanatos] می نامید: رانه ای به سوی مرگ و هرج و مرج. «ربکا وست»، نویسنده قرن بیستم، آن را به این شکل توصیف کرده است:
«تنها بخشی از ما عاقل است؛ تنها بخشی از ما لذت و شادی بلندمدت را دوست دارد و می خواهد تا نودسالگی عمر کند و در آرامش در خانه ای از دنیا برود که خود ساخته است و پناه آیندگان خواهد بود. نیمه دیگرمان تقریبا دیوانه است. ناخوشایندها را به خوشایندها ترجیح می دهد، درد و نومیدی شب های تیره و تار را دوست دارد و می خواهد در فاجعه ای جان بدهد که زندگی را به آغازها باز می گرداند و چیزی جز پی و پایه سیاه شده خانه اش به جا نمی گذارد».
✔️زندگی مونتنی در یک سوال و بیست جواب
ص 251- 252
#معرفی_کتاب
@sahandiranmehr
Telegram
attach 📎
بسیاری از آدم‌ها در ایجاد تغییرات مهم در زندگی‌شان ناموفق‌اند زیرا نمی‌خواهند درد و رنجی را که همراه این تغییرات است، تحمل کنند.
@happinessnet
🆔@Eudaemonia
@happinessnet
🆔@Eudaemonia