#خیانت چیست و چرا آدم‌ها خیانت می‌کنند؟
سخنان شنیدنی #استر_پرل در #تد
(مدت ویدئو بیست دقیقه، با زیرنویس فارسی)
@Eudaemonia
https://www.ted.com/talks/esther_perel_rethinking_infidelity_a_talk_for_anyone_who_has_ever_loved#t-1059047

بعضی از اعضای کانال پیغام داده‌اند که زیرنویس را نمی‌بینند. برای دیدن زیرنویس فارسی باید در تنظیمات روی صفحهٔ ویدئو زیرنویس فارسی را انتخاب کنید. اما اگر نتوانستید آن تنظیمات را پیدا کنید در این لینک زیرنویس ضمیمه شده است:
https://video-subtitle.tedcdn.com/talk/podcast/2015/None/EstherPerel_2015-480p-fa.mp4

تحلیل نقادانهٔ سخنرانی دکتر محسن رنانی دربارهٔ تأثیر جوک‌های سیاه بر توسعه

با حضور:
هومن پناهنده

شنبه۷ مهر ماه، ساعت ۶ عصر
خیابان انقلاب،خیابان وصال،کوچه نایبی
باشگاه اندیشه
@Eudaemonia

چه چیزی دوران کودکی را چنین خاطره‌انگیز می‌کند؟

@Eudaemonia

منظور از پذیرش در «درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد» چیست؟
علی فیضی(برگرفته از دورۀ آموزشی با دکتر راس هریس)

▪️هدف درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به زبان ساده خلق یک زندگی غنی، کامل و پرمعنی است، در حالی که درد ناگزیر موجود در آن زندگی پذیرفته می‌شود. چه نوع دردی در زندگی وجود دارد که هیچ‌کدام از ما اگر به مقدار کافی زندگی کنیم گریزی از آن نداریم؟

▪️همگی ما شکست، ناامیدی، طرد شدن و فقدان را تجربه می‌کنیم و این چیزها دردناک هستند. همۀ ما تعرض و تنش را در روابطمان تجربه می‌کنیم. فرقی نمی‌کند که این روابط چقدر عالی باشند دیر یا زود ناراحتی و ناخشنودی را در آنها ملاقات خواهیم کرد. همۀ ما ترس، اضطراب ، شک و سوءظن را تجربه می‌کنیم. ما با فقدان از همه نوع آن از فقدان پول گرفته تا از دست دادن سلامتی، شغل یا روابط روبه‌رو می‌شویم. ما زخمی شدن، آسیب‌دیدن و بیماری را تجربه می‌کنیم. پس اگر می‌خواهیم زندگی غنی، کامل و معناداری داشته باشیم باید در وجود خود فضایی برای همۀ هیجان‌های طبیعی زندگی و نه صرفا انواع خوشایند آن باز کنیم.

▪️متاسفانه فرهنگمان به ما خوب نمی‌آموزد که چطور با درد ناگزیر زندگی کنار بیاییم. یک شیوۀ کارآمد در برابر این درد پذیرش آن است. وقتی از پذیرش صحبت می‌کنیم منظورم تحمل کردن، تسلیم شدن یا بی‌خیال شدن یا دوست داشتن و خواستن درد نیست.

▪️زندگی پر از درد است و وقتی از پذیرش این درد صحبت می‌کنم منظورم یک راه‌حل بنیادین و متفاوت برای پاسخ دادن به افکار، هیجانات و خاطرات دردناک است. نوعی پاسخ دادن که به شما این توانایی را می‌دهد که بدون درگیر شدن با آن تجربه‌های دردناک آنها را خوب حس کنید؛ اجازه بدهید بدون این که نشاط زندگی شما را خشک کنند از وجود شما بگذرند و شما را از مسیرهای ارزشمند زندگی‌تان منحرف نکنند. وقتی این نوع جدید پاسخ دادن به درد خود را یاد گرفتید دست و پا و دهنتان آزادتر می‌شود تا با ارزش‌های خودتان تماس پیدا کنید و بیشتر و بیشتر شبیه آن کسی که دوست دارید بشوید رفتار کنید و مشغول انجام اقداماتی بشوید که واقعا برای شما مهم هستند. این گونه نوعی از زندگی رامی‌سازید که غنی، کامل و معنادار است.

▪️مراقب استفاده از واژۀ پذیرش باشید
پذیرش چیزی است که خیلی از افراد در مورد دچار سوء تفاهم می‌شوند و بنابراین واژه‌ای است که خیلی شما را تشویق نمی‌کنم در کار با درمانجوها از آن استفاده کنید. چرا؟
خیلی از افراد پذیرش روان‌شناختی را با دوست داشتن یا خواستن یک تجربه ناخوشایند یا تسلیم شدن به آن اشتباه می‌گیرند.
پس واژه‌های جایگزینی که می‌توانید به جای پذیرش استفاده کنید باز کردن یک فضا برای تجربه نامطلوب، اجازه دادن به حضور تجربه ناخوشایند در ذهن و بدن، اجازه دادن به این که تجربه ناخوشایند برای خودش بیاید و برود، نگه داشتن آرام تجربه ناخوشایند یا رها کردن مبارزه با تجربه ناخوشایند است.

#اکت #راس_هریس

@thirdwaveofbehaviortherapy
🆔@Eudaemonia

کتاب‌های پاییزی نشر کرگدن (در دست انتشار) - ۱

حق حیوان، خطای انسان: درآمدی به فلسفه اخلاق

تام ریگان، ترجمه بهنام خداپناه، نشر کرگدن
@kargadanpub

«از سبب‌سازیش من سودایی‌ام»(مولانا)

در دفاع از احوال سودایی

@Eudaemonia

آه ای حلزون،
از کوه فوجی بالا برو
اما
آرام آرام.

(از دیالوگ‌های ماندگار فیلم «هامون»)
@Eudaemonia

من هم مثل خیلی از مردم دیگر نگرانم. وضعیتِ زندگی به شکل واضحی تغییر کرده است و هیچ چشم‌انداز روشنی دست‌کم در کوتاه‌مدت به نظر نمی‌رسد. من حقوق ثابتی دارم و بنابراین مثل بسیاری دیگر مجبورم زندگیم را کوچکتر کنم، چیزهایی را حذف کنم، رویه‌هایی را تغییر دهم. من مسئولیت یک بچه را هم دارم. یک پسر نُه ساله که نمی‌خواهم فشار اضطراب این عدم‌قطعیت را تحمل کند در عین‌حالی که باید متوجهش کنم برخی چیزها در زندگی ما تغییر کرده است. این است که امروز صبح یک ساعت زودتر بیدار شدم و یک بسته ریاضت اقتصادی برای شش ماه آینده نوشتم، پسرم هم نشسته کنار من و در حالی‌که صبحانه می‌خورد با من هم‌فکری می‌کند. صبحانه‌ای که می‌خورد اولین چیزی است که در ماه آینده تغییر خواهد کرد: دیگر کورن‌فِلِکس نخواهیم خرید.
متن کامل:
https://goo.gl/7XrdBb

مدت‌ها بود که در نظر داشتم پروندهٔ ساده‌زیستی و زندگی مینیمال را، به عنوان یکی از مؤلفه‌های خوب زیستن، در کانال باز کنم. اما متأسفانه به نظر می‌رسد اوضاع اقتصادی و معیشتی این روزها این موضوع را از یک امکان و اختیار به یک ضرورت و الزام بدل کرده است.
به هر حال، با در میان گذاشتن این نوشتهٔ خواندنی به استقبال ایدهٔ ساده‌زیستی می‌رویم.
#ساده_زیستی_اختیاری #زندگی_مینیمال

@Eudaemonia

چرا انسان‌ها به سمت زندگی تجملاتی می‌روند؟

مصطفی ملکیان

▪️چرا انسان اساساً، خواهان درآمد و مال و ثروت فراوان می‌شود تا به این پیامدهای نامطلوب دچار شود؟

▪️پاسخ این پرسش به وضوح این است: چون نمی‌خواهد به ضروریات زندگی قناعت و اکتفا ورزد و می‌خواهد زندگی متجملانه داشته باشد. انسان اگر از چهار امر ضروری و اجتناب‌ناپذیر زندگی، یعنی خوراک، پوشاک، سوخت و سرپناه، به حد ضرورت اکتفا می‌ورزید و در باب هیچ یک از این چهار امر ضروری، حتّا یک گام به سوی تجمل بر نمی‌داشت، می‌توانست با زمانی در حدود سه ساعت کار در شبانه روز یا یک روز کار در هفته، درآمدی کسب کند که از عهدهٔ تامین آن ضروریات برآید. و در این صورت، می‌توانست تقریبا سیزده ساعت از شبانه روز یا شش روز از هفته‌اش را در اختیار خود بگیرد و مصروف برآوردن نیازهای روانی و معنوی خود کند. برآوردن نیازهای زیستی انسان که همان نیاز به خوراک، پوشاک، سوخت و سرپناه‌اند، در واقع بیش از سه ساعت کار در شبانه روز نمی‌طلبد. اما، البته و صد البته به شرط اینکه فقط در پیِ برآوردنِ نیازهایِ زیستی‌مان باشیم، نه درصدد برآوردن خواسته‌های زیستی‌مان. خواسته‌های زیستی بر خلاف نیازهای زیستی، حدِّ یقف ندارند، سیری نمی‌پذیرند و هر چه برآورده‌تر شوند مطالبه‌گرتر و خواهنده‌تر می‌شوند.

▪️به تعبیر دیگر، صاحب‌نظران و متخصصان به سهولت تمام، می‌توانند تعیین کنند که آدمی دقیقا به چه مقدار خوراک، پوشاک، سوخت و سرپناه نیاز دارد تا از طول عمر طبیعی و از سلامت، نیرومندی و زیبایی جسمانی‌اش محروم نشود. اما هیچ کس نمی‌تواند تعیین کند که آدمی چه مقدار از این چهار چیز را می‌خواهد، چون خواستن پایان‌ناپذیر است. پایان‌ناپذیری خواستن هم به این معنا است که هر چه بیابی باز هم می‌خواهی و هم به این معنا که هر چه بیشتر بیابی بیشتر می‌خواهی. و البته این روندِ در پیِ خواسته‌ها، و نه نیازهای زیستی رفتن، به محض اینکه آغاز شود، به برآورده شدن همان نیازهای زیستی نیز لطمه می‌زند و صدمه وارد می‌کند و این بدین معنا است که در پی ارضای خواسته‌های زیستی رفتن، نه فقط از ارضا شدن نیازهای روانی و معنوی جلو می‌گیرد، بل مانع ارضا شدن نیازهای زیستی نیز می‌شود، چرا که خواسته‌ای که از حد نیاز در بگذرد، در خلاف جهت نیاز سیر خواهد کرد. مثلا اگر بدن من در شبانه روز، به m گرم پروتئین و n کالری گرما نیاز داشته باشد و من 2m گرم پروتئین و 2n کالری گرما به آن برسانم، نباید تصور کنم که نیاز بدنم به پروتئین یا گرما را برآورده کرده‌ام و پروتئین یا گرمای افزوده‌ای نیز به آن داده‌ام. بل باید بدانم که در بدنم دگرگونی هایی در خلاف جهت نیازها و و مصالح آن پدید آورده‌ام.

▪️ولی مهمتر این است که دویدن در پی خواسته‌های زیستی و اکتفا نورزیدن به نیازهای زیستی، انسان را از برآورده شدن نیازهای روانی و معنوی‌اش باز می‌دارد. یعنی زندگی متجملانه و فراتر از حد ضروریات زیستی، انسان را از نیل به ضروریات روانی و معنوی‌اش مانع می‌آید. زندگیِ به لحاظ زیستی متجملانه، بر روی ویرانه‌های روانی و معنوی بنا می‌شود و سر برمی‌آورد. فقط با چوب حراج زدن بر استعدادهای روانی و معنوی می‌توان درآمد و پول لازم برای پی ریختن و برآوردن یک زندگی متجملانه را فراهم آورد.

از مقالهٔ «ساده‌زیستی راهی به تعالی» (مقدمه کتاب «دارندگی بر بسندگی است» با ترجمهٔ غلامعلی کشانی)

#ساده_زیستی
@mostafamalekian
🆔@Eudaemonia

چرا سالانه هزاران دلار صرف خرید کیف دستی‌های پرادا، کت و شلوار آرمانی یا ساعت رولکس می‌کنیم؟ اگر می‌خواهیم زمان را بدانیم، ساعتی ارزان‌قیمت یا استفاده از گوشی همراه نیز کفایت می‌کند و مبالغ باقی‌مانده را می‌توان پس‌انداز کرد یا در امور خیریه مصرف کرد. برخی از رفتارهای مصرف‌کنندگان، آشکارا غیرعقلانی، بی‌فایده و حتی زیانبار است. پس چه چیزی افراد را به داشتن کالاهایی چنین گران و بیش از نیاز واقعی
سوق می‌دهد؟
@Eudaemonia
#سادگی
متن کامل:
http://goo.gl/F7fkLF

فرض کنید چند تا دوست دور هم نشسته‌اند. یکی تخمه می‌شکند. آن یکی فیلم می‌بیند. یکی با گوشی‌اش مشغول است و آخری دارد کتاب می‌خواند.
کتاب خواندن این آخری چه معنایی دارد؟
از بقیه دلخور است و سرش را کرده توی کتاب؟
فردا امتحان دارد؟
کتابی را که عصر همان روز خریده تورّق می‌کند؟

می‌شود نتیجه گرفت چون بین آن جمع تنها کسی است که کتاب می‌خواند پس از بقیه بی‌سوادتر است؟ اگر سواد داشت که لازم نبود کتاب بخواند.
و بقیه باسوادند که کتاب نمی‌خوانند. می‌دانند. بلدند؟
این استدلال تا چه حد پایه‌اش سست است؟

حالا فرض کنید آن نفر آخر بجای کتاب خواندن بلند شده تا قرصهایی را که روانپزشک تجویز کرده بخورد.
این یعنی که از بقیه روان‌رنجورتر است؟ و بقیه که قرص نمی‌خورند، "مشت مشت قرص نمی‌خورند" ، یعنی که حالشان خوب است؟
و این آخری باید قرصش را یواشکی بخورد تا بقیه نفهمند که روانش از بقیه رنجورتر است؟
این استدلال تا چه حد پایه‌اش سست است؟

آیا کسی که کتاب می‌خواند نسبت به بقیه(در شرایط کاملاً مشابه) یک گام به دانایی نزدیکتر نیست؟
و این یکی که قرص می‌خورد(باز در شرایط کاملاً مشابه) یگ گام به سلامت روان نزدیکتر نیست؟
به نظر من که هست.

#از_روانپزشک_نترسیم

@siavashnikpoor

آمنه شیرافکن:
«خب دکترجان بفرمایید اینجا چه می‌کنید؟
محمدابراهیم ذاکر هستم. سه سالی میشه اینجا -تو زیر زمین خانه خورشید و در یک اتاق سه در چهار- به مبتلایان هپاتیت و ایدز خدمات داوطلبانه دندانپزشکی ارایه ميكنم.»

https://t.me/IR_Newsroom/726

چرا من این احساسات را دارم؟

برای همهٔ ما، زمان‌هایی وجود دارد که احساسات خوبی نداریم. در آن لحظات، بسیاری از ما از خودمان این سئوال کاملاً منطقی را می‌پرسیم: "چرا من چنین احساساتی را دارم؟".

خب این پرسش یک نیمه‌ی روشن دارد .... همچنین یک نیمه‌ی تاریک دارد.


🌗 نیمه‌ی روشن

نیمه‌ی روشن این پرسش این است که به ما کمک می‌کند، چراکه به ما این هشدار را می‌دهد که نیاز داریم روی یک سری مسائل کار کنیم. به عنوان مثال، فرض کنید پاسخ این پرسش این باشد که: چون با همسرمان دعوا کرده‌ایم، هله هوله زیاد خورده‌ایم، به اندازه‌ی کافی نخوابیده‌ایم، زیاد کار کرده‌ایم، به اندازه‌ی کافی ورزش نکرده‌ایم، سیگار کشیده‌ایم، مواد مخدر مصرف کرده‌ایم، در مورد فرزندانمان نگرانیم، با یک بیماری مقابله می‌کنیم، با مسائل مالی درگیر هستیم، یا با مرگ یکی از عزیزانمان مواجه شده‌ایم.

اگر چنین باشد، پس تشخیص و شناسایی این مسائلی که باعث فعال شدن این احساسات دردناک در ما شده‌اند، گام اولیه‌ و مهمی است. گام دوم این است: اقدام عملی! اقدامی عملی، مفید و کارساز انجام دهیم تا به طور مؤثر با آن مسئله مقابله کنیم یا با شرایط به وجود آمده بهتر وفق پیدا کنیم.

معمولاً چنین مسائلی واضح‌اند- و شما می‌توانید با طرح پرسش بالا به راحتی آنها را شناسایی کنید. اما فرض کنید که هیچ پاسخ واضحی برای سئوال در مورد اینکه چرا احساس اضطراب، غمگینی، بدخلقی و خشم دارید، پیدا نکنید؛ چه اتفاقی می‌افتد اگر به طرح این پرسش از خودتان ادامه دهید؟ خب، اگر این پرسش: «چرا من چنین احساسی دارم؟» را ادامه دهید و پاسخی فوری برای آن وجود نداشته باشد، معمولاً شما در نیمه‌ی تاریک گرفتار می‌شوید.

🌓 نیمه‌ی تاریک

نیمه‌ی تاریک این پرسش چیزی است که روانشناسان به آن «نشخوار فکری» می‌گویند. ما در افکارمان گم می‌شویم، تمام پاسخ های ممکن برای «چرا چنین احساساتی دارم؟» را تحلیل می‌کنیم. معمولاً، بعد از آن ما شروع می‌کنیم به بررسی کردن تمام اتفاقات ناخوشایندی که برایمان رخ داده است، تمام مواردی که در زندگی‌مان خوب پیش نرفته است، تمام چیزهایی که درون ما یا در دیگران یا در جهان پیرامونمان آن‌قدر که باید خوب نیست، و فکر می‌کنیم که کدام یک از آنها باعث چنین احساسی بوده‌اند.

طبیعتاً هرچه بیشتر، کمبودهای زندگی‌مان را بررسی کنیم، بیشتر ما را دچار نارضایتی و ناخشنودی می‌کند (تعجب آور نیست که این الگوی تفکر نقش بزرگی در افسردگی ایفا می‌کند).

بنابراین هنگامی که در چنین الگوی تفکر گرفتار شدید، ایده‌ی خوبی است که خودتان را از این دام خلاص کنید:

به فرایند تفکرتان توجه کنید و به آرامی برای آن نامی بگذارید: «آها! ذهن من داره تلاش می‌کنه که دوباره علت رو کشف کنه»، یا «آها! دوباره قصه‌ی ذهنی "چرا من این احساسات رو دارم؟" شروع شد»، یا «این نشخوار فکریه».

از مهارت‌های #ذهن_آگاهی برای خلاص شدن از دام افکار استفاده کنید و به طور کامل در لحظه‌ی حال غرق شوید.

اقداماتی معنادار و ارتقا دهندهٔ زندگی را آغاز کنید، و تمام توجه‌تان را به این اقدام تان بدهید.

خودتان را در کاری که انجام می‌دهید غرق کنید.

بدین ترتیب، خودتان را به طور مرتب از قصه‌ی ذهنی «چرا چنین احساسی دارم؟» رها کنید- بارها و بارها و بارها دوباره؛ و به طور مرتب روی فعالیتی که انجام می‌دهید تمرکزتان را برگردانید.

اماچه کاری در مورد احساساتم می‌توانم بکنم؟

الف. از مهارت‌های ذهن آگاهی برای تمرین #پذیرش احساسات و #شفقت_نسبت_به_خود استفاده کنید.

ب. اقدام کنید: هر کاری را که می‌تواند موقعیت‌تان را بهبود ببخشد و یا مسائلی که با آنها درگیر هستید را حل کند انجام دهید.

ج. و اگر هیج اقدام مؤثری وجود ندارد که بتوانید اتخاذ کنید، مجدداً از گزینه‌ی الف استفاده کنید. اما تحلیل احساساتتان را متوقف کنید، و به جای آن توجه و انرژی تان را صرف انجام کاری معنادار بکنید.

به خاطر داشته باشید که احساسات مانند هوا تغییر می‌کنند، و دیر یا زود این احساسات- صرف نظر از اینکه چقدر ناخوشایندند-
می‌گذرند.
#راس_هریس

@SayehSokhan
🆔@Eudemonia

#الب‌فیلارمونی بدون شرح!

@ArashAbbaasi

هیچ امر خوشایندی در دوران «خوش و خاطره برانگیز» گذشته نیست که الآن نباشد. یا الآن نشود یافتش.
و هیچ امر ناخوشایندی در دوران «مزخرف» امروزی نیست که در آنروزها نبوده باشد،
تقریباً مطمئنم
@siavashnikpoor

دو نفر از دوستان خوب کانال، به دو تا از پُست‌هایی که در اینجا همرسان کرده بودم واکنش نشان داده‌اند که با اجازۀ خودشان هر دو را (با ارجاع به پست مربوطه) اینجا می‌گذارم.

سلام و عرص ادب دكتر عباسى گرامى
امیدوارم خوب و خوش باشید؛
از مطالب بسیار مفید کانال «خوب زیستن» بهره‌ی بسیار می‌برم و از شما سپاسگزارم.
در مورد متن مراجعه به روانپزشك مطلبى به نظرم رسيد كه بهتر ديدم با شما درميان بگذارم.
در اين متن بر مراجعه به روانپزشك تاكيد شده، اما به گمان من اصلا ضرورى نيست و چه بسا درست نيست كه هر فردى كه به‌گونه‌ای احساسات و‌ عواطف ناخوشایندی را در زندگی خویش تجربه می‌کند به روانپزشک مراجعه کند.
همانطور که همه می‌دانیم علت‌های مختلفی برای احساسات ناخوشایند ما متصور است که فقط برای برخی از آنها از دست روانپزشک کاری برمی‌آید و تشخیص اینکه «این حال بد را که درمانگر است؟» تخصص دیگر و یا شاید بالاتری می‌طلبد، تخصص‌هایی مانند روانکاو یا مشاور فلسفی که به کلی متفاوت از روانپزشکی است و قرص و دارو در بساطش نیست.
جای بسی تاسف است که حتی اگر فردی با پرسش‌های فلسفی، و ذهنی سنگین از دغدغه‌های زندگی هم به روانپزشک مراجعه کند باید حتما پس از مطب به داروخانه هم سری بزند، حال آنکه این ذهن، فقط محتاج ذهنی برتر است که دست‌کم به پرسش‌های در هم و برهم مغزش جهتی ببخشد و از سنگینی این بار بکاهد، نه دارو.
تصورش سخت است که چنین شخصی به روانپزشکان ما مراجعه کند و این پزشکان محترم بدون داروتراپی او را به روانکاو یا مشاوران فلسفی ارجاع دهند. از این رو به نظر می‌رسد بهتر است که اولا و بالذات مردم را تشویق به مراجعه به روانکاو کرد.
حتى الترنانيوهاي بسيار بهتر ديگرى هم در بازار وجود دارد، براي آن دسته كه كمى تنبل نيستند و مي‌توانند برای روح و روان و جسمشان وقت بگذارند، ورزش، به خصوص از نوع چینی مانند تای‌چی و چی‌کنگ و مدیتیشن‌های مختلف بسیار اثربخش است و در این عصر بسیار در دسترس.
روان‌پزشک به‌کار بیمار می‌اید، او‌ که باید هورمون‌هایش با قرص تنظیم شود، نه هر نوع روان‌رنجوری!
روا نیست انسان‌های سالم مشکل‌دار‌ «مشت مشت» قرص بخورند، چه در پنهان و چه در پیدا.
از نظر من کسی که مشت‌مشت قرص می‌خورد لزوما داناتر نیست، شاید راحت‌ترین راه را انتخاب کرده، چون حال و حوصله‌ی عمل به برنامه‌ریزی بلندمدت و مشتقاتش را ندارد.
با احترام
نغمه پروان