عزیزآقا، دیروز

چرا زیستن در حال دشوار است؟ بدن چه سهمی در این میان دارد؟
نوستالژی چگونه گذشته را ویرایش و دستکاری می‌کند؟
#ذهن_آگاهی
#نوستالژی

@persianschooloflife
@eudemonia

«من معتقدم زندگی عبارت است از مقدار زمانی محدود، انرژی ای محدود و توجهی محدود که درست مثل هر دارائی دیگری می تواند به خوبی و به درستی استفاده شود، یا پس انداز شود یا مصرف شود یا به کار گرفته شود یا دزدیده شود یا اسرافکاری شود یا در پستو نهان شود.»
هنری دیوید ثورو

@siavashnikpoor

یودمونیا (eudemonia) چیست؟

▪️یودمونیا واژه‌ای یونانی است به معنای خوب زیستن و شادکامی و نیکبختی.

▪️ما آدمیان همواره و در لحظه لحظۀ زندگی‌مان به دنبال اهدافی هستیم، و به دنبال هر هدفی که باشیم لابد چیز خوبی در آن هدف دیده‌ایم (وگرنه معنی ندارد وقت و انرژی‌مان را صرف دنبال کردن برخی اهداف غیرخوب کنیم).

▪️به نظر ارسطو، آن چیز خوبی که در پس و پشت تمام اهداف متنوعی که ما انسان‌ها دنبال می‌کنیم، نهفته است یک چیز واحد است، و آن «یودمونیا» است. برای این واژۀ یونانی معناها و معادل‌های مختلفی ذکر شده است. قدیمی‌ترین و آشناترین معادل آن برای ما واژۀ «سعادت» است. اما امروزه بیشتر آن را به شادکامی، نیکبختی، خوب زیستن، زندگی خوب ترجمه می‌کنند.


▪️ارسطو معتقد بود که برای ما جست‌وجوی زندگی خوب امری اتفاقی یا انتخابی نیست، به این معنا که بتوان در پی آن نبود و دنبال چیز دیگری بود. این در سرشت ماست که در هر کاری هدف اصلی ما نیکبختی است، ولو اینکه در ظاهر در پی هدفی باشیم که نامش نیکبختی نباشد.

▪️حال اگر معلوم شود که هدف نهایی ما «زندگی خوب» است، معیار مهمی خواهیم داشت که کارهایی را که در حال انجامشان هستیم یا قصد انجامش را داریم، به محک آن بزنیم: کاری که دارم انجام می‌دهم یا ممکن است در آینده انجام بدهم، چه‌قدر مرا به زندگی خوب نزدیک می‌کند؟

#ارسطو #نیکبختی #خوب_زیستن #زندگی_خوب

@eudemonia

‍‍ ‍‍ خِرَدی که از زندگی فضیلت‌مند حاصل می‌شود کمک می‌کند تا برای خودتان آنقدر حرمت قائل شوید که بدانید مرکز عالم نیستید؛ آنگاه ستارۀ قطبی راه را به شما نشان خواهد داد.

پنجاه گام آگاهانه تا عزت نفس. ترجمۀ پیوند جلالی. انتشارات ارجمند (در دست چاپ).

@mindfulliving

هنرِ مردن

▪️فرهنگ انکار مرگ افرادی را پرورش می‌دهد که برای مرگ آماده نیستند؛ افرادی که دلباختگی‌شان به جوانی و سلامتی باعث می‌شود در مواجهۀ با بیماری و کهنسالی پر از دلهره، افسردگی وناامیدی شوند. اما به‌تازگی نویسندگانی خوش‌بین به مرگ تلاش می‌کنند هراسمان از مرگ را کمتر کنند. شاید اگر بخواهیم «مرگ خوب» را همچون بخشی از «زندگی خوب» جانی تازه دهیم، لازم باشد به جایگاه مرگ در داستان‌هایی که دربارۀ خود می‌گوییم بیشتر بیندیشیم.

از متن:

▪️اگر بخواهیم از فرهنگی بیمارگون و مرگ‌هراس به سوی فرهنگی متعادل‌تر حرکت کنیم، لازم است سنت فرهنگی‌مان را بازنگری کنیم، سنتی که در مقابل مرگ سکوت می‌کند. همین عقیده است که زیربنای جنبش خوش‌بین به مرگ است، گروه نامنسجمی از هنرمندان، نویسندگان، دانشگاهیان و متخصصان خاکسپاری که مشتاق گفت‌وگوی آزادتر دربارۀ مرگ هستند. گو این که کیتلین داوتی، متصدی خاکسپاری و نویسنده، در زندگینامۀ پرفروش خود دود در چشمانتان می‌رود، اینطور شرح می‌دهد: «فرهنگِ منکر مرگ مانع رسیدن به مرگ شایسته است».

▪️کمترین اثر آن است که فرهنگ انکار مرگِ ما افرادی را می‌آفریند که برای ناگزیری مرگ آماده نیستند، فرهنگی که در آن هر فردِ در حال مرگ باری از تصمیمات تلخ درمانی، درگیری‌های حقوقی و اختلافات مالی بر دوش خانواده و دوستانش می‌گذارد که با کمی دوراندیشی می‌شد از آن‌ها اجتناب کرد. در بدترین حالت، انکار مرگ جامعه‌ای دلباختۀ جوانی و سلامتی ایجاد می‌کند که ناتوانی‌اش در مواجهۀ با مرگ سرچشمۀ احساسات توان‌کاهِ دلهره، افسردگی و ضعف در برخورد با بیماری و کهنسالی است.

▪️همانطور که داوتی در پایان زندگینامۀ خود تصدیق می‌کند، «غلبه بر ترس‌ها و تصورات غلط دربارۀ مرگ کار آسانی نیست». او از کتاب‌های راهنمای روحی قرون وسطی الهام می‌گیرد که به «هنر مردن» معروف هستند. بحث می‌کند که باید چگونه مردن را از نو بیاموزیم -روندی که با پذیرش آزاد تفکرات، ترس‌ها و عقایدمان دربارۀ مرگ می‌آغازد. مواجهۀ با مرگ چون مسئله‌ای یواشکی فقط کار را خراب‌تر می‌کند. وی در پایان می‌نویسد، «پس بیایید در عوض میرایی خود را جانی تازه دهیم و در دنیای مدرن هنر مردن خود را با قلم‌های جسور و نترس بنویسیم».
@eudemonia
تخمین زمان مطالعه: ۱۵ دقیقه

متن کامل:
http://tarjomaan.com/barresi_ketab/9078/

تمثیلی از شوپنهاور: جوجه‌تیغى‌ها و حفظ فاصلۀ ایمن در روابط انسانى

گروه جوجه‌تیغی ها را در زمستان تصور كنید.

جوجه‌تیغی‌ها دارند یخ می‌زنند، به هم نزدیك می‌شوند تا همدیگر را گرم كنند ولی آن‌ها تیغ دارند و وقتی به هم نزدیك می‌شوند یكدیگر را زخمی می‌كنند پس مجبور هستند از هم جدا شوند. ولی دوباره سردشان می‌شود و مجبور می‌شوند به سمت هم برگردند. این روند همین‌طور تكرار می‌شود.

آن‌ها همدیگر را رها می‌كنند و یخ می‌زنند ، نزدیك می‌شوند و همدیگر را می‌خراشند، دقیقا مثل آكاردئون...

ما هم مثل جوجه‌تیغی‌ها هستیم. نیاز ما برای همدردی، مهربانی، شادی و نزدیكی انسانی، ما را به یكدیگر نزدیك می‌كند ولی عقاید دیگران، عادت‌های عجیب‌شان، موضع سیاسی‌شان و حتی بوی آن‌ها ما را مجبور می‌كند از هم دور شویم.
ما دائما بین اشتیاق و طرد شدن در حال حركت به جلو و عقب هستیم. همان‌طور كه شوپنهاور گفته، بین انزوا و لودگی در حال نوسان هستیم.
چگونه می‌توانیم بر این وضع غلبه كنیم؟

شوپنهاور یك جواب صریح و واضح برای این سوال دارد: با مؤدب بودن، و حفظ فاصله توأم با شفقت، با نزدیك بودن ولی حفظ فاصلۀ لازم.

@persianschooloflife
@eudemonia

چرا فلسفۀ زندگی رواقی مهم است؟
@eudemonia
(برای دیدن فیلم با زیرنویس روی لینک زیر کلیک کنید نه روی فیلم) https://www.aparat.com/v/rmfN4

می‌گویند کوتاه‌ترین داستان جهان متعلق به ارنست همینگوی است در شش کلمه:

«برای فروش: کفش بچه، هرگز پوشیده نشده».

اما این داستان/آگهی فروش(در سایت دیوار) از داستان همینگوی کوتاه‌تر است(پنج کلمه) و تازه واقعی هم هست:

فروش قبر به علت مهاجرت:
https://divar.ir/v/Dzl8Si4Fy

#خوب_زیستن
#خوب_مردن

دربارۀ حسادت؛ فایل صوتی سخنرانی دکتر آذرخش مُکری در سمپوزیوم رشک و حسد
#حسادت
@DrAzarakhshMokri
@eudemonia

تفکر نقادانه
نشست پنجم

مغالطات آماری و احتمالی:
سوگیری های شناختی و دلایل تکاملی آنها

با حضور:
دکتر حسین شیخ رضایی

شنبه 12 آبان ماه،ساعت 18
خیابان انقلاب،خیابان وصال،کوچه نایبی
@bashgahandishe

داستایوفسکی،
غو‌اص اعماق روح

@persianschooloflife
@eudemonia

اگر نمی خواستم ادای آدمهای همیشه بدبخت همواره در مخمصه را درآورم، می گفتم زندگی بهتر از آنی با من تا کرد که توقعش را داشتم.
حیف که مجبورم. می فهمید! مجبورم.
@siavashnikpoor

اگر نتوانی از شستن ظرف‌ها لذت ببری، از کاری هم که قرار است بعد از آن انجام دهی لذت نخواهی برد.
- تیک نات هان

@mindfulliving

پروست چگونه می‌تواند زندگی شما را دگرگون کند/ آلن دوباتن
ترجمه از حسین محمدی‌زاده

@eudemonia

با زبان چه می‌کنیم؟ واقعیت را تصویر می‌کنیم یا زندگی می‌کنیم؟
مروری بر دیدگاه‌های نبوغ‌آمیز لودویگ ویتگنشتاین دربارهٔ فکر، زبان، و زندگی.
(منبع: کانال مدرسهٔ زندگی فارسی)

@eudemonia

«فیلسوفان چگونه می‌اندیشند»

فایل صوتی سخنرانی بابک عباسی در چهارمین همایش روان‌درمانی شناختی-رفتاری (اردیبهشت ۱۳۹۵)
پنل فلسفه، علم، CBT
(مدت فایل ۲۰ دقیقه)

@eudemonia

پاورپوینت سخنرانی «فیلسوفان چگونه می‌اندیشند»، بابک عباسی

@eudemonia

رنج معمولی بودن،
#فردین_علیخواه

▪️من یک فمینیست هستم/ شعر، کتاب و قهوهٔ ترک/ سفر، دورهمی‌های دوستانه و مکاشفه فردی/ نوشتن، ورزش و کافه/ طراحی داخلی، عکاسی و گاهی هم شعر/ می‌نویسم پس هستم/ عکاسی، طبیعت، طراحی/ مجسمه‌سازی، طراحی جواهر، عکاسی/ خیره به جهان می‌نگرم/
این‌ها ویژگی‌هایی است که برخی از کاربران شبکه‌های اجتماعی در توصیف خود آورده‌اند. هدف این نوشته، نه تحقیر، بلکه تحلیل این موضوع است.

▪️زیمل، جامعه‌شناس آلمانی، یکی از ویژگی‌های زندگی در شهرهای بزرگ را فشار بر فرد برای رفتار عقلانی و حسابگرانه می‌دانست. درواقع شرایط زندگی در شهرهای بزرگ به‌گونه‌ای است که افراد چاره‌ای جز رفتار عقلانی ندارند. فرد به‌جای آنکه با قلب به جهان اطراف اش نگاه کند با مغز نگاه می‌کند. کیفیت در روابط اجتماعی تبدیل به کمیت می‌شود و این جریانِ آبی است که همه را همراه خود می‌برد. به همین دلیل یکی از کارکردهای شهرهای بزرگ «یکسان‌سازی» است. ساکنان شهرها عمدتاً شبیه یکدیگرند. کمتر عاطفی و بیشتر حسابگرند. دیسیپلین (نظم و آداب) در همه‌جا حرف نخست را می‌زند. البته زیمل معتقد بود که افراد معمولاً در مقابل «قدرت یکسان‌ساز» شهرِ مدرن مقاومت می‌کنند. آن‌ها نمی‌گذارند تا «فردیتشان» زیر چرخ‌دنده‌های «یکسان‌ساز» شهر نابود شود. به همین دلیل زیمل به بررسی «مد» در شهر پرداخت. او مد را یکی از شکل‌های مقاومت افراد در برابر قدرت یکسان‌ساز شهر می‌دانست. فرد با مد سعی می‌کند تا وجود متفاوت خود را در دل این شهر بزرگ حفظ کند. ظهور آدم‌های عجیب‌وغریب peculiar persons یا خاص special persons در شهرهای بزرگ را می‌توان از این زاویه دید. خلاصه آنکه، تلاشِ شهر؛ یکسانی و در مقابل تلاشِ فرد، یکتایی است و این چالش مدام ادامه می‌یابد.

▪️برخی از متفکران، این ایده زیمل را ادامه دادند. ازنظر آنان، در جهان مدرن، رنجی به نام «معمولی بودن» وجود دارد. افراد اصرار دارند تا بگویند که من شبیه آن دیگرانِ انبوه نیستم. من مانند مردم نیستم. من مانند مادر یا پدر سنتی‌ام نیستم. من چیزی دارم که مرا از دیگران متمایز می‌کند. شاید به همین دلیل است که افراد بسیاری خودشان را به آب‌وآتش می‌زنند و حتی خارج از ساعات اداری یا کاری‌شان، برای خودشان سرگرمی یا تفننی دست‌وپا می‌کنند. به کلاسی می‌روند و به‌عمد خود را در معرض هنری قرار می‌دهند چراکه باید چیزی یا بهانه‌ای برای عرضه یافت و از رنج معمولی بودن کاست. شبکه‌های اجتماعی این رنج را پررنگ‌تر کرده‌اند. افراد باید در معرفی خودشان چیزی بنویسند. «فردیت» باید در صفحات شخصی برجسته باشد. من، خودم هستم و شخصیت متمایز خودم را دارم.

▪️در جهان پیشرفته، کمپانی‌ها این رنج را به‌خوبی شناسایی کرده و تلاش کرده‌اند تا برای آن کسب‌وکاری فراهم کنند. در این کشورها «صنعت توجه» attention industry شکل گرفت و «تولید محتوا» برای صفحات شخصی افراد یکی از مشاغل پردرآمد شده است. ما کاری می‌کنیم که شما دیده شوید. ما کاری می‌کنیم که شما چیزی برای عرضه داشته باشید. ما برایتان تولید محتوا می‌کنیم. ما می‌گردیم و در شما چیزی برای عرضه و کسب توجه پیدا می‌کنیم.

▪️ به نظر می‌رسد که در ایران امروز، رنجی به نام معمولی بودن غلیظ‌تر از جهان پیشرفته است. در جهان پیشرفته زندگی در دل شهرهای بزرگ، وجود سازمان‌های عظیم بوروکراتیک و اجرای بندبند مقررات و نظم، به شکلی تهدیدکننده فردیت فردند و یکسان‌سازی یکی از پیامدهای احتمالی آن‌هاست و به همین دلیل درصحنه اجتماعی تلاش پررنگی برای احیاء و حفظ «فردیت» به چشم می‌خورد. ظهور سلیقه‌های مختلف و متفاوت در همه عرصه‌های زندگی نظیر افکار، جهان‌بینی‌ها، لباس، غذا، چیدمان خانه و غیره پاسخی به همان فشار یکسان‌سازی و تلاشی برای یکتایی و کاستن از رنجی به نام معمولی بودن است.

▪️در ایران، علاوه بر همه این‌ها، نهادهای رسمی هم از منظری ایدئولوژیک تمام تلاش خود را برای «یکسان‌سازی» اعمال می‌نمایند. درواقع در ایران فرد، هم با الزامات زندگی مدرن مواجه است که منظم، قانونمند و عقلانی بودن را از او طلب می‌کند و هم با نهادهای ایدئولوژیکی مواجه است که قصد دارند درنهایت انسانی ایدئولوژیک طبق خواسته خودشان تولید کنند. در این شرایط، فردیت از دو جهت مورد تهدید واقع‌شده است و به همین دلیل، تلاش برای یکتایی، در مقابل فشار برای یکسانی، در ایران غلیظ‌تر می‌شود. در جهان، کاربران شبکه‌های اجتماعی می‌گویند که من آدم متفاوتی هستم، ولی در ایران این کاربران، هم می‌گویند که من آدم متفاوتی هستم و هم اصرار دارند بگویند که من آنی نیستم که سیستم ایدئولوژیک تلاش می‌کند بسازد.


از کانالِ
@SOCIAL_SCIENCE

https://t.me/eudemonia