دربارۀ فواید و مضرات کم‌رویی

▪️کتاب جو موران، «آدم‌های کم‌رو»، هم تاریخچۀ جامعی است از مسئلۀ کم‌رویی و هم کتابی است در دفاع از این مسئله

▪️داروین در شگفت مانده بود که چرا گونۀ انسان باید خصلتِ عجیبی مثلِ کم‌رویی داشته باشد. به نظر نمی‌رسد حیوانات چیزی شبیه کم‌رویی را تجربه کنند، حتی انسان‌های بدوی هم چیزی به نام کم‌رویی ندارند، اما دنیای متمدن پر بود از آدم‌های کم‌رویی که معاشرت با دیگران را سخت می‌یافتند و در جمع‌ها دست‌وپایشان را گم می‌کردند. بدین‌منوال، آیا می‌شود گفت کم‌رویی پدیده‌ای است مدرن؟ از این گذشته، احساسی خوب است یا بد؟ مفید یا مضر؟

▪️مانور هایملیک (کشش شکمی) نزدیک به پنجاه سال قدمت دارد. این اقدام درمانی توسط دکتر هنری هایملیک پدید آمد و چون جان بسیاری را از مرگ نجات داده است، اقدامی ارزشمند تلقی می‌شود. اما شاید این مانور به‌اندازۀ کافی هم موفق نبوده است. این مانور ساده و عالی یک عیب بزرگ دارد: کسی که در معرض خفگی قرار دارد، قبل از اینکه کسی بتواند کمکش کند، باید با سروصدا به دیگران بفهماند که در حال خفگی است. بسیاری از افراد اصلاً تمایل ندارند چنین کاری کنند.

▪️دکتر هایملیک با افسوس بیان می‌کند که چگونه «گاهی اوقات» سرشت آدمی می‌تواند تهدیدی برای زندگی خود او شود؛ «کسی که در معرض خفگی است از اینکه در این مخمصه گیر افتاده خجالت‌زده می‌شود، برمی‌خیزد و بدون جلب هیچ توجهی محیطی را که در آن است ترک می‌کند، می‌میرد و یا اینکه به مغزش آسیب‌های دائمی وارد می‌شود.»

▪️اتفاق بدی در حال وقوع است، نگذار دیگران آن را ببینند، تو باعث شرمندگی آن‌ها و خودت خواهی شد: این تکانه‌ای است که اثری کاملاً معکوس دارد و درک آن به‌نحو فوق‌العاده‌ای آسان است. خودآگاهی چیز قدرتمندی است. بااین‌همه، حتی در جنون‌آمیزترین و هولناک‌ترین لحظات نیز چیزهای بسیاری وجود دارد که به نظر می‌رسد مطلوب‌تر از الم‌شنگه‌به‌پاکردن است.

▪️کم‌رویی، این احساس یگانه که شامل چیزهای متفاوتی است _ازجمله دستپاچگی، کم‌جرئتی، ترس از طردشدن، بیزاری از ایجاد مزاحمت_ علی‌رغم شیوع بسیارش، همچنان رازآلود و مبهم است. آیا کم‌رویی صرفاً یک احساس است؟ آیا وضعیتی است حاکی از شخصیت افراد؟ آیا شکلی از اضطراب است؟ کم‌رویی، اگرچه برای برخی همراهی همیشگی است و غلیانات و علائم آن حاکی از نوع سختی از یک بیماری مزمن است، می‌تواند حتی بر اجتماعی‌ترین و مقبول‌ترین افراد به‌یکباره، بدون هیچ هشداری، مستولی شود. وقتی در آسانسور با غریبه‌ای روبه‌رو می‌شوید، این حس می‌تواند در لبخندی بی‌صدا آشکار شود؛ یا درست قبل از اینکه پرده‌های نمایش کنار رود، در دستان خیس از عرق، دل‌آشوب و تهوع و میل به فرار به هر جای دیگری غیر از مکانی که در آن هستی بروز و ظهور پیدا کند. یا می‌تواند در احساس خفگی در گلو، بسته‌شدن راه نفس، سرگیجه یا این حس که همه به تو زل زده‌اند ظاهر شود. در این شرایط، تنها چیزی که می‌خواهی این است که از شر همۀ این‌ها خلاص شوی.

▪️برای بعضی از ما، کم‌رویی مهمان ناخوانده‌ای است که گه‌گاه سروکله‌اش پیدا می‌شود. موران استدلال می‌کند که کم‌رویی _هرچند اغلب اوقات خودش انتخاب می‌کند که آشکار شود و عملاً کسی که آن را تجربه می‌کند هیچ قدرتی در رد آن ندارد_ همان‌قدر که می‌تواند بلا باشد می‌تواند یک مزیت نیز باشد. افراد کم‌رو اغلب فکور و بعضاً باهوش هستند.

▪️آن‌ها معمولاً نسبت‌به نیازها و نگاه خیرۀ دیگران حساس‌اند. مشکل اینجاست که آن‌ها در جهانی به سر می‌برند که علی‌رغم شیوع گستردۀ کم‌رویی، صبر و تحمل بسیار کمی در برابر آن وجود دارد.

▪️مورانِ بریتانیایی خودش را در زمرۀ کم‌روها قلمداد می‌کند، ازاین‌رو آگاه است که کم‌روبودن در این دنیای فضل‌فروشِ متکبر چه مصائبی دارد.
@eudemonia
متن کامل:
http://tarjomaan.com/barresi_ketab/8565/

دربارۀ فواید و مضرات کم‌رویی
نسخۀ صوتی
@eudemonia

#منتشر_شد

هنر ظریف بی‌خیالی، نوشتهٔ مارک منسون، ترجمهٔ رشید جعفرپور، ویراستهٔ بابک عباسی، #نشر_کرگدن

@kargadanpub
@eudemonia

«ملاقات دو شخصیت مانند تماس دو ماده‌ی شیمیایی است: اگر واکنش شیمیایی رخ بدهد هر دو دگرگون می‌شوند.»
کآرل گوُستآو یوُنگ
روان‌شناس سوییسی و پایه‌گذار روان‌شناسی تحلیلی

تصویرگر: لوُک اِسکری‌وِن
Luke Scriven
انتشارات آنگاه
@angahbooks

▪️حقیقت دارد که ما هرگز هم را ندیده‌ایم اما من می‌دانم که تو حالا کجا ایستاده‌ای و چه روزگار دشواری را تجربه می‌کنی زیرا خودم زمانی همین جا بوده‌ام که تو این روزها در آن ایستاده‌ای. زمانی که نوشتن دربارهٔ طلاق به من پیشنهاد شد با خنده به دوستی گفتم که من یقین دارم برای نوشتن در این مورد صلاحیت دارم زیرا هم تجربه‌اش کرده‌ام و هم در جایگاه مشاور با آدم‌هایی روبرو شده‌ام که روایت‌های متفاوت خودشان را از جدایی داشته‌اند. پشت خنده‌ام اما اندوهی بود، اندوهی هست.
▪️آن ماه عسل کوتاه‌مدت پس از وقوع طلاق که تمام ‌شود ناگهان فرد خویش را با دیگ درهم‌جوشی از عواطف متفاوت و متلاطم روبرو می‌بیند. دل‌تنگی، اندوه، خشم، انکار، درد به تناوب در جان انسان جا عوض می‌کنند و هر کدام چالش خاص خود را به دنبال خواهند داشت. این میان هرچند بسته به این‌که طلاق خواست کدام یک از طرفینِ جدایی بوده، عواطف متفاوتی وجود خواهد داشت اما در نهایت دوران دشواری در پیش است، دورانی که طی آن در جهان بیرون نیز نجات‌دهنده‌ای در کار نیست.
▪️من نمی‌توانم میان تو و رنجی که می‌کشی دیوار شوم اما شاید به واسطه این چند کلمه کمک کنم بدانی پیش از تو دیگرانی نیز بوده‌اند که روزگار آنها را راهی ساخته تا تن به آتش بزنند، آدم‌هایی که توانسته‌اند سرانجام از تلخی بگذرند اما تلخ نشوند.
▪️مهم‌ترین چیزی که باید بدانی این است که انکار هیچ کمکی به تو نمی‌کند. درد، هر سطح و شدت و شکلی که داشته باشد، درد است و با نادیده انگاشتن درمان نمی‌شود. پشت هر دردی، یک زخم است و شفای این زخم محتاج شفقت و آگاهی است. خود زخمی‌ات را ببین، دردش را بفهم و بپذیر. این اولین قدم و حیاتی‌ترین گام است و تو را احتمالا از تمام مسکن‌های آسیب‌رسانی که خود را در آنها غرق ساخته‌ای رها می‌کند؛ از الکل، مواد مخدر، روابط متعدد بدون عمق، کار کردن دیوانه‌وار، پرخوری و هر چیزی از این دست که هر کدام قابلیت پدید آوردن زخمی تازه را دارند.
▪️تجربهٔ طلاق در تمام سطوحش آغشته به همین حس ناخواستنی بودن و طرد شدن است. در چنین موقعیتی دل آدمی آسمان زمستانِ تهران است: گرفته، آلوده، ابری و غم است که بر جان انسان می‌بارد: سنگین، بی‌رحم، مداوم. از اندوه نگریز، به اندوه نگریز. صبور بمان با خودت، خوشی‌های کوچک بیاب و در جستجوی خوشی‌های بزرگ مباش. آن‌که در زمستان هوای آفتاب تابستان را در دل بپروراند جز نومیدی نصیبی نخواهد داشت. جانت را روی همان خوشی‌های کوچک چتر کن تا شمع‌ وجودشان به رغم باران غم روشن باقی بماند، تا که تاریک نشوی. تاریکی چسبناک است. به روحت که چنگ انداخت دیگر به سادگی رهایت نمی‌کند. تنفر، خواست انتقام، تمایل به تلافی، یک به یک به سویت می‌آیند. مگذار تباهی بر تو مسلط شود، آینده را فدای گذشته نکن. ما یقینا نور خورشید فردا را خواهیم دید اگر که شب ما را با خویش نبرده باشد.
▪️به آن صدایی که ملامت‌کنان مدعی است تو عمرت را پای رابطه‌ای ناکارامد تلف کرده‌ای گوش بده اما باورش نکن. زندگی درنهایت چیزی جز تجربه نیست و هیچ‌کس تضمین نکرده که تمام این تجربه‌ها الزاما خوشایند و خواستنی باشند. آدم‌ها را دیده‌ام که در سوگ تلف کردن بخشی از عمر خویش چنان باقی روزگار را سر کرده‌اند که تک‌تک روزهای‌شان را می‌توان هدر شده به حساب آورد. یکی از آنها نباش لطفا.
▪️ظرف سالیان پس از جدایی با آدمهایی روبرو می‌شوی که تجربه طلاق در باور‌شان شبیه اثبات ناکارامدی و بی‌لیاقتی است. توقع ندارم هربار که با این کژی روبرو شدی اصلاحش کنی، حتی انتظار ندارم که اندوه جایی در دلت سکنی نکند اما واقعا می‌پندارم بی‌انصافی است که مجال دهی باختن- اگر که نامش را بشود این گذاشت- تحت تاثیر افرادی این چنین در درون جانت بدل به شکست لایزال شود، چنان که خودت را بازنده‌ای ابدی بپنداری. به یاد داشته باش شکست یعنی کسی بوده که جرات جنگیدن داشته است.
▪️مگذار آن آدم‌های نامربوط جرات زندگی کردن را از تو بگیرند. برای این کار باید بتوانی تجربه رابطه پیشین را درست و دقیق بررسی کنی. ضعف‌هایت را ببینی، اشتباهاتت را، کاستی‌ها و بدفهمی‌ها را و در جستجوی مسیرهایی برای جبران باشی، برای این‌که بدانی الگوی درست، انتخاب درست، رابطه درست حالا درون تو چه معنایی دارد. برای اثبات شایستگی‌ات عجول نباش، شتاب مکن که به جمیع ملامت‌گویان اثبات کنی تو آن آدمی نیستی که آنها می‌پندارند. رهای‌شان کن، با فکر‌شان، با جهل و ناچاری‌شان و به جایش روی خودت تمرکز کن، روی قابلیت‌ها و ضعف‌ها، خواسته‌ها و ناخواسته‌ها؛ زندگی خودش وقت درست مبارزه بعدی را نشانت می‌دهد، مبارزه‌ای برای ساختن و بهبود... تا یادم نرفته بگذار بگویمت که این نوشته اندوه را از دلم برد؛ اندوه یادآوری روزهایی که من نیز شبیه تو همین‌جا ایستاده بودم؛ جایی میان تلخی و تنهایی.
#امیرحسین_کامیار
@amirhkamyar

https://t.me/eudemonia

#منتشر_شد
آدم‌ها و تبلیغات تلویزیونی‌ از شما می‌خواهند باور کنید کلید رسیدن به یک زندگی شاد داشتن شغلی بهتر، یا ماشینی بزرگ‌تر، یا دلبری زیباتر یا وان حمام و استخر بادی برای بچه‌هاست. همه به شما می‌گویند راه رسیدن به یک زندگی بهتر در بیش‌تر و بیش‌تر و بیش‌تر خواستن است. بیش‌تر بخر، بیش‌تر داشته باش، بیش‌تر بساز. همیشه در معرض بمباران پیام‌هایی هستید که به شما می‌گویند صبح تا شب به همه چیز اهمیت دهید. به خریدن تلویزیون جدید اهمیت دهید. به داشتن تعطیلاتی بهتر از همکاران‌تان اهمیت دهید. به خریدن مونوپاد جنس اعلا برای سلفی گرفتن اهمیت دهید.
اما چرا؟ حدس من این است: زیرا اهمیت دادن به چیزهای زیاد برای کسب‌وکار خوب است.
البته کسب‌وکارِ خوب هیچ ایرادی ندارد، اما مشکل این‌جاست که اهمیت دادنِ بیش از حد، برای سلامت روانی شما مضر است. باعث می‌شود بیش از اندازه به چیز‌های سطحی و تصنعی وابسته شوید و زندگی‌تان را در تعقیب سرابی از شادکامی و رضایت تلف کنید. کلید رسیدن به یک زندگی خوب، نه در اهمیت دادن به چیزهای بیش‌تر بلکه در اهمیت دادن به چیزهای کمتری است، اهمیت دادن فقط به آنچه حقیقی، دردسترس و مهم باشد.
@eudemonia

فصلی از کتاب هنر ظریف بی‌خیالی

@kargadanpub

کنجکاوی پادزهر خمودگی و خستگی است. هنگامی که با گشودگی و کنجکاوی واقعی توجه می‌کنیم، هر چیزی جالب می‌شود. (راس هریس)
#ذهن‌آگاهی
@eudemonia

بعضی وقت‌ها حرف‌های معمولی آدم‌ها در واقع فریادی برای کمکه، فقط باید صبور باشیم و خوب گوش کنیم.
وقتی که صحبت کردن سخته، وظیفهٔ ماست که گوش کنیم!
شما تا به حال از لابلای صحبت‌های معمولی و روزمره اطرافیان، فریاد کمکشون رو شنیده‌اید؟
هیچ وقت شده صحبت کردن به هر دلیلی براتون سخت باشه و مجبور باشید فریاد کمکتون رو لابلای حرفهای روزمره، سکوت‌ها، بهونه‌گیری‌ها و ... پنهان کنید؟
#پرستو_امیری، روان‌درمانگر

@eudemonia

خوانش بخش‌هایی از کتاب هنر ظریف بی‌خیالی توسط مترجم

@kargadanpub

خرید اینترنتی کتاب هنر ظریف بی‌خیالی از سایت آثار برتر همراه با تخفیف

https://bit.ly/2MM58pw

@kargadanpub

امروز صبح آماندا تا من را دید گفت: "چه پولیور قشنگی، خیلی بهت می‌آد". بعد هم کله‌اش را فروبرد توی مانیتور و مشغول محاسبه‌ی سایز میلگرد‌های ستون‌های بتنی پل شد. همین دو جمله‌ی ساده، هزار ژول انرژی برایم تولید کرد. پارسال هم با دوستم رفته بودیم رستوران. گارسون‌مان یک دختر خیلی جوان بود که وقتی می‌خندید یک چاله‌ی گود می‌افتاد روی لپ راستش. غذا را که آورد رفیقم بهش گفت: چال گونه‌ات خیلی جذابه. بعد هم با سر رفت توی کاسه سوپ قارچ و مشغول خوردن شد. گارسون هم دو برابر لبخند زد برای‌مان و چال گونه‌ی راستش به اندازه یک بند انگشت گود شد. معلوم بود که همین یک جمله‌ی ساده کار خودش را کرده و روز گارسون را قشنگ کرده است.
خود من هم چند سال پیش رفته بودم توی یکی از دهات شمال ایالت‌مان. توی راه برگشت دم یک کافه نگه داشتم تا چای بگیرم. کافه‌دارش زن پیر و چروکی بود که موهایش را آبی کرده بود. به نظرم خیلی قشنگ می‌آمدند. همین را بهش گفتم. آن‌قدر خوشحال شد که آمد این ‌طرف دخل و بغلم کرد. حالا بماند که چای‌اش مزه‌ی پشکل خشک می‌داد.
دارم یاد می‌گیرم که زیبایی‌ها را اعلام کنم. به شکل بی‌منظور و بی‌خطر. همان تعریف یا کامپلیمنت. باید اعتراف کنم که در کنار میلیاردها خاصیت خوبی که فرهنگ ما دارد، جای این یکی کمی خالی است. شاید هم من می‌ترسم از این سلاح کاربردی برای خوب کردن حال دل ایرانی‌ها استفاده کنم. ترس از سوِء‌تعبیر. پارسال با دو نفر قرار داشتم شهرکتاب میدان ونک. خانم پشت دخل لبخند که می‌زد، امید به زندگی آدم سه برابر می‌شد. اما به هیچ وجه جرات نداشتم زکاتش را به آن خانم پس بدهم و بگویم چه قدر لبخندتان قشنگ است. احتمالا بابت این تصور که از این سلاح بی‌نهایت بار سواستفاده شده و کاربردش راه انداختن کارهایمان شده یا کشاندن پای صاحب قشنگی به رختخواب. حتی جرات نداشتم به راننده‌ی تاکسی ونک-آریاشهر بگویم که چه خالکوبی قشنگی روی گردنش دارد. به هر حال ممکن بود سوتعبیر کند و بگوید که در خانه‌اش شتر سخن‌گو نگه می‌دارد، بیا تا برویم.
همین شد که با خیال راحت به پیرزن خارجی توی دهات گفتم چه موهایت قشنگ است اما به داخلی‌ها نگفتم. اما خب. تمرین لازم دارم. تعریف و کامپلیمنتِ بی‌منظور و بی‌خطر، خیلی لذت‌بخش است. اصلا مثل سیب و انگور و نارگیل، میوه‌ای از میوه‎های بهشت است. چه اشکال دارد به نگهبان ساختمان بگویم که موهایش را چه قشنگ کوتاه کرده. یا مثلا به ماموری که پای پاسپورت‌ها را مهر می‌زند بگویم چه سبیل‌های حقی داری. یا به مهمان‌دار هواپیما بگویم رنگ چشم‌هایت مثل آسمان ماه نوامبر است. بعد هم راهم را بکشم و بروم. بی‌آنکه هیچ چیزی بخواهم. بی‌منظور و بی‌خطر، چند لحظه آدم‌ها را از کثافت دنیا فارغ می‌کنیم. چی بهتر از این؟
#فهیم_عطار
@fahimattar

-زندگی همیشه این‌قدر سخته یا فقط وقتی بچه‌ای؟
-همیشه همین‌طوریه

@eudemonia

▪️هنر ظریفی داریم با عنوان بی‌خیالی. اگر چه این مفهوم قدری مسخره جلوه می‌کند و من هم مثل یک دلقک به نظر می‌رسم، اما آن‌چه در این‌جا به آن خواهم پرداخت این است که چگونه بر افکارتان متمرکز شوید و آن‌ها را به‌نحو مؤثری اولویت‌بندی کنید. بر اساس ارزش‌‌های شخصی‌تان که با دقت انتخاب شده‌اند، تعیین کنید چه چیز برای‌تان اهمیت دارد و چه چیز ندارد. این کارِ بسیار مشکلی است. به دست آوردنش نیاز به عمری تمرین و انضباط دارد، و البته به دفعات هم در این کار ناموفق خواهید بود. اما شاید این ارزشمندترین چالش زندگی است که ارزش درگیر شدن دارد. یا شاید تنها چالشی است در زندگی که ارزشش را دارد که واردش شویم.
▪️وقتی زیادی اهمیت بدهید، به همه چیز و همه کس زیاد اهمیت بدهید، خیال خواهید کرد که باید دائماً در آرامش و خوشحالی باشید. همه چیز باید همیشه همان‌طور باشد که شما می‌خواهید. این یک بیماری است و شما را نابود می‌کند. احساس می‌کنید هر سختی‌ای ناعادلانه است. هر چالشی شکست است. هر ناملایمتی‌ توهینی شخصی است. به جهنمی که به اندازۀ جمجمه سرتان است محدود می‌شوید و در چرخۀ بازخورد جهنمی خواهید چرخید و به هیچ جایی نخواهید رسید.
@eudemonia

اطرافیان بیمار مبتلا به سرطان و کسانی که از این بیماران مراقبت می‌کنند «چه کنند، چه نکنند»

«آن‌چه را که دوست نداری حس کنی،
حس کن و آزاد شو...»

انتشارات آنگاه
@angahbooks

⁉️چرا همیشه ناراضی هستیم؟
📕مجله موفقیت نیمۀ اول دی ماه 97
🖌نویسنده: مرتضی کشمیری

هیچکس نیست که زندگی مطلقاً آسوده‌ای داشته باشد. فرقی نمی‌کند در کدام موقعیت مالی، سنی، جسمی، روانی یا اجتماعی باشیم. باز هم ناراضی هستیم.
می‌خواهیم مختصراً به دو عامل این نارضایتی بپردازیم.
ریشه این نارضایتی را می‌توان در چیزی جستجو کرد که ذهن انجام می‌دهد. کار ذهن مقایسه است و همیشه شرایطی بهتر از آنچه داریم هست تا داشته‌های اکنونمان را بی‌رونق کند. ذهن به گذشته که نگاه می‌کند به طرفه‌العینی چیزی پیدا می‌کند تا مایه حسرتمان شود. و وقتی به آینده چشم می‌دوزد زمانی را برایمان تجسم می‌کند که عزیزانمان مرده‌اند، بیمار و ناتوان شده‌ایم، شغلی نداریم و پولی هم که داریم کفاف زندگی‌مان را نمی‌دهد. برای هریک از این پیش‌بینی‌ها دلایلی می‌آورد و داستانی می‌بافد تا واقعی به نظر برسند. چیزهایی را که در ذهنمان می‌گذرد هرچه جدی‌تر می‌گیریم و بیشتر به آنها می‌چسبیم ناراضی‌تر می‌شویم. این افکار مانند عینکی است که به چشم می‌زنیم و از پشت آن جهان را ناامن و تهدیدکننده می‌بینیم؛ دنیایی که در آن اگر بهترین نباشیم بازنده‌ایم و اگر کارها را عالی انجام ندهیم گند زده‌ایم.
همین ذهنی که پیشرفتهای پزشکی و صنعتی را مدیون آن هستیم، با کمک آن تمدن‌ها را با آن بنا کرده‌ایم و بر کره زمین مسلط شده‌ایم، سفینه به فضا فرستاده‌ایم و در پی راز کیهان هستیم، روی دیگری هم دارد که قادر است لحظات شاد جشن عروسی را با یادآوری عزیزان از دست رفته سرشار از ماتم و اشک و اندوه کند. وقتی اتومبیل‌مان نقص فنی پیدا می‌کند با مسئله‌ای روبرو می‌شویم که ذهن، این دستگاه توانمند حل مسئله، به کمکمان می‌شتابد؛ به دنبال علت خرابی و قطعه از کار افتاده می‌گردد. تعمیرگاه‌ها را تک‌تک بررسی می‌کند، کدام یک نزدیک‌تر است، کدام ارزان‌تر است، کدام مورد اعتمادتر است. ماشین را چطور تا آنجا ببریم. و در نهایت مشکل را برطرف می‌کند. ذهن همین قاعده کلی را دنبال می‌کند تا از شر چیزی که دوستش نداریم یا راهمان را سد کرده خلاص شویم. کنترلش کنیم یا آن ‌را به حالت دلخواه درآوریم. مشکل ولی از جایی آغاز می‌شود که می‌خواهیم همین قاعده را برای تجربیات درونی هم بکار ببریم. مثل وقتی که احساس اندوه می‌کنیم و غم را ناخوشایند تشخیص می‌دهیم. یعنی که مسئله‌ای وجود دارد. چیز ناخوشایندی هست که باید کنترل شود یا به وضعیت خوشایند تغییر حالت دهد. به دنبال علت غم می‌گردیم. برای یافتن این علت گذشته را حفاری می‌کنیم تا به اعماق تجربه‌های نوزادی می‌رسیم. کوشش می‌کنیم دریابیم کجای کار می‌لنگیده و این اشکال را چطور باید برطرف کنیم. یا چه کسی، چه چیزی و چه جایی می‌تواند غم را کنترل و به شادی بدل کند. به این ترتیب با غم سرشاخ و اسیرش می‌شویم. تجربه‌ای را که می‌توانست گذرا و بی‌خطر باشد بدل به دشمن جانمان می‌کنیم. ما در کنترل مسائل بیرونی چنان موفق بوده‌ایم که تشخیص مسائل قابل کنترل از غیرقابل کنترل برایمان بدل به کار دشواری شده است.
📌ادامه دارد
@mindfulliving

⁉️چرا همیشه ناراضی هستیم؟
📕مجله موفقیت نیمۀ اول دی ماه 97
🖌نویسنده: مرتضی کشمیری
📌قسمت دوم
علاوه بر این، نارضایتی ریشه در اجتناب دارد. اجتناب روش دیگری است که برای خلاصی از تجربه‌های درونی در پیش می‌گیریم. سر کلاس سؤالی برایمان پیش می‌آید. تا دستمان را بالا می‌بریم قلبمان تندتر می‌زند.گلویمان خشک می‌شود و صورتمان به رنگ لبو درمی‌آید. احساس می‌کنیم اگر حرف بزنیم صدایمان می‌لرزد. دستمان را پایین می‌آوریم. بلافاصله ضربان قلب و خشکی گلو و رنگ صورتمان به حالت عادی درمی‌آید. دیگر آن احساس ناخوشایند را نداریم. نفسی به راحتی می‌کشیم. حالا دیگر یادگرفته‌ایم چه کنیم تا دیگر احساس ناخوشایند نداشته ‌ باشیم. این آرامش را به قیمت نگرفتن پاسخ سؤالاتمان به-دست آورده ایم. بعدها ممکن است همین حسها در هنگام درخواست ازدواج، پس دادن کالای معیوب به فروشنده، حرف زدن در جلسه کاری، حتی پرسیدن آدرس و موقعیتهای مشابه گریبانگیرمان شود. در این موارد هم از همان الگوی قبلی استفاده می‌کنیم. «خودت را در شرایطی قرار نده که احساس‌های ناخوشایند داشته ‌باشی». تاوانی که در مقابل استفاده از این الگو می‌پردازیم احتمالاً برایتان آشناست. برخی موقعیتها و کارها را از زندگی‌مان حذف می‌کنیم چون مضطربمان می‌کند. بعضی را حذف می‌کنیم چون غمگین می‌شویم. از بعضی دیگر می‌ترسیم و . . .
زندگی، داستان همان پهلوانی می‌شود که می‌خواست نقش شیر را روی شانه‌اش خالکوبی کند. از یال شیر چشم پوشید چون درد داشت. از خیر دم گذشت. طاقت درد خالکوبی شکم شیر را هم نداشت. اینطور می‌شود که زندگی‌مان بدل می‌شود به «شیر بی یال و دم و اشکم». چسبیدن به افکار و موقعیتهایی که آنها را ناخوشایند می‌دانیم زندگی‌مان را دشوار و سرشار از نارضایتی کرده است. چاره چیست؟ در شماره‌های بعدی به راه‌حل‌هایی می‌پردازیم که برگرفته از رویکردی نوین در روان‌درمانی به نام اَکت (ACT) هستند. در این رویکرد از وضعیت فعلی‌مان به روشنی آگاه می‌شویم، مسیرهایی را که می‌خواهیم در زندگی در پیش بگیریم انتخاب می‌کنیم و مهارت‌هایی را می‌آموزیم که کمک می‌کند بدون درگیرشدن با موانع ذهنی و هیجانی، به قدم برداشتن در مسیرهای دلخواهمان متعهد بمانیم.
@mindfulliving

یکی از ویژگی‌های دوست این است که آن‌قدر مهربان است که در مقایسه با اکثر مردم، بخش‌های بیشتری از وجود ما را بهنجار می‌داند. هنگام گفتگو با مخاطبی عادی، بسیاری از نظرهای خود را به دلیل بسیار زننده بودن، جنسی بودن، مأیوسانه بودن، احمقانه بودن، هوشمندانه بودن یا احساساتی بودن بیان نمی‌کنیم، ولی این نظرها را با دوستان خود در میان می‌گذاریم. دوستی، توطئه‌ای کوچک است علیه آنچه دیگران معقول می‌پندارند!
#آلن_دوباتن

@eudemonia