▪️هنر ظریفی داریم با عنوان بی‌خیالی. اگر چه این مفهوم قدری مسخره جلوه می‌کند و من هم مثل یک دلقک به نظر می‌رسم، اما آن‌چه در این‌جا به آن خواهم پرداخت این است که چگونه بر افکارتان متمرکز شوید و آن‌ها را به‌نحو مؤثری اولویت‌بندی کنید. بر اساس ارزش‌‌های شخصی‌تان که با دقت انتخاب شده‌اند، تعیین کنید چه چیز برای‌تان اهمیت دارد و چه چیز ندارد. این کارِ بسیار مشکلی است. به دست آوردنش نیاز به عمری تمرین و انضباط دارد، و البته به دفعات هم در این کار ناموفق خواهید بود. اما شاید این ارزشمندترین چالش زندگی است که ارزش درگیر شدن دارد. یا شاید تنها چالشی است در زندگی که ارزشش را دارد که واردش شویم.
▪️وقتی زیادی اهمیت بدهید، به همه چیز و همه کس زیاد اهمیت بدهید، خیال خواهید کرد که باید دائماً در آرامش و خوشحالی باشید. همه چیز باید همیشه همان‌طور باشد که شما می‌خواهید. این یک بیماری است و شما را نابود می‌کند. احساس می‌کنید هر سختی‌ای ناعادلانه است. هر چالشی شکست است. هر ناملایمتی‌ توهینی شخصی است. به جهنمی که به اندازۀ جمجمه سرتان است محدود می‌شوید و در چرخۀ بازخورد جهنمی خواهید چرخید و به هیچ جایی نخواهید رسید.
@eudemonia

اطرافیان بیمار مبتلا به سرطان و کسانی که از این بیماران مراقبت می‌کنند «چه کنند، چه نکنند»

«آن‌چه را که دوست نداری حس کنی،
حس کن و آزاد شو...»

انتشارات آنگاه
@angahbooks

⁉️چرا همیشه ناراضی هستیم؟
📕مجله موفقیت نیمۀ اول دی ماه 97
🖌نویسنده: مرتضی کشمیری

هیچکس نیست که زندگی مطلقاً آسوده‌ای داشته باشد. فرقی نمی‌کند در کدام موقعیت مالی، سنی، جسمی، روانی یا اجتماعی باشیم. باز هم ناراضی هستیم.
می‌خواهیم مختصراً به دو عامل این نارضایتی بپردازیم.
ریشه این نارضایتی را می‌توان در چیزی جستجو کرد که ذهن انجام می‌دهد. کار ذهن مقایسه است و همیشه شرایطی بهتر از آنچه داریم هست تا داشته‌های اکنونمان را بی‌رونق کند. ذهن به گذشته که نگاه می‌کند به طرفه‌العینی چیزی پیدا می‌کند تا مایه حسرتمان شود. و وقتی به آینده چشم می‌دوزد زمانی را برایمان تجسم می‌کند که عزیزانمان مرده‌اند، بیمار و ناتوان شده‌ایم، شغلی نداریم و پولی هم که داریم کفاف زندگی‌مان را نمی‌دهد. برای هریک از این پیش‌بینی‌ها دلایلی می‌آورد و داستانی می‌بافد تا واقعی به نظر برسند. چیزهایی را که در ذهنمان می‌گذرد هرچه جدی‌تر می‌گیریم و بیشتر به آنها می‌چسبیم ناراضی‌تر می‌شویم. این افکار مانند عینکی است که به چشم می‌زنیم و از پشت آن جهان را ناامن و تهدیدکننده می‌بینیم؛ دنیایی که در آن اگر بهترین نباشیم بازنده‌ایم و اگر کارها را عالی انجام ندهیم گند زده‌ایم.
همین ذهنی که پیشرفتهای پزشکی و صنعتی را مدیون آن هستیم، با کمک آن تمدن‌ها را با آن بنا کرده‌ایم و بر کره زمین مسلط شده‌ایم، سفینه به فضا فرستاده‌ایم و در پی راز کیهان هستیم، روی دیگری هم دارد که قادر است لحظات شاد جشن عروسی را با یادآوری عزیزان از دست رفته سرشار از ماتم و اشک و اندوه کند. وقتی اتومبیل‌مان نقص فنی پیدا می‌کند با مسئله‌ای روبرو می‌شویم که ذهن، این دستگاه توانمند حل مسئله، به کمکمان می‌شتابد؛ به دنبال علت خرابی و قطعه از کار افتاده می‌گردد. تعمیرگاه‌ها را تک‌تک بررسی می‌کند، کدام یک نزدیک‌تر است، کدام ارزان‌تر است، کدام مورد اعتمادتر است. ماشین را چطور تا آنجا ببریم. و در نهایت مشکل را برطرف می‌کند. ذهن همین قاعده کلی را دنبال می‌کند تا از شر چیزی که دوستش نداریم یا راهمان را سد کرده خلاص شویم. کنترلش کنیم یا آن ‌را به حالت دلخواه درآوریم. مشکل ولی از جایی آغاز می‌شود که می‌خواهیم همین قاعده را برای تجربیات درونی هم بکار ببریم. مثل وقتی که احساس اندوه می‌کنیم و غم را ناخوشایند تشخیص می‌دهیم. یعنی که مسئله‌ای وجود دارد. چیز ناخوشایندی هست که باید کنترل شود یا به وضعیت خوشایند تغییر حالت دهد. به دنبال علت غم می‌گردیم. برای یافتن این علت گذشته را حفاری می‌کنیم تا به اعماق تجربه‌های نوزادی می‌رسیم. کوشش می‌کنیم دریابیم کجای کار می‌لنگیده و این اشکال را چطور باید برطرف کنیم. یا چه کسی، چه چیزی و چه جایی می‌تواند غم را کنترل و به شادی بدل کند. به این ترتیب با غم سرشاخ و اسیرش می‌شویم. تجربه‌ای را که می‌توانست گذرا و بی‌خطر باشد بدل به دشمن جانمان می‌کنیم. ما در کنترل مسائل بیرونی چنان موفق بوده‌ایم که تشخیص مسائل قابل کنترل از غیرقابل کنترل برایمان بدل به کار دشواری شده است.
📌ادامه دارد
@mindfulliving

⁉️چرا همیشه ناراضی هستیم؟
📕مجله موفقیت نیمۀ اول دی ماه 97
🖌نویسنده: مرتضی کشمیری
📌قسمت دوم
علاوه بر این، نارضایتی ریشه در اجتناب دارد. اجتناب روش دیگری است که برای خلاصی از تجربه‌های درونی در پیش می‌گیریم. سر کلاس سؤالی برایمان پیش می‌آید. تا دستمان را بالا می‌بریم قلبمان تندتر می‌زند.گلویمان خشک می‌شود و صورتمان به رنگ لبو درمی‌آید. احساس می‌کنیم اگر حرف بزنیم صدایمان می‌لرزد. دستمان را پایین می‌آوریم. بلافاصله ضربان قلب و خشکی گلو و رنگ صورتمان به حالت عادی درمی‌آید. دیگر آن احساس ناخوشایند را نداریم. نفسی به راحتی می‌کشیم. حالا دیگر یادگرفته‌ایم چه کنیم تا دیگر احساس ناخوشایند نداشته ‌ باشیم. این آرامش را به قیمت نگرفتن پاسخ سؤالاتمان به-دست آورده ایم. بعدها ممکن است همین حسها در هنگام درخواست ازدواج، پس دادن کالای معیوب به فروشنده، حرف زدن در جلسه کاری، حتی پرسیدن آدرس و موقعیتهای مشابه گریبانگیرمان شود. در این موارد هم از همان الگوی قبلی استفاده می‌کنیم. «خودت را در شرایطی قرار نده که احساس‌های ناخوشایند داشته ‌باشی». تاوانی که در مقابل استفاده از این الگو می‌پردازیم احتمالاً برایتان آشناست. برخی موقعیتها و کارها را از زندگی‌مان حذف می‌کنیم چون مضطربمان می‌کند. بعضی را حذف می‌کنیم چون غمگین می‌شویم. از بعضی دیگر می‌ترسیم و . . .
زندگی، داستان همان پهلوانی می‌شود که می‌خواست نقش شیر را روی شانه‌اش خالکوبی کند. از یال شیر چشم پوشید چون درد داشت. از خیر دم گذشت. طاقت درد خالکوبی شکم شیر را هم نداشت. اینطور می‌شود که زندگی‌مان بدل می‌شود به «شیر بی یال و دم و اشکم». چسبیدن به افکار و موقعیتهایی که آنها را ناخوشایند می‌دانیم زندگی‌مان را دشوار و سرشار از نارضایتی کرده است. چاره چیست؟ در شماره‌های بعدی به راه‌حل‌هایی می‌پردازیم که برگرفته از رویکردی نوین در روان‌درمانی به نام اَکت (ACT) هستند. در این رویکرد از وضعیت فعلی‌مان به روشنی آگاه می‌شویم، مسیرهایی را که می‌خواهیم در زندگی در پیش بگیریم انتخاب می‌کنیم و مهارت‌هایی را می‌آموزیم که کمک می‌کند بدون درگیرشدن با موانع ذهنی و هیجانی، به قدم برداشتن در مسیرهای دلخواهمان متعهد بمانیم.
@mindfulliving

یکی از ویژگی‌های دوست این است که آن‌قدر مهربان است که در مقایسه با اکثر مردم، بخش‌های بیشتری از وجود ما را بهنجار می‌داند. هنگام گفتگو با مخاطبی عادی، بسیاری از نظرهای خود را به دلیل بسیار زننده بودن، جنسی بودن، مأیوسانه بودن، احمقانه بودن، هوشمندانه بودن یا احساساتی بودن بیان نمی‌کنیم، ولی این نظرها را با دوستان خود در میان می‌گذاریم. دوستی، توطئه‌ای کوچک است علیه آنچه دیگران معقول می‌پندارند!
#آلن_دوباتن

@eudemonia

آموزش ذهن‌آگاهی در مدارس
@eudemonia

https://goo.gl/xMPMnT

«وسیله‌ی کم‌تر، زندگی بیش‌تر...»

کم، بیش است...

انتشارات آنگاه
@angahbooks

طرف ما شب نیست.

@eudemonia

عینِ هفت میلیارد وچند صد میلیون نفر آدمهای روی زمین هم که تصور کنند شما شجاعترین یا داناترین یا پولدارترین یا زرنگ‌ترین یا باسوادترین یا خوشگلترین یا خوش‌اندامترین یا بااراده‌ترین یا احمقترین آدم دنیائید، سر سوزنی با اینی که الآن هستید تفاوت نمی‌کنید.
زندگیتان را محض تأیید دیگران، محض چیزی که تفاوتی در وجودتان ایجاد نمی‌کند نابود نکنید محض رضای خدا!
نگید نگفتم!

@mashghesiah

بوئتیوس و کتاب تسلای فلسفه:
خوب زیستن، شادکامی، و شرایط بشری

مترجم: حسین محمدی‌زاده

@eudemonia

آن کس که از ترسِ باختن وارد بازی نمی‌شود، رقابت را نمی‌بازد اما نقداً یک چیز بزرگتر را باخته‌ است: خود بازی کردن را.

(عکس بوفون است که دوستم سیاهمشق خیلی قبولش دارد)

@eudemonia

کتاب «فضایل ذهن» جایزهٔ سی‌و‌ششمین دورۀ کتاب سال را برد (در بخش ترجمۀ فلسفۀ غرب).

(پیش‌تر فایل صوتی صحبتی را که دربارۀ این کتاب و معرفت‌شناسی فضیلت داشته‌ام اینجا منتشر کرده بودم)

به مناسبت این جایزه، مرکز فرهنگی شهر کتاب گفت‌و‌گویی با امیرحسین خداپرست(مترجم «فضایل ذهن»)، حسین شیخ رضایی(مدیر نشر کرگدن) و من (ویراستار کتاب و دبیر مجموعۀ «معرفت‌شناسی معاصر») انجام داده است. ضمن تبریک مجدد به امیرحسین عزیز، لینک آن گفتگو را اینجا می‌گذارم:

پیوندی میان ادبیات و معرفت‌شناسی

لیندا زگزبسکی، فیلسوف و معرفت‌شناس صاحب‌نام ‌آمریکایی است که در سال ۱۹۷۹ از دانشگاه یو‌سی‌ال‌ای دکترای فلسفه گرفت. وی مدتی رئیس انجمن فیلسوفان کاتولیک و رئیس جامعه‌ی فیلسوفان مسیحی بوده است. از جمله آثار او می‌توان به دو راهه‌ی دشوار آزادی و علم پیشین، فضایل ذهن، معرفت‌شناسی فضیلت، فضیلت عقلی، چشم‌اندازهایی از اخلاق و معرفت‌شناسی، نظریه‌ی انگیزش الهی، فلسفه‌ی دین درآمدی تاریخی، درباره‌ی معرفت‌شناسی و ذهنیت مطلق اشاره کرد. وی در موضوعات گوناگونی چون فلسفه‌ی دین، معرفت‌شناسی، اخلاق فضیلت و مسائل مربوط به تقدیر و جبرباوری صاحب نظر است. کتاب فضایل ذهن او یکی از آثار ارزشمند فلسفی است که در سال ۱۳۹۶ به فارسی برگردانده شد. این اثر چه از حیث مباحثی که نویسنده مطرح کرده و چه از حیث ترجمه‌ی فارسی، مورد توجه صاحب‌نظران و مخاطبان قرار گرفت و در سال‌جاری برگزیده‌ی جایزه‌ی کتاب سال شد. متن انگلیسی فضایل ذهن، نخستین بار در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. پیش از انتشار این اثر، «معرفت‌شناسی فضیلت» از طریق نوشته‌های برخی معرفت‌شناسان برجسته‌ی معاصر، از جمله ارنست سوسا، به جامعه‌ی فلسفی معرفی شده بود. با این حال انتشار این اثر نقطه‌ی عطفی در تاریخ نه چندان بلند این نگرش معرفت‌شناختی شمرده می‌شود. به رغم گذر دو دهه از انتشار متن انگلیسی این کتاب، مطالب آن همچنان بدیع، چشمگیر و خلاقانه به نظر می‌آید و ذهن و حیات شناختی‌ِ خواننده را به سوی آراستگی به فضیلت‌های فکری و گسترش افق معرفتی فرامی‌خواند. نویسنده‌ی کتاب لیندا زگزبسکی در یادداشتی بر ترجمه‌ی فارسی می‌نویسد که امیدوارم انتشار این کتاب به زبان فارسی بر انگیزه‌ی متفکران ایرانی برای بررسی فضیلت‌های اخلاقی و فکری بیفزاید و به تبادل اندیشه‌های فیلسوفان آمریکایی و ایرانی در باب اخلاق فضیلت و معرفت‌شناسی فضیلت بینجامد. فرصتی فراهم شد تا با حضور دکتر امیرحسین خداپرست، مترجم کتاب، دکتر بابک عباسی و دکتر حسین شیخ‌رضایی به ویژگی‌های این اثر پرداخته شود که حاصل آن درلینک زیر و دراختیار شماست.


http://www.bookcity.org/detail/17527/root/speak

در معرفی رویکرد پذیرش و پایبندی(اکت)، اینجا و اینجا دو مفهوم کلیدی «جداسازی»(defusion) و «خودِ مشاهده گر» را معرفی کردیم. در این انیمیشن استعارۀ «نوار نقالۀ سوشی» را به روایت #راس_هریس می‌بینیم که هر دوی این مفاهیم را در خود دارد.
#ذهن‌آگاهی

مترجم: #حسین_محمدی‌زاده
(ترجمهٔ این انیمیشن به پیشنهاد کانال «خوب زیستن» و برای نشر اختصاصی در این کانال انجام گرفته است)

@eudemonia

قسمت سوم پادکست کُرُن

در این قسمت درباره‌ی پیش‌درآمد، ساخته‌ی علی عظیمی صحبت می‌کنیم.

@koronpodcast

این هم خود قطعه‌ی پیش‌درآمد.

@koronpodcast

درست در لحظه ای که تصمیم میگیرم دیگر چیزی را به کسی اثبات نکنم اتفاق فرخنده ای درونم می افتد.
یا شاید پس از اتفاق فرخنده ای که درونم می افتد، تصمیم بگیرم چیزی را به کسی اثبات نکنم.

@mashghesiah

پیاز خودآگاهی
خودآگاهی مانند پیاز است؛ چندین لایه دارد و هر چه بیش‌تر لایه‌ها را پوست می‌کَنید بیش‌تر احتمال دارد اشک‌تان دربیاید.
فرض کنید اولین لایۀ پیاز خود‌آگاهی درک سادۀ احساسات و عواطف خودمان باشد: «در این مواقع احساس خوشحالی می‌کنم.» «این مرا ناراحت می‌کند.» «این به من امید می‌دهد.»
متأسفانه بسیاری از افراد حتی در ساده‌ترین مراحل خود‌آگاهی هم با مشکل مواجه هستند. من این را خوب می‌دانم، زیرا خودم یکی از آن‌ها هستم. من و همسرم گاهی اوقات چنین مکالمۀ بامزه‌ای داریم:
او: چی شده؟
من: چیزی نیست.
او: نه چیزی هست، بگو.
من: خوب‌ام. جدی می‌گویم.
او: مطمئنی؟ به نظر ناراحت می‌آیی.
من: (با خنده‌ای عصبی) جداً؟ نه خوب‌ام. باور کن.
(نیم‌ساعت بعد...)
من: برای همین است که حالم خوب نیست. طرف جوری رفتار می‌کند انگار من وجود خارجی ندارم.
همۀ ما نقاط کور عاطفی داریم، که بیشترشان به عواطفی مربوط‌اند که از کودکی به ما یاد داده‌اند که نامناسب‌اند و نباید بروز‌ دهیم. سال‌ها زمان می‌برَد تا این نقاط کور را در خودمان شناسایی کنیم و سپس احساسات درگیر را به شکلی مناسب بروز دهیم. اما این عمل مهم است و به زحمتش می‌ارزد.
@eudemonia

هر برگی فرشته‌ای در ذات خود دارد که روی آن خم می‌شود و زمزمه می‌کند:
رشد کن. رشد کن

@mashghesiah