آیا حیوانات هم دارای حق هستند؟

(عکس از خانم سمیه فرجی)

@kargadanpub

🔹گفت‌وگویی با تام ریگان (فیلسوف اخلاق و پدر حقوق حیوانات)🔹

حق حیوان؛ خطای انسان
(روزنامۀ ایران، ترجمه فرزانه اسکندریان)
بخش اول

به تازگی نشر کرگدن کتابی از «تام ریگان» فیلسوف اخلاق و استاد دانشگاه کارولینای شمالی، تحت عنوان «درآمدی بر فلسفه اخلاق؛ حق حیوان، خطای انسان» منتشر کرده که با قلم بهنام خداپناه جامه فارسی به تن کرده است. به همین خاطر تصمیم گرفتیم گفت‌وگویی از تام ریگان با وبسایت The Animals’ Voice که چند ماه پیش از مرگش انجام و اخیرا منتشر شده است را در اختیار مخاطبان قرار دهیم.

*پروفسور ریگان، چگونه متحول شدید؛ چه چیزی باعث شد که نگاهتان به حیوانات تغییر کند و حقوق آنان در مرکز توجه‌تان قرار گیرد؟

در دوران تحصیل هوشِ یادگیری نداشتم. در کمال تأسف باید بگویم برای تفریح به ماهیگیری می‌رفتم و در مدرسه با اشتیاق، حیوانات را کالبدشکافی می‌کردم. به باغ وحش و سیرک علاقه داشتم. حتی، برای همسرم کلاهی از پوست سمور خریدم. در آن دوران، بینایی داشتم، اما نمی‌دیدم. شنوایی داشتم، اما نمی‌شنیدم. حدودا در دهه سوم زندگی متحول شدم. (البته بگذارید داخل پرانتز بگویم که همسرم طی این تحول درونی در کنارم یا حتی یک قدم جلوتر از من بود). من هنگام جنگ با ویتنام در جنبش ضدجنگ فعالیت داشتم و به عنوان یک فیلسوف قصد داشتم مقاله‌ای انتقادی در این باب بنویسم. تا اینکه یک روز کتاب «داستان تجربیات من با راستی» گاندی را خواندم. این اثر زندگی‌ام را متحول کرد؛ نه به این دلیل که از همه جهات با گاندی موافقم. او صلح‌جویی تمام‌عیار بود و اعتقاد داشت خشونت در همه حال اشتباه است. در مقابل، من از طبقه کارگر هستم و این طرز تفکر چندان برایم قابل هضم نیست.

گاندی از جهت دیگری زندگی‌ام را تغییر داد. در حالیکه تلاش می‌کردم علیه خشونت به انسان‌ها در جنگ ویتنام فعالیت کنم، گفتمان او باعث شد از خودم بپرسم «حال چگونه می‌توان خشونت نسبت به موجودات دیگر به جز انسان را توجیه کرد؟ فکر می‌کنی حیوانات مرگ شیرینی دارند؟» به همین خاطر، به کشتارگاه رفتم و قطعه قطعه شدن حیوانات برایم ظاهری بسیار وحشتناک داشت. دیگر نمی‌توانستم هم فعال ضدجنگ باشم و هم از گوشت حیوانات مصرف کنم. هرچه بیشتر درباره خشونت علیه حیوانات در مزارع و آزمایشگاه‌ها فکر می‌کردم، قلبم بیشتر آزرده می‌شد. این تجربه عادات زندگی‌ام را تغییر داد.

*شما اساسا موضعی اخلاقی نسبت به حیوانات و حقوق آنها دارید. در کتاب «دفاع از حقوق حیوانات» موفق شدید دیدگاهی متقاعدکننده ارائه دهید. نخستین عکس‌العمل‌ها نسبت به این اثر که در سال 1983 منتشر شد، چه بود؟ آیا از آن زمان تا کنون، دیدگاه فیلسوفان و دانشگاهیان پیرامون حقوق حیوانات تغییری داشته‌است؟ به نظر شما، این نظریات اخلاقی چقدر با افکار عمومی و دروس مدارس ما هنوز فاصله دارد؟

فیلسوفان هیچگاه یکدیگر را بدون شرط تأیید نمی‌کنند. ما در درک مفهومِ لغات، سختگیری به خرج می‌دهیم و سعی داریم صحت و اعتبار پیش‌فرض استدلال‌ها را مشخص کنیم. پس باید بگویم همکارانم دیدگاه من یا فیلسوفان دیگر را بدون بحث و تردید تأیید نمی‌کنند. زمانی که در دهه 1970 آغاز به نگارش درمورد اخلاق و حیوانات کردم، در هیچ کدام از 3600 کالج و دانشگاه آمریکا، درس و واحدی به نام «حقوق حیوانات» وجود نداشت. اما امروزه تقریبا تمام دانشگاه‌ها این مبحث را تدریس می‌کنند و به بحث می‌گذارند. به هر حال، تغییری که در آمریکا رخ داد بسیار چشمگیر بود.

#اخلاقی

⏬ادامه دارد...
@IranVEG

🔹گفت‌وگویی با تام ریگان (فیلسوف اخلاق و پدر حقوق حیوانات)🔹

حق حیوان؛ خطای انسان
(روزنامۀ ایران، ترجمه فرزانه اسکندریان)
بخش دوم

نخست، این تحول از فیلسوفان و متفکران آغاز شد. کتاب‌ها و مقالات زیادی درباره تعهد اخلاقی ما نسبت به حیوانات نوشته شد. درست زمانی که ادبیات مناسبی شکل گرفت و متون زیادی درباره این موضوع در دسترس قرار گرفت، فیلسوفان مبحث «حقوق حیوانات» را به دروس دانشگاهی معرفی کردند. متفکران دینی نیز به همین ترتیب کار کردند و در حوزه خود به نتایج مشابهی رسیدند. متخصصان حقوقی در کنار تاریخ‌شناسان، جامعه‌شناسان، روانشناسان و مردم‌شناسان نظرات خود را اعلام کردند. منظور من این نیست که همه استادان و متفکران با حقوق حیوانات موافق هستند، بلکه می‌خواهم بگویم اکنون این موضوع، در کلاس‌های درس به بحث گذاشته می‌شود و محل تأمل دانشمندان قرار می‌گیرد. بنابراین، تغییرات در این حوزه عمیق بوده است که از تحول انقلابی، بدون پیشینه تاریخی، چیزی کم نداشت. منظور این است که ملت‌های گوناگون جهان در یک سطح قرار ندارند و آنچه که در آمریکا ثابت شده است لزوما در کشوری دیگر صحت ندارد. حتی دانشگاه‌های مختلف نیز همگون نیستند. اما باز هم باید گفت که هر چیزی یک فرایندی دارد که باید طی شود تا به تغییر برسد. یکی از کتاب‌های من به نام «قفس‌های خالی: مواجهه با چالش حقوق حیوانات» در چین ترجمه شده ‌است. بله، چین! به محض اینکه محتوای فلسفی مناسب و کافی در اختیار استادان چینی قرار بگیرد، تحولی مشابه در چین رخ خواهد داد. کشورهای دیگر نیز با همین روند روبرو هستند.

*شما معتقد هستید که باید قفس‌های حیوانات در جهان خالی شود، به عبارتی باید جهانی داشته باشیم که موجودات غیرانسانی را کالایی برای استفاده ندانیم. به نظر شما، دیگر وقتش رسیده است که بگوییم چراغ اخلاقیات در قبال حیوانات را باید در درونمان روشن کنیم؟

پیشتر نیز گفته‌ بودم، من مخالف صد در صد خشونت نیستم. برای مثال، اگر جان کودکان در معرض خطر باشد، و تنها راه نجات آنان استفاده از ابزار خشونت باشد، چه کسی از میان ما مخالفت خواهد کرد؟ من قصد داشتم بگویم نباید قفس را مانند گلدانی دانست و تصور کرد که می‌توانیم نگاهی یک طرفه به آن داشته باشیم؛ بلکه این نگاه را باید دوطرفه دانست. پیش از مطالعه کتاب گاندی، من هم نگاهی یک طرفه داشتم و معتقد بودم که حیوانات برای خوراک و پوشاک ما در این دنیا آفریده شده‌اند. اما وقتی گاندی آگاهی من را ارتقا داد، دیدگاهم نسبت به حیوانات تغییر کرد. همه چیز در اطراف ما به همان شکل قبلی هستند، اما وقتی دیدگاهمان تغییر می‌کند، آنها را متفاوت می‌بینیم، حیوانات تغییر نکرده بودند، این من بودم که متحول شدم و دیگر آنها را موجوداتی دوست‌داشتنی می‌دیدم، نه غذا، یا لباس! هدف من در طول سی سال این بود تا فرصتی را مهیا کنم که دیدگاه مردم را نسبت به حیوانات تغییر دهم. این روند در زندگی من اتفاق افتاد و می‌تواند برای بقیه انسان‌ها هم شکل بگیرد. به این تغییر خوشبین هستم.

#اخلاقی

منبع:
http://www.iran-newspaper.com/newspaper/item/497411

@IranVEG

شما را نمی‌دانم، ولی اگر بخواهم صادق باشم، بزرگترین مشکلات من مسائلی نیست که برایشان راه‌حل ندارم.
راه‌حلهایی است که هیچگاه عملیاتی نمی‌شوند.
کسی راه‌حلی می‌شناسد برای این کوه راه‌حلهای عملیاتی نشده؟

@mashghesiah

#در_دست_ترجمه

وقتی می‌فهمید از نظر عاطفی به بلوغ رسیده‌اید که متوجه ‌شوید بیشترِ رفتارهای بدِ دیگران واقعاً ناشی از ترس و اضطراب است ـ و نه آن چیزی که معمولاً تصورش آسان‌تر است، یعنی خباثت و بلاهت. در این صورت، شما کمتر حق‌به‌جانب خواهید بود و دیگرْ دنیا را پر از هیولاها یا آدم‌های ابله نخواهید دید. این کار باعث می‌شود که در ابتدا همه چیز برایتان کمتر سیاه و سفید بشود، اما در طول زمان، باعث می‌شود که همه چیز برایتان به‌مراتب جالب‌تر از قبل شود.

«فضیلت‌های اجتماعی»
#آلن_دوباتن و همکاران،
ترجمهٔ #یاسر_پوراسماعیل، #نشر_کرگدن

@eudemonia

به یک مرشد خودیاری نیاز دارید؟ سراغ ارسطو بروید!

به‌جای آنکه دنبال زندگی شاد باشید، به زندگی شرافت‌مندانه فکر کنید.

▪️انسان‌ها از دوران باستان وجود عواطفی نیرومند را در خودشان کشف کرده بودند: خشم، شهوت، حرص، حسادت و خیلی چیزهای دیگر. ارسطو برای اولین‌بار به‌جای آنکه حکم به خوبی یا بدی این عواطف بدهد، تلاش کرد تا همه‌شان را به کار بگیرد تا نوعی «تعادل طلایی» بسازد که به فرد کمک کند تا بهترین کسی بشود که می‌تواند. کتابی جدید معتقد است این راهبرد واقعاً ما را به هدفی می‌رساند که کتاب‌های خودیاری دائم از آن صحبت می‌کنند: زندگی رضایت‌مندانه.

▪️سه سال پیش، لحظۀ تحویل سال به خودم قول دادم فقط غذاهای ارگانیک بخورم. دو هفته دوام آوردم. سال گذشته، مصمم شدم هر روز قبل از سپیده‌دم بدوم و با آب خنک دوش بگیرم. دو روز دوام آوردم. امسال، تصمیم خاصی ندارم. در عوض کتاب ادیت هال، «راه ارسطو: خرد باستان چطور می‌تواند زندگی شما را متحول می‌کند» را خواندم و نتیجه گرفتم احتمالاً نیازی نبوده برای بازسازی زندگی‌ام این تحولات دردناک -و در نتیجه موقت- را از سر بگذرانم.

▪️براساس یک باور زیان‌بار اما رایج، شروع یک زندگی دوباره دنیای ما را زیر و رو می‌کند، داشتن زندگی‌ای شاد و متعادل نیازمند نظمی راهبانه یا قدرتی قهرمانانه است. زندگی و مرگ ژانر خودیاری به این شیفتگی وابسته است: باید مانند غارنشین‌ها زندگی کنیم، کوهستان‌های دوردست را درنوردیم، زغال داغ قورت بدهیم، از روی سنگ‌ریزه‌های سوزان عبور کنیم، تایرهای بزرگ را بلند کنیم، توی گلخانه یوگا کار کنیم، در دوی ماراتون شرکت کنیم و یکدیگر را مدیریت کنیم. در فرهنگ ما، دوراندیشی و میانه‌روی شرافتمندانه کمتر خریدار دارد اما هال با الهام از ارسطو با ذکر دلایلی نشان می‌دهد که چرا باید برای این چیزها ارزش قائل باشیم.

▪️کتاب جدید هال راه میانۀ کمیابی را برای خواننده می‌گشاید تا به شادی دست یابد، آنچه یونانیان باستان اُدایمونیا می‌‌نامیدند که اغلب سلامت و رفاه ترجمه می‌شود. این رفاه با سیری‌ناپذیری مدرن در مواجهه با کامیابی‌های مالی هیچ ارتباطی ندارد، بلکه یافتن هدفی است «برای تحقق توانایی‌های بالقوه و کار روی رفتار خود تا بهترین نسخه از خودتان بشوید». خیلی کلیشه‌ای به نظر می‌رسد اما به لطف نثر محکم اما متواضعانۀ هال اینگونه نیست. «راه ارسطو» کمان یک زندگی پارسامنشانه را طراحی می‌کند، زندگی‌ای که از استعداد جوانی سرچشمه می‌گیرد، با تصمیمات مسئولانه و خوداندیشی رشد می‌کند، در روابط بلوغ‌یافته نمایان می‌شود و در بازنشستگی‌ای مسرت‌بخش و مرگی آرام و محترمانه پایان می‌گیرد. اما به عمل کار برآید و به سخندانی نیست و به ادعای هال، ارسطو در این میان می‌تواند یاری‌مان کند.

▪️هال، استاد ادبیات یونان و روم باستان در دانشکدۀ کینگ لندن و نویسندهٔ «مقدمه‌ای بر یونان باستان» اولین نظریه‌پرداز معاصری نیست که مدعی است فلسفه -به ویژه فلسفۀ یونان باستان- می‌تواند زندگی را تغییر دهد و حتی نجات‌بخش آن باشد. بیست‌و‌پنج سال قبل پی‌یر هدو، متخصص ادبیات یونان و روم باستان، استدلال کرد که یونانیان هرگز بر آن نبودند که عشق به خِرَد به یک رشتۀ دانشگاهی کاملاً تخصصی تبدیل شود. بلکه به گفتهٔ هدو، فلسفه «در مقام آرام‌بخشی برای دل‌مشغولی، تشویش و رنج انسان ظهور می‌یابد».

@eudemonia

متن کامل:
http://tarjomaan.com/barresi_ketab/9294/

▪️آیین بودا می‌گوید ایدۀ «خود» یک برساختۀ ذهنی من‌درآوردی است و شما باید این فکر را که اساساً «خودی» وجود دارد، رها کنید. این معیار ذهنی که با آن خود را تعریف می‌کنید، در واقع شما را به دام می‌اندازد و در نتیجه به نفع شماست که همه‌چیز را رها کنید. به عبارت دیگر آیین بودا شما را تشویق می‌کند که بی‌خیال باشید.

▪️شاید این سخن سستی به نظر برسد، اما چنین رویکردی به زندگی منافع روان‌شناسانه‌ای دارد. وقتی از گفتن داستا‌ن‌هایی دربارۀ خودمان، به خودمان، دست بکشیم، خودمان را آزاد می‌کنیم تا بتوانیم واقعاً عمل کنیم (و شکست بخوریم) و رشد کنیم.

▪️وقتی فردی پیش خودش می‌پذیرد: «شاید من در روابط عاطفی استعدادی ندارم.» آن‌گاه ناگهان آزاد می‌شود، که به اقدام و عمل روی بیاورد و به ازدواج ناموفقش خاتمه دهد. زیرا هیچ هویتی ندارد که بخواهد با ماندن در یک ازدواج مزخرف و فلاکت‌بار از آن محافظت کند و چیزی را به خودش ثابت کند.

▪️وقتی آن دانشجو با خودش می‌گوید: «شاید من آدم متمرّدی نیستم و فقط ترسیده‌ام»، آن‌گاه او آزاد خواهد بود تا دوباره بزرگ فکر کند. او دیگر واهمه‌ای نخواهد داشت از این‌که رؤیاهای آکادمیکش را دنبال کند یا حتی شکست بخورد.

▪️من برای‌ شما هم خبر‌های خوب دارم و هم خبرهای بد: از مشکلاتی که شما دارید تعداد خیلی کمی هست که خاص یا منحصربه‌فرد باشد. به همین دلیل است که بی‌خیال شدن این‌قدر رهایی‌بخش است.

▪️ترسی که مبنایش اطمینانی نامعقول است با خودش نوعی خودبینی می‌آورد. وقتی فرض کنید این هواپیمای شماست که قرار است سقوط کند، یا این ایدۀ کسب‌و‌کار شماست که دیگران به آن خواهند خندید، یا این شما هستید که دیگران مسخره‌اش خواهند کرد، تلویحاً به خودتان می‌گویید: «من استثنا هستم. من با دیگران فرق دارم. من متفاوت و خاص هستم.»

▪️این خودشیفتگیِ محض است. احساس می‌کنید مشکلات شما سزاوار برخورد متفاوتی هستند. احساس می‌کنید حل مشکلات شما فرمول خاصی دارد که از قوانین جهان مادی پیروی نمی‌کند.

▪️توصیۀ من: خاص نباشید، منحصر به‌فرد نباشید. معیارهایتان را به شیوه‌ای آزاد و معمولی از نو تعریف کنید. تصمیم بگیرید خودتان را به عنوان ستاره‌ای در حال طلوع یا نابغه‌ای کشف‌نشده نسنجید. تصمیم بگیرید خودتان را به عنوان یک قربانی بدبخت یا بازنده‌ای غمگین نسنجید. به جایش خودتان را بر مبنای هویت‌های معمولی بسنجید: یک دانشجو، یک یار و همدم، یک دوست یا یک آفریننده.

▪️هویتی که برای خودتان انتخاب می‌کنید هر چه خاص‌تر و نامعمول‌تر باشد، تهدید بیشتری احساس خواهید کرد. به همین دلیل، خودتان را در ساده‌ترین و معمولی‌ترین شکل ممکن تعریف کنید.

@eudemonia

https://t.me/kargadanpub/707

مراحل بیدار شدن از خواب:
۱.انکار
۲.خشم
۳.درگیری ذهنی
۴.افسردگی
۵. پذیرش!
🚶🏻‍♂️

🧭 قطب‌نمای سفر زندگی شما
📕مجله موفقیت نیمۀ دوم دی ماه 97
🖌نویسنده: مرتضی کشمیری
📌قسمت اول
در شمارۀ قبل ریشه‌های نارضایتی را بررسی کردیم. دیدیم چسبیدن به افکار و واقعیت دانستن آنها به علاوۀ اجتناب از موقعیت‌هایی که در آنها افکار و احساس‌های ناخوشایندی را تجربه می‌کنیم، چطور باعث می‌شود بیشتر اوقات ناراضی باشیم. حالا می‌خواهیم ببینیم چطور می‌توان رضایتمندی را در زندگی افزایش داد.
بعضی از ما برای دوری از افکار و احساس‌های ناخوشایند، منطقۀ امنی پیدا کرده‌ایم و تمایل نداریم پا را از آن فراتر بگذاریم. بعضی دیگر احساس سردرگمی می‌کنیم و نمی‌دانیم چطور رضایتمندی بیشتری را تجربه کنیم. بعضی از ما هم در طول روز سرمان شلوغ است و برای هیچ کاری وقت کافی نداریم، اما شب که می‌شود احساس می‌کنیم کار مفیدی انجام نداده‌ایم و اگر با خودمان صادق باشیم اعتراف می‌کنیم بخش اعظم مشغله‌هایی که برای خودمان ایجاد کرده‌ایم برای آن است که حواس‌مان پرت شود و افکار و احساس‌های دشوار را تجربه نکنیم. بعضی هم می‌دانیم انجام چه کارهایی ما را از صمیم قلب راضی می‌کند، اما از این کارها چنان دور شده‌ایم که حتی فکر کردن به آنها هم وجودمان را به آتش می‌کشد. به این ترتیب زندگی‌مان روز به روز تهی‌تر می‌شود و معنا و سرزندگی‌اش را از دست می‌دهد.
حال تصور کنید می‌خواهیم به سفری برویم که با برداشتن هر قدم احساس رضایتمندی و سرزندگی بیشتری کنیم. ابتدا به یک قطب‌نما یا جهت‌یاب نیاز داریم؛ لازم است بدانیم چه مسیری را در پیش بگیریم و چه قدم‌هایی را برداریم. در رویکرد مبتنی بر پذیرش و پایبندی، به این قطب‌نما که لحظه به لحظه رفتار ما را هدایت می‌کند «ارزش» می‌گویند. ارزش‌ها صفاتی کلی هستند که نشان می‌دهند دوست داریم چه جور انسانی باشیم و در جنبه‌های مختلف زندگی رفتارمان چگونه باشد. ارزش‌ها بایدها و نبایدها یا قوانین و مقررات نیستند و درست یا غلط ندارند. بلکه بیانگر سلیقۀ ما هستند. فرض کنید طعم مورد علاقۀ شما میان بستنی‌ها، طعم زعفرانی است. نمی‌توانیم بگوییم این انتخاب، درست یا غلط است. این طعمی است که به شما احساس خرسندی و سرزندگی می‌دهد. رفتار کردن بر اساس ارزش‌هایی که انتخاب کرده‌ایم به ما احساس سرزندگی و رضایتمندی می‌دهد و تمایل پیدا می‌کنیم روز به روز این رفتار را افزایش دهیم.
📌ادامه دارد
@mindfulliving

🧭 قطب‌نمای سفر زندگی شما
📕مجله موفقیت نیمۀ دوم دی ماه 97
🖌نویسنده: مرتضی کشمیری
📌قسمت دوم
مهم است بین ارزش‌ها و اهداف تمایز قائل شویم. اگر ارزش‌ها را مسیری بدانیم که در سفر به سوی زندگی بامعنا و سرزنده در پیش گرفته‌ایم، اهداف نقاطی هستند که در طول مسیر از آنها عبور می‌کنیم. ما براساس ارزش‌هایمان رفتار می‌کنیم، اما به آنها نمی‌رسیم. کسی که ماجراجویی برایش ارزشمند است، همواره می‌کوشد از روی ماجراجویی رفتار کند. هیج جایی نیست که احساس کند به انتهای ماجراجویی رسیده است؛ بلکه برای او ماجراجویی مسیری بی‌انتها است که همواره می‌تواند قدم‌های بیشتری در آن بردارد. همین فرد ممکن است به عنوان اولین هدف در مسیر ماجراجویی انتخاب کند که آخر هفته را در یکی از مناطق طبیعی اطراف محل زندگی‌اش بگذراند. اهداف بعدی او می‌تواند سفر به نقاط دور افتادۀ ایران، سفر به کشورهای اطراف و سفر به دور دنیا باشد. از آنجایی که ارزش‌ها مسیر هستند با هر قدمی که برمی‌داریم یک قدم به انسانی که می‌خواهیم باشیم نزدیک‌تر می‌شویم و احساس رضایت بیشتری را تجربه می‌کنیم. در حالی که اگر اهداف‌مان را بدون توجه به ارزش‌هایمان تعیین کنیم، ممکن است وقتی به آنها می¬رسیم جذابیت‌شان را از دست بدهند چون نمی‌دانیم این همه تلاش برای چه بوده است. یا پیش رویمان اهداف بهتری را می‌بینیم که هدفی را که به آن رسیده‌ایم کم‌اهمیت جلوه بدهند. مشکل دیگر زندگی با تمرکز بر اهداف، وقتی بروز می‌کند که به آنها نمی‌رسیم. در این صورت دچار سرخوردگی و ناامیدی می‌شویم. اما اگر تمرکز روی مسیر یا همان ارزش‌ها باشد، دیگر دغدغۀ رسیدن نداریم و با هر قدم احساس سرزندگی‌مان بیشتر می‌شود. یک تمرین خوب برای پیدا کردن ارزش‌ها این است که سخنرانی مجلس ترحیم خود را بنویسیم. دوست داریم زندگی‌مان صرف چه چیزهایی شده باشد. این نشان می‌دهد امروز انجام چه رفتارهایی ما را به انسانی که می‌خواهیم باشیم (مهربان، صبور، مردم‌دار، پرتلاش و ...) شبیه‌تر می‌کند. تا نفس می‌کشیم فرصت داریم این چنین رفتار کنیم.
یادمان باشد وقتی تصمیم می‌گیریم بر اساس ارزش‌هایمان زندگی کنیم همۀ درها به رویمان باز نمی‌شود و همۀ مشکلات از پیش رویمان کنار نمی‌روند. باز هم با افکار و احساس‌های دشواری رو به رو خواهیم شد که گرفتار شدن در آنها می‌تواند سد راهمان شود. برای ماندن در مسیر، نیاز به یادگرفتن و تمرین مهارت‌هایی داریم که ظرفیت تجربه کردن چنین افکار و احساس‌هایی در ما بیشتر شود. در شماره‌های بعدی به این مهارت‌ها خواهیم پرداخت.
@mindfulliving

«زندگی با تعداد نَفَس‌هایی که می‌کِشیم سنجیده نمی‌شود، با لحظاتی که نَفَس‌مان را حبس می‌کند سنجیده می‌شود.»
مآیآ آنجِلُو شاعر امریکایی

انتشارات آنگاه
@angahbooks

اگر مثل من، ستون فقرات شخصیت‌تان را با "انتقاد" قالب‌ریزی کرده‌اند، می‌توانید، می‌توانیم، قبل از هر انتقادی از خودمان بپرسیم چرا داریم ایراد می‌گیریم؟
پاسخ صادقانه به این پرسش بگمانم می‌تواند منشأ اتفاقات خوبی باشد.

@mashghesiah

عطا:
«تفاوت «هیچ کاری نکردن» و «یک کار خیلی کوچک را یک سال هر روز تکرارکردن» به زبان ریاضی.»

https://pbs.twimg.com/media/D00e9GMWwAYUDuR.jpg

چیزی به اسم روشن‌شدگی، چیزی به اسم رستگاری وجود ندارد.(شاید روشن‌شدگی و رستگاری فهم همین نکته باشد؛ شاید)

@eudemonia

دوست من اگر مدت‌هاست با افکار، احساسات یا خاطرات دردناکی درگیری
اگر تلاش کرده‌ای آنها را نادیده بگیری یا انکارشان کنی
اگر تلاش کرده‌ای با دارو یا یا مراقبه از دست آنها خلاص شوی
همه کاری کرده‌ای
جز آن که:
در حضور ایشان، هیچ کاری انجام ندهی
و از این عدم تقلا هیچ انتظاری نداشته باشی

#بهوشیاری
#پذیرش
#ذهن_خردمند
https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

سمیرا رستگارپور (ناشر کتاب):
«ویژگی‌ مهم این چهار کتاب، دوستی بچه‌ها با ترس‌هاشونه. دیگه نمی‌گیم تاریکی که ترس نداره، مهد که ترس نداره، آدما که ترس‌ ندارن، اون چیزایی که خیال می‌کنیشون ترس ندارن. میگیم آره تاریکی وجود داره، چه‌جوری باهاش دوست شیم. چه‌جوری ازش نترسیم.»

#پذیرش #تمایل
@eudemonia

از جمله چیزهایی که ممکن است نگرش آدمی را به زندگی (و مرگ) عوض کند چیزی است که فیلسوفان اگزیستانس آن را «تجربه‌های مرزی» نامیده‌اند: از دست دادن یک عزیز، جدایی، شکست، طرد شدن، بیماریِ روبه‌مرگ،
...بیماریِ رو به مرگ.

یکی از دوستانم که از همراهان کانال «خوب زیستن» است، روایتی را از مواجهه‌اش با بیماریِ رو به مرگ برای ما نوشته است که در دو پست بعد می‌آورم:
https://t.me/eudemonia

گاهی سرنوشت مثل طوفان شنی است که مدام تغییر جهت می‌دهد. تو جهت خودت را تغییر می‌دهی اما طوفان دنبالت می‌کند. تو باز می‌گردی اما طوفان با تو میزان می‌شود. این بازی مدام تکرار می‌شود. مثل رقص شومی با مرگ پیش از سپیده‌دم. چرا؟

چون این طوفان چیزی نیست که دورادور بدمد، چیزی که به تو مربوط نباشد. این طوفان در درون توست! بنابراین تنها کاری که می‌توانی بکنی تن دادن به آن است، یک راست قدم گذاشتن درون طوفان، بستن چشمها، گذاشتن چیزی در گوش‌ها که شن در آن نرود و گام به گام قدم نهادن در آن. در آن نه ماهی هست، نه خورشیدی، نه سمت و سویی، و نه حتی مفهوم زمان ...و طوفان که فرو نشست، یادت نمی‌آید چه به سرت آمد و چطور زنده مانده‌ای. حتی مطمئن نخواهی شد که طوفان واقعاً به سر رسیده. اما یک چیز مشخص است: «از طوفان که درآمدی، دیگر همان آدمی نخواهی بود که به طوفان پا نهاده بودی. معنی طوفان همین است»
تجربۀ من در مواجهه با سرطان چنین تجربه‌ای بود. جدال‌های درونی برای پذیرش آن، حس کردن سایۀ سنگین مرگ بر سرم و کارهای نکرده و امیدهای برباده‌رفته. اولین مواجهه ترس بود و اشک. چرا که همه می‌دانند سرطان یعنی چی و همین باعث هول و هراس می‌شود. این‌که تقریباً نیمی از مبتلایان به سرطان جان خود را از دست می‌دهند. اما من می‌دانستم که نیمی از آنان به سبب مهلک بودن سرطان جان ندادند، بلکه از وحشت و ترس نام آن یا عوارض و مشکلات درمان، قالب تهی کرده‌اند. بنابراین تصمیم گرفتم، با در نظر گرفتن احتمال مرگ، که در واقع برای همه هست و شاید برای من بیشتر، به آن فکر نکنم و بیماری را با همهٔ جوانب آن در آغوش بگیرم. در طوفان قدم گذاشتم و تمام مصائب آن را پذیرا شدم. کسی که تجربۀ چنین طوفانی را داشته باشد، خواهد دانست که به هیچ وجه تحمل سختی‌ها و تغییراتی که در جسم و روان اتفاق می‌افتد آسان نیست. سختی این بیماری فقط مربوط به ناملایمات جسمی نیست، بلکه به واقع روح و روان با آن درگیر می‌شود، چرا که این هیولا معلوم نیست از کجا آمده که راهش را سد کنی و معلوم نیست به کجا می رود. حتی اگر قبل از این بیماری خود را صاحب قدرت فیل می‌دیدی، حالا حس می‌کنی که کمتر از پشه هستی و توانایی هیچ کاری نداری و قدرت دفاع به شدت از تو سلب شده است.
باری، طوفان بالاخره فرونشست اما دانستم که این آخرینش نیست. از دور دست‌ها، همچنان می‌توان تلاطمی را دید که به طوفان قبلی مربوط است و می‌توان طوفان بعدی را نیز در ذهن مجسم کرد. اما حال در این فرصت بسیار کوتاه و محدود چه می‌توان کرد. چه بسیار چیزها که باعث خشم، ناراحتی، غم و افسردگی می‌شدند، اما با آمدن این طوفان اهمیت خود را از دست دادند و چه چیزهایی از زندگی روزمره که هیچ توجهی به آنها نمی‌شد و حال اهمیت پیدا می‌کنند. آنچه مهم است این است که پس از طوفان اگر زنده بیرون آمدی دیگر آدم قبلی نخواهی بود.
ادامه👇🏼
@eudemonia

ادامه👇🏼
اگر حس کنی که فرصتی دوباره برای زندگی به تو داده شده، همانند کسی خواهی بود که از برزخ برگشته است، دوست داری به همه بگویی که چقدر تابش خورشید صبحگاهی و شعاع نور سرخ در افق، چقدر آبی دریا، چقدر لطافت گلهای بهاری، زردی برگهای پاییزی و سفیدی برف زمستانی زیبا است، چقدر طعم غذایی که از گلو پایین برود خوب است و چند ساعت خواب چه لذتی دارد و توانایی انجام کارها و ایستادن و قدم برداشتن عادی چه موهبتی است، و با درک اینها می‌فهمی که دنیا با همه نقص‌ها و کم و کاستی‌ها همچنان زیباست. زیباست چون تو فرصت دوباره‌ای داری که به هر میزان که می‌توانی، یاد بگیری، بفهمی، محبت کنی و تجربه کنی ولی از همه مهمتر خودِ خودِ خودت باشی. وجودت، جسمت، روحت را دریابی و خویشتن یار خود باشی. ارزش وقت را بهتر از قبل درک می‌کنی و لذت‌ها بیشتر در عمق جانت رخنه می‌کند. برای رهیدن از تجربۀ گذشته و هول آینده، سعی می‌کنی زمان حال را بهتر دریابی و همین ذهنت را از شلوغی و آشفتگی خالی می‌کند. از آدم‌های سمی و منفی بیشتر پرهیز می‌کنی و از موقعیت‌های نادلخواه، چرا که زندگی و وجود تو بیش از اینها ارزشمند است. چرا که این زندگی توست نه هیچ کس دیگر. همین‌ها باعث می‌شود که به طرز عجیبی آمادۀ اقدام‌های بزرگ و مهم شوی، نه مثل قماربازی که آخرین کارت شانس خود را در دست دارد، بلکه مانند انسان فقیر و بی‌چیزی که پس از صبر و تحمل زیاد در میانۀ عمر ناگهان میراثی بزرگ و ارزشمند به دستش رسیده است... با خودت می‌گویی هیچ چیز تصادفی نیست... و به‌طرز عجیبی همانند کسی که تا ابد فرصت دارد، برای خودت برنامه می‌ریزی، کارهایی که دوست داشتی انجام بدهی و نکردی، جاهایی که نرفتی، کتابهایی که نخواندی و چیزهای مهمی که هنوز دربارۀ آنها نمی‌دانی.. و به اینها می‌گویند «فراغت»، که به تعبیر آرش نراقی، به معنی شل کردن پنجه‌های ساعت بیرونی بر گلوگاه زندگی است. در اینجاست که زمان درونی خود را باز‌می‌یابی و وقت خود را ارزش می‌نهی و به تعبیر عرفا «تو را وقت خوش می‌شود»، چرا که «طعم شیرین وقت را چشیده‌ای». پس در همۀ اینها این تو هستی که اهمیت داری، نه علاقه، تنفر، نگاه و میل و توجه دیگران. و جالب است که عجله هم نداری چون قرار نیست به چیز عجیب و خاصی برسی، زندگی همین الان هم به اندازۀ کافی لذت‌بخش و هیجان‌انگیز است....پس دست از شکایت برمی داری..
این تجربیات به هیچ وجه به این معنا نیست که اکنون آدم کامل‌تری شده‌ام یا چشم بصیرتی نسبت به امور پیرامون پیدا کرده و واقعیات برزخی آنها را می‌بینم. نه، من همان آدم سابق هستم و شاید از دید دیگران هیچ فرقی نکرده باشم. همه چیز عادیِ عادی است و من هستم و همان صفات کم و بیش خوب و بدم، با این تفاوت که نگاهم به خودم تغییر کرده است. من ضمن پذیرش خودِ فعلی‌ام، سعی دارم وجود شخصی و مهارت نیمه‌کارۀ خودم را ارتقا بدهم و تکمیل کنم. قرار نیست انسان خیلی خاصی بشوم اما به قول نویسندۀ کتاب«چهار میثاق»، اگر بیشترین تلاشم را کنم، هر چه بشود، ارزشمند است.

@eudemonia