🔮 خلاصه سخنرانی #دکتر_مهرنوش_اثباتی در جلسه نقد و بررسی کتاب "هنر ظریف بی خیالی"، در "مرکز فرهنگی شهر کتاب تهران" 👇

🔵 اصلی‌ترین پیام‌های این کتاب به گمان #دکتر_مهرنوش_اثباتی عبارتند از:

🦋 تجربه کردن رنج اجتناب ناپذیر است. مهم نیست که چطور عمل کنید، چون در هر صورت با چالش، دشواری، شکست، فقدان، پشیمانی و در نهایت با مرگ روبرو خواهید شد.
🦋 حالا که نمی‌توان زندگی بی‌دردی داشت و زندگیِ سراسر گل و بلبل نداریم، نباید از خودمان بپرسیم "چگونه می‌توانم جلوی رنج را بگیرم؟"، بلکه باید از خودمان بپرسیم "من چه رنجی را انتخاب می‌کنم؟!" یا "من چرا و برای چه هدفی می‌خواهم رنجی را متحمل شوم؟". این سوال کمک می‌کند تا بینش بهتری در مورد اینکه چگونه می‌خواهید زندگی کنید بدست آورید.
🦋 "بی خیالی" یعنی ما خردمندانه اهدافی را برای مهم بودن و اهمیت داشتن انتخاب کنیم و به سختی‌ها و مشکلاتی که در راه رسیدن به آنها مواجه می‌شویم اهمیت ندهیم!
🦋 بلوغ و پختگی یعنی نسبت به چیزهایی که باید به آنها اهمیت بدهیم "گزینشی‌تر" عمل کنیم و تنها زمانی به چیزی اهمیت دهیم که آن چیز واقعا ارزش اهمیت دادن داشته باشد. بنابرابن باید ارزش‌هایمان را با دقت انتخاب کنیم.
🦋 ارزش‌هایی که حاضرید برایشان مبارزه و تلاش کنید شما را تعریف می‌کنند. پس در برابر این طبیعت انسانی که شما را وا می دارد ارزش هایتان را در مقایسه با دیگران انتخاب کنید، مقاومت کنید و به جای آن استانداردهای خودتان را کشف کنید. در واقع پیام این است که تلاش‌ها و مبارزاتت را عاقلانه و آگاهانه انتخاب کن!
🦋 در مواجهه با مشکلات به جای این که بپرسید "چرا این اتفاق برای من افتاد؟"، از خودتان بپرسید " حالا چکار می‌توانم انجام بدهم؟". ممکن است بروز مشکلات "تقصیر" شما نباشد اما حل مشکلات "مسئولیت" شماست.
🦋 هیچ چیزی قطعی نیست! اطمینان بیش از حد به باورها یا پیش‌بینی‌های خود، دشمن رشد کردن است. انسانی که فکر می‌کند همه‌چیز را می‌داند هیچ چیزی یاد نمی‌گیرد. به همین دلیل بهتر است که عدم کمال را حتی در مورد ارزش‌های خود قبول کنیم.
🦋 با خودتان روراست باشید و بپذیرید که خاص نیستید! افرادی که واقعا عزت نفس بالایی داشته باشند می‌توانند صادقانه کیفیت‌های منفی خودشان را ببینند و متعاقب آن برای تغییر دادن آنها عمل کنند.
🦋 فقط انجامش بدهید! اگر برای ایجاد تغییری مهم در زندگی کمبود انگیزه دارید منتظر انگیزه‌مند شدن نمانید! اقدام مفیدی هرچند کوچک انجام بدهید و از پیامد آن اقدام برای انگیزه‌ دادن به خودتان استفاده کنید.
🦋 هرچه‌ کمتر داشته باشیم خوشحال‌تر خواهیم بود (پارادوکس انتخاب)! وقتی انتخاب‌ها و گزینه‌های زیادی پیش روی ما باشد در واقع ناشادتر خواهیم بود و هرچه را که انتخاب کنیم با این فکر درگیر خواهیم شد که آیا آن گزینۀ دیگر بهتر نبود؟ با تعهد به ارزش‌های اصیل خود، تصمیم‌گیری راحت‌تر می‌شود و ترس از دست دادن چیزهای دیگر از بین می‌رود.
🦋 تنها واقعیت قطعی زندگی مرگ است! مرگ در انتظار همه ماست و یادآوری به خود دربارۀ محدود بودن زندگی به ما کمک می‌کند ارزش‌های سطحی و بی‌معنا را رها کنیم.

🍀کانال روانشناسی و زندگی
@lifeandpsychology

در ستایش شکست

هنرِ شکست خوردنْ باید جزء جدایی‌ناپذیر هنر زیستن بشود.

کاستیکا براداتان
ترجمهٔ علیرضا صالحی

🔹شکست به ما این امکان را می‌دهد که به تماشای عریان وجود خود بنشینیم.
وقتی شکست رقم می‌خورد، به ما می‌فهماند که چقدر وجودمان به وضع متضاد خود نزدیک است. از فرط اینکه میل به بقا داریم یا از سر یک ناتوانی در فهم، دوست داریم جهان را همچون جایی یکنواخت، اعتمادپذیر و حتی ماندگار بدانیم. واقعاً برایمان دشوار است که بفهمیم آن جهان چگونه بدون ما سر پا خواهد بود. به قول گوته، «در کل، برای موجودِ متفکر ممکن نیست به عدم خود، پایان زندگی و تفکرش فکر کند». ازآنجایی‌که اهل فریب دادن خود هستیم، یادمان می‌رود که وجودمان چقدر به نبودن نزدیک است. مثلاً از کار افتادن موتور هواپیما چیزی است که برای پایان دادن به همه‌چیز حتی زیاده از حد هم هست؛ حتی افتادن یک سنگ یا بریدن ترمز ماشین هم می‌تواند کار را یکسره کند. اگرچه شکست همیشه کشنده نیست، اما همیشه درجۀ کمی از تهدید وجودی را با خود دارد. شکستْ یورش نابهنگام عدم است به قلب وجود. تجربۀ شکست به معنای نقطۀ آغاز نگریستن به شکاف‌های بنای وجود است و این دقیقاً همان دمی است که شکستْ در ظاهر نقمت است و در باطن نعمت، زیرا همین تهدیدِ مداوم و همیشگی است که ما را از شگفتی‌های وجودمان باخبر می‌سازد: اعجازِ اینکه ما هستیم، حال آنکه هیچ دلیلی برای بودنمان نمی‌یابیم. فهم این اعجاز به ما شرافت می‌دهد.

🔹با این تعریف، شکست اثری شفابخش و متمایز دارد. اغلب ما (اغلب، به‌جز افراد خودآگاه و روشن‌بین) دائماً از فقرِ هماهنگی با وجود رنج می‌برند؛ ما ناخواسته خودمان را مهم‌تر از آنچه هستیم نشان می‌دهیم و جوری رفتار می‌کنیم که جهان فقط به‌هوای ما وجود دارد؛ در بدترین لحظات زندگی‌مان، همچون کودکان خودمان را مرکز عالم خیال می‌کنیم و توقع داریم کل عالم در خدمت ما باشد. با حالتی سیری‌ناپذیر، دیگر جانوران را به یغما می‌بریم و سیارۀ حیات را از زندگی تهی می‌کنیم و آن را با زباله پر می‌سازیم. شکست می‌توانست درمانی باشد برای تکبر و خودبینی‌مان، چنانکه حاصلش هم برایمان افتادگی و تواضع است.
@eudemonia
متن کامل:
http://tarjomaan.com/neveshtar/8641/

#در_دست_آماده‌سازی

«فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی الن دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

افلاطون (قسمت اول)

🔹افلاطون که در خانواده‌ای برجسته و ثروتمند به دنیا آمده بود، زندگی خود را وقف یک هدف کرد: کمک به مردم برای رسیدن به حالتی که خود ائودایمونیا (εὐδαιμονία) می‌خواند. ترجمۀ این واژۀ عجیب اما جذابِ یونانی قدری دشوار است: تقریباً به معنای «شادکامی» است اما معنایش واقعاً به «رضایت» نزدیک‌تر است، چون «شادکامی» نوعی سرزندگی و شادی پیوسته را تداعی می‌کند، در حالی که «رضایت» با وجود دوره‌هایی از درد و رنج شدید -که به نظر می‌آید حتی در یک زندگی خوب نیز بخشی اجتناب‌ناپذیر است- سازگارتر است.

🔹افلاطون چه راهی برای دستیابی به رضایت بیشتر پیشنهاد می‌کند؟ در آثار او چهار اندیشۀ محوری هست.

۱. عمیق‌تر بیندیشید

🔹افلاطون بر این عقیده بود که بخش عمدۀ مشکلات ما در زندگی ناشی از این است که تقریباً هیچ‌گاه زمان کافی برای اندیشیدنِ دقیق و منطقی به برنامه‌های خود در نظر نمی‌گیریم. و از همین رو در نهایت به ارزش‌ها و کارها و روابط نادرستی می‌رسیم. افلاطون می‌خواست به ذهن ما نظم و وضوح ببخشد.

🔹او به این نکته توجه کرد که چقدر از افکار ما برگرفته از اندیشه‌های عوام است، از آنچه یونانی‌ها «دوکسا» می‌خواندند، و ما «عقاید عرفی» می‌نامیم. او در ۳۶ کتابی که به رشتۀ تحریر درآورد، به‌کرات نشان می‌دهد که این عقاید عرفی پر است از خطا و تعصب و خرافه. اندیشه‌های عوام دربارۀ عشق و شهرت و پول و نیکی در برابر سنجش عقلانی تاب مقاومت ندارند.

🔹افلاطون همچنین متوجه شد مردم چه اندازه افتخار می‌کنند به اینکه غرایز یا شور و احساسات‌شان راهنمای آنها است (و تصمیم‌هایشان مبتنی بر هیچ پایه و اساسی نیست جز اینکه «چه احساسی دارند») و می‌گفت این وضع خطرناک مانند آن است که به دنبال گله‌ای اسب وحشیِ چشم‌بسته این سو و آن سو کشیده شوید.

🔹همان‌طور که فروید هم مشتاقانه تأیید می‌کرد، افلاطون مبدع درمان روانی بود، و تأکید داشت که یاد بگیریم تمام افکار و احساسات خود را در معرض داوری عقل قرار دهیم. همان‌گونه که افلاطون بارها نوشته است، جوهر فلسفه همین فرمان است: γνῶθι σεαυτόν «خود را بشناس!»

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

@eudemonia

#در_دست_آماده‌سازی

«فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی الن دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

افلاطون (قسمت دوم)

۲. عاقلانه‌تر عشق بورزید.

🔹افلاطون یکی از بزرگ‌ترین نظریه‌پردازان دربارۀ رابطه است. کتاب او، «ضیافت»، کوششی است برای تبیین اینکه عشق واقعاً چیست. این رساله داستان مهمانی شامی است که آگاثون، شاعر خوش‌سیما، ترتیب داده و دوستانش را دعوت کرده است تا دور هم بخورند و بنوشند و دربارۀ عشق سخن بگویند.
هریک از میهمانان نظر خاصی دربارۀ چیستی عشق دارد. افلاطون سودمندترین و جالب‌ترین نظریه را از زبان دوست قدیمی‌اش سقراط -که یکی از شخصیت‌های اصلی این کتاب و دیگر آثار اوست- نقل می‌کند. این نظریه تقریباً چنین است: وقتی عاشق می‌شوید، اتفاقی که می‌افتد این است که در شخص دیگری صفت نیکی می‌بینید که خودتان ندارید. مثلاً شاید آن شخص در شرایطی که شما برانگیخته و هیجان‌زده می‌شوید، آرام و خونسرد می‌ماند؛ یا شاید شخصی منضبط است در حالی که شما بی‌نظم و شلخته‌اید؛ یا شاید خوش‌سخن است در حالی که شما نمی‌توانید خوب حرف بزنید.
خیالِ در پسِ عشق این است که با نزدیک شدن به این شخص می‌توانید قدری شبیه به او شوید. او می‌تواند به شما کمک کند که استعدادهای خود را به طور کامل شکوفا کنید.

🔹از نگاه افلاطون، عشق در ذات خود نوعی آموزش است: نمی‌توانید واقعاً کسی را دوست داشته باشید اگر نخواهید که آن شخص باعث پیشرفت شما شود. عشق باید چیزی باشد میان دو نفر که می‌کوشند با هم رشد کنند -و در این راه یار یکدیگر باشند. و این یعنی باید به شخصی بپیوندید که یک تکۀ گمشدۀ اساسی در راه تکامل‌تان را پیش خود دارد؛ یعنی فضایلی را دارا است که شما ندارید.

🔹امروز ما بیشتر این تعبیر را می‌پسندیم که عشق یعنی کسی را همان‌طور که هست کامل بدانیم، از همین رو این نظر افلاطون بسیار عجیب به نظر می‌رسد. عاشق و معشوق در گرماگرم بحث و جدل به هم می‌گویند «اگر من را دوست داشتی، تلاش نمی‌کردی تغییرم بدهی».

🔹عقیدۀ افلاطون درست در نقطۀ مقابل قرار دارد. او از ما می‌خواهد با نگرشی وارد رابطۀ عاشقانه شویم که اصلاً این اندازه مبارزه‌طلبانه و غرورآمیز نباشد. باید بپذیریم که کامل نیستیم و بگذاریم معشوقمان چیزهایی به ما بیاموزد. در یک رابطۀ خوب دیگری را دقیقاً همان‌طور که هست دوست نداریم. رابطۀ خوب یعنی متعهد بودن به کمک به دیگری تا به نسخۀ بهتری از خودش تبدیل شود -و بتواند این مرحلۀ تحولات پرتلاطمی را که این مسیر ناگزیر دربردارد تاب آورد- و در عین حال عدم مقاومت در برابر کوشش او برای بهبود دادن ما.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

@eudemonia

فلسفه‌ات را توضیح نده.
تبلورِ آن باش.

اپیکتتوس

قرائت بخشی از کتاب هنر ظریف بی‌خیالی توسط سرکار خانم حمیده بحرینی
@kargadanpub

#در_دست_آماده‌سازی

«فلسفهٔ غرب: زندگی‌نامه‌ها»
مدرسهٔ زندگی الن دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

بوئتیوس و تسلی‌بخشی فلسفه (قسمت اول)

🔹زندگی بوئتیوس تا سال‌ها سعادتمندانه به نظر می‌آمد. در ویلایی مجلل در رم زندگی می‌کرد و با زنی مهربان و زیبا به نام روستیسانا ازدواج کرد، که از او دو پسر جذاب و باهوش و بامحبت داشت. بوئتیوس سرانجام به دلیل احساس دِین به جامعه وارد عرصۀ سیاست شد و در حکومت فرمانروای ایتالیا، تئودوریک، شاه اوسترگوت‌ها، چند سِمت اجرایی بالا در اختیار گرفت. برتراند راسل دربارۀ نوشته است: او در هر عصر شخصیتی برجسته می‌بود، و در عصری که خود می‌زیست، چهره‌ای به‌راستی حیرت‌انگیز است.

🔹اما در بهار سال ۵۲۳ میلادی، بخت او ناگهان برگشت. ضربه‌ای به در خورد و بعد دسته‌ای از نگهبانان تئودوریک او را (آشکارا به ناحق) متهم کردند که علیه شاه که هرروز متوهم‌تر و انتقام‌جوتر می‌شد، دسیسه چیده است. بوئتیوس که حتی فرصت نکرد با خانواده‌اش وداع کند به زندان انداخته شد.

🔹بوئتیوس کاملاً بی‌گناه بود، اما به خطری هم که تهدیدش می‌کرد آگاهی داشت، از این رو سخت افسرده و غمگین شد. در سلولی کوچک دربارۀ محروم شدن سریع خود از نعمت و عنایت و دربارۀ عشقش به خانواده و ناعادلانه بودن سرنوشتش تأمل کرد. چیزی که در نهایت به او روحیه داد -و در عین حال یکی از بزرگ‌ترین آثارِ زندان‌نگاشتۀ همۀ دوران‌ها را به بشریت هدیه داد- تصمیم او بود برای اینکه راهی بیابد تا با اندیشۀ فلسفی از غم‌های خود رها شود.

🔹بوئتیوس گرفتار این غم و اندوه است که میهمانی نامنتظر به ملاقاتش می‌آید: «در همین حال که در سکوت تأمل می‌کردم و با قلمم شکایتی پُرسوزوگذار می‌نوشتم، بالای سرم پرهیب زنی ظاهر شد که چهره‌اش سرشار از عظمت بود و چشمانش چون آتش می‌درخشید و قوۀ بصیرتش فراتر از تمام آدمیان بود...»

🔹ملاقات‌کنندۀ بوئتیوس شخصیتی استعاری است که او را بانوفلسفه می‌نامد. بانوفلسفه در یک دست دسته‌ای آثار کلاسیک فلسفی دارد و در دست دیگرش عصای سلطنتی است -و در سلول بوئتیوس به ملاقاتش آمده است تا پاره‌ای حقایق بنیادین دربارۀ موضوع موردِعلاقه‌اش را که عمدتاً از تعالیم مکتب رواقی یونان و روم است، به او یادآوری کند. از یک جهت اینکه بانوفلسفه به ملاقات بوئتیوس آمده است هیچ عجیب نیست: در جهان کلاسیک، فلسفه یک رشتۀ انتزاعیِ دانشگاهی نبود، بلکه مجموعه‌ای از ابزارها بود که مخصوصاً طراحی شده بود تا به شخص کمک کند خوب زندگی کند و خوب بمیرد و این ابزارها در تاریک‌ترین لحظات کاملاً مرتبط و کارا بودند.

🔹بانوفلسفه در آغاز باملایمت بوئتیوس را ملامت می‌کند که چرا علیه سرنوشت خود «خشم گرفته است». او نکته‌ای را به بوئتیوس یادآور می‌شود که فیلسوفان رواقی همواره بر آن تأکید داشتند: این‌که بیشتر اتفاقاتی که برای انسان می‌افتد در اختیار و ارادۀ او نیست.

🔹فیلسوف بودن یعنی فهم همۀ آنچه در اختیار بخت است، و مقاومت در برابر تملق‌ها و چرب‌زبانی‌های او، و علم به اینکه هرگز نباید به آنچه نهایتاً همیشه در دستان نیرویی غیراخلاقی و بی‌قید است اعتماد کرد -و آمادگی برای روزی که شاید ناچار شویم در چشم‌به‌هم‌زدنی از همۀ نعمت‌های بخت دست بشوییم. این نعمت‌ها بخش عمدۀ آن چیزهایی را دربرمی‌گیرد که امروزه آنها را از لوازم ضروری شادکامی می‌دانیم؛ چیزهایی همچون عشق و خانواده و فرزند و موفقیت و شهرت و مقام. اما برای فیلسوف رواقی، هیچ‌یک از اینها چیزی نیست که برای انسان خردمند واقعاً شایستۀ اعتماد باشد -زیرا هر لحظه ممکن است تمام اینها در شرایطی ناگوار از دست برود.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه: #بابک_عباسی

@eudemonia

#در_دست_آماده‌سازی

«فلسفهٔ غرب: زندگی‌نامه‌ها»
مدرسهٔ زندگی الن دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

بوئتیوس و تسلی‌بخشی فلسفه (قسمت دوم و پایانی)

🔹بانوفلسفه همچنین به بوئتیوس یادآور می‌شود که انسان خردمند باید از اعتماد به نعمت‌های بخت بپرهیزد. او تصویری مشهور از چرخ بخت را معرفی می‌کند که میان موفقیت و لطف و مکافات و درد هولناک در حال گردش است. بخت با بی‌اعتنایی و بی‌رحمی مطلق این چرخ را به گردش درمی‌آورد و از ضجۀ آنهایی که تا همین چند لحظه پیش از بخت و اقبال خود اطمینان داشتند، لذت می‌برد.

🔹بانوفلسفه به بوئتیوس می‌گوید «اگر بکوشی چرخ او را از گردش بازایستانی، ابله‌ترین مردمانی، چون می‌خواهی چیزی را بازستانی که واقعاً مال تو نبوده است».

🔹در اینجا بختْ خود به سخن می‌آید با صداقتی تکان‌دهنده می‌گوید: «ناپایداری عین ذات من است؛ چرخم را با دوره‌های متغیرش می‌چرخانم و این بازی‌ای است که هیچ‌گاه دست از آن برنمی‌دارم... بله، اگر می‌پسندی با چرخ من بالا بیا، اما وقتی که به همین ترتیب در آستانۀ سقوط قرار گرفتی خیال نکن آسیبی به تو رسیده، چون قواعد بازی اینطور حکم می‌کنند... آیا تراژدی با اشک و آه‌اش همین را در خاطر زنده نمی‌کند؟»

🔹حال بانوفلسفه به جان کلام خود می‌رسد. بوئتیوس باید همچون هر شخص درستکارِ فلسفه‌دوستی از اعتماد به هر چیزی که بخت می‌تواند در یک آن از ما بگیرد دست بردارد: «می‌دانی که امور انسانی را هیچ دوامی نیست، زیرا که اغلب فقط در یک ساعت آدمی ممکن است به ورطۀ نیستی بیفتد.»

🔹«اگر خویشتندار باشی، چیزی داری که هرگز نمی‌خواهی از دست بدهی و بخت هیچ‌گاه نمی‌تواند از تو بگیرد... ممکن نیست شادکامی در چیزهایی باشد که وابسته به بخت و اقبال‌اند.»

🔹بوئتیوس باید به آنچه فیلسوفان رواقی «دژ درونی» می‌خوانند عقب‌نشینی کند، خویشتنی حداقلی که از ستمگری بخت در امان است. بانوفلسفه تأکید دارد که با تمرکز بر آنچه بخت هرگز نمی‌تواند از انسان بگیرد، به خصوص بر قوۀ تعقل خویش که زیبایی و رازآلودگی و پیچیدگی عالم را برای انسان آشکار می‌کند، به نوع متفاوتی از شادکامی می‌توان دست یافت. فیلسوفان راستین از وضع روزمرۀ خود فراتر می‌روند و به سرنوشت خود اعتنایی ندارند و با نیروهای عظیم تاریخ و طبیعت یگانه می‌شوند.

🔹این‌که ما امروز اعتقاد راسخ داریم که شادکامی در دو حوزه‌ای است که تماماً در دستان بخت است، یعنی عشق رمانتیک و موفقیت شغلی، معیاری است که نشان می‌دهد پیام بوئتیوس امروز چه اندازه موضوعیت دارد. و عجیب نیست که در اینجا هم ما همواره سرخورده می‌شویم، چرخ بخت به‌تصادف ما را از موفقیت به سوی رسوایی و از امید به سوی تباهی می‌راند. پیام برانگیزانندۀ بوئتیوس به مردم روزگار خودش و روزگار ما این است که درک کنیم چیزهایی را که از لوازم شادکامی می‌دانیم در حقیقت راهی مستقیم به سوی بی‌ثباتی اساسی و بنابراین شکنجه و اضطراب درونی است.

🔹تقدیر چنین بود که حکمت بوئتیوس آخرین بیان شیوای اندیشه‌های فلسفۀ کلاسیک و به ویژه شاخۀ رواقی آن باشد. از آن پس، مسیحیت آموزه‌های آن را در خود فراگرفت و پس از آن نیز خوشبینیِ علمی عصر جدید نیز آنها را بیشتر تحت‌الشعاع خود قرار داد.

🔹در روزگار آشفته و مشقت‌بار ما، حق آن است که پیام رواقیان از نو کشف شود. ما با کتاب نوشتن یا گذراندنِ درس‌های دانشگاه فیلسوف نمی‌شویم، بلکه برای فیلسوف شدن لازم است درک کنیم که چه بخش اندکی از زندگی‌مان در دستان خودمان است و بدانیم بخت و اقبال چه اندازه در آن نقش دارد و چقدر بی‌ثبات است، و همین‌طور باید نیاز خودمان را درک کنیم به اینکه باید فراتر از افکار عمومی و خانواده و شأن و موقعیت اجتماعی بنگریم -تا اینکه بتوانیم از راه به‌کارگیری قوای متمایز و مستقل از سرنوشت خود به آرامش دست یابیم.

🔹به سرِ بوئتیوس همان آمد که از آن می‌ترسید، چند ماه پس از زندانی شدن، او را کشتند. مزار او در کلیسای سن‌پیِترو در سیِل‌دورو در پاویا در نیم‌ساعتیِ میلان واقع است. به احترام او باید این امکان را فراهم کنیم که بانوفلسفه هرازچندی بیاید و سری به ما بزند -و هنگامی که با بدترین دورهای چرخ بخت مواجه هستیم، بگذاریم ارادۀ ما را تقویت کند تا بر آنچه در واقع هرگز از آنِ ما نبوده است کمتر اتکا کنیم.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه: #بابک_عباسی

@eudemonia

«نظر بر قدم»

#توجه‌آگاهی
@eudemonia

ژرف‌ترین ترس‌هامان هم‌چون اژدها بر درِ ژرف‌ترین گنجمان نگه‌بان‌اند.

راینر ماریا ریلکه
مترجم: بهروز صفرزاده

«به جای این‌ سوال که حیوان در نگاه انسان چیست خوب است بپرسیم انسان در نگاه حیوان چگونه موجودی است»
https://www.instagram.com/p/ByLeY9-h8Iw/?igshid=195cmkg43jrmj

معجزه‌ای رخ می‌دهد؟
فردین علیخواه

🔹امیدوارم با خواندن این مطلب فکر نکنید که من نگاه ضدروان‌شناسی دارم. روان‌شناسی را علمی می‌دانم که اگر به هنگام و بجا از آن استفاده شود در مواقعی می‌تواند به بهبود برخی از امور روانی و رفتاری فرد کمک کند. ولی نمی‌توان از هیچ علمی‌ انتظار معجزه داشت. متأسفانه آنچه این روزها در قالب برخی از فیلم های تربیتی، دوره‌های آموزشی یا سخنرانی‌هایی که معمولا روی پوستر آنها «طرحی نو درافکن» نوشته شده است می‌بینیم گسترش توهم در جامعه است و به درستی می‌توان آنرا روان‌شناسی زرد خطاب کرد. حاصل برخی از این کلاس‌ها تزریق امید واهی ، و نه واقع‌بینی، به آدم هایی است که سرگشته به دنبال ریسمانی برای نجات خود هستند. برخی از روان شناسان در این آشفته بازار در نقش «نجات‌دهنده» ظاهر می‌شوند و در سالن های باشکوه با نمایش زندگی شگفت انگیز پروانه‌ها و با اشاره به سقف سالن به معنای پرواز و تعالی، ناکجا‌آباد را به شرکت‌کنندگانی نشان می‌دهند که تنها چند ساعتی از واقعیت خشن زندگی گریخته اند.

🔹استقبال عمومی از برخی علوم و فنون در جوامع تابع شرایط و زمینه‌های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی آن جوامع است. ممکن است در برخی از جوامع علوم حقوقی و حقوق دانان، در برخی از جوامع علوم کامپیوتر و مهندسان کامپیوتر، در برخی جوامع علوم پزشکی و پزشکان، در برخی جوامع علوم روان‌شناسی و روان شناسان و در برخی جوامع هم رشته‌های عمران و مهندسان عمران مورد اقبال عمومی باشند. گسترش و رونق هر کدام از اینها را می توان با شرایطی که جوامع دارند در ارتباط نهاد.

🔹در جامعه‌ای که افراد نسبت به آینده مأیوس و ناامیدند، در جامعه‌ای که به دلیل بی‌ثباتی اقتصادی، کسی نمی‌تواند برای مسیر پیش روی زندگی خود برنامه ریزیِ هر چند مختصر داشته باشند، در جامعه‌ای که اعضایش احساس شدید بی‌پناهی و رهاشدگی دارند، در جامعه‌ای که افراد به دلیل مشاهده ثروت های بادآورده در دستان اقلیتی رانت خوار مدام تلاش می کنند تا به دنبال راه‌های میان‌بر و نه مستقیم برای بهبود وضع اقتصادی خود باشند، و در نهایت در جامعه‌ای که به دلیل پیش‌بینی‌ناپذیری همه چیز، اعضایش در پی معجزه‌اند برخی به فالگیرها و کف‌بین‌ها متوسل می شوند و برخی نیز که کمی شیک‌ترند به «روان‌شناسی زرد» پناه می‌برند. گونه‌ای از روا‌ن‌شناسی که از علم روان‌شناسی تنها چند کلمه قلمبه سلمبه و چند نام پرآوازه به امانت می گیرد تا ظاهری علمی به مباحث خود دهد.

🔹ای کاش در این شرایط، روان‌شناسان عزیزی که هنوز پیوند خود را با منابع علمی قطع نکرده‌اند و به دنبال ایفای نقش کشیش در جامعه نیستند حداقل تمرکز خود را بر شیوه‌های افزایش مکانیسم‌های تحمل واقعیت‌های خشن اجتماعی و اقتصادی در جامعه و نه ترویج «توهم و وارونه‌بینی » قرار دهند.

🔹در پایان باید بگویم که آنچه موجب نگارش این مطلب شد یکی از دهها و شاید صدها نظری است که معمولا برخی از شرکت‌کنندگان در سالن‌های باشکوه درباره آثار این دوره ها می‌نویسند و نکته جالب آنکه مدرسان این دوره‌ها نیز این نظرات را در تبلیغ معجزه خود منتشر می‌کنند. به راستی، با توجه به نوشتهٔ زیر، معجزه‌ای در این کلاس‌ها رخ می‌دهد؟

"با عرض سلام خدمت استاد بزرگوار
من حدود ۶ ماه تو دوره‌های استاد شرکت کردم . قبلا آدم بسیار ضعیفی بودم و نمیتونستم با مشکلاتم کنار بیام و بیشتر وقتمو با گریه سپری میکردم ..ولی از وقتی با این دوره‌ها آشنا شدم کلا به آرامش رسیدم. به موقع میتونم ازحقم دفاع کنم. اعتماد به نفسم بسیار بالا رفته ..و هر چیزی که ازخدا بخوام خدا بهم میده ..خونه نیمه ساخت داشتم. تو خونم راه میرفتم و مجسم میکردم که خونم آماده شده با وسایل عالی وکامل ..الان دقیقا همونطوری شده که میخواستم با بهترین فرش و مبل و کابینت وتمام وسایلی که دوس داشتم ......
کارت بانکیم هیچوقت خالی نمیشه ..همیشه غیرمنتظره به حسابم پول میاد حتی مقدار کم ولی همیشه دستم پر...
بهترین لحظه هارو توزندگیم دارم. وسیله های خونمون وقتی خراب میشه با عشق دادن زود درست میشه و بسیار جذبهای زیادی که اگه بخوام بگم باید ساعت ها وقتتونو بگیرم..دوس داشتم وویس بذارم براتون تا این انرژی مثبتو بهتر بهتون انتقال بدم اما موقعیتم مناسب نبود...فقط اینو خواستم بگم که من خیییییلی خوشبختم وخوشحالم چون شاگرد استادی هستم که سراپا انرژی مثبته ...ازاستاد عزیزم وهمکارانشون ..کمال تشکرو دارم وامیدوارم که همیشه تو مراحل زندگی شون بدرخشن ..با احترام فراوان"

@alikhahfardin
@eudemonia

روایت ارسطو از #خوب_زیستن

از نظر ارسطو، ارزشمندترین چیز در زندگی فضیلتمندانه زیستن است.

اما زندگی فضیلتمند چیست؟ و چه نسبتی با نظر و عمل دارد؟
نظام سیاسی حاکم چگونه ممکن است فرد را از زندگی بافضیلت دور کند؟

این ویدئو مروری است به استدلال‌ها و پاسخ‌های ارسطو به این سؤالات.
مترجم: حسین محمدی‌زاده

@eudemonia

فقط برای امروز، فقط امروز، کاری را که لازم است همین الآن انجام دهم، همین الآن انجام میدهم.
فقط امروز

@mashghesiah

#گشایش

چنین گوید ابومعین‌الدین ناصر خسرو القبادینی المروزی(تاب الله عنه) که من مردی دبیرپیشه بودم و از جمله متصرفان در اموال و اعمال سلطانی، و به کارهای دیوانی مشغول بودم و مدتی در آن شغل مباشرت نموده در میان اقران شهرتی یافته بودم.

در ربیع الآخر سنهٔ سبع و ثلثین و اربعمائه [۴۳۷هجری قمری] که امیرخراسان ابوسلیمان جعفری بیک داوود بن میکائیل بن سلجوق بود از مرو برفتم به شغل دیوانی، و به پنچ دیه مروالرود فرود آمدم، که در آن روز قِران رأس و مشتری بود. گویند که هر حاجت که در آن روز خواهند باری تعالی و تقدس روا کند. به گوشه‌ای رفتم و دو رکعت نماز بکردم و حاجت خواستم تا خدای تعالی و تبارک مرا توانگری دهد. چون به نزدیک یاران و اصحاب آمدم یکی از ایشان شعری پارسی می‌خواند. مرا شعری در خاطر آمد که از وی درخواهم تا روایت کند، بر کاغذ نوشتم تا به وی دهم که این شعر برخوان. هنوز بدو نداده بودم که او همان شعر به‌عینه آغاز کرد. آن حال به فال نیک گرفتم و با خود گفتم خدای تبارک و تعالی حاجت مرا روا کرد.

پس از آن‌جا به جوزجانان شدم وقرب یک ماه ببودم و شراب پیوسته خوردمی (پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم می‌فرماید که قولوا الحق و لو علی انفسکم). شبی در خواب دیدم که یکی مرا گفت چند خواهی خوردن از این شراب که خرد از مردم زایل کند، اگر به‌هوش باشی بهتر. من جواب گفتم که حکما جز این چیزی نتوانستند ساخت که اندوه دنیا کم کند. جواب داد که بی‌خودی و بی‌هوشی راحتی نباشد، حکیم نتوان گفت کسی را که مردم را به بی‌هوشی رهنمون باشد، بلکه چیزی باید طلبید که خرد و هوش را به‌افزاید. گفتم که من این را از کجا آرم. گفت جوینده یابنده باشد، و پس سوی قبله اشارت کرد و دیگر سخن نگفت. چون از خواب بیدار شدم، آن حال تمام بر یادم بود، بر من کار کرد و با خود گفتم که از خواب دوشین بیدار شدم باید که از خواب چهل‌ساله نیز بیدار گردم.
اندیشیدم که تا همه افعال و اعمال خود بدل نکنم فرح نیابم...

#اجتناب #توجه‌آگاهی #عمل_مؤثر
@eudemonia

وقتی از «زیستن با #ارزش‌ها» حرف می‌زنیم، وقتی از #عمل_مؤثر حرف می‌زنیم، حتی وقتی از مایندفولنس و توجه-آگاهی می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم.

داستان مردی به نام #حسین_داستان‌نما

@eudemonia

پیش از این، در معرفی رویکرد #پذیرش_و_پایبندی (اکت)، مطالبی دربارۀ مایندفولنس (توجه‌آگاهی/ ذهن‌آگاهی/بهوشیاری) منتشر کردیم. (برای نمونه اینجا )

با توجه به اهمیت موضوع، به نظرم رسید خوب است از بعضی دوستان صاحب‌نظر دعوت کنم پنج کتاب خوبی را که در این زمینه می‌شناسند، معرفی کنند. جوابها به‌تدریج در همین کانال منتشر خواهد شد.

#پنج_کتاب #مایندفولنس #توجه‌آگاهی

@eudemonia

سیاوش نیک‌پور
(مترجم و ویراستار حوزۀ مایندفولنس):

اگر دایرهٔ کتاب‌ها را کمی وسیع‌تر بگیریم، اولین کتابی که خواندم «اقتدار» نوشتۀ سانایا رومان بود. برای شخص من کتابی که مرا وارد این حوزه کرد و بیشترین اثر را رویم گذاشت، آن موقع «سکون سخن می‌گوید» بود.

اینها نیز برخی آثار عمومی خوب در این باره است:
«سکون سخن می‌گوید»، «نیروی حال»، «تمرین نیروی حال» و «جهانی نو» از اکهارت تول. «قدرت حقیقی» از گری زوکاو. کارهای اوشو، کریشنا مورتی و حتی کاستاندا(مفهوم دیدن و حذف تاریخچه شخصی نزد دون خوان احتمالا نزدیک به مایندفولنس است).

از تخصصی‌ها هم «معجزۀ توجه‌آگاهی» تیک نات هان، «توجه‌آگاهی» رونالد سیگل، «همسران هوشیار»، «توجه‌آگاهی برای جلوگیری از عود» به نظرم خوب هستند.

اما نهایتاً اگر بخواهم پنج کتاب را دراین زمینه معرفی کنم، فهرستم احتمالاً چنین چیزی خواهد بود (بدون ترتیب):

۱. نیروی حال/ اکهارت تول/ ترجمۀ مسیحا برزگر انتشارات خانۀ معنا

۲. قدرت حقیقی/ گری زوکاو ، لیندا فرانسیس / ترجمۀ فرناز فرود/ انتشارات کلک آزادگان

۳. چهار میثاق/ دون میگوئل روئیز/ترجمۀ دل آرا قهرمان

۴. توجه‌آگاهی/ رونالد سیگل/ کشمیری، جلالی/ انتشارات ارجمند

۵. معجزۀ توجه‌آگاهی/ تیک نات هان/ ترجمۀ کشمیری، جلالی/ نشر کرگدن(در دست انتشار)

#پنج_کتاب #مایندفولنس #توجه‌آگاهی

@eudemonia

‍‍ ‍‍ ‍‍آشنایی با توجه‌آگاهی
قسمت اول: بی‌توجهی روزمره
پیوند جلالی
(این متن به سفارش کلینیک تخصصی مهرآیین نوشته شده است. مطالب بیشتر در mehraeinclinic.ir)

در سال 2007 جامعه‌شناسان امریکایی آزمایشی ساده انجام دادند. آنها از جاشوآ بِل، نوازندۀ مشهور ویولن، خواستند به صورت ناشناس در یکی از ایستگاه‌های مترو شهر واشنگتن بایستد و قطعاتی را بنوازد. او برای 43 دقیقه یکی از ظریف‌ترین قطعات کلاسیک را با ویولنی قدیمی که 3.5 میلیون دلار ارزش داشت برای مردم نواخت. این قطعه مربوط به کنسرتی بود که دو روز پیش بلیط‌هایش به قیمت متوسط 100 دلار به طور کامل به فروش رفته بود.

در این 43 دقیقه بیش از هزار نفر از کنار او عبور کردند. حدس می‌زنید چند نفر توقف کردند تا کار او را بشنوند؟ پیش از ارائۀ پاسخ، بیایید نگاهی به زندگی روزمرۀ خودمان بیندازیم. آخرین باری که یک قطعه موسیقی را با توجه کامل شنیدید کی بود؟ آخرین باری که یک وعده غذا را در آرامش، بدون حواسپرتی و با آگاهی کامل خوردید چطور؟ یا آخرین باری که غرق تماشای قرص ماه یا شکوفه‌های بهاری شدید؟ یا هنگام صحبت با همسرتان با تمام وجود به صحبت‌هایش گوش کردید؟ اگر شما هم مانند بیشتر مردم باشید، احتمالاً خواهید گفت بیشتر اوقات آنطور که باید در لحظۀ حال «حضور» ندارید. در روان‌شناسی به این گرایش ذهنی، «بی‌توجهی روزمره» می‌گویند. ما عادت کرده‌ایم به جای بودن در اینجا و اکنون و لذت بردن از زیبایی‌های زندگی، در خیالات و نگرانی‌های ذهنی خود غرق شویم، همزمان چند کار را سرسری انجام دهیم و بی‌صبرانه منتظر کارهای بعدی خود باشیم.

در آزمایش بالا، از بیش از هزار رهگذر مترو فقط 7 نفر توقف کردند تا هنرنمایی نوازندۀ مطرح ویولون را ببینند. جالب آنکه بیشترشان کودک بودند! ظاهراً بزرگسالان بیش از آن دلمشغولی داشتند که وقتشان را به شنیدن موسیقی زنده اختصاص دهند. ما کاملاً می‌توانیم با آنها همدلی کنیم. به نظر می‌رسد کارهای «مهم» دنیای بزرگسالی اجازه نمی‌دهد از زندگی در لحظۀ حال ببریم؛ ما همواره منتظر «وقت مناسب» برای لذت بردن هستیم، گویی زندگی واقعی در جایی دیگر و وقتی دیگر انتظارمان را می‌کشد. پس لازم است از تجربه‌های امروزمان «بپریم» تا زودتر به زندگی مطلوب فردا برسیم. اما اگر زندگی مجموعۀ همین لحظاتی باشد که از آنها عبور می‌کنیم، چه؟

البته ذهن ما با منطقی به‌ظاهر تزلزل‌ناپذیر در برابر این سؤال می‌ایستد. «با اینهمه گرفتاری چطور میشه از زندگی لذت برد؟ معلومه که باید اوضاع روبراه بشه تا بتونم زندگی کنم! این حرفا مال کسیه که غم نون نداره!» البته قصد نداریم به جنگ ذهن برویم و چیزی را اثبات یا رد کنیم. اما بد نیست نگاهی کنجکاوانه به تجربۀ واقعی خود بیندازیم. آیا می‌توانیم ردپای بی‌توجهی را در زندگی روزمرۀ خود بیابیم؟ آیا می‌توانیم با صداقتی آمیخته به شجاعت اذعان کنیم که «بعضی وقتا به جای بودن تو لحظۀ حال، "جای دیگه‌ای" هستم و خیلی از تجربیات زندگی‌مو از دست می‌دم»؟ ضمناً، آیا می‌توانیم تفاوت بین لحظات بی‌توجهی و لحظات حضور ناب را عمیقاً درک کنیم؟

در قسمت‌های بعد بیشتر به این موضوع خواهیم پرداخت که بی‌توجهی روزمره چه هزینه‌هایی به دنبال دارد و چرا و چگونه باید با آن مقابله کرد.

#مقاله
@mindfulliving

‍‍ ‍‍ آشنایی با توجه‌آگاهی
قسمت دوم: چرا آگاهی مهم است؟
پیوند جلالی
(این متن به سفارش کلینیک تخصصی مهرآیین نوشته شده است. مطالب بیشتر در mehraeinclinic.ir)

در شمارۀ قبل دیدیم که مشغله‌های ذهنی و گرفتاری‌های روزمره، ما را در وضعیتی از «بی‌توجهی» فرومی‌برد که یکی از نتایج آن، عدم بهره‌مندی تمام و کمال از مواهب زندگی است. ما در جریان پرشتاب این رود خروشان شناوریم، بی‌آنکه از زیبایی‌‌های مسیر خود لذت ببریم و زندگی را به شکلی غنی و رضایتبخش تجربه کنیم. اما این فقط بخشی از آسیب‌های بی‌توجهی روزمره است.

یکی از نتایج دردناک بی‌توجهی این است که به‌جای حضور در لحظۀ حال، به بودن در گذشته یا آینده عادت می‌کنیم. ما بیشتر اوقات یا در افکار مربوط به گذشته (حسرت‌ها، ای‌کاش‌ها، مقایسه‌ها، سرزنش‌ها ...) غرق می‌شویم که نتیجه‌اش غمگینی و افسردگی و شرم است، یا به دام افکار مربوط به آینده (پیش‌بینی‌ها، فاجعه‌سازی‌ها، تردیدها، ترس‌ها ...) می‌افتیم که جز اضطراب و تشویش نتیجۀ دیگری ندارد. در این میان، گاهی فراموش می‌کنیم که بیشتر مواقع کندوکاو گذشته یا غرق شدن در آینده سودی به حال ما ندارد و گرهی از مشکلاتمان نمی‌گشاید.

عدم تماس با نیازهای واقعی‌مان، یکی دیگر از نتایج ناآگاهی و بی‌توجهی نسبت به لحظۀ حال است. وقتی نمی‌توانیم از جریان تجربۀ اینجا-و-اکنونی خود آگاه باشیم، قادر نخواهیم بود نیازهای جسمی و روانی خود را به‌شکلی روشن و شفاف بشناسیم. همۀ ما مواقعی را به یاد می‌آوریم که ساعت‌ها درد، گرسنگی، خستگی یا فشار جسمی خاصی را تحمل کرده‌ایم، اما فقط زمانی از آن آگاه شده‌ایم که به شدیدترین حد خود رسیده است. همین ناآگاهی در خصوص دردهای هیجانی (غم، اضطراب، خشم و ...) هم وجود دارد. زمانی که نسبت به نیازهای بدن و روان خود بی‌توجه هستیم، از دو جهت آسیب می‌بینیم: اول آنکه دردهای جسمی و هیجانی به شکلی مزمن درمی‌آیند و ماهیتی پیچیده‌تر از روز اول خود پیدا می‌کنند؛ کمردردی که ناشی از بد نشستن است و از آن آگاه نیستیم تبدیل به سائیدگی دیسک کمر می‌شود یا خشمی که آن را انکار می‌کنیم به زخم معده می‌انجامد. دوم، مشکلات جسمی یا روانی می‌تواند بی‌آنکه بدانیم بر عملکرد ما در سایر حوزه‌ها تأثیر بگذارد؛ دندان‌درد خفیفی که از آن غافل هستیم می‌تواند ما را در مواجهه با همکاران یا ارباب‌رجوع‌ها عصبی و زودرنج کند؛ غمی که صبح‌مان را با آن شروع کرده‌ایم می‌تواند توجه ما را از کلاس درس بدزدد و مانع از یادگیری مطالبی شود که برایمان اهمیت دارد.

علاوه بر این، ناآگاهی از لحظۀ حال می‌تواند ما را به دام الگوهای عادتی مخرب بیندازد. عادت‌هایی مانند پرخوری هیجانی، مصرف مواد مخدر و مشروبات الکلی، وبگردی یا خرید افراطی، روابط جنسی بی‌بندوبار، کار کردن بیش از حد، ناخن جویدن و کندن مو یا پوست (که معمولاً در آغاز عامدانه انجام می‌شوند و به زودی از اختیار ما خارج می‌گردند)، نمونه‌هایی از الگوهای رفتاری ناسالمی است که در فضایی از بی‌توجهی و ناآگاهی شکل می‌گیرند و تداوم می‌یابند. اگر شما هم عادت‌های کوچک و بزرگی دارید که احساس می‌کنید «نمی‌توانید کنترلش کنید» یا «دست خودتان نیست»، به جمع بی‌توجهان خوش‌آمدید!

در نهایت، یکی دیگر از آسیب‌هایی که از بی‌توجهی روزمره متحمل می‌شویم، افت کیفیت رابطه با افرادی است که برایمان مهم‌اند. آیا شما هم هنگام صحبت کردن یا شنیدن حرف‌های عزیزانتان، همزمان کار دیگری (مانند غذا خوردن، چک کردن گوشی، تماشای تلویزیون و ...) انجام می‌دهید؟ آیا برای شما هم پیش آمده که در مقابل دوستتان نشسته و در پاسخ به صحبت‌هایش سر تکان دهید، اما به خود آمده باشید و متوجه شده باشید که بخشی از حرف‌هایش را نشنیده‌اید؟ قطع شدن ارتباط ما با لحظۀ حال در چنین لحظاتی می‌تواند بسیار مخرب باشد. ما فرصت‌هایی عالی برای درک و فهم انسانی دیگر، همراه شدن با دنیای ذهنی او، تقویت همدلی و شفقت درونی نسبت به او و عمیق‌تر کردن ارتباطمان با او را از دست می‌دهیم، فقط به این خاطر که قادر نیستیم به اندازۀ کافی در کنارش «حضور» داشته باشیم.

#مقاله
@mindfulliving