نیچه؛ افسوس، و عشق به سرنوشت (۲/۲)
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی
🔹در زندگیِ خود نیچه، بسیاری چیزها بود که برای تغییرشان و غلبه بر آنها کوشید. او از دست خانوادۀ دست‌وپاگیرش در آلمان گریخته و به دامنه‌های آلپ در سوییس پناه برده بود؛ کوشیده بود از محدودیت و کوته‌بینی دانشگاهی رها شود و نویسنده‌ای آزاد باشد، تلاش کرده بود همسری مهربان بیابد که هم معشوقش باشد هم همدم و همراهِ فکری‌اش.
🔹اما در این پروژۀ خودسازی و غلبه بر خویشتن اشکالات بسیار بدی پیش آمد. نیچه نمی‌توانست خویشان، به ویژه مادر و خواهرش را از فکرش بیرون براند. چیزی که در نظر او نگرش‌های دیوانه‌کنندۀ مادر و خواهرش بود (به ویژه یهودستیزی) ظاهراً در کلِ اروپای بورژوا گسترش داشت. فروش کتاب‌هایش پایین بود و برای امرار معاش کمابیش ناچار بود از دوستان و خانواده گدایی کند. در این میان، تلاش‌های پرتردید و ناشیانه‌اش برای به دست آوردن دل زنان با تمسخر و عدم پذیرش مواجه می‌شد. بی‌شک هنگام پیاده‌روی‌هایش در اِنگادین علیا و وقتی شب‌ها را در کلبۀ چوبی کوچکش در سیلس ماریا می‌گذارند، ذهنش آکنده از اندوه و تأسف بوده است: ای کاش شغلم را در دانشگاه نگه می‌داشتم؛ ای کاش در برخورد با زنان قدری مطمئن‌تر رفتار می‌کردم؛ ای کاش به سبکی عامه‌پسندتر می‌نوشتم؛ ای کاش در فرانسه متولد شده بودم...
🔹این‌گونه افکار -که هرکدام از ما نوع خاصی از آن را داریم- می‌تواند نهایتاً بسیار مخرب و جان‌فرسا باشد، و به همین دلیل بود که مفهوم «عشق به سرنوشت» در ذهن نیچه تقویت شد. عشق به سرنوشت همان اندیشه‌ای بود که او لازم داشت تا پس از ساعت‌ها سرزنش و انتقاد از خود، بتواند سلامت عقلش را بازیابد. این همان اندیشه‌ای است که شاید ما هم ساعت ۴ صبح به آن نیاز داشته باشیم، تا سرانجام ذهنی را که از نیمه‌شب شروع کرده است به خودآزاری، آرام کنیم. عشق به سرنوشت اندیشه‌ای است که روح دردمند می‌تواند با سر زدن نخستین نشانه‌های سپیده‌دم به آن خوشامد بگوید.
🔹در اوج حالت عشق به سرنوشت درمی‌یابیم که واقعاً ممکن نبود اوضاع طور دیگری باشد، چون هرچه که هستیم و هر کاری که کرده‌ایم در میان شبکه‌ای از نتایج که با تولد ما آغاز می‌شود، سخت در هم پیچیده است -و ما نمی‌توانیم آن را مطابق ارادۀ خود تغییر دهیم. آنچه را که خوب پیش رفته و آنچه را که به نتیجه‌ای ناگوار ختم شده است همانند هم می‌بینیم، و خود را متعهد می‌کنیم به اینکه هردو را بپذیریم و این آرزوی ویرانگر را نداشته باشیم که کاش اوضاع طور دیگری بود. از همان آغاز، تا اندازه‌ای به استقبال فاجعه می‌رویم. می‌دانیم که چرا چنین موجودِ به‌شدت ناقصی هستیم؛ و چرا باید چنین افتضاحی به بار می‌آوردیم که آوردیم. در نهایت با اشکی در چشم که آمیزه‌ای است از اندوه و نوعی خلسه، به کل زندگی، با همۀ ترس‌های مطلق و لحظات گاه‌به‌گاهِ زیباییِ حیرت‌انگیزش، یک بلۀ بزرگ می‌گوییم.
🔹نیچه در نامه‌ای که در تابستان ۱۸۸۲ به یکی از دوستانش نوشته است می‌کوشد این روحیۀ جدید پذیرش را که یاد گرفته برای محافظت در برابر رنج‌هایش به آن اتکا کند، به‌طور خلاصه توصیف کند: «در حالت نوعی «تسلیم جبرباورانه در برابر خدا» هستم -آن را عشق به سرنوشت می‌خوانم، عشقی چنان شدید که با کمال میل حاضرم به کام شیر فرو روم».
و این همان جایی است که پس از اندوه و افسوس بسیار، باید بیاموزیم که گاهی لازم است در آنجا به او بپیوندیم.
#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
#نیچه #پذیرش_و_پایبندی #اکت
@eudemonia
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی
🔹در زندگیِ خود نیچه، بسیاری چیزها بود که برای تغییرشان و غلبه بر آنها کوشید. او از دست خانوادۀ دست‌وپاگیرش در آلمان گریخته و به دامنه‌های آلپ در سوییس پناه برده بود؛ کوشیده بود از محدودیت و کوته‌بینی دانشگاهی رها شود و نویسنده‌ای آزاد باشد، تلاش کرده بود همسری مهربان بیابد که هم معشوقش باشد هم همدم و همراهِ فکری‌اش.
🔹اما در این پروژۀ خودسازی و غلبه بر خویشتن اشکالات بسیار بدی پیش آمد. نیچه نمی‌توانست خویشان، به ویژه مادر و خواهرش را از فکرش بیرون براند. چیزی که در نظر او نگرش‌های دیوانه‌کنندۀ مادر و خواهرش بود (به ویژه یهودستیزی) ظاهراً در کلِ اروپای بورژوا گسترش داشت. فروش کتاب‌هایش پایین بود و برای امرار معاش کمابیش ناچار بود از دوستان و خانواده گدایی کند. در این میان، تلاش‌های پرتردید و ناشیانه‌اش برای به دست آوردن دل زنان با تمسخر و عدم پذیرش مواجه می‌شد. بی‌شک هنگام پیاده‌روی‌هایش در اِنگادین علیا و وقتی شب‌ها را در کلبۀ چوبی کوچکش در سیلس ماریا می‌گذارند، ذهنش آکنده از اندوه و تأسف بوده است: ای کاش شغلم را در دانشگاه نگه می‌داشتم؛ ای کاش در برخورد با زنان قدری مطمئن‌تر رفتار می‌کردم؛ ای کاش به سبکی عامه‌پسندتر می‌نوشتم؛ ای کاش در فرانسه متولد شده بودم...
🔹این‌گونه افکار -که هرکدام از ما نوع خاصی از آن را داریم- می‌تواند نهایتاً بسیار مخرب و جان‌فرسا باشد، و به همین دلیل بود که مفهوم «عشق به سرنوشت» در ذهن نیچه تقویت شد. عشق به سرنوشت همان اندیشه‌ای بود که او لازم داشت تا پس از ساعت‌ها سرزنش و انتقاد از خود، بتواند سلامت عقلش را بازیابد. این همان اندیشه‌ای است که شاید ما هم ساعت ۴ صبح به آن نیاز داشته باشیم، تا سرانجام ذهنی را که از نیمه‌شب شروع کرده است به خودآزاری، آرام کنیم. عشق به سرنوشت اندیشه‌ای است که روح دردمند می‌تواند با سر زدن نخستین نشانه‌های سپیده‌دم به آن خوشامد بگوید.
🔹در اوج حالت عشق به سرنوشت درمی‌یابیم که واقعاً ممکن نبود اوضاع طور دیگری باشد، چون هرچه که هستیم و هر کاری که کرده‌ایم در میان شبکه‌ای از نتایج که با تولد ما آغاز می‌شود، سخت در هم پیچیده است -و ما نمی‌توانیم آن را مطابق ارادۀ خود تغییر دهیم. آنچه را که خوب پیش رفته و آنچه را که به نتیجه‌ای ناگوار ختم شده است همانند هم می‌بینیم، و خود را متعهد می‌کنیم به اینکه هردو را بپذیریم و این آرزوی ویرانگر را نداشته باشیم که کاش اوضاع طور دیگری بود. از همان آغاز، تا اندازه‌ای به استقبال فاجعه می‌رویم. می‌دانیم که چرا چنین موجودِ به‌شدت ناقصی هستیم؛ و چرا باید چنین افتضاحی به بار می‌آوردیم که آوردیم. در نهایت با اشکی در چشم که آمیزه‌ای است از اندوه و نوعی خلسه، به کل زندگی، با همۀ ترس‌های مطلق و لحظات گاه‌به‌گاهِ زیباییِ حیرت‌انگیزش، یک بلۀ بزرگ می‌گوییم.
🔹نیچه در نامه‌ای که در تابستان ۱۸۸۲ به یکی از دوستانش نوشته است می‌کوشد این روحیۀ جدید پذیرش را که یاد گرفته برای محافظت در برابر رنج‌هایش به آن اتکا کند، به‌طور خلاصه توصیف کند: «در حالت نوعی «تسلیم جبرباورانه در برابر خدا» هستم -آن را عشق به سرنوشت می‌خوانم، عشقی چنان شدید که با کمال میل حاضرم به کام شیر فرو روم».
و این همان جایی است که پس از اندوه و افسوس بسیار، باید بیاموزیم که گاهی لازم است در آنجا به او بپیوندیم.
#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
#نیچه #پذیرش_و_پایبندی #اکت
@eudemonia
اگر به تمرین نویسندگی همراه با مایندفولنس علاقه‌مندید این دوره را از دست ندهید.
Forwarded from سیاهمشق
محل برگزاری کلاسها:
خانه دوستان آشنا
تهران، میرداماد، خیابان مصدق جنوبی، کوچه تابان، پلاک یازده، واحد دو
زمان کلاسها:
پنجشنبه‌ها، ساعت پنج تا شش و نیم عصر - ده جلسه
آغاز کلاسها :
پنجشنبه، هفدهم مرداد
@mashghesiah
خانه دوستان آشنا
تهران، میرداماد، خیابان مصدق جنوبی، کوچه تابان، پلاک یازده، واحد دو
زمان کلاسها:
پنجشنبه‌ها، ساعت پنج تا شش و نیم عصر - ده جلسه
آغاز کلاسها :
پنجشنبه، هفدهم مرداد
@mashghesiah
Forwarded from زندگی آگاهانه
گله و شکایت کردن یعنی فرورفتنِ بی‌حاصل در نقش قربانی.
یا موقعیت را ترک کن، یا تغییرش بده و یا آن را بپذیر. هر کار دیگری دیوانگی است.
@mindfulliving
یا موقعیت را ترک کن، یا تغییرش بده و یا آن را بپذیر. هر کار دیگری دیوانگی است.
@mindfulliving
Audio
فایل صوتی «مایندفولنس و زیبایی‌شناسی خوردوخوراک»
بابک عباسی
(جلسهٔ دورهمی کتاب نشر کرگدن دربارهٔ کتاب «زیبایی‌شناسی خوردوخوراک»، ۳۱ تیر۹۸)
#مایندفولنس
#زیبایی‌شناسی_خوردوخوراک
@eudemonia
بابک عباسی
(جلسهٔ دورهمی کتاب نشر کرگدن دربارهٔ کتاب «زیبایی‌شناسی خوردوخوراک»، ۳۱ تیر۹۸)
#مایندفولنس
#زیبایی‌شناسی_خوردوخوراک
@eudemonia
هیچ‌یک سخنی نگفتند،
نه میزبان و
نه میهمان و
...نه گل‌های داوودی
سکوت، ری‌اوتا، ترجمهٔ احمد شاملو
@eudemonia
نه میزبان و
نه میهمان و
...نه گل‌های داوودی
سکوت، ری‌اوتا، ترجمهٔ احمد شاملو
@eudemonia
(در دست ترجمه) #نشر_کرگدن
وقتی بی‌پرده دعوا می‌کنیم(۱/۲)
از کتاب «بگومگوهای زندگی مشترک»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #مریم_خدادادی
🔹اگر بخواهیم به زبان آماری سخن بگوییم، در روابطِ بلندمدت، قطعِ نظر از لذتی که می‌بریم، احتمالاً تا ده درصد از وقت‌مان را صرفِ دعواهای افسارگسیخته و فرسایشی می‌کنیم. ظاهراً هر دعوایی یک مورد منحصربه‌فرد است. نقطۀ انفجار، خصوصیات، بی‌انصافی‌ها و حماقت‌های خاص خود را دارد و نیز، از نظر ما حقایقی درکارند که برای‌مان مثل روز روشن‌اند اما شریک زندگی‌مان در مورد آنها با بی‌تفاوتی ساز مخالف می‌زند: مثلاً وقتی هر دوی‌مان با اینکه، همین دو ساعت پیش، توافق کرده بودیم که 7:10 عصر، و نه دیرتر، از خانه بیرون بزنیم، این پیشنهادِ بی‌خود را مطرح می‌کند که 7:23 خانه را ترک کنیم؛ یا مثلاً درحالی‌که همین الان به پسر کوچک‌ترمان گفته‌ایم که وقت تلویزیون تماشا کردنش تمام شده، احمقانه می‌رود و حرف ما را دوتا می‌کند و به او می‌گوید می‌تواند کمی بیشتر پای تلویزیون بنشیند؛ یا مثلاً وقتی در جمع خانوادگی خواهرش نیش‌و‌کنایه‌ای به ما می‌زند، بلند می‌خندد و خنده‌اش به ما برمی‌خورد...
🔹وقتی با چنین توهین‌هایی مواجه می‌شویم، مثل وکیلی که عاشقِ کارش است و برای این کار پولِ خوبی هم می‌گیرد، ته‌و‌توی همه چیز را درمی‌آوریم. کلی شواهد ردیف می‌کنیم. با استناد به این یا آن دلیل، می‌گوییم واضح است که او، یعنی شریک زندگی‌مان، باید بنشیند و به طرز رفتارش دوباره فکر کند و دو دستش را به نشانۀ تسلیم در مقابل نظر ما بالا ببرد. ممکن است دورِ اول در صلح و آرامش شروع شود، اما لجبازی و دلخوری در دورِ دوم و سوم بالا می‌گیرد؛ هر کدام از طرفینِ دعوا کمی کینه‌توزی و خشم را چاشنی حرف‌هایش می‌کند. گاهی در نتیجۀ مخالفت لجوجانۀ طرف مقابل با منطقِ بحث، صداها بالا می‌رود، چهره‌ها برافروخته می‌شود، شاید هرکدام به طرف مقابل (که اسمش را در وصیت‌نامه‌اش آورده، و گذشته از این دعوا، همۀ زندگی‌اش را تقدیمش کرده است) بگوید آشغال یا حرام‌زاده، هیچ بعید نیست در را بکوبد و شاید جوری ناراحت شود که از میان رفتن این ناراحتی، واقعا دو روز از او زمان ببرد.
🔹این چرت‌وپرت‌ها آنقدر مایۀ آبروریزی و ناامیدی‌اند که دوست نداریم از زیر و بمِ این چیزها جلوی کسی حرف بزنیم ـ و بقیه هم جلوی ما هیچ چیزی در مورد دعوا و مرافعه‌های‌شان نمی‌گویند، و این موضوع احساس انزوا و شرمندگی ما را تشدید می‌کند. این طرف و آن طرف می‌گوییم با هم کمی «یکی به دو» کرده‌ایم یا «اوضاع رو به راه نیست» ـ به جای اینکه خیلی راحت اعتراف کنیم کسی که عاشق‌اش هستیم، لااقل گه‌گاهی، حسابی به زندگی ما گند زده است.
🔹اشتباه بزرگ‌مان این است که فکر می‌کنیم راه فیصله دادن به یک دعوا دست‌وپا زدن برای رسیدن به حقیقتی عینی است؛ حقیقتی که به محض اینکه رخ بنماید، شدت دلخوری بی‌امانی را که احساس می‌کنیم فرو می‌نشاند. اما دعواهایی که در روابط پیش می‌آیند جنبه‌ای اسف‌انگیز و یک جورهایی متناقض‌گون دارند. اینکه حقیقت چیست اصلاً اهمیتی ندارد. اینکه چه کسی دلایل قوی‌تری دارد موضوعی حاشیه‌ای است. اینکه چه کسی می‌تواند «برنده باشد» موضوعی بی‌ربط است.
🔹دلیل‌اش این است که در پسِ یک دعوا واقعاً فقط یک چیز از شریک زندگی‌مان می‌خواهیم: می‌خواهیم بدانیم او هنوز عاشق‌مان است. با سرسختیِ تمام دعوا می‌کنیم نه اینکه چون در این دادگاه، موکلی ما را به دفاع از حقش استخدام کرده باشد؛ نه، بلکه به این دلیل که دچار رنجی عاطفی شده‌ایم، زیرا این رابطه ـ و نیز شریک‌مان ـ ما را واداشته است تا پیش چشمان کسی که به او تکیه کرده‌ایم سخت آسیب‌پذیر باشیم. آنچه در این قیل‌وقال پرهیاهو با تمام وجود طلب می‌کنیم این است که از عشق او به خودمان خاطرجمع شویم. به جای اینکه در لابلای گریه و زاری‌مان از او بپرسیم که آیا هنوز عاشق‌مان است و اگر این‌طور است چرا این همه عذاب‌مان می‌دهد، به او می‌گوییم که آدم گندی است.
#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia
وقتی بی‌پرده دعوا می‌کنیم(۱/۲)
از کتاب «بگومگوهای زندگی مشترک»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #مریم_خدادادی
🔹اگر بخواهیم به زبان آماری سخن بگوییم، در روابطِ بلندمدت، قطعِ نظر از لذتی که می‌بریم، احتمالاً تا ده درصد از وقت‌مان را صرفِ دعواهای افسارگسیخته و فرسایشی می‌کنیم. ظاهراً هر دعوایی یک مورد منحصربه‌فرد است. نقطۀ انفجار، خصوصیات، بی‌انصافی‌ها و حماقت‌های خاص خود را دارد و نیز، از نظر ما حقایقی درکارند که برای‌مان مثل روز روشن‌اند اما شریک زندگی‌مان در مورد آنها با بی‌تفاوتی ساز مخالف می‌زند: مثلاً وقتی هر دوی‌مان با اینکه، همین دو ساعت پیش، توافق کرده بودیم که 7:10 عصر، و نه دیرتر، از خانه بیرون بزنیم، این پیشنهادِ بی‌خود را مطرح می‌کند که 7:23 خانه را ترک کنیم؛ یا مثلاً درحالی‌که همین الان به پسر کوچک‌ترمان گفته‌ایم که وقت تلویزیون تماشا کردنش تمام شده، احمقانه می‌رود و حرف ما را دوتا می‌کند و به او می‌گوید می‌تواند کمی بیشتر پای تلویزیون بنشیند؛ یا مثلاً وقتی در جمع خانوادگی خواهرش نیش‌و‌کنایه‌ای به ما می‌زند، بلند می‌خندد و خنده‌اش به ما برمی‌خورد...
🔹وقتی با چنین توهین‌هایی مواجه می‌شویم، مثل وکیلی که عاشقِ کارش است و برای این کار پولِ خوبی هم می‌گیرد، ته‌و‌توی همه چیز را درمی‌آوریم. کلی شواهد ردیف می‌کنیم. با استناد به این یا آن دلیل، می‌گوییم واضح است که او، یعنی شریک زندگی‌مان، باید بنشیند و به طرز رفتارش دوباره فکر کند و دو دستش را به نشانۀ تسلیم در مقابل نظر ما بالا ببرد. ممکن است دورِ اول در صلح و آرامش شروع شود، اما لجبازی و دلخوری در دورِ دوم و سوم بالا می‌گیرد؛ هر کدام از طرفینِ دعوا کمی کینه‌توزی و خشم را چاشنی حرف‌هایش می‌کند. گاهی در نتیجۀ مخالفت لجوجانۀ طرف مقابل با منطقِ بحث، صداها بالا می‌رود، چهره‌ها برافروخته می‌شود، شاید هرکدام به طرف مقابل (که اسمش را در وصیت‌نامه‌اش آورده، و گذشته از این دعوا، همۀ زندگی‌اش را تقدیمش کرده است) بگوید آشغال یا حرام‌زاده، هیچ بعید نیست در را بکوبد و شاید جوری ناراحت شود که از میان رفتن این ناراحتی، واقعا دو روز از او زمان ببرد.
🔹این چرت‌وپرت‌ها آنقدر مایۀ آبروریزی و ناامیدی‌اند که دوست نداریم از زیر و بمِ این چیزها جلوی کسی حرف بزنیم ـ و بقیه هم جلوی ما هیچ چیزی در مورد دعوا و مرافعه‌های‌شان نمی‌گویند، و این موضوع احساس انزوا و شرمندگی ما را تشدید می‌کند. این طرف و آن طرف می‌گوییم با هم کمی «یکی به دو» کرده‌ایم یا «اوضاع رو به راه نیست» ـ به جای اینکه خیلی راحت اعتراف کنیم کسی که عاشق‌اش هستیم، لااقل گه‌گاهی، حسابی به زندگی ما گند زده است.
🔹اشتباه بزرگ‌مان این است که فکر می‌کنیم راه فیصله دادن به یک دعوا دست‌وپا زدن برای رسیدن به حقیقتی عینی است؛ حقیقتی که به محض اینکه رخ بنماید، شدت دلخوری بی‌امانی را که احساس می‌کنیم فرو می‌نشاند. اما دعواهایی که در روابط پیش می‌آیند جنبه‌ای اسف‌انگیز و یک جورهایی متناقض‌گون دارند. اینکه حقیقت چیست اصلاً اهمیتی ندارد. اینکه چه کسی دلایل قوی‌تری دارد موضوعی حاشیه‌ای است. اینکه چه کسی می‌تواند «برنده باشد» موضوعی بی‌ربط است.
🔹دلیل‌اش این است که در پسِ یک دعوا واقعاً فقط یک چیز از شریک زندگی‌مان می‌خواهیم: می‌خواهیم بدانیم او هنوز عاشق‌مان است. با سرسختیِ تمام دعوا می‌کنیم نه اینکه چون در این دادگاه، موکلی ما را به دفاع از حقش استخدام کرده باشد؛ نه، بلکه به این دلیل که دچار رنجی عاطفی شده‌ایم، زیرا این رابطه ـ و نیز شریک‌مان ـ ما را واداشته است تا پیش چشمان کسی که به او تکیه کرده‌ایم سخت آسیب‌پذیر باشیم. آنچه در این قیل‌وقال پرهیاهو با تمام وجود طلب می‌کنیم این است که از عشق او به خودمان خاطرجمع شویم. به جای اینکه در لابلای گریه و زاری‌مان از او بپرسیم که آیا هنوز عاشق‌مان است و اگر این‌طور است چرا این همه عذاب‌مان می‌دهد، به او می‌گوییم که آدم گندی است.
#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia
(در دست ترجمه) #نشر_کرگدن
وقتی بی‌پرده دعوا می‌کنیم(۲/۲)
از کتاب «بگومگوهای زندگی مشترک»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #مریم_خدادادی
🔹بنابراین به جای اینکه مدام به گلایه‌های سطحی پیله کنیم، می‌توانیم یاد بگیریم که یک‌راست به سراغ شالودۀ عاطفی موقعیت برویم و یکی از این شش اعتراض احتمالی را نزد او پیش بکشیم:
۱. حس می‌کنم برایم ارزش قائل نیستی.
۲. حس می‌کنم تنها مانده‌ام.
۳. حس می‌کنم آنطور که باید و شاید خوب نیستم.
۴. این حس را دارم که سعی می‌کنی کنترلم کنی.
۵. حس می‌کنم من را آنطور که واقعاً هستم قبول نداری.
۶. حس می‌کنم من را نمی‌بینی یا حرفهایم را نمی‌شنوی.
🔹اگر گاهی اوقات واقعاً سخت‌مان باشد که این حرف‌ها را به زبان بیاوریم، می‌توانیم فهرستی از این اعتراض‌ها را روی در یخچال بچسبانیم و در بحبوحۀ دعوا بی‌‌صدا به آنها اشاره کنیم. به جای اینکه تلاش کنیم تا برندۀ جنگی نیابتی در اجرای موضوعاتی مثل برنامه‌ریزی یا ساعت خواب باشیم، می‌توانیم فوراً سر اصل موضوع برویم و دلیل عاطفی ناراحتی‌مان را بیان کنیم: می‌دانی وقتی برای کاری که سرش باهم توافق کردیم، دیر می‌کنی، حس می‌کنم که دیده نمی‌شوم یا شنیده نمی‌شوم ... وقتی جلوی خانوادم حرفم را دوتا می‌کنی، حس می‌کنم تنها مانده‌ام ...
🔹با منطقی سرسختانه، اغلب به نظر می‌رسد تنها راه احساس امنیت مقابله به مثل است ـ اما اگر در رابطۀ عاشقانه‌مان بتوانیم در کمال آرامش، با شریک‌مان که (معمولاً ناخواسته و ندانسته) جریحه‌دارمان کرده، دربارۀ آن جراحت، در همان لحظه، صحبت کنیم، همیشه احساس امنیت بیشتری خواهیم کرد (یعنی احتمال اینکه محبت ببینیم و آسیبی که دیده‌ایم جبران شود بیشتر خواهد بود). بهترین واکنش این نیست که خودمان را هر چه بیشتر نفوذناپذیر کنیم، بلکه این است که شهامت به خرج دهیم و حالت دفاعی کمتری به خود بگیریم.
🔹ممکن است زوج‌ها بر سر هر موضوعی ناگهان با هم اختلاف نظر پیدا کنند اما دعواها یعنی آن جور بگوومگوهای داغی که به کوبیدن در و توهین ختم می‌شوند ـ فقط و فقط بر سر یک چیزند: اضطراب اینکه پیش چشمان کسی که شیفته‌اش هستیم و اختیارش به دست ما نیست بی‌اندازه آسیب‌پذیریم. شاید ظاهرش شبیه جنگ و دعوا بر سر برنامه‌ریزی یا مراقبت از کودک باشد، اما در اصل جنگ و دعوا بر سر وحشت از تنهایی عاطفی است. اگر این نکته را آویزۀ گوش‌مان می‌کردیم، می‌توانستیم وقتی را که صرف بده‌وبستان امتیازها در محکمه‌ها می‌شود، یعنی احتمالاً چهار ساعت در هفته یا بیشتر، برای خودمان نگه داریم؛ می‌توانستیم آن را صرف باغبانی، کمک به سالمندان یا یادگیری زبانی خارجی کنیم. در آن صورت چیز بسیار کمتری برای دادوقال کردن ـ و چیزهای هیجان‌انگیزتر بیشتری برای انجام دادن وجود می‌داشت...
#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia
وقتی بی‌پرده دعوا می‌کنیم(۲/۲)
از کتاب «بگومگوهای زندگی مشترک»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #مریم_خدادادی
🔹بنابراین به جای اینکه مدام به گلایه‌های سطحی پیله کنیم، می‌توانیم یاد بگیریم که یک‌راست به سراغ شالودۀ عاطفی موقعیت برویم و یکی از این شش اعتراض احتمالی را نزد او پیش بکشیم:
۱. حس می‌کنم برایم ارزش قائل نیستی.
۲. حس می‌کنم تنها مانده‌ام.
۳. حس می‌کنم آنطور که باید و شاید خوب نیستم.
۴. این حس را دارم که سعی می‌کنی کنترلم کنی.
۵. حس می‌کنم من را آنطور که واقعاً هستم قبول نداری.
۶. حس می‌کنم من را نمی‌بینی یا حرفهایم را نمی‌شنوی.
🔹اگر گاهی اوقات واقعاً سخت‌مان باشد که این حرف‌ها را به زبان بیاوریم، می‌توانیم فهرستی از این اعتراض‌ها را روی در یخچال بچسبانیم و در بحبوحۀ دعوا بی‌‌صدا به آنها اشاره کنیم. به جای اینکه تلاش کنیم تا برندۀ جنگی نیابتی در اجرای موضوعاتی مثل برنامه‌ریزی یا ساعت خواب باشیم، می‌توانیم فوراً سر اصل موضوع برویم و دلیل عاطفی ناراحتی‌مان را بیان کنیم: می‌دانی وقتی برای کاری که سرش باهم توافق کردیم، دیر می‌کنی، حس می‌کنم که دیده نمی‌شوم یا شنیده نمی‌شوم ... وقتی جلوی خانوادم حرفم را دوتا می‌کنی، حس می‌کنم تنها مانده‌ام ...
🔹با منطقی سرسختانه، اغلب به نظر می‌رسد تنها راه احساس امنیت مقابله به مثل است ـ اما اگر در رابطۀ عاشقانه‌مان بتوانیم در کمال آرامش، با شریک‌مان که (معمولاً ناخواسته و ندانسته) جریحه‌دارمان کرده، دربارۀ آن جراحت، در همان لحظه، صحبت کنیم، همیشه احساس امنیت بیشتری خواهیم کرد (یعنی احتمال اینکه محبت ببینیم و آسیبی که دیده‌ایم جبران شود بیشتر خواهد بود). بهترین واکنش این نیست که خودمان را هر چه بیشتر نفوذناپذیر کنیم، بلکه این است که شهامت به خرج دهیم و حالت دفاعی کمتری به خود بگیریم.
🔹ممکن است زوج‌ها بر سر هر موضوعی ناگهان با هم اختلاف نظر پیدا کنند اما دعواها یعنی آن جور بگوومگوهای داغی که به کوبیدن در و توهین ختم می‌شوند ـ فقط و فقط بر سر یک چیزند: اضطراب اینکه پیش چشمان کسی که شیفته‌اش هستیم و اختیارش به دست ما نیست بی‌اندازه آسیب‌پذیریم. شاید ظاهرش شبیه جنگ و دعوا بر سر برنامه‌ریزی یا مراقبت از کودک باشد، اما در اصل جنگ و دعوا بر سر وحشت از تنهایی عاطفی است. اگر این نکته را آویزۀ گوش‌مان می‌کردیم، می‌توانستیم وقتی را که صرف بده‌وبستان امتیازها در محکمه‌ها می‌شود، یعنی احتمالاً چهار ساعت در هفته یا بیشتر، برای خودمان نگه داریم؛ می‌توانستیم آن را صرف باغبانی، کمک به سالمندان یا یادگیری زبانی خارجی کنیم. در آن صورت چیز بسیار کمتری برای دادوقال کردن ـ و چیزهای هیجان‌انگیزتر بیشتری برای انجام دادن وجود می‌داشت...
#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia
Forwarded from زندگی آگاهانه
در برخورد با ذهن هم مثل مواجهه با بچه‌های شیطان، باید صبور و شوخ‌طبع باشیم.
@mindfulliving
@mindfulliving
در نبرد سگ‌ها سگ برنده سگ بزرگ‌تر نیست بلکه سگی است که نبرد بزرگ‌تری در درونش برپا باشد.
(گوینده مشخص نشد)
(عکس: در نبرد گربه و کودک هر دو برنده‌اند!)
@eudemonia
(گوینده مشخص نشد)
(عکس: در نبرد گربه و کودک هر دو برنده‌اند!)
@eudemonia
🔹بر اساس یک تلقی مقبول و جاافتاده در تاریخ فلسفه، نسبت باورهای ما با واقعیت و نیز نسبت هیجانات و رفتارهای ما با باورهای‌مان نسبتی مستقیم، شفاف و صریح بوده است: اگر بدانیم کدام باور درست و کدام باور نادرست است، عواطف و هیجان‌های ما، همچنین رفتارهای ما از آن باورهای درست تبعیت خواهند کرد. عمل نادرست حاصل باور نادرست است و ترس‌های بی‌دلیلمان حاصل ناآگاهی است. این تحلیل اُس‌ّواساس رویکرد شناختی به برخی مشکلات روانی و رفتاری را هم تشکیل می‌دهد: برای حل این مشکلات و نابسامانی‌ها باید بکوشیم عقل را حاکم کنیم و باورهای‌مان را تصحیح کنیم.
🔹اما بر اساس تلقی دیگر که نسبتا جدید است، تحلیل بالا هرچند خیلی وقت‌ها توضیح خوبی است اما در برخی موارد مهم حق مطلب را ادا نمی‌کند.
در ویدئوی زیر توضیح داده می‌شود که چرا گاهی داشتن باورهای درست زورش به هدایت درست عواطف و رفتارهای ما نمی‌رسد.
#بابک_عباسی
#سوگیری_شناختی #اکت
@eudemonia
🔹اما بر اساس تلقی دیگر که نسبتا جدید است، تحلیل بالا هرچند خیلی وقت‌ها توضیح خوبی است اما در برخی موارد مهم حق مطلب را ادا نمی‌کند.
در ویدئوی زیر توضیح داده می‌شود که چرا گاهی داشتن باورهای درست زورش به هدایت درست عواطف و رفتارهای ما نمی‌رسد.
#بابک_عباسی
#سوگیری_شناختی #اکت
@eudemonia
Forwarded from عقل آبی | صدّیق قطبی
رفتن، رسیدن است
«بگذار زندگی‌ات چون رقصی آرام بر گوشه‌های زمان باشد. همچون قطره‌ی شبنمی بر کناره‌ی یک برگ.»(رابیندرانات تاگور)
استاد مصطفی ملکیان در جلسات «چاره‌جویی برای اضطراب» به ۳۰ مولفه برای غلبه بر تشویش و دلنگرانی اشاره می‌کند که یکی از آنها که به گمان ایشان از باقی عوامل مهمتر و اثرگذارتر است این است که زندگی را به مثابه رقص تلقی کنیم. می‌گوید وقتی کسی در حال رقصیدن است از او نمی‌پرسند می‌خواهی به کجا برسی و به دنبال چه مقصدی هستی. اگر بپرسند هم پاسخ این است: می‌رقصم نه برای اینکه به جایی برسم، فقط برای اینکه رقصیده باشم.
اگر زندگی را مسیری برای رسیدن به مقصدی ببینید آن وقت این خطر در کمین شماست که به مقصد نرسید و نرسیدن به مقصد، ارزیابی‌تان را از زندگی منفی می‌کند. یعنی بگویید شکست خوردم.
اما در رقص، مسیر و مقصد یکی است و آدم دلنگران شکست و نرسیدن نیست. آدمی که می‌رقصد تنها می‌کوشد که خوب و مرغوب برقصد و بس. ملاکِ کامیابی او کیفیت طی فرآیند است و نه نیل به مقصدی خاص. مسیر او همان مقصد اوست. نفس مسیر برای او مقصد است و از تحمل شکست ناشی از نرسیدن رهاست. ناکامی برای او بی‌معناست. شکست نمی‌خورد چون قصد رسیدن به هدفی را نداشته است.
مناسبات دنیای ما در نقطه مقابل این تلقی است. می‌گوییم فلانی ناکام از دنیا رفت چرا که مثلا قبل از آنکه ازدواج کند یا فرزندی راهی این دیوانه‌خانه کند مُرد. از هم نمی‌پرسیم امروز شاهد کدام منظره دل‌نواز بوده‌ای؟ کدام سخن نغز، دل از تو ربود؟ چه چیز طعم وقت تو را خوش کرد؟ ما تنها از مقصدها می‌پرسیم و نیل یا عدم نیل به آنها.
«از كسی نمی‌پرسند چه هنگام می‌تواند «خدانگهدار» بگوید؟
از عادات انسانی‌اش نمی‌پرسند. از خویشتنش نمی‌پرسند.
زمانی به ناگاه باید با آن رو در روی درآید،
تاب آرد، بپذیرد، وداع را، درد مرگ را، فرو ریختن را،
تا دیگر بار بتواند كه برخیزد.»
(مارگوت بیکل)
توجه تمام به خوب و مرغوب رقصیدن و از تشویش رسیدن و نرسیدن، کناره گرفتن، هم ضرورت نیل به حال خوب است و هم دشواری رو به گسترش روزگار ما. قیصر امین‌پور می‌گفت:
موجیم و وصل ما، از خود بریدن است
ساحل بهانه‌ای است، رفتن رسیدن است
✍ صدیق قطبی
@sedigh_63
«بگذار زندگی‌ات چون رقصی آرام بر گوشه‌های زمان باشد. همچون قطره‌ی شبنمی بر کناره‌ی یک برگ.»(رابیندرانات تاگور)
استاد مصطفی ملکیان در جلسات «چاره‌جویی برای اضطراب» به ۳۰ مولفه برای غلبه بر تشویش و دلنگرانی اشاره می‌کند که یکی از آنها که به گمان ایشان از باقی عوامل مهمتر و اثرگذارتر است این است که زندگی را به مثابه رقص تلقی کنیم. می‌گوید وقتی کسی در حال رقصیدن است از او نمی‌پرسند می‌خواهی به کجا برسی و به دنبال چه مقصدی هستی. اگر بپرسند هم پاسخ این است: می‌رقصم نه برای اینکه به جایی برسم، فقط برای اینکه رقصیده باشم.
اگر زندگی را مسیری برای رسیدن به مقصدی ببینید آن وقت این خطر در کمین شماست که به مقصد نرسید و نرسیدن به مقصد، ارزیابی‌تان را از زندگی منفی می‌کند. یعنی بگویید شکست خوردم.
اما در رقص، مسیر و مقصد یکی است و آدم دلنگران شکست و نرسیدن نیست. آدمی که می‌رقصد تنها می‌کوشد که خوب و مرغوب برقصد و بس. ملاکِ کامیابی او کیفیت طی فرآیند است و نه نیل به مقصدی خاص. مسیر او همان مقصد اوست. نفس مسیر برای او مقصد است و از تحمل شکست ناشی از نرسیدن رهاست. ناکامی برای او بی‌معناست. شکست نمی‌خورد چون قصد رسیدن به هدفی را نداشته است.
مناسبات دنیای ما در نقطه مقابل این تلقی است. می‌گوییم فلانی ناکام از دنیا رفت چرا که مثلا قبل از آنکه ازدواج کند یا فرزندی راهی این دیوانه‌خانه کند مُرد. از هم نمی‌پرسیم امروز شاهد کدام منظره دل‌نواز بوده‌ای؟ کدام سخن نغز، دل از تو ربود؟ چه چیز طعم وقت تو را خوش کرد؟ ما تنها از مقصدها می‌پرسیم و نیل یا عدم نیل به آنها.
«از كسی نمی‌پرسند چه هنگام می‌تواند «خدانگهدار» بگوید؟
از عادات انسانی‌اش نمی‌پرسند. از خویشتنش نمی‌پرسند.
زمانی به ناگاه باید با آن رو در روی درآید،
تاب آرد، بپذیرد، وداع را، درد مرگ را، فرو ریختن را،
تا دیگر بار بتواند كه برخیزد.»
(مارگوت بیکل)
توجه تمام به خوب و مرغوب رقصیدن و از تشویش رسیدن و نرسیدن، کناره گرفتن، هم ضرورت نیل به حال خوب است و هم دشواری رو به گسترش روزگار ما. قیصر امین‌پور می‌گفت:
موجیم و وصل ما، از خود بریدن است
ساحل بهانه‌ای است، رفتن رسیدن است
✍ صدیق قطبی
@sedigh_63
Forwarded from سیاهمشق
می‌شود رنج را به چیزی فراتر از خودش بدل کرد؛ به شعر، به عشق، به اندوهی عمیق، به موسیقی، به یاری کردن دیگران، به اشک، به همدلی، به درک و دریافت، به ایده‌های نو، به زایش
یا به چیزی فروتر از خودش؛ به فرسایش
@mashghesiah
یا به چیزی فروتر از خودش؛ به فرسایش
@mashghesiah
Forwarded from کانال تخصصی موج سوم رفتاردرمانی (Ali Feizi)
سوگ در واقع همان عشق است
سوگ ، آنطور که من آموخته‌ام، در واقع همان عشقی است که می‌خواهید نثار کنید اما نمی‌توانید. تمامی آن عشقی که به تمامی ابراز نشده است، در گوشۀ چشمان شما، در آن گره دردناک گلویتان و در آن بخش توخالی سینه‌تان جمع می‌شود. سوگ در واقع همان عشق است که جایی برای رفتن ندارد؛ سوگ در واقع عشقی در بند است.
- جیمی اندرسن
مترجم: علی فیضی
https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy
سوگ ، آنطور که من آموخته‌ام، در واقع همان عشقی است که می‌خواهید نثار کنید اما نمی‌توانید. تمامی آن عشقی که به تمامی ابراز نشده است، در گوشۀ چشمان شما، در آن گره دردناک گلویتان و در آن بخش توخالی سینه‌تان جمع می‌شود. سوگ در واقع همان عشق است که جایی برای رفتن ندارد؛ سوگ در واقع عشقی در بند است.
- جیمی اندرسن
مترجم: علی فیضی
https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
🎙درس‌گفتارهای چاره اندیشی برای اضطراب
🗣 #مصطفی_ملکیان
کانادا |ونکوور|تابستان 1398
جلسه اول - جلسه دوم - جلسه سوم - جلسه چهارم
🌾 @Sedanet
🌾 @mostafamalekian
🗣 #مصطفی_ملکیان
کانادا |ونکوور|تابستان 1398
جلسه اول - جلسه دوم - جلسه سوم - جلسه چهارم
🌾 @Sedanet
🌾 @mostafamalekian