گله و شکایت کردن یعنی فرورفتنِ بی‌حاصل در نقش قربانی.
یا موقعیت را ترک کن، یا تغییرش بده و یا آن را بپذیر. هر کار دیگری دیوانگی است.
@mindfulliving

فایل صوتی «مایندفولنس و زیبایی‌شناسی خوردوخوراک»
بابک عباسی
(جلسهٔ دورهمی کتاب نشر کرگدن دربارهٔ کتاب «زیبایی‌شناسی خوردوخوراک»، ۳۱ تیر۹۸)
#مایندفولنس
#زیبایی‌شناسی_خوردوخوراک
@eudemonia

هیچ‌یک سخنی نگفتند،
نه میزبان و
نه میهمان و
...نه گل‌های داوودی

سکوت، ری‌اوتا، ترجمهٔ احمد شاملو

@eudemonia

(در دست ترجمه) #نشر_کرگدن

وقتی بی‌پرده‌ دعوا می‌کنیم(۱/۲)

از کتاب «بگومگوهای زندگی مشترک»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #مریم_خدادادی


🔹اگر بخواهیم به زبان آماری سخن بگوییم، در روابطِ بلندمدت‌، قطعِ نظر از لذتی که می‌بریم، احتمالاً تا ده درصد از وقت‌مان را صرفِ دعواهای افسارگسیخته و فرسایشی می‌کنیم. ظاهراً هر دعوایی یک مورد منحصربه‌فرد است. نقطۀ انفجار، خصوصیات، بی‌انصافی‌ها و حماقت‌های خاص خود را دارد و نیز، از نظر ما حقایقی درکارند که برای‌مان مثل روز روشن‌اند اما شریک زندگی‌مان در مورد آنها با بی‌تفاوتی ساز مخالف می‌زند: مثلاً وقتی هر دوی‌مان با اینکه، همین دو ساعت پیش، توافق کرده بودیم که 7:10 عصر، و نه دیرتر، از خانه بیرون بزنیم، این پیشنهادِ بی‌خود را مطرح می‌کند که 7:23 خانه را ترک کنیم؛ یا مثلاً درحالی‌که همین الان به پسر کوچک‌ترمان گفته‌ایم که وقت تلویزیون تماشا کردنش تمام شده، احمقانه می‌رود و حرف ما را دوتا می‌کند و به او می‌گوید می‌تواند کمی بیشتر پای تلویزیون بنشیند؛ یا مثلاً وقتی در جمع خانوادگی خواهرش نیش‌و‌کنایه‌ای به ما می‌زند، بلند می‌خندد و خنده‌اش به ما برمی‌خورد...

🔹وقتی با چنین توهین‌هایی مواجه می‌شویم، مثل وکیلی که عاشقِ کارش است و برای این کار پولِ خوبی هم می‌گیرد، ته‌و‌توی همه چیز را درمی‌آوریم. کلی شواهد ردیف می‌کنیم. با استناد به این یا آن دلیل، می‌گوییم واضح است که او، یعنی شریک زندگی‌مان، باید بنشیند و به طرز رفتارش دوباره فکر کند و دو دستش را به نشانۀ تسلیم در مقابل نظر ما بالا ببرد. ممکن است دورِ اول در صلح و آرامش شروع شود، اما لجبازی و دلخوری در دورِ دوم و سوم بالا می‌گیرد؛ هر کدام از طرفینِ دعوا کمی کینه‌توزی و خشم را چاشنی حرف‌هایش می‌کند. گاهی در نتیجۀ مخالفت لجوجانۀ طرف مقابل با منطقِ بحث، صداها بالا می‌رود، چهره‌ها برافروخته می‌شود، شاید هرکدام به طرف مقابل (که اسمش را در وصیت‌نامه‌اش آورده‌، و گذشته از این دعوا، همۀ زندگی‌اش را تقدیمش‌ کرده‌ است) بگوید آشغال یا حرام‌زاده، هیچ بعید نیست در را بکوبد و شاید جوری ناراحت شود که از میان رفتن‌ این ناراحتی، واقعا دو روز از او زمان ببرد.

🔹این چرت‌وپرت‌ها آنقدر مایۀ آبروریزی و ناامیدی‌اند که دوست نداریم از زیر و بمِ این چیزها جلوی کسی حرف بزنیم ـ و بقیه هم جلوی ما هیچ چیزی در مورد دعوا و مرافعه‌های‌شان نمی‌گویند، و این موضوع احساس انزوا و شرمندگی ما را تشدید می‌کند. این طرف و آن طرف می‌گوییم با هم کمی «یکی به دو» کرده‌ایم یا «اوضاع رو به ‌راه نیست» ـ به جای اینکه خیلی راحت اعتراف کنیم کسی که عاشق‌اش هستیم، لااقل گه‌گاهی، حسابی به زندگی ما گند زده است.

🔹اشتباه بزرگ‌مان این است که فکر می‌کنیم راه فیصله دادن به یک دعوا دست‌وپا زدن برای رسیدن به حقیقتی عینی است؛ حقیقتی که به محض اینکه رخ‌ بنماید، شدت دلخوری بی‌امانی را که احساس می‌کنیم فرو می‌نشاند. اما دعواهایی که در روابط پیش می‌آیند جنبه‌ای اسف‌انگیز و یک جورهایی متناقض‌گون دارند. اینکه حقیقت چیست اصلاً اهمیتی ندارد. اینکه چه کسی دلایل قوی‌تری دارد موضوعی حاشیه‌ای است. اینکه چه کسی می‌تواند «برنده باشد» موضوعی بی‌ربط است.

🔹دلیل‌اش این است که در پسِ یک دعوا واقعاً فقط یک چیز از شریک زندگی‌مان می‌خواهیم: می‌خواهیم بدانیم او هنوز عاشق‌مان است. با سرسختیِ تمام دعوا می‌کنیم نه اینکه چون در این دادگاه، موکلی ما را به دفاع از حقش استخدام کرده باشد؛ نه، بلکه به این دلیل که دچار رنجی عاطفی شده‌ایم، زیرا این رابطه‌ ـ و نیز شریک‌مان ـ ما را واداشته است تا پیش چشمان کسی که به او تکیه کرده‌ایم سخت آسیب‌پذیر باشیم. آنچه در این قیل‌وقال پرهیاهو با تمام وجود طلب می‌کنیم این است که از عشق او به خودمان خاطرجمع شویم. به جای اینکه در لابلای گریه‌ و زاری‌مان از او بپرسیم که آیا هنوز عاشق‌مان است و اگر این‌طور است چرا این‌ همه عذاب‌مان می‌دهد، به او می‌گوییم که آدم گندی است.

#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی


@eudemonia

دوستم: خب، اوضاعت چطوره؟
من: بد نیست.

#اکت
@eudemonia

(در دست ترجمه) #نشر_کرگدن

وقتی بی‌پرده‌ دعوا می‌کنیم(۲/۲)

از کتاب «بگومگوهای زندگی مشترک»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #مریم_خدادادی

🔹بنابراین به جای این‌که مدام به گلایه‌های سطحی پیله کنیم، می‌توانیم یاد بگیریم که یک‌راست به سراغ شالودۀ عاطفی موقعیت برویم و یکی از این شش اعتراض احتمالی را نزد او پیش بکشیم:

۱. حس می‌کنم برایم ارزش قائل نیستی.
۲. حس می‌کنم تنها مانده‌ام.
۳. حس می‌کنم آ‌ن‌طور که باید و شاید خوب نیستم.
۴. این حس را دارم که سعی می‌کنی کنترلم کنی.
۵. حس می‌کنم من را آن‌طور که واقعاً هستم قبول نداری.
۶. حس می‌کنم من را نمی‌بینی یا حرفهایم را نمی‌شنوی.

🔹اگر گاهی اوقات واقعاً سخت‌مان باشد که این حرف‌ها را به زبان بیاوریم، می‌توانیم فهرستی از این اعتراض‌ها را روی در یخچال بچسبانیم و در بحبوحۀ دعوا بی‌‌صدا به آنها اشاره کنیم. به جای اینکه تلاش کنیم تا برندۀ جنگی نیابتی در اجرای موضوعاتی مثل برنامه‌ریزی یا ساعت خواب باشیم، می‌توانیم فوراً سر اصل موضوع برویم و دلیل عاطفی ناراحتی‌مان را بیان کنیم: می‌دانی وقتی برای کاری که سرش باهم توافق کردیم، دیر می‌کنی، حس می‌کنم که دیده نمی‌شوم یا شنیده نمی‌شوم ... وقتی جلوی خانوادم حرفم را دوتا می‌کنی، حس می‌کنم تنها مانده‌ام ...

🔹با منطقی سرسختانه، اغلب به نظر می‌رسد تنها راه احساس امنیت مقابله به مثل است ـ اما اگر در رابطۀ عاشقانه‌مان بتوانیم در کمال آرامش، با شریک‌مان که (معمولاً ناخواسته و ندانسته) جریحه‌دارمان کرده، دربارۀ آن جراحت، در همان لحظه، صحبت کنیم، همیشه احساس امنیت بیشتری خواهیم کرد (یعنی احتمال این‌که محبت ببینیم و آسیبی که دیده‌ایم جبران شود بیشتر خواهد بود). بهترین واکنش این نیست که خودمان را هر چه بیشتر نفوذناپذیر کنیم، بلکه این است که شهامت به خرج دهیم و حالت دفاعی کمتری به خود بگیریم.

🔹ممکن است زوج‌ها بر سر هر موضوعی ناگهان با هم اختلاف نظر پیدا کنند اما دعواها یعنی آن جور بگوومگوهای داغی که به کوبیدن در و توهین ختم می‌شوند ـ فقط و فقط بر سر یک چیزند: اضطراب این‌که پیش چشمان کسی که شیفته‌اش هستیم و اختیارش به دست ما نیست بی‌اندازه آسیب‌پذیریم. شاید ظاهرش شبیه جنگ و دعوا بر سر برنامه‌ریزی یا مراقبت از کودک باشد، اما در اصل جنگ و دعوا بر سر وحشت از تنهایی عاطفی است. اگر این نکته را آویزۀ گوش‌مان می‌کردیم، می‌توانستیم وقتی را که صرف بده‌وبستان‌ امتیازها در محکمه‌ها می‌شود، یعنی احتمالاً چهار ساعت در هفته یا بیشتر، برای خودمان نگه داریم؛ می‌توانستیم آن را صرف باغبانی، کمک به سالمندان یا یادگیری زبانی خارجی کنیم. در آن صورت چیز بسیار کمتری برای دادوقال کردن ـ و چیزهای هیجان‌انگیزتر بیشتری برای انجام دادن وجود می‌داشت...

#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی


@eudemonia

در برخورد با ذهن هم مثل مواجهه با بچه‌های شیطان، باید صبور و شوخ‌طبع باشیم.
@mindfulliving

خوب زیستن خوب رنج بردن است؛ در اصل یاد گرفتنِ خوب رنج بردن است.

@eudemonia

در نبرد سگ‌ها سگ برنده سگ بزرگ‌تر نیست بلکه سگی است که نبرد بزرگ‌تری در درونش برپا باشد.
(گوینده مشخص نشد)

(عکس: در نبرد گربه و کودک هر دو برنده‌اند!)

@eudemonia

🔹بر اساس یک تلقی مقبول و جاافتاده در تاریخ فلسفه، نسبت باورهای ما با واقعیت و نیز نسبت هیجانات و رفتارهای ما با باورهای‌مان نسبتی مستقیم، شفاف و صریح بوده است: اگر بدانیم کدام باور درست و کدام باور نادرست است، عواطف و هیجان‌های ما، همچنین رفتارهای ما از آن باورهای درست تبعیت خواهند کرد. عمل نادرست حاصل باور نادرست است و ترس‌های‌ بی‌دلیلمان حاصل ناآگاهی است. این تحلیل اُس‌ّواساس رویکرد شناختی به برخی مشکلات روانی و رفتاری را هم تشکیل می‌دهد: برای حل این مشکلات و نابسامانی‌ها باید بکوشیم عقل را حاکم کنیم و باورهای‌مان را تصحیح کنیم.

🔹اما بر اساس تلقی دیگر که نسبتا جدید است، تحلیل بالا هرچند خیلی وقت‌ها توضیح خوبی است اما در برخی موارد مهم حق مطلب را ادا نمی‌کند.

در ویدئوی زیر توضیح داده می‌شود که چرا گاهی داشتن باورهای درست زورش به هدایت درست عواطف و رفتارهای ما نمی‌رسد.
#بابک_عباسی

#سوگیری_شناختی #اکت

@eudemonia

سوگیری‌های شناختی
«اِ‌لیف»‌ها

ترجمه و زیرنویس از #حسین_محمدی‌زاده

@eudemonia

رفتن، رسیدن است

«بگذار زندگی‌ات چون رقصی آرام بر گوشه‌های زمان باشد. همچون قطره‌ی شبنمی بر کناره‌ی یک برگ.»(رابیندرانات تاگور)

استاد مصطفی ملکیان در جلسات «چاره‌جویی برای اضطراب» به ۳۰ مولفه برای غلبه بر تشویش و دلنگرانی اشاره می‌کند که یکی از آنها که به گمان ایشان از باقی عوامل مهمتر و اثرگذارتر است این است که زندگی را به مثابه رقص تلقی کنیم. می‌گوید وقتی کسی در حال رقصیدن است از او نمی‌پرسند می‌خواهی به کجا برسی و به دنبال چه مقصدی هستی. اگر بپرسند هم پاسخ این است: می‌رقصم نه برای اینکه به جایی برسم، فقط برای اینکه رقصیده باشم.

اگر زندگی را مسیری برای رسیدن به مقصدی ببینید آن وقت این خطر در کمین شماست که به مقصد نرسید و نرسیدن به مقصد، ارزیابی‌تان را از زندگی منفی می‌کند. یعنی بگویید شکست خوردم.
اما در رقص، مسیر و مقصد یکی است و آدم دلنگران شکست و نرسیدن نیست. آدمی که می‌رقصد تنها می‌کوشد که خوب و مرغوب برقصد و بس. ملاکِ کامیابی او کیفیت طی فرآیند است و نه نیل به مقصدی خاص. مسیر او همان مقصد اوست. نفس مسیر برای او مقصد است و از تحمل شکست ناشی از نرسیدن رهاست. ناکامی برای او بی‌معناست. شکست نمی‌خورد چون قصد رسیدن به هدفی را نداشته است.

مناسبات دنیای ما در نقطه‌ مقابل این تلقی است. می‌گوییم فلانی ناکام از دنیا رفت چرا که مثلا قبل از آنکه ازدواج کند یا فرزندی راهی این دیوانه‌خانه کند مُرد. از هم نمی‌پرسیم امروز شاهد کدام منظره دل‌نواز بوده‌ای؟ کدام سخن نغز، دل از تو ربود؟ چه چیز طعم وقت تو را خوش کرد؟ ما تنها از مقصدها می‌پرسیم و نیل یا عدم نیل به آنها.

«از كسی نمی‌پرسند چه هنگام می‌تواند «خدانگهدار» بگوید؟
از عادات انسانی‌اش نمی‌پرسند. از خویشتنش نمی‌پرسند.
زمانی به ناگاه باید با آن رو در روی درآید،
تاب آرد، بپذیرد، وداع را، درد مرگ را، فرو ریختن را،
تا دیگر بار بتواند كه برخیزد.»
(مارگوت بیکل)

توجه تمام به خوب و مرغوب رقصیدن و از تشویش رسیدن و نرسیدن، کناره گرفتن، هم ضرورت نیل به حال خوب است و هم دشواری رو به گسترش روزگار ما. قیصر امین‌پور می‌گفت:

موجیم و وصل ما، از خود بریدن است
ساحل بهانه‌ای است، رفتن رسیدن است

✍ صدیق قطبی

@sedigh_63

می‌شود رنج را به چیزی فراتر از خودش بدل کرد؛ به شعر، به عشق، به اندوهی عمیق، به موسیقی، به یاری کردن دیگران، به اشک، به همدلی، به درک و دریافت، به ایده‌های نو، به زایش
یا به چیزی فروتر از خودش؛ به فرسایش

@mashghesiah

سوگ در واقع همان عشق است
سوگ ، آنطور که من آموخته‌ام، در واقع همان عشقی است که می‌خواهید نثار کنید اما نمی‌توانید. تمامی آن عشقی که به تمامی ابراز نشده است، در گوشۀ چشمان شما، در آن گره دردناک گلویتان و در آن بخش توخالی سینه‌تان جمع می‌شود. سوگ در واقع همان عشق است که جایی برای رفتن ندارد؛ سوگ در واقع عشقی در بند است.
- جیمی اندرسن
مترجم: علی فیضی
https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

«بهترین چیز برای آدم همین است، آمبروسیو، اعتقادداشتن به حرفی که می‌زند و دوست‌داشتن کاری که می‌کند.»

#برگه‌ها

🎙درس‌گفتارهای چاره اندیشی برای اضطراب
🗣 #مصطفی_ملکیان
کانادا |ونکوور|تابستان 1398

جلسه اول - جلسه دوم - جلسه سوم - جلسه چهارم

🌾 @Sedanet
🌾 @mostafamalekian

«معنای زندگی چیست؟» پرسشی است که مدت‌ها نزد فیلسوفان غربی مهجور افتاده بود، اگرچه عموماً آن را بیانگر دغدغه‌هایی می‌شمرند که بسیاری از افراد دربارۀ زندگی، عموماً، و زندگی خود، خصوصاً، احساس می‌کنند. کتاب در جست‌وجوی معنا به دو موضوع عمده می‌پردازد: نخست، واقعیت‌هایی دربارۀ زندگی، مانند مرگ و فقدان هدف نهایی و شیوع رنج، که ممکن است به نظر برسد زندگی را بی‌معنا می‌کنند. دوم، خودشکوفایی و اینکه چگونه و به چه معنا می‌تواند آرمانی رضایت‌بخش یا سازوار باشد.

اسوالد هنفلینگ پاسخ‌ها و رویکردهای مختلفی را به این مسائل و موضوعات برمی‌رسد. آیا دین می‌تواند پاسخی به دست دهد؟ آیا اصلی بنیادین وجود دارد که بر طبق آن بتوان ادعا کرد زندگی مقدس است؟ آیا زندگی ما باید بر طبق امیال و در پی خوشبختی باشد؟ آیا چیستی ما را جایگاه‌مان در جامعه تعیین می‌کند؟ آیا تمسک به ماهیت انسانی را باید «دروغ‌باوری» شمرد و رد کرد؟
در جستجوی معنا: چگونه زندگی کنیم؟
اسوالد هنفلینگ
ترجمه امیرحسین خداپرست و غزاله حجتی
۲۹۶ صفحه
۲۵۰۰۰ تومان
@kargadanpub

ریشه‌ی سرکوب احساسات در کودکی

«کودک هنگامی می‌تواند احساساتش را آزادانه بروز دهد که شخصی در کنارش باشد و او را به طور کامل بپذیرد و هم‌چنین درک و حمایتش کند. اگر آن شخص در کنار کودک نباشد و اگر کودک مجبور باشد به خاطر بروز احساساتش خطر از دست دادن عشق مادر یا عشق جایگزین مادر را به جان بخرد، به طور قطع احساساتش را سرکوب می‌کند. او حتی نمی‌تواند احساساتش را مخفیانه و «فقط برای خودش» بروز بدهد. او دیگر به هیچ وجه نمی‌‌تواند آن‌ها را بروز دهد.»

دلهره‌های کودکی | آلیس میلر | امید سهرابی نیک

#فنجان_روان

روش ساده روانشناس دانشگاه هاروارد، برای کنار آمدن با لحظات سخت زندگی

ترجمه و تلخیص:
علی فیضی

ممکن است به نظرتان فرد ظالمی به نظر برسم چرا که وقتی دوستانم برای کنار آمدن با وضعیت‌های پراسترس کاری‌شان با من تماس می‌گیرند، از این تماس‌ها خوشحال می‌شوم.
البته این‌طور نیست که از ناراحت بودن و درد کشیدن دیگران لذت ببرم، بلکه ترسی که در وجود آنهاست، باعث می‌شود فرصت آن‌ را پیدا کنم که منطق و توانایی‌هایی را که در حل مشکلات دارم، نشان بدهم.

از وقتی که سوزان دیوید، روانشناس دانشگاه علوم پزشکی هاروارد و نویسنده کتاب «چابکی هیجانی» (Emotional Agility) را ملاقات کردم، اتفاقات ناخوشایندی را که در زندگی‌ام اتفاق می‌افتد به عنوان چیزی برداشت می‌کنم که ممکن است برای هر فرد دیگری هم پیش بیاید. او بر این باور است که برای انسان بسیار دشوار است که خود را از افکار و احساساتش جدا کند. همین امر سبب می‌شود که معمولا افراد نتوانند خودشان را از استرس و نگرانی نجات دهند.

اما سوزان، که مشاور مراکزی چون، ارنست و یانگ (Ernst and Young) و نیز مشاور سازمان ملل هم است، یک راه حل خوب برای دور ماندن از افکار و احساسات به شما پیشنهاد می‌دهد.
قدم اول: به کسی فکر کنید که برایش احترام زیادی قائل هستید. ممکن است آن فرد رئیس یا یکی از همکاران‌تان باشد.
قدم دوم: اگر آن فرد در وضعیت پرتنش فعلی شما قرار می‌گرفت، چه توصیه‌ای به او می‌کردید؟
همه‌اش همین.

شاید این کار خیلی ساده به نظر برسد اما چگونگی انجام آن است که بسیار اهمیت دارد. زمانی که چیزی برای من پیش آمده است و شما به من می‌گویید که چه کاری باید انجام دهم، من تقریبا در وضعیت نداشتن ایده به سر می‌برم. اما وقتی مشکل برای فرد دیگری است، مثلا کسی به نام جک، و همین اتفاق برای جک افتاده و از شما می‌پرسند که توصیه شما به او چیست، با این پرسش، ناگهان فرد خودش را از همه چیز رها می‌کند و با این روش بهتر با قضیه کنار می‌آید. در این حالت تنها چیزی که اتفاق افتاده، آن است که شخص دیدگاه خود را تغییر داده است.

یکی از راه‌های مشابه دیگری که سوزان پیشنهاد می‌دهد و برای مراجعانش از این راهکار استفاده می‌کند این است که می‌گوید خودتان را در جایگاه سوم شخص قرار دهید. این ایدهٔ دیگری برای دور ماندن از افکار و احساسات‌تان است که این تشخیص را به شما می‌دهد که ممکن است این افکار و احساسات چندان هم درست نباشند.
مثلا زمانی که می‌گویید "من استرس دارم"، سوزان می‌گوید، تو اکنون با احساساتت یکی شده ای و این یعنی هنوز از احساساتت فاصله نگرفته‌ای.
اما بیایید و بگویید اگر سوزان در این موقعیت در جای من بود و این استرس را تجربه می‌کرد، با آن چطور برخورد می‌کرد. احتمالا به خود می‌گفت، باید بیشتر روی خودم کار کنم یا میگفت جلسه‌ای دارم و میان شرکت‌کنندگان این جلسه دوستانی پیدا خواهم کرد که خواهم توانست با آنها صحبت و ارتباط برقرار کنم.

سوزان می‌گوید وقتی این کار را می‌کنید، از دیدگاهی که تنها از افکار و احساس خودتان نشات ‌گرفته است، به دیدگاهی دیگر منتقل می‌شوید. و آنگاه وقایع را طوری می‌بینید که به واقعیت نزدیک‌تر است.

نظرات سوزان ریشه در توجه‌آگاهی (mindfulness) دارد، یا توانایی توجه به افکار، احساسات عاطفی و احساسات جسمانی، بدون قضاوت کردن.

دکتر سوزان دیوید در کتاب خود توضیح می‌دهد که یکی از سودمندی‌های توجه‌آگاهی دیدن جهان از دیدگاه‌های گوناگون (نه فقط از دیدگاه خودِ شخص) است. کافی است از مسیر افکار و احساسات خود خارج شوید تا قادر به دیدن مسئله از منظری دیگر باشید.

منبع:
http://rooziato.com
ویرایش در کانال«خوب زیستن»

#توجه‌آگاهی
#جداسازی
#defusion

@eudemonia

چرا مدیریت زمان زندگی‌مان را نابود می‌کند.

از متن:

🔹اگر این همه افزایش بهره‌وری هیچ یک از نتایج مطلوب مورد انتظار را به وجود نیاورد، آنگاه چاره چیست؟ در «زمانت را پس بگیر» اتفاق نظر بر این بود که تغییر در سبک زندگی شخصی کفایت نمی‌کند: اصلاحات باید از سیاست‌های مربوط به تعطیلات، مرخصی زایمان و اضافه‌کاری آغاز شود. ما هم به نوبۀ خود باید سعی کنیم با این قضیه که نهایت بازده ممکن را نداشته باشیم (با ردکردن برخی پیشنهادات، ناامید کردن برخی افراد و بعضی کارها را ناتمام گذاشتن) کنار بیاییم و آن را بپذیریم. بسیاری از کارهای ناخوشایند برای بقا ضروری هستند، اما بسیاری هم نیستند، درواقع فقط این فکر به ما القا شده است که آن‌دسته کارها هم ضروری هستند. کسب پول بیشتر، دستیابی به اهداف بیشتر، تحقق پتانسیل‌مان در تمام ابعاد یا پرکردن برنامۀ روزانه، هیچیک اجباری نیستند. رابرت لوین، روانشناس اجتماعی اهل کالیفرنیا، در لحظه‌ای آرام در سیاتل جمله‌ای از ادوارد اَبی، حامی محیط زیست نقل کرد: «رشد فقط برای رشد، ایدئولوژیِ سلول‌های سرطانی است».

🔹در دلِ این میل مضطربانه برای مدیریت بهتر زمان (میلی که نیروی محرکۀ فردریک وینسلو تیلور، مرلین مان، من و شاید خود شما بوده است)، به راحتی می‌توان یک انگیزۀ آشنا را تشخیص داد: ترس از مرگ. به قول تامس نیگل، فیلسوف آمریکایی، در هر مقیاس زمانی معنادار به جز عمر انسان (مثلاً عمر سیارۀ زمین یا کیهان)، «ما در هر لحظه ممکن است بمیریم». تعجبی ندارد که تا این حد درگیر مسئلۀ استفادۀ بهتر از ایام عمرمان هستیم: اگر می‌توانستیم این مسئله را حل کنیم، می‌توانستیم از احساسی که سنکا از آن سخن می‌گوید دوری کنیم، این احساس که وقتی داریم آمادۀ زندگی می‌شویم، عمرمان به پایان می‌رسد. مردن در حالی که بدانیم هیچکاری ناتمام نمانده است، چیزی کمتر از نوید جاودانگی با روش‌های دیگر نیست.

@eudemonia
#مدیریت_زمان
#بهره‌وری

http://tarjomaan.com/neveshtar/8940/