خوب زیستن خوب رنج بردن است؛ در اصل یاد گرفتنِ خوب رنج بردن است.

@eudemonia

در نبرد سگ‌ها سگ برنده سگ بزرگ‌تر نیست بلکه سگی است که نبرد بزرگ‌تری در درونش برپا باشد.
(گوینده مشخص نشد)

(عکس: در نبرد گربه و کودک هر دو برنده‌اند!)

@eudemonia

🔹بر اساس یک تلقی مقبول و جاافتاده در تاریخ فلسفه، نسبت باورهای ما با واقعیت و نیز نسبت هیجانات و رفتارهای ما با باورهای‌مان نسبتی مستقیم، شفاف و صریح بوده است: اگر بدانیم کدام باور درست و کدام باور نادرست است، عواطف و هیجان‌های ما، همچنین رفتارهای ما از آن باورهای درست تبعیت خواهند کرد. عمل نادرست حاصل باور نادرست است و ترس‌های‌ بی‌دلیلمان حاصل ناآگاهی است. این تحلیل اُس‌ّواساس رویکرد شناختی به برخی مشکلات روانی و رفتاری را هم تشکیل می‌دهد: برای حل این مشکلات و نابسامانی‌ها باید بکوشیم عقل را حاکم کنیم و باورهای‌مان را تصحیح کنیم.

🔹اما بر اساس تلقی دیگر که نسبتا جدید است، تحلیل بالا هرچند خیلی وقت‌ها توضیح خوبی است اما در برخی موارد مهم حق مطلب را ادا نمی‌کند.

در ویدئوی زیر توضیح داده می‌شود که چرا گاهی داشتن باورهای درست زورش به هدایت درست عواطف و رفتارهای ما نمی‌رسد.
#بابک_عباسی

#سوگیری_شناختی #اکت

@eudemonia

سوگیری‌های شناختی
«اِ‌لیف»‌ها

ترجمه و زیرنویس از #حسین_محمدی‌زاده

@eudemonia

رفتن، رسیدن است

«بگذار زندگی‌ات چون رقصی آرام بر گوشه‌های زمان باشد. همچون قطره‌ی شبنمی بر کناره‌ی یک برگ.»(رابیندرانات تاگور)

استاد مصطفی ملکیان در جلسات «چاره‌جویی برای اضطراب» به ۳۰ مولفه برای غلبه بر تشویش و دلنگرانی اشاره می‌کند که یکی از آنها که به گمان ایشان از باقی عوامل مهمتر و اثرگذارتر است این است که زندگی را به مثابه رقص تلقی کنیم. می‌گوید وقتی کسی در حال رقصیدن است از او نمی‌پرسند می‌خواهی به کجا برسی و به دنبال چه مقصدی هستی. اگر بپرسند هم پاسخ این است: می‌رقصم نه برای اینکه به جایی برسم، فقط برای اینکه رقصیده باشم.

اگر زندگی را مسیری برای رسیدن به مقصدی ببینید آن وقت این خطر در کمین شماست که به مقصد نرسید و نرسیدن به مقصد، ارزیابی‌تان را از زندگی منفی می‌کند. یعنی بگویید شکست خوردم.
اما در رقص، مسیر و مقصد یکی است و آدم دلنگران شکست و نرسیدن نیست. آدمی که می‌رقصد تنها می‌کوشد که خوب و مرغوب برقصد و بس. ملاکِ کامیابی او کیفیت طی فرآیند است و نه نیل به مقصدی خاص. مسیر او همان مقصد اوست. نفس مسیر برای او مقصد است و از تحمل شکست ناشی از نرسیدن رهاست. ناکامی برای او بی‌معناست. شکست نمی‌خورد چون قصد رسیدن به هدفی را نداشته است.

مناسبات دنیای ما در نقطه‌ مقابل این تلقی است. می‌گوییم فلانی ناکام از دنیا رفت چرا که مثلا قبل از آنکه ازدواج کند یا فرزندی راهی این دیوانه‌خانه کند مُرد. از هم نمی‌پرسیم امروز شاهد کدام منظره دل‌نواز بوده‌ای؟ کدام سخن نغز، دل از تو ربود؟ چه چیز طعم وقت تو را خوش کرد؟ ما تنها از مقصدها می‌پرسیم و نیل یا عدم نیل به آنها.

«از كسی نمی‌پرسند چه هنگام می‌تواند «خدانگهدار» بگوید؟
از عادات انسانی‌اش نمی‌پرسند. از خویشتنش نمی‌پرسند.
زمانی به ناگاه باید با آن رو در روی درآید،
تاب آرد، بپذیرد، وداع را، درد مرگ را، فرو ریختن را،
تا دیگر بار بتواند كه برخیزد.»
(مارگوت بیکل)

توجه تمام به خوب و مرغوب رقصیدن و از تشویش رسیدن و نرسیدن، کناره گرفتن، هم ضرورت نیل به حال خوب است و هم دشواری رو به گسترش روزگار ما. قیصر امین‌پور می‌گفت:

موجیم و وصل ما، از خود بریدن است
ساحل بهانه‌ای است، رفتن رسیدن است

✍ صدیق قطبی

@sedigh_63

می‌شود رنج را به چیزی فراتر از خودش بدل کرد؛ به شعر، به عشق، به اندوهی عمیق، به موسیقی، به یاری کردن دیگران، به اشک، به همدلی، به درک و دریافت، به ایده‌های نو، به زایش
یا به چیزی فروتر از خودش؛ به فرسایش

@mashghesiah

سوگ در واقع همان عشق است
سوگ ، آنطور که من آموخته‌ام، در واقع همان عشقی است که می‌خواهید نثار کنید اما نمی‌توانید. تمامی آن عشقی که به تمامی ابراز نشده است، در گوشۀ چشمان شما، در آن گره دردناک گلویتان و در آن بخش توخالی سینه‌تان جمع می‌شود. سوگ در واقع همان عشق است که جایی برای رفتن ندارد؛ سوگ در واقع عشقی در بند است.
- جیمی اندرسن
مترجم: علی فیضی
https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

«بهترین چیز برای آدم همین است، آمبروسیو، اعتقادداشتن به حرفی که می‌زند و دوست‌داشتن کاری که می‌کند.»

#برگه‌ها

🎙درس‌گفتارهای چاره اندیشی برای اضطراب
🗣 #مصطفی_ملکیان
کانادا |ونکوور|تابستان 1398

جلسه اول - جلسه دوم - جلسه سوم - جلسه چهارم

🌾 @Sedanet
🌾 @mostafamalekian

«معنای زندگی چیست؟» پرسشی است که مدت‌ها نزد فیلسوفان غربی مهجور افتاده بود، اگرچه عموماً آن را بیانگر دغدغه‌هایی می‌شمرند که بسیاری از افراد دربارۀ زندگی، عموماً، و زندگی خود، خصوصاً، احساس می‌کنند. کتاب در جست‌وجوی معنا به دو موضوع عمده می‌پردازد: نخست، واقعیت‌هایی دربارۀ زندگی، مانند مرگ و فقدان هدف نهایی و شیوع رنج، که ممکن است به نظر برسد زندگی را بی‌معنا می‌کنند. دوم، خودشکوفایی و اینکه چگونه و به چه معنا می‌تواند آرمانی رضایت‌بخش یا سازوار باشد.

اسوالد هنفلینگ پاسخ‌ها و رویکردهای مختلفی را به این مسائل و موضوعات برمی‌رسد. آیا دین می‌تواند پاسخی به دست دهد؟ آیا اصلی بنیادین وجود دارد که بر طبق آن بتوان ادعا کرد زندگی مقدس است؟ آیا زندگی ما باید بر طبق امیال و در پی خوشبختی باشد؟ آیا چیستی ما را جایگاه‌مان در جامعه تعیین می‌کند؟ آیا تمسک به ماهیت انسانی را باید «دروغ‌باوری» شمرد و رد کرد؟
در جستجوی معنا: چگونه زندگی کنیم؟
اسوالد هنفلینگ
ترجمه امیرحسین خداپرست و غزاله حجتی
۲۹۶ صفحه
۲۵۰۰۰ تومان
@kargadanpub

ریشه‌ی سرکوب احساسات در کودکی

«کودک هنگامی می‌تواند احساساتش را آزادانه بروز دهد که شخصی در کنارش باشد و او را به طور کامل بپذیرد و هم‌چنین درک و حمایتش کند. اگر آن شخص در کنار کودک نباشد و اگر کودک مجبور باشد به خاطر بروز احساساتش خطر از دست دادن عشق مادر یا عشق جایگزین مادر را به جان بخرد، به طور قطع احساساتش را سرکوب می‌کند. او حتی نمی‌تواند احساساتش را مخفیانه و «فقط برای خودش» بروز بدهد. او دیگر به هیچ وجه نمی‌‌تواند آن‌ها را بروز دهد.»

دلهره‌های کودکی | آلیس میلر | امید سهرابی نیک

#فنجان_روان

روش ساده روانشناس دانشگاه هاروارد، برای کنار آمدن با لحظات سخت زندگی

ترجمه و تلخیص:
علی فیضی

ممکن است به نظرتان فرد ظالمی به نظر برسم چرا که وقتی دوستانم برای کنار آمدن با وضعیت‌های پراسترس کاری‌شان با من تماس می‌گیرند، از این تماس‌ها خوشحال می‌شوم.
البته این‌طور نیست که از ناراحت بودن و درد کشیدن دیگران لذت ببرم، بلکه ترسی که در وجود آنهاست، باعث می‌شود فرصت آن‌ را پیدا کنم که منطق و توانایی‌هایی را که در حل مشکلات دارم، نشان بدهم.

از وقتی که سوزان دیوید، روانشناس دانشگاه علوم پزشکی هاروارد و نویسنده کتاب «چابکی هیجانی» (Emotional Agility) را ملاقات کردم، اتفاقات ناخوشایندی را که در زندگی‌ام اتفاق می‌افتد به عنوان چیزی برداشت می‌کنم که ممکن است برای هر فرد دیگری هم پیش بیاید. او بر این باور است که برای انسان بسیار دشوار است که خود را از افکار و احساساتش جدا کند. همین امر سبب می‌شود که معمولا افراد نتوانند خودشان را از استرس و نگرانی نجات دهند.

اما سوزان، که مشاور مراکزی چون، ارنست و یانگ (Ernst and Young) و نیز مشاور سازمان ملل هم است، یک راه حل خوب برای دور ماندن از افکار و احساسات به شما پیشنهاد می‌دهد.
قدم اول: به کسی فکر کنید که برایش احترام زیادی قائل هستید. ممکن است آن فرد رئیس یا یکی از همکاران‌تان باشد.
قدم دوم: اگر آن فرد در وضعیت پرتنش فعلی شما قرار می‌گرفت، چه توصیه‌ای به او می‌کردید؟
همه‌اش همین.

شاید این کار خیلی ساده به نظر برسد اما چگونگی انجام آن است که بسیار اهمیت دارد. زمانی که چیزی برای من پیش آمده است و شما به من می‌گویید که چه کاری باید انجام دهم، من تقریبا در وضعیت نداشتن ایده به سر می‌برم. اما وقتی مشکل برای فرد دیگری است، مثلا کسی به نام جک، و همین اتفاق برای جک افتاده و از شما می‌پرسند که توصیه شما به او چیست، با این پرسش، ناگهان فرد خودش را از همه چیز رها می‌کند و با این روش بهتر با قضیه کنار می‌آید. در این حالت تنها چیزی که اتفاق افتاده، آن است که شخص دیدگاه خود را تغییر داده است.

یکی از راه‌های مشابه دیگری که سوزان پیشنهاد می‌دهد و برای مراجعانش از این راهکار استفاده می‌کند این است که می‌گوید خودتان را در جایگاه سوم شخص قرار دهید. این ایدهٔ دیگری برای دور ماندن از افکار و احساسات‌تان است که این تشخیص را به شما می‌دهد که ممکن است این افکار و احساسات چندان هم درست نباشند.
مثلا زمانی که می‌گویید "من استرس دارم"، سوزان می‌گوید، تو اکنون با احساساتت یکی شده ای و این یعنی هنوز از احساساتت فاصله نگرفته‌ای.
اما بیایید و بگویید اگر سوزان در این موقعیت در جای من بود و این استرس را تجربه می‌کرد، با آن چطور برخورد می‌کرد. احتمالا به خود می‌گفت، باید بیشتر روی خودم کار کنم یا میگفت جلسه‌ای دارم و میان شرکت‌کنندگان این جلسه دوستانی پیدا خواهم کرد که خواهم توانست با آنها صحبت و ارتباط برقرار کنم.

سوزان می‌گوید وقتی این کار را می‌کنید، از دیدگاهی که تنها از افکار و احساس خودتان نشات ‌گرفته است، به دیدگاهی دیگر منتقل می‌شوید. و آنگاه وقایع را طوری می‌بینید که به واقعیت نزدیک‌تر است.

نظرات سوزان ریشه در توجه‌آگاهی (mindfulness) دارد، یا توانایی توجه به افکار، احساسات عاطفی و احساسات جسمانی، بدون قضاوت کردن.

دکتر سوزان دیوید در کتاب خود توضیح می‌دهد که یکی از سودمندی‌های توجه‌آگاهی دیدن جهان از دیدگاه‌های گوناگون (نه فقط از دیدگاه خودِ شخص) است. کافی است از مسیر افکار و احساسات خود خارج شوید تا قادر به دیدن مسئله از منظری دیگر باشید.

منبع:
http://rooziato.com
ویرایش در کانال«خوب زیستن»

#توجه‌آگاهی
#جداسازی
#defusion

@eudemonia

چرا مدیریت زمان زندگی‌مان را نابود می‌کند.

از متن:

🔹اگر این همه افزایش بهره‌وری هیچ یک از نتایج مطلوب مورد انتظار را به وجود نیاورد، آنگاه چاره چیست؟ در «زمانت را پس بگیر» اتفاق نظر بر این بود که تغییر در سبک زندگی شخصی کفایت نمی‌کند: اصلاحات باید از سیاست‌های مربوط به تعطیلات، مرخصی زایمان و اضافه‌کاری آغاز شود. ما هم به نوبۀ خود باید سعی کنیم با این قضیه که نهایت بازده ممکن را نداشته باشیم (با ردکردن برخی پیشنهادات، ناامید کردن برخی افراد و بعضی کارها را ناتمام گذاشتن) کنار بیاییم و آن را بپذیریم. بسیاری از کارهای ناخوشایند برای بقا ضروری هستند، اما بسیاری هم نیستند، درواقع فقط این فکر به ما القا شده است که آن‌دسته کارها هم ضروری هستند. کسب پول بیشتر، دستیابی به اهداف بیشتر، تحقق پتانسیل‌مان در تمام ابعاد یا پرکردن برنامۀ روزانه، هیچیک اجباری نیستند. رابرت لوین، روانشناس اجتماعی اهل کالیفرنیا، در لحظه‌ای آرام در سیاتل جمله‌ای از ادوارد اَبی، حامی محیط زیست نقل کرد: «رشد فقط برای رشد، ایدئولوژیِ سلول‌های سرطانی است».

🔹در دلِ این میل مضطربانه برای مدیریت بهتر زمان (میلی که نیروی محرکۀ فردریک وینسلو تیلور، مرلین مان، من و شاید خود شما بوده است)، به راحتی می‌توان یک انگیزۀ آشنا را تشخیص داد: ترس از مرگ. به قول تامس نیگل، فیلسوف آمریکایی، در هر مقیاس زمانی معنادار به جز عمر انسان (مثلاً عمر سیارۀ زمین یا کیهان)، «ما در هر لحظه ممکن است بمیریم». تعجبی ندارد که تا این حد درگیر مسئلۀ استفادۀ بهتر از ایام عمرمان هستیم: اگر می‌توانستیم این مسئله را حل کنیم، می‌توانستیم از احساسی که سنکا از آن سخن می‌گوید دوری کنیم، این احساس که وقتی داریم آمادۀ زندگی می‌شویم، عمرمان به پایان می‌رسد. مردن در حالی که بدانیم هیچکاری ناتمام نمانده است، چیزی کمتر از نوید جاودانگی با روش‌های دیگر نیست.

@eudemonia
#مدیریت_زمان
#بهره‌وری

http://tarjomaan.com/neveshtar/8940/

خپل، گربهٔ دست‌دوم!
#نوستالژی

@eudemonia

بخشی از موسیقی متن کارتون «باغ گل‌ها»
#نوستالژی

@eudemonia

مثل کسی زندگی کن که دروازه‌ را پشت سرش باز گذاشت.

(انتخاب عکس: مرتضی کشمیری
ترجمۀ هومن پناهنده)

@eudemonia

«کنایه»
دندانپزشک بی‌درد...
- دروغگو...!

انتشارات آنگاه
@angahbooks

📝 یکی در بیابان سگی تشنه یافت
سید حسن اسلامی اردکانی


شیوه رفتار با حیوانات می‌تواند نشانه خوبی از رشد اجتماعی و اخلاقی جامعه باشد. اخباری که گویای رفتار هولناک با حیوانات، بخصوص سگ‌ها و کشتار نظام‌مند آنان است، نویدی از وضع اخلاقی جامعه ما نمی‌دهد. آنچه که بر سگ‌ها می‌گذرد، نه با تفکر اجتماعی مدرن سازگاری دارد و نه ریشه در سنت اخلاق اسلامی دارد. در اینجا من اشاراتی به سنت اسلامی خواهم کرد تا ببینیم چگونه اخلاقیات رفتار ما با حیوانات مانند برف در دل تابستان در حال ذوب شدن است.
روایت معروفی در منابع اسلامی آمده است که طبق آن زنی تن‌فروش در بیابانی سگی تشنه یافت و با کفش خود برایش از چاهکی آب کشید و به او نوشاند. به گفته پیامبر اکرم(ص)بر اثر همین یک رفتار خداوند او را مشمول رحمت خود کرد. در این حال یکی از یاران رسول خدا پرسید:‌ آیا رفتار درست با چهارپایان هم «اجری» دارد برای ما؟ و حضرت پاسخ داد:‌ آری سیراب کردن هر جگر تشنه‌ای اجر دارد. طبق این حدیث، عرصه اخلاق و رفتار درست اختصاص به انسان‌ها ندارد و هر موجود زنده‌ای مشمول عرصه اخلاق است.

سعدی این حدیث را دستمایه خود ساخته با کمی دستکاری روایتی از این دست از آن در بوستان به دست می‌دهد:
یکی در بیابان سگی تشنه یافت
برون از رمق در حیاتش نیافت
کله دلو کرد آن پسندیده کیش
چو حبل اندر آن بست دستار خویش
به خدمت میان بست و بازو گشاد
سگ ناتوان را دمی آب داد
خبر داد پیغمبر از حال مرد
که داور گناهان از او عفو کرد

آموزه‌هایی از این دست موجب شد تا در میان جامعه اسلامی ملاطفت خاصی با حیوانات رواج پیدا کند و سگ‌ها نیز از تعرض دیگران در امان باشند، تا جایی که در یکی از منابع اخلاقی قرن ششم این داستان آمده است که بخوبی نگاه عارفان مسلمان را به سگ‌ها نشان می‌دهد.
«و خواجه امام ابو اسحق شیرازی روزی در راهی می‌رفت. سگی فرا پیش آمد، شاگردی که در خدمت بود، بانگ بر سگ زد تا راه آن بزرگ خالی شود. خواجه امام گفت: لا تطردوه! اما علمت آن الطریق بینی و بینه مشترک [مرانیدش، مگر نمی‌دانی که راه میان من و او مشترک است؟]» (مکارم اخلاق، رضی‌الدین ابو جعفر محمد نیشابوری، در دو رساله در اخلاق، به کوشش محمد تقی دانش‌پژوه، تهران، دانشگاه تهران، 1341، ص 111)
در سیاستنامه نظام الملک طوسی نیز داستان یکی از بزرگان آمده است که خداوند فقط به خاطر رفتار مهربانانه او با سگی گَرگین یا دچار بیماری گری، او را می‌بخشد و در جوار رحمت خود جای می‌دهد. سیاستنامه، سیر الملوک. حسن بن علی نظام الملک طوسی، به کوشش دکتر جعفر شعار. تهران، شرکت سهامی کتاب‌های جیبی، چاپ ششم 1373، ص 177-180).

داستان اصحاب کهف و اشاراتی که به سگ آنها در قرآن شده است، دستمایه عارفانی چون عطار شده است تا درباره ارزش عمل و رفتار درست تأکید کنند و بگویند در این عالم این خداوند است که: «گه سگی را ره دهد در پیشگاه/ گه کند از گربه‌ای مکشوف راه». رفتارهایی که امروزه مشخصاً بر ضد سگ‌ها صورت می‌گیرد، گویی بر یک فرض مسلم استوار است و آنکه سگ‌ها موجودات یا اشیای اضافی هستند که ناخواسته وارد عالم خلقت شده‌اند و وظیفه ما است که آنها را از صفحه روزگار پاک کنیم. حال آنکه آنها را کسی آفریده است که ما به اصطلاح اشرف مخلوقات خود را آفریده او می‌دانیم. در نتیجه گویی کشتار نظام‌مند سگ‌ها تلاشی است در جهت اصلاح خطای خالق! سخن کوتاه، این شیوه فارغ از ناکارآمدی، نه با سنت اسلامی سازگار است و نه با نگرش اکولوژیک مدرن همسو است. بهتر است وقتی با معضلی مواجه می‌شویم، به‌جای پاک کردن صورت مسأله، درست با آن مواجه شویم.

یادداشت صفحه اول روزنامه ایران، 30 مرداد 1398
@hassan_eslami
www.hassaneslami.ir
http://www.iran-newspaper.com/newspaper/item/519629

وظایف خطیری که در زندگی بر دوشمان است، همه شان مثل توی فیلمها دراماتیک و هیجان انگیز نیست.
که با سرعت و با حرکت آهستۀ دوربین بدَوی توی آتش و دختری را که اتفاقاً شبیه شارلیز تیرون است نجات بدهی و بعد، همینطور که سیگارت را آتش می زنی توی افق گم شوی.
گاهی وظیفۀ خطیرت این است که بطری آب را پر کنی و توی یخچال بگذاری.
یا نیمساعت توی صف نانوایی بایستی بدون اینکه کسی از ساختمان روبرویی پرت شود یا شاطر کسی را توی تنور بگذارد.
یا آنقدر توی جا غلت بزنی که خوابت ببرد.
یا بافتن سبد باشد درحالی که یک الاغ بامزه زیر گوشت زمزمه می کند.

شاید نوعی از روشن بینی کنار آمدن با این وظایف خطیر حوصله سربر روزانه، پذیرفتن آنها و آنها را مثل سکانسهای هیجان انگیز توی فیلمها انجام دادن باشد.
کسی چه می داند.

@mashghesiah

انسان‌ها و تبعیض در حق سایر گونه‌ها (=گونه‌پرستی)
[ #در_باب_حیوانات – ١ ]

«مسئلهٔ اصلی در گونه‌پرستی [speciesism] این است که ما به منافع موجوداتی که از گونهٔ خود ما نیستند، وزن کم‌تری می‌دهیم، صرفاً به این دلیل که آن‌ها عضو گونه‌ی ما نیستند. ما به ویژگی‌ها و توانایی‌های فردی آن‌ها، یا این‌که چه چیزی برای‌شان سودمند یا زیان‌آور است توجه نداریم. فقط می‌گوییم: "خوب، آنها عضو گونهٔ هوموساپینس [=انسان خردورز] نیستند، بنابراین می‌توانیم از آنها [به عنوان وسایلی] برای دستیابی به مقاصد و اهداف خود استفاده کنیم؛ مجبور نیستیم با آن‌ها به عنوان غایاتی که فی‌نفسه اهمیت دارند رفتار کنیم". در حالی که اگر با یک انسان سروکار داشته باشیم، صرف نظر از سطح تواناییِ ذهنیِ آن انسان، می‌گوییم زندگی انسان مقدس است، و او غایتِ فی‌نفسه است، و باید به شرافت و کرامت انسان احترام بگذاریم و غیره. این گونه‌پرستی است —این‌که گونه را به‌خودی‌خود عامل تعیین‌کنندههٔ شأن اخلاقی بدانیم.»

بفرمایید فلسفه! (١) | دیوید ادموندز، نایجل واربرتن | میثم محمدامینی | از مصاحبه با با پیتر سینگر، در مورد حیوانات

#فنجان_اخلاق