ریشه‌ی سرکوب احساسات در کودکی

«کودک هنگامی می‌تواند احساساتش را آزادانه بروز دهد که شخصی در کنارش باشد و او را به طور کامل بپذیرد و هم‌چنین درک و حمایتش کند. اگر آن شخص در کنار کودک نباشد و اگر کودک مجبور باشد به خاطر بروز احساساتش خطر از دست دادن عشق مادر یا عشق جایگزین مادر را به جان بخرد، به طور قطع احساساتش را سرکوب می‌کند. او حتی نمی‌تواند احساساتش را مخفیانه و «فقط برای خودش» بروز بدهد. او دیگر به هیچ وجه نمی‌‌تواند آن‌ها را بروز دهد.»

دلهره‌های کودکی | آلیس میلر | امید سهرابی نیک

#فنجان_روان

روش ساده روانشناس دانشگاه هاروارد، برای کنار آمدن با لحظات سخت زندگی

ترجمه و تلخیص:
علی فیضی

ممکن است به نظرتان فرد ظالمی به نظر برسم چرا که وقتی دوستانم برای کنار آمدن با وضعیت‌های پراسترس کاری‌شان با من تماس می‌گیرند، از این تماس‌ها خوشحال می‌شوم.
البته این‌طور نیست که از ناراحت بودن و درد کشیدن دیگران لذت ببرم، بلکه ترسی که در وجود آنهاست، باعث می‌شود فرصت آن‌ را پیدا کنم که منطق و توانایی‌هایی را که در حل مشکلات دارم، نشان بدهم.

از وقتی که سوزان دیوید، روانشناس دانشگاه علوم پزشکی هاروارد و نویسنده کتاب «چابکی هیجانی» (Emotional Agility) را ملاقات کردم، اتفاقات ناخوشایندی را که در زندگی‌ام اتفاق می‌افتد به عنوان چیزی برداشت می‌کنم که ممکن است برای هر فرد دیگری هم پیش بیاید. او بر این باور است که برای انسان بسیار دشوار است که خود را از افکار و احساساتش جدا کند. همین امر سبب می‌شود که معمولا افراد نتوانند خودشان را از استرس و نگرانی نجات دهند.

اما سوزان، که مشاور مراکزی چون، ارنست و یانگ (Ernst and Young) و نیز مشاور سازمان ملل هم است، یک راه حل خوب برای دور ماندن از افکار و احساسات به شما پیشنهاد می‌دهد.
قدم اول: به کسی فکر کنید که برایش احترام زیادی قائل هستید. ممکن است آن فرد رئیس یا یکی از همکاران‌تان باشد.
قدم دوم: اگر آن فرد در وضعیت پرتنش فعلی شما قرار می‌گرفت، چه توصیه‌ای به او می‌کردید؟
همه‌اش همین.

شاید این کار خیلی ساده به نظر برسد اما چگونگی انجام آن است که بسیار اهمیت دارد. زمانی که چیزی برای من پیش آمده است و شما به من می‌گویید که چه کاری باید انجام دهم، من تقریبا در وضعیت نداشتن ایده به سر می‌برم. اما وقتی مشکل برای فرد دیگری است، مثلا کسی به نام جک، و همین اتفاق برای جک افتاده و از شما می‌پرسند که توصیه شما به او چیست، با این پرسش، ناگهان فرد خودش را از همه چیز رها می‌کند و با این روش بهتر با قضیه کنار می‌آید. در این حالت تنها چیزی که اتفاق افتاده، آن است که شخص دیدگاه خود را تغییر داده است.

یکی از راه‌های مشابه دیگری که سوزان پیشنهاد می‌دهد و برای مراجعانش از این راهکار استفاده می‌کند این است که می‌گوید خودتان را در جایگاه سوم شخص قرار دهید. این ایدهٔ دیگری برای دور ماندن از افکار و احساسات‌تان است که این تشخیص را به شما می‌دهد که ممکن است این افکار و احساسات چندان هم درست نباشند.
مثلا زمانی که می‌گویید "من استرس دارم"، سوزان می‌گوید، تو اکنون با احساساتت یکی شده ای و این یعنی هنوز از احساساتت فاصله نگرفته‌ای.
اما بیایید و بگویید اگر سوزان در این موقعیت در جای من بود و این استرس را تجربه می‌کرد، با آن چطور برخورد می‌کرد. احتمالا به خود می‌گفت، باید بیشتر روی خودم کار کنم یا میگفت جلسه‌ای دارم و میان شرکت‌کنندگان این جلسه دوستانی پیدا خواهم کرد که خواهم توانست با آنها صحبت و ارتباط برقرار کنم.

سوزان می‌گوید وقتی این کار را می‌کنید، از دیدگاهی که تنها از افکار و احساس خودتان نشات ‌گرفته است، به دیدگاهی دیگر منتقل می‌شوید. و آنگاه وقایع را طوری می‌بینید که به واقعیت نزدیک‌تر است.

نظرات سوزان ریشه در توجه‌آگاهی (mindfulness) دارد، یا توانایی توجه به افکار، احساسات عاطفی و احساسات جسمانی، بدون قضاوت کردن.

دکتر سوزان دیوید در کتاب خود توضیح می‌دهد که یکی از سودمندی‌های توجه‌آگاهی دیدن جهان از دیدگاه‌های گوناگون (نه فقط از دیدگاه خودِ شخص) است. کافی است از مسیر افکار و احساسات خود خارج شوید تا قادر به دیدن مسئله از منظری دیگر باشید.

منبع:
http://rooziato.com
ویرایش در کانال«خوب زیستن»

#توجه‌آگاهی
#جداسازی
#defusion

@eudemonia

چرا مدیریت زمان زندگی‌مان را نابود می‌کند.

از متن:

🔹اگر این همه افزایش بهره‌وری هیچ یک از نتایج مطلوب مورد انتظار را به وجود نیاورد، آنگاه چاره چیست؟ در «زمانت را پس بگیر» اتفاق نظر بر این بود که تغییر در سبک زندگی شخصی کفایت نمی‌کند: اصلاحات باید از سیاست‌های مربوط به تعطیلات، مرخصی زایمان و اضافه‌کاری آغاز شود. ما هم به نوبۀ خود باید سعی کنیم با این قضیه که نهایت بازده ممکن را نداشته باشیم (با ردکردن برخی پیشنهادات، ناامید کردن برخی افراد و بعضی کارها را ناتمام گذاشتن) کنار بیاییم و آن را بپذیریم. بسیاری از کارهای ناخوشایند برای بقا ضروری هستند، اما بسیاری هم نیستند، درواقع فقط این فکر به ما القا شده است که آن‌دسته کارها هم ضروری هستند. کسب پول بیشتر، دستیابی به اهداف بیشتر، تحقق پتانسیل‌مان در تمام ابعاد یا پرکردن برنامۀ روزانه، هیچیک اجباری نیستند. رابرت لوین، روانشناس اجتماعی اهل کالیفرنیا، در لحظه‌ای آرام در سیاتل جمله‌ای از ادوارد اَبی، حامی محیط زیست نقل کرد: «رشد فقط برای رشد، ایدئولوژیِ سلول‌های سرطانی است».

🔹در دلِ این میل مضطربانه برای مدیریت بهتر زمان (میلی که نیروی محرکۀ فردریک وینسلو تیلور، مرلین مان، من و شاید خود شما بوده است)، به راحتی می‌توان یک انگیزۀ آشنا را تشخیص داد: ترس از مرگ. به قول تامس نیگل، فیلسوف آمریکایی، در هر مقیاس زمانی معنادار به جز عمر انسان (مثلاً عمر سیارۀ زمین یا کیهان)، «ما در هر لحظه ممکن است بمیریم». تعجبی ندارد که تا این حد درگیر مسئلۀ استفادۀ بهتر از ایام عمرمان هستیم: اگر می‌توانستیم این مسئله را حل کنیم، می‌توانستیم از احساسی که سنکا از آن سخن می‌گوید دوری کنیم، این احساس که وقتی داریم آمادۀ زندگی می‌شویم، عمرمان به پایان می‌رسد. مردن در حالی که بدانیم هیچکاری ناتمام نمانده است، چیزی کمتر از نوید جاودانگی با روش‌های دیگر نیست.

@eudemonia
#مدیریت_زمان
#بهره‌وری

http://tarjomaan.com/neveshtar/8940/

خپل، گربهٔ دست‌دوم!
#نوستالژی

@eudemonia

بخشی از موسیقی متن کارتون «باغ گل‌ها»
#نوستالژی

@eudemonia

مثل کسی زندگی کن که دروازه‌ را پشت سرش باز گذاشت.

(انتخاب عکس: مرتضی کشمیری
ترجمۀ هومن پناهنده)

@eudemonia

«کنایه»
دندانپزشک بی‌درد...
- دروغگو...!

انتشارات آنگاه
@angahbooks

📝 یکی در بیابان سگی تشنه یافت
سید حسن اسلامی اردکانی


شیوه رفتار با حیوانات می‌تواند نشانه خوبی از رشد اجتماعی و اخلاقی جامعه باشد. اخباری که گویای رفتار هولناک با حیوانات، بخصوص سگ‌ها و کشتار نظام‌مند آنان است، نویدی از وضع اخلاقی جامعه ما نمی‌دهد. آنچه که بر سگ‌ها می‌گذرد، نه با تفکر اجتماعی مدرن سازگاری دارد و نه ریشه در سنت اخلاق اسلامی دارد. در اینجا من اشاراتی به سنت اسلامی خواهم کرد تا ببینیم چگونه اخلاقیات رفتار ما با حیوانات مانند برف در دل تابستان در حال ذوب شدن است.
روایت معروفی در منابع اسلامی آمده است که طبق آن زنی تن‌فروش در بیابانی سگی تشنه یافت و با کفش خود برایش از چاهکی آب کشید و به او نوشاند. به گفته پیامبر اکرم(ص)بر اثر همین یک رفتار خداوند او را مشمول رحمت خود کرد. در این حال یکی از یاران رسول خدا پرسید:‌ آیا رفتار درست با چهارپایان هم «اجری» دارد برای ما؟ و حضرت پاسخ داد:‌ آری سیراب کردن هر جگر تشنه‌ای اجر دارد. طبق این حدیث، عرصه اخلاق و رفتار درست اختصاص به انسان‌ها ندارد و هر موجود زنده‌ای مشمول عرصه اخلاق است.

سعدی این حدیث را دستمایه خود ساخته با کمی دستکاری روایتی از این دست از آن در بوستان به دست می‌دهد:
یکی در بیابان سگی تشنه یافت
برون از رمق در حیاتش نیافت
کله دلو کرد آن پسندیده کیش
چو حبل اندر آن بست دستار خویش
به خدمت میان بست و بازو گشاد
سگ ناتوان را دمی آب داد
خبر داد پیغمبر از حال مرد
که داور گناهان از او عفو کرد

آموزه‌هایی از این دست موجب شد تا در میان جامعه اسلامی ملاطفت خاصی با حیوانات رواج پیدا کند و سگ‌ها نیز از تعرض دیگران در امان باشند، تا جایی که در یکی از منابع اخلاقی قرن ششم این داستان آمده است که بخوبی نگاه عارفان مسلمان را به سگ‌ها نشان می‌دهد.
«و خواجه امام ابو اسحق شیرازی روزی در راهی می‌رفت. سگی فرا پیش آمد، شاگردی که در خدمت بود، بانگ بر سگ زد تا راه آن بزرگ خالی شود. خواجه امام گفت: لا تطردوه! اما علمت آن الطریق بینی و بینه مشترک [مرانیدش، مگر نمی‌دانی که راه میان من و او مشترک است؟]» (مکارم اخلاق، رضی‌الدین ابو جعفر محمد نیشابوری، در دو رساله در اخلاق، به کوشش محمد تقی دانش‌پژوه، تهران، دانشگاه تهران، 1341، ص 111)
در سیاستنامه نظام الملک طوسی نیز داستان یکی از بزرگان آمده است که خداوند فقط به خاطر رفتار مهربانانه او با سگی گَرگین یا دچار بیماری گری، او را می‌بخشد و در جوار رحمت خود جای می‌دهد. سیاستنامه، سیر الملوک. حسن بن علی نظام الملک طوسی، به کوشش دکتر جعفر شعار. تهران، شرکت سهامی کتاب‌های جیبی، چاپ ششم 1373، ص 177-180).

داستان اصحاب کهف و اشاراتی که به سگ آنها در قرآن شده است، دستمایه عارفانی چون عطار شده است تا درباره ارزش عمل و رفتار درست تأکید کنند و بگویند در این عالم این خداوند است که: «گه سگی را ره دهد در پیشگاه/ گه کند از گربه‌ای مکشوف راه». رفتارهایی که امروزه مشخصاً بر ضد سگ‌ها صورت می‌گیرد، گویی بر یک فرض مسلم استوار است و آنکه سگ‌ها موجودات یا اشیای اضافی هستند که ناخواسته وارد عالم خلقت شده‌اند و وظیفه ما است که آنها را از صفحه روزگار پاک کنیم. حال آنکه آنها را کسی آفریده است که ما به اصطلاح اشرف مخلوقات خود را آفریده او می‌دانیم. در نتیجه گویی کشتار نظام‌مند سگ‌ها تلاشی است در جهت اصلاح خطای خالق! سخن کوتاه، این شیوه فارغ از ناکارآمدی، نه با سنت اسلامی سازگار است و نه با نگرش اکولوژیک مدرن همسو است. بهتر است وقتی با معضلی مواجه می‌شویم، به‌جای پاک کردن صورت مسأله، درست با آن مواجه شویم.

یادداشت صفحه اول روزنامه ایران، 30 مرداد 1398
@hassan_eslami
www.hassaneslami.ir
http://www.iran-newspaper.com/newspaper/item/519629

وظایف خطیری که در زندگی بر دوشمان است، همه شان مثل توی فیلمها دراماتیک و هیجان انگیز نیست.
که با سرعت و با حرکت آهستۀ دوربین بدَوی توی آتش و دختری را که اتفاقاً شبیه شارلیز تیرون است نجات بدهی و بعد، همینطور که سیگارت را آتش می زنی توی افق گم شوی.
گاهی وظیفۀ خطیرت این است که بطری آب را پر کنی و توی یخچال بگذاری.
یا نیمساعت توی صف نانوایی بایستی بدون اینکه کسی از ساختمان روبرویی پرت شود یا شاطر کسی را توی تنور بگذارد.
یا آنقدر توی جا غلت بزنی که خوابت ببرد.
یا بافتن سبد باشد درحالی که یک الاغ بامزه زیر گوشت زمزمه می کند.

شاید نوعی از روشن بینی کنار آمدن با این وظایف خطیر حوصله سربر روزانه، پذیرفتن آنها و آنها را مثل سکانسهای هیجان انگیز توی فیلمها انجام دادن باشد.
کسی چه می داند.

@mashghesiah

انسان‌ها و تبعیض در حق سایر گونه‌ها (=گونه‌پرستی)
[ #در_باب_حیوانات – ١ ]

«مسئلهٔ اصلی در گونه‌پرستی [speciesism] این است که ما به منافع موجوداتی که از گونهٔ خود ما نیستند، وزن کم‌تری می‌دهیم، صرفاً به این دلیل که آن‌ها عضو گونه‌ی ما نیستند. ما به ویژگی‌ها و توانایی‌های فردی آن‌ها، یا این‌که چه چیزی برای‌شان سودمند یا زیان‌آور است توجه نداریم. فقط می‌گوییم: "خوب، آنها عضو گونهٔ هوموساپینس [=انسان خردورز] نیستند، بنابراین می‌توانیم از آنها [به عنوان وسایلی] برای دستیابی به مقاصد و اهداف خود استفاده کنیم؛ مجبور نیستیم با آن‌ها به عنوان غایاتی که فی‌نفسه اهمیت دارند رفتار کنیم". در حالی که اگر با یک انسان سروکار داشته باشیم، صرف نظر از سطح تواناییِ ذهنیِ آن انسان، می‌گوییم زندگی انسان مقدس است، و او غایتِ فی‌نفسه است، و باید به شرافت و کرامت انسان احترام بگذاریم و غیره. این گونه‌پرستی است —این‌که گونه را به‌خودی‌خود عامل تعیین‌کنندههٔ شأن اخلاقی بدانیم.»

بفرمایید فلسفه! (١) | دیوید ادموندز، نایجل واربرتن | میثم محمدامینی | از مصاحبه با با پیتر سینگر، در مورد حیوانات

#فنجان_اخلاق

📝 عنكبوت‌های عادت
سید حسن اسلامی‌اردكانی

هر روز صبح كه به آبدارخانه دانشگاه می‌روم، می‌بینم معمولا چراغ آن روشن است و كسی در آن نیست. اولین كاری كه می‌كنم چراغ را خاموش می‌كنم. اولا برای صرفه‌جویی در انرژی و ثانیا برای آنكه كمی خودم را عادت بدهم تا در تاریكی نیز كار ساده‌ای چون برداشتن آب یا شستن لیوان را انجام دهم. گاه در این حال «دست» كسی وارد آبدارخانه می‌شود، بر دیوار می‌لغزد و در پی كلید چراغ می‌گردد و آن را روشن می‌كند. اما صاحب دست با دیدن من پا پس می‌كشد و كمی جا می‌خورد. سپس می‌پرسد چرا چراغ را روشن نمی‌كنم. این نوعی عادت است كه كمابیش داریم. یعنی آموخته‌ایم كه وارد هر جایی شدیم، اول چراغ را روشن كنیم. گرچه نور كمابیش باشد و بتوان پیش روی خود را دید.

جمله معروفی به ارسطو منسوب است كه «ما برآیند كاری هستیم كه مكرر انجام می‌دهیم. در نتیجه كمال یا فضیلت یك عمل نیست، بلكه یك عادت است.» اینجاست كه اهمیت رفتارهای خیلی ساده و عادات پیش‌‌ پاافتاده در شكل‌دهی‌‌ شخصیت ما آشكار می‌شود. ما نخست كاری را از سر ضرورت و برای رفع نیازی انجام می‌دهیم. اما آرام‌‌آرام آن كار را بدون توجه و آگاهی انجام می‌دهیم و اندك‌اندك مقصود و كاركرد آن را فراموش می‌كنیم.از سویی نیازمند تشكیل عادات خاصی هستیم تا در زمان و انرژی خود صرفه‌جویی كنیم، زیرا اگر قرار باشد برای هر كار خردی فكر و برنامه‌ریزی كنیم، عملا كل زندگی ما درگیر مسائلی از این دست خواهد شد. اما از سوی دیگر برخی عادات در درازمدت چونان تارهای عنكبوتی ضخیم و ضخیم‌تر می‌شوند و دست و پا و آزادی عمل ما را می‌گیرند.

سال‌ها پیش نوشته‌ای از آقای هومن پناهنده با این عنوان خواندم: «عنكبوت‏های عادت اگر بگذارند» (ماهنامه زنان، شماره 100، سال 12، خرداد 1382، ص174) كه در ذهنم خوش نشست. ایده اصلی این نوشته كوتاه آن بود كه روانشناسان اجتماعی به ما می‏گویند كه در امر تفكر آدمیان را از كلیشه‌ها گزیری نیست و لازمه صرفه‌جویی در اندیشیدن، بهره‌گیری از كلیشه‌هاست. پس كلیشه‌ها مفیدند و آنچه زیان‌بار است، ساده‏اندیشی ما در كاربرد آنهاست. كلیشه‌ها مثل راه‌های میانبرند كه باید مراقب باشیم باعث نقض غرض نشوند و ما را از مقصدمان دور نكنند. آنها را باید در مواقع و مواردی كه ضروری احساس می‌كنیم به طیب‌خاطر جرح و تعدیل كنیم و نگذاریم تارهای عنكبوت عادت بر گرد اندیشه‌مان چنان بتنند كه نگاه‌مان تیره و تار شود. گرچه ایشان بحث را در سیاق دیگری مطرح كرده بود، اما آنچه در اینجا بدان اشاره كردم بی‌شباهت به آن نیست.

عادت‌ها مفید هستند به شرط آنكه همواره در خدمت هدف ما باشند نه آنكه خود هدفی باشند راهبر زندگی ما. عادات ما نیز مانند زبان نیازمند خانه‌تكانی است.

ستون #در_ستایش_جزییات / صفحه آخر روزنامه اعتماد، 6 شهریور 1398

@hassan_eslami
www.hassaneslami.ir

حکیم و عارف واصل الی الله
مرحوم آیت الله آخوند ملاعلی محمد النجف آبادی معروف به آخوند گربه ای در زمره شاگردان آخوند ملاحسینقلی همدانی که در نجف در شارع الرسول مسجد هندی ها به اقامه نماز جماعت و تدریس مشغول بود،

مرحوم ملاعلی محمد ۱۵ هزار
جلدکتاب خطی و سنگی در اختیار داشت،دائم الصوم و دائم الصلاه و دائم الذکر بود،تا آخر عمر اصلا عیال اختیار نکرد و در تجرد شخصی زیست،در منزل و حجره شخصی خودش گربه ای که قطع نخاع بود را پرستاری میکرد تا آنجا که در نجف به آخوند گربه ای مشهور شد،در خاطراتش اینچنین نوشته اند که خودش بیان میکرده به هر مقامی رسیده ام از وجود گربه ای بود که سالها بدان رسیدگی کردم، شب آخر عمرش به همراهان و شاگردانش زیاد سفارش گربه را کرد و وصیت نمود که وقتی گربه از دنیا رفت حتما در جای مناسبی و رو بقبله دفن شود ،در خاطراتش نوشته اند شبی که مرحوم ملاعلی محمد نجف آبادی دار فانی را وداع گفت، گربه تا سحرگاه بیدار بود و سر و صدای زیادی کرد تا همان شب از دنیا رفت.
╭─┅═ঊঈ💎ঊঈ═┅─╮
@MashahirNajafabad ह═─
╰─┅═ঊঈ🌸ঊঈ═┅─╯

چاپ پنجم «هنر ظریف بی‌خیالی» منتشر شد.

@eudemonia

هم‌زمان با انتشار چاپ پنجم، اینفوگرافی کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی»
#نشرکرگدن

(ترجمه و‌ تنظیم از رشید جعفرپور؛ مأخذ تصویر اصلی:
https://sketchingscrummaster.com)

@eudemonia

«زندگی، کشتی‌شکسته‌ای‌ست اما
فراموش‌مان نشود در قایق‌های نجات
ترانه سر دهیم.»
وُلتِر

انتشارات آنگاه
@angahbooks

📗درس‌هایی از «هنر ظریف بی‌خیالی»
#بابک_عباسی

۱. چرخۀ بازخورد جهنمی:

🔹مفهوم «چرخۀ بازخورد جهنمی» به سازوکار ذهن در تشدید احساسات و هیجانهای دشوار مربوط است. نحوۀ کار این مکانیسم این گونه است که ابتدا ذهن شما تجربه‌ای ناخوشایند را تشخیص میدهد.(مثلا نگران چیزی هستید یا اضطراب دارید). سپس از آنجایی که نگرانی یا اضطراب را چیز بدی می‌دانید، از خودِ این‌که نگران‌ یا مضطرب‌اید، نگران و مضطرب می‌شوید: چرا من این قدر نگران و مضطربم؟ حال کم کم دارید به درون چرخۀ بازخورد جهنمی می‌خزید. چون این دور باطل می‌تواند همین طور ادامه پیدا کند: ابتدا مضطرب می‌شوید سپس از اینکه مضطرب شده‌اید، مضطرب می‌شوید. سپس خودِ این اضطراب از اضطراب شما را مضطرب‌تر می‌کند...این چرخه شما را سوار اتوبوسی می‌کند که مقصدش قعر جهنم است.

🔹سؤال: چگونه می‌توان از چرخۀ بازخورد جهنمی بیرون آمد، یا اصلا از ابتدا واردش نشد؟
جواب: با پذیرش افکار و هیجان‌های دشوار و ناخوشایند. آن نگرانی یا آن اضطراب اولیه بخشی جدانشدنی از زندگی ماست. اگر زندگی‌تان در مسیر درستی قرار دارد، درد و رنج‌های اجتناب‌ناپذیری که پیش می‌آید نه فقط بد نیستند بلکه همچون وزنه‌هایی هستند که برداشتن‌شان عضلات روح را قوی‌تر خواهد کرد.
به هر حال، درد و رنج سهم و نصیب طبیعی همۀ ماست. سهم طبیعی‌تان از درد و رنج را بپذیرید وگرنه سهم‌تان بیشتر خواهد شد:
گر نستانی «بیش» از آن می‌دهند!

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/912

📗درس‌هایی از «هنر ظریف بی‌خیالی»
بابک عباسی

۲. کدام درد را می‌خواهید تاب بیاورید؟

🔹زندگی پر از چاله‌چوله است. زندگی پر از دشواری، پر از درد، و پر از چالش است. از درد جسمی و از رنج روحی نمی‌شود اجتناب کرد. تجربه نشان داده هر کس که خواسته است از چالۀ درد و رنج فرار کند، از چاله درآمده و در چاه افتاده است! در چاه دردِ بیشتر و رنجِ بیشتر. پس سوال اصلی این نیست که چطور از دشواری‌ها رها شویم بلکه سؤال اصلی این است که کدام سختی را می‌خواهیم. بگذارید از خود مارک منسون بخوانیم:

🔹اگر از شما بپرسم «از زندگی چه می‌خواهید؟» و شما جواب بدهید «می‌خواهم خوشبخت باشم و خانواده خوبی داشته باشم و یک شغل عالی.» جواب شما آن‌قدر کلیشه‌ای و پیش‌پاافتاده است که در واقع هیچ معنایی ندارد.

🔹همۀ آدم‌ها از چیزی که حس خوبی می‌دهد لذت می‌برند. همه یک زندگی مرفه و با فراغِ بال می‌خواهند، این‌که عاشق بشوند و رابطۀ زناشویی معرکه‌ای داشته باشند. خوش‌تیپ و محبوب و پول‌دار باشند. ‌آن‌قدر مورد احترام و جذاب باشند که وقتی وارد اتاقی‌ می‌شوند آدم‌ها مثل رود نیل شکافته شوند.
معلوم است، همه این را می‌خواهند. خواستنش آسان است.

🔹اما پرسش مهم‌تر، پرسشی که کم‌تر کسی در زندگی به آن توجه می‌کند، این است که «چه رنجی را در زندگی می‌خواهید؟ مایلید در زندگی با چه چیزی دست‌وپنجه نرم کنید؟» زیرا به نظر می‌رسد این عاملی مهم و تعیین‌کننده‌تر است برای این‌که زندگی ما نهایتاً چه چیزی از کار درآید.

🔹بیشترِ آدم‌ها به یک رابطۀ عاشقانه بی‌نظیر فکر می‌کنند اما کم‌تر کسی مایل است بحث‌های طولانی، سکوت‌های عذاب‌آور و جریحه‌دار شدن احساسات را تحمل کند. به همین خاطر تسلیم می‌شوند. تسلیم می‌شوند و برای سال‌ها و سال‌ها از خودشان می‌پرسند «چه می‌شد اگر...؟» تا این‌که «چه می‌شد اگر...؟» تبدیل می‌شود به « دیگر چه؟». و وقتی رأی نهایی دادگاه برای‌شان می‌رسد با خود می‌پرسند «برای چه؟» اگر به خاطر استاندارد‌ها و توقعات کم‌ارزش و سطحی‌شان در بیست سال گذشته نبوده، پس برای چه بوده؟

🔹زیرا شادکامی کشمکش می‌طلبد. شادکامی از دل مشکلات رشد می‌کند و می‌بالد. نهال خوش‌دلی مانند گیاهان خودرو از وسط زمین سبز نمی‌شود. معنا و رضایت حقیقی، جدی و مداوم حاصل انتخاب و دست‌و‌پنجه نرم کردن با کشمکش‌هایمان است. اگر از اضطراب یا تنهایی یا اختلال وسواس رنج می‌برید، یا اگر از این‌که مجبورید صبح زود سر کار بروید کلافه شده‌اید، راه‌حل‌تان پذیرش این مشکلات و درگیری فعال با این تجربه‌های منفی است، نه اجتناب و فرار از آن‌ها.

🔹همه دوست دارند تناسب‌اندام داشته باشند. اما شما به این هدف نمی‌رسید مگر این‌که از درد و فشارِ وقت گذاشتن در یک باشگاه ورزشی استقبال کنید، مگر این‌که با علاقه کالری‌های مصرفی‌تان را محاسبه کنید و زندگی‌تان را به بشقاب‌های کوچک غذا مزین کنید.
آنچه موفقیت شما را تعیین می‌کند این سؤال نیست که «می‌خواهید از چه چیزی لذت ببرید؟» بلکه سؤال درست این است که «می‌خواهید چه رنجی را تحمل کنید؟» راه شادکامی راهی پر از خراب کردن و سرافکندگی و شرمساری است.

🔹باید چیزی را انتخاب کنید. نمی‌توانید یک زندگی بدون رنج داشته باشید. نمی‌شود که دائماً همه‌ چیز گل‌ و بلبل باشد. پرسشِ لذت‌ْ آسان، و تقریباً پاسخ همۀ ما یکسان است.
پرسش مهم‌تر پرسشِ رنج است. دوست دارید چه رنجی را تحمل کنید؟ این سوالاتِ سخت هستند که ارزشمندند و شما را به جایی می‌رسانند. این سوالات هستند که می‌توانند دیدگاه شما و زندگی‌تان را متحول کنند.

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/912

سال‌ها پیش یکی از معلمان‌مان به نقل از کی‌یرکگور می‌گفت آن که نمی‌تواند «کسی» شود، می‌کوشد «چیزی» شود: مدیر، مهندس، دکتر، نقاش، نویسنده، استاد دانشگاه، فیلسوف...
تا اینجایش حرفی حکیمانه و سخنی سزاوار از قهرمانی همچون کی‌یرکگور است. اما اگر یکی پیدا شد که نمی‌خواست حتی کسی شود آن‌وقت چه؟ به گمانم این همان کسی است که خودِ کی‌یرکگور هم با چراغ گِرد شهر به دنبال اوست.

@eudemonia

عکس هم کی‌یرکگور نیست، دیوژن است به همراه سگش.

«هزاران برده را نجات دادم. هزاران دیگر را هم می‌توانستم اگر که خودشان می‌دانستد که برده‌اند.»
هَریِت توُبمَن
Harriet Tubman
مبدع راه‌آهن زیرزمینی؛ سیستم فرار بردگان از اسارت اربابان‌شان در امریکای دوره‌ی برده‌داری

تصویرگر: ویکتُو اِن گآی
Victo Ngai
انتشارات آنگاه
@angahbooks

فلسفه؛ هنر زندگی و مشق مرگ* (۱/۲)
ساموئل لانکار
ترجمۀ محمد معماریان

▪️فلسفه با مشهورترین مرگ در ادبیات غربی زاده شد: مرگ سقراط، که در رسالۀ فایدون ِافلاطون جاودانه شد، رساله‌ای که پایان‌بخشِ سلسله‌ای از گفت‌وگوها بود و روزهای منتهی به محاکمه و اعدام سقراط در آتن را تصویر می‌کرد. بنابه ادعای سقراط، فلسفه یک شیوۀ زندگی بود که مشق مرگ از اجزای اصلی شاکله‌اش بود. فیلسوف یعنی آماده‌ترین شخص برای مرگ، کسی که روحش را تزکیه کرده بود تا، به ‌جای ترس، با امید به استقبال مرگ برود. فلسفه نه شغل، بلکه نوعی زندگی بود، و نه اموری دانشگاهی، که مسائلی وجودی در گرو آن بودند.

▪️در کتاب «جان‌دادن در راه ایده‌ها: حیات پرمخاطرۀ فیلسوفان» کاستیکا براداتان می‌خواهد چشم ناظران مدرن را از فلسفه در قالب دانشگاهی مدرنش به ‌سمت فلسفه در طوفان حیات و خودِ مرگ بچرخاند: به فلسفه در مقام نوعی زندگی، که نوشتن و گفتن فقط جلوۀ ابراز آن‌اند، نه اصلش.

▪️براداتان که استاد دانشگاه، دبیر «لس‌آنجلس ریویو آو بوکز» و نویسنده است، فیلسوف دانشگاهی متعارفی نیست. اگر قرار است فرد را با سبکش بشناسیم، براداتان قلمی روشن، برازنده و آموزنده دارد که به‌سادگی در میان چندین زبان و سنت ادبی و فلسفی می‌گردد؛ او بیشتر شبیه روشنفکران ادبی اروپایی معاصر است تا آنچه در جهان اهل ادب انگلیسی‌زبان یافت می‌شود.

▪️به‌واقع «جان‌دادن در راه ایده‌ها» مانند جستارها و مرورهای براداتان، کتابی است که علاقمندان به پاسکال، مونتنی، نیچه یا کی‌یرکگور از آن لذت خواهند برد: چون این کتاب نه‌ تنها در سبک نگارشش از تفکیک میان ادبیات و فلسفه امتناع می‌کند، بلکه می‌گوید مصداق قدرت فلسفه آنجاست که به خود زحمت می‌دهد با نوشتن به منزلۀ نوعی هنر مواجه شود، و فلسفه را چیزی فراتر از رشته‌ای دانشگاهی بداند.

▪️براداتان بر اساس کارهای پی‌یر اَدو، میشل فوکو و دیگران در دفاع از نگاهی به فلسفه استدلال می‌آورد که آن را کنشی جسمانی می‌داند، نمایشی که از شیوۀ زندگی، تنفس و مرگ‌مان در دنیا تفکیک‌پذیر نیست. او این کنش را در فلاسفه‌ای می‌بیند که مرگشان اوج و عصارۀ فلسفه‌شان بوده، کسانی که مرگشان آخرین و بزرگ‌ترین کردار فلسفی‌شان بوده است: «فراتر از هر چیز دیگر، فلسفه چیزی است که مشق می‌کنید... اگر فلسفه نخواهد حرف‌های میان‌تُهی باشد، باید از آزمون زندگی سربلند بیرون آید». مسئلۀ فلسفه، به قول براداتان، صحبت یا نوشتن نیست، بلکه «تصمیمی است برای به میدان آوردنِ جسم».
(منبع: سایت ترجمان)

*عنوان از من است. این مضمون را پیش‌تر در این یادداشت آورده‌ام (ب.ع.)

@eudemonia