«هزاران برده را نجات دادم. هزاران دیگر را هم می‌توانستم اگر که خودشان می‌دانستد که برده‌اند.»
هَریِت توُبمَن
Harriet Tubman
مبدع راه‌آهن زیرزمینی؛ سیستم فرار بردگان از اسارت اربابان‌شان در امریکای دوره‌ی برده‌داری

تصویرگر: ویکتُو اِن گآی
Victo Ngai
انتشارات آنگاه
@angahbooks

فلسفه؛ هنر زندگی و مشق مرگ* (۱/۲)
ساموئل لانکار
ترجمۀ محمد معماریان

▪️فلسفه با مشهورترین مرگ در ادبیات غربی زاده شد: مرگ سقراط، که در رسالۀ فایدون ِافلاطون جاودانه شد، رساله‌ای که پایان‌بخشِ سلسله‌ای از گفت‌وگوها بود و روزهای منتهی به محاکمه و اعدام سقراط در آتن را تصویر می‌کرد. بنابه ادعای سقراط، فلسفه یک شیوۀ زندگی بود که مشق مرگ از اجزای اصلی شاکله‌اش بود. فیلسوف یعنی آماده‌ترین شخص برای مرگ، کسی که روحش را تزکیه کرده بود تا، به ‌جای ترس، با امید به استقبال مرگ برود. فلسفه نه شغل، بلکه نوعی زندگی بود، و نه اموری دانشگاهی، که مسائلی وجودی در گرو آن بودند.

▪️در کتاب «جان‌دادن در راه ایده‌ها: حیات پرمخاطرۀ فیلسوفان» کاستیکا براداتان می‌خواهد چشم ناظران مدرن را از فلسفه در قالب دانشگاهی مدرنش به ‌سمت فلسفه در طوفان حیات و خودِ مرگ بچرخاند: به فلسفه در مقام نوعی زندگی، که نوشتن و گفتن فقط جلوۀ ابراز آن‌اند، نه اصلش.

▪️براداتان که استاد دانشگاه، دبیر «لس‌آنجلس ریویو آو بوکز» و نویسنده است، فیلسوف دانشگاهی متعارفی نیست. اگر قرار است فرد را با سبکش بشناسیم، براداتان قلمی روشن، برازنده و آموزنده دارد که به‌سادگی در میان چندین زبان و سنت ادبی و فلسفی می‌گردد؛ او بیشتر شبیه روشنفکران ادبی اروپایی معاصر است تا آنچه در جهان اهل ادب انگلیسی‌زبان یافت می‌شود.

▪️به‌واقع «جان‌دادن در راه ایده‌ها» مانند جستارها و مرورهای براداتان، کتابی است که علاقمندان به پاسکال، مونتنی، نیچه یا کی‌یرکگور از آن لذت خواهند برد: چون این کتاب نه‌ تنها در سبک نگارشش از تفکیک میان ادبیات و فلسفه امتناع می‌کند، بلکه می‌گوید مصداق قدرت فلسفه آنجاست که به خود زحمت می‌دهد با نوشتن به منزلۀ نوعی هنر مواجه شود، و فلسفه را چیزی فراتر از رشته‌ای دانشگاهی بداند.

▪️براداتان بر اساس کارهای پی‌یر اَدو، میشل فوکو و دیگران در دفاع از نگاهی به فلسفه استدلال می‌آورد که آن را کنشی جسمانی می‌داند، نمایشی که از شیوۀ زندگی، تنفس و مرگ‌مان در دنیا تفکیک‌پذیر نیست. او این کنش را در فلاسفه‌ای می‌بیند که مرگشان اوج و عصارۀ فلسفه‌شان بوده، کسانی که مرگشان آخرین و بزرگ‌ترین کردار فلسفی‌شان بوده است: «فراتر از هر چیز دیگر، فلسفه چیزی است که مشق می‌کنید... اگر فلسفه نخواهد حرف‌های میان‌تُهی باشد، باید از آزمون زندگی سربلند بیرون آید». مسئلۀ فلسفه، به قول براداتان، صحبت یا نوشتن نیست، بلکه «تصمیمی است برای به میدان آوردنِ جسم».
(منبع: سایت ترجمان)

*عنوان از من است. این مضمون را پیش‌تر در این یادداشت آورده‌ام (ب.ع.)

@eudemonia

فلسفه؛ هنر زندگی و مشق مرگ* (۲/۲)
ساموئل لانکار
ترجمۀ محمد معماریان

▪️اگر فلسفه مطابق استدلال قدرتمند اَدو و دیگران (که اکنون براداتان را هم شامل می‌شوند) یک شیوۀ زندگی باشد، آنگاه فلسفی‌نویسی مسئله‌ای هنری خواهد بود؛ و چرا نباید عمدۀ آن را نوعی از ادبیات دانست؟ یعنی هنر کمک به همگان برای کشف چیزی معنادار و مهم دربارۀ معنای انسان‌بودن. اگر مسیر دانشگاهی‌شدن همواره با کتاب‌هایی خوش‌تألیف مانند «جان‌دادن برای ایده‌ها» هموار می‌شد، بحثی نمی‌ماند که دانشگاهیان به چه درد حیات عمومی می‌خورند یا چرا علوم‌انسانی مهم است.

▪️چنانکه اکنون برای هر ناظر علاقه‌مندی روشن است، در آن هنگام برای همگان روشن می‌شد که هر مناظره یا مباحثۀ هوشمندانه‌ایْ تجسم ارزش علوم‌انسانی و اهمیت فلسفه در مقام یک شیوۀ زندگی است. خوب اندیشیدن، شناختن خویشتن، پذیرفتن جهل و محدودیت خود، و زیستنِ حقیقتی که بدان معترف‌ایم؛ این‌ها گزینه‌هایی انتخابی نیستند، بلکه شاکلۀ خوب زیستنِ انسان‌اند. بخش زیادی از جنون و رنج‌مان ناشی از ناکامی در این کارهاست.

▪️عجیب است که از سیاستمداران بیشتر از فلاسفه تقاضا داریم حرفشان با زندگی‌شان بخواند. ولی همان‌طور که براداتان به‌وضوح نشان می‌دهد، چه بخواهیم چه نخواهیم، تمجید و جایگاه ویژه‌ای برای کسانی مانند سقراط، گاندی، توماس مور یا مارتین لوتر کینگ قائل‌ایم، افرادی که زندگی و حرفشان تقویت‌کنندۀ یکدیگر بوده‌اند: خشونتی که بر آن‌ها روا داشته می‌شد انگار دعوت‌شان می‌کرد تا با شهادت تنِ جاندارشان به مصاف یک استدلال خطا و خشن بروند، و این فی‌نفسه نشانۀ پایبندی به اصولی بود که از استخوان در تن‌شان ریشه‌دارتر بود و تهدید کلمات، مشت‌ها یا شعله‌ها لرزه بر اندامش نمی‌انداخت.

▪️ولی اگر فلسفه را چنان که بوده است جدی بگیریم (و تردیدی نیست که فلسفۀ دانشگاهیِ محض یک بدعت تاریخی است و نمی‌تواند شواهد فراوانی را نقض کند که می‌گویند فلسفه، زیستن یک زندگی در پی حکمت بوده و هست) و آن را شکلی از هنر یعنی هنر زندگی بپنداریم، آنگاه امکان جدیدی ظهور می‌کند: می‌توانیم از آن چشم‌انداز ناسازگار و رقیب که فلسفه را رشته‌ای دانشگاهی میان سایر رشته‌ها می‌داند بگذریم (شکر و سپاس از آن رشته به‌جای خود، اما نمی‌تواند مدعی انحصار بر این واژه یا تاریخش باشد؛ که در این صورت طبعاً سؤال پیش می‌آید: به چه دردی می‌خورد؟)، و با زندگی به مثابۀ یک اثر هنریِ در حالِ شکل‌گیری برخورد کنیم.

▪️هنر مستلزم انضباط، تمرین، و به تعبیر نیچه تمکین طولانی در یک مسیر است. خواه به قول براداتان نیازمند مرگِ بدون جاوادنگی باشیم تا به زندگی‌مان معنا بدهیم، یا به قول بسیاری از فلاسفۀ دینی و باستانی بتوانیم ابدیّت را ورای مرگ هدف بگیریم، می‌توانیم همگی توافق کنیم که هنر زندگی به یک‌جور مشق مرگ نیاز دارد، یعنی کودکانه است آن شیوۀ زندگی که حتی نگاه خیرۀ خاتمۀ ناگزیرش را تاب نمی‌آورد.

آنچه خواندید بخش‌های منتخبی بود از معرفی کتاب «جان دادن در راه ایده ها»
متن کامل:
http://tarjomaan.com/barresi_ketab/9098/

*عنوان از من است. این مضمون را پیش‌تر در این یادداشت آورده‌ام (ب.ع.)

@eudemonia

«آموزش ذهن بدون آموزش قلب، به‌هیچ‌وجه آموزش نیست.»
ارسطو

کانال تلگرام انتشارات آنگاه
@angahbooks

هر کی باید به خودش جوابگو باشه
اینکه میرم استادیوم یا نه
اینکه می‌فهمم یه جاهایی دارم زور میگم یا نه
اینکه حاضرم سهم‌الارث مساوی با خواهرم ‌بگیرم یا نه
اینکه از ناخودآگاه پرورش‌یافته در جامعه‌ای با تفکر سنتی به نفع خودم استفاده می‌کنم یا نه
اینکه اصلا واقعا باور دارم که برابرم با خواهرم، مادرم، همسرم و زنان و مردان دیگر این دنیا یا نه
باید به خودم جواب بدم
شب قبل از خواب
همونجا که ذهن نمی‌ذاره بخوابی تا بهش راست نگی
اینکه جوابشو موکول می‌کنی به بعد یعنی یه جای کار می‌لنگه
یعنی جواب دادی بهش، خودتم می‌دونی
هر چقدر هم اینجا فریاد بزنم حمایت از انسانیت رو
باید به خودم جوابگو باشم
هر کی باید به خودش جوابگو باشه
به گمان من
-----
آنوقت شاید آدم‌هایی که در تمام طول تاریخ به هر شکلی سوخته‌اند
-چه تن و چه روح‌شان-
بیهوده نسوخته باشند
یعنی نشوند نماد دو، سه روز هیاهو برای آرامش وجدان‌ ما
یعنی بشوند آغاز یادآوری
"یادآوری"
-که من نشوم دلیل اشکِ به حق دیگری-
----
انسانیت مشروط به منفعت نیست
سیاه و سفید و زن و مرد و کوچک و بزرگ ندارد
حق، حق است
و آدم‌ها تنها به مهر از هم برترند
---
به خودم یادآوری می‌کنم
زیاده‌گویی کردم، ببخشید.

(از صفحهٔ اینستاگرامی shahinmung)

@eudemonia

🌀 دورهمی‌های کتاب کرگدن (۲)

می‌خواهیم هر دو ماه در کافه‌گالری ۱۹۳۰ دور هم جمع شویم و با محوریت یکی از کتاب‌های نشر کرگدن گپ بزنیم.

شما هم تشریف بیاورید و ساکت ننشینید!

دورهمی دوم، هم‌زمان با چاپ دوم کتاب:

📘 سه فلسفهٔ زندگی

👥 با حضور دکتر لیلا هوشنگی و دکتر حسین خندق‌آبادی

⏰ دوشنبه ۲۵ شهریور، ساعت ۵ تا ۶:۳۰ عصر

📍 کافه‌گالری ۱۹۳۰: خ جمالزاده شمالی، نرسیده به چهارراه نصرت، خ طوسی، کوچه شیوا، پلاک ۱۳

🦏 @kargadanpub

– آیا حیوانات کم‌تر از ما انسان‌ها رنج و درد می‌کشند و، نتیجتاً، رنج آن‌ها کم‌اهمیت‌تر از رنج ما است؟
[ #در_باب_حیوانات – ٢ ]

– «برای من روشن و بدیهی نیست که در مورد احساس رنج و درد... انسان‌ها توانایی و استعداد بیشتری داشته باشند. می‌دانیم که حیواناتِ غیرانسان در برخی از حواس تیزتر و حساس‌تر از انسان‌ها هستند. عقاب‌ها توانایی بینایی قوی‌تری دارند، سگ‌ها حس بویایی تیزتری دارند و مانند این‌ها. اصلاً ناممکن نیست که حیوانات، چون باید با جهان در تماس نزدیک باشند، توانایی احساس دردی برابر یا حتی قوی‌تر از ما داشته باشند. نباید این را به عنوان قاعده‌ای دم‌دستی بپذیریم که انسان‌ها همیشه بیش از حیوانات رنج می‌کشند، و قطعاً چنین نیست که رنج انسان‌ها اهمیت بیش‌تری داشته باشد.»

بفرمایید فلسفه! (١) | دیوید ادموندز، نایجل واربرتن | میثم محمدامینی | از مصاحبه با با پیتر سینگر، در مورد حیوانات

#فنجان_اخلاق

کارزارِ ۱۰۰ چیز –نه بیشتر!

«من چطوری می‌تونم تقریبا از همه‌چیز خلاص شم، زندگی‌ام رو بازسازی کنم، و روح‌ام رو دوباره به‌دست بگیرم؟»
(کتابی از دِیوْ برونو)

[تعمق‌های برونو در باره‌ی پالوده‌گیِ آهسته و پیوسته‌ی‌ خود، فرقه‌ای درست کرده با پیروانی آن‌لاین، الهام‌بخشِ دیگران به سوی زیستنی بی‌"آت‌وآشغال" – مجله‌ی تایم]
===========
پس‌نوشتِ گاه‌فرست:
در این کارزار، «۱۰۰ چیزِ» ضروریِ زندگی‌ات را فهرست می‌کنی و از دستِ بقیه هم به طریقی خودت را راحت می‌کنی.
خِلاص!

کاش یکی از بزرگوارانِ آگاه و متعهدِ تولیدِ پوشاک در ایران پیدا بشه و این متنِ فارسی رو با طرحی مشابه اصل (چون جهانی است)، بر روی تی‌شرت هایی نقش بیندازد.

و کاش مترجمی باوجدان و باپشتکار هم، خودِ کتاب را ترجمه کند و بدهد به دستِ خانم‌های بزرگوارِ خانه‌دار (تا زندگی و رفت‌و روبِ‌شون سبک‌تر بشه) و به زنانِ فقیر و غنی در شهر و روستا.

لازم نیست دستِ سواددارهای حرفه‌ای برسه. چون فوری تبدیل‌اش می‌کنند به سمینار و تزِ دکترا و بخشنامه و نان‌وآب و شهرت.

اما خانومای خونه!
اونا منفعت‌شون رو از هر کسِ دیگه‌ای بهتر می‌شناسن!


کانال گاه فرست

کانال آهستگی سادگی

اگر«دیگران را از اشتباه درآوردن» شغل سازمانی تان نیست و بابتش حقوق و اضافه کار و بیمه و بازنشستگی نمی گیرید، بنظرم در اولین فرصت، از سون از پاسیبل، رهایش کنید برود پی کارش.

@mashghesiah

برای خودتان مراسم ختم بگیرید!

یکی از مولفه‌های رویکرد پذیرش و پایبندی(اکت) شفاف‌سازی #ارزش‌هاست، و یکی از راه‌های پیشنهادشده برای انتخاب ارزش‌ها، آزمایش فکریِ «شرکت در مراسم تدفین خود» است.

این آزمایش فکری در بیش‌ترِ کتابهای اکت آمده است و به طور خلاصه می‌گوید تصور کنید که مرده‌اید ولی به‌نحوی مافوق‌طبیعی در مراسم ختم‌تان حضور دارید. سوالی که می‌تواند به مشخص کردن ارزش‌های بنیادی شما کمک کند این است که در چنین مراسمی دوست دارید حاضران دربارۀ شما و این‌که زندگی‌تان را صرف چه کردید یا چگونه آدمی بودید، چه بگویند؟ (با فرض این‌که خبری از تعارفات مرسوم در مجالس ختم نیست و حاضران حقیقت را خواهند گفت).
جواب این آزمایش فکری می‌تواند به شخص در تعیین مسیر زندگی‌اش کمک کند...
🔹🔹🔹
حال این آزمایش خیالی، شاید به شکلی کمیک، صورت واقعی به خود گرفته و در بعضی کشورها شما می‌توانید با برگزاری مراسم ختم خود و حتی خوابیدن در تابوت تجربۀ عجیبی را از سر بگذرانید.

از متن:
برگزاری مراسم خاکسپاری"صوری" به شما کمک می‌کند تا دیدگاه تازه‌ای به زندگی پیدا کنید، با مرگِ ناگزیر رو‌‌به‌رو شوید و برای کسانی که مبتلا به بیماری‌های درمان‌ناپذیر هستند فرصتی است برای وداع با کسانی که دوست‌شان می‌دارند و البته شنیدن همهٔ آن گفته‌های زیبایی که ممکن است آدم‌ها پس از مرگ شما بر زبان بیاورند.

برگزاری مراسم خاکسپاری در هنگام زندگی در کرهٔ جنوبی و هم‌چنین ژاپن (که به آن شیازنزو می‌گویند) مرسوم است و برگزار می‌شود. آیا علاقهٔ ما به برگزاری چنین مراسمی نشانه‌ای از تغییر نگرش ما به تابو بودن مرگ است؟ اگر چنین باشد اتفاق مثبتی برای سلامت روانی افراد است، در پژوهشی که در سال ۲۰۰۹ انجام شد دریافتند که روزانه ۵ دقیقه فکر کردن به مرگ، فقط برای یک هفته، افکار افسردگی‌آور را از ما دور می‌کند.

@eudemonia

متن کامل:
https://www.bbc.com/persian/magazine-49044198

وقتی کمانگیر برای هیچ جایزه‌ای تیر افکنَد
مهارتش کامل است
اگر برای مدال برنجی تیر افکند
از پیش دستپاچه است
اگر برای مدال طلا تیر افکند
هوش از سرش پریده
چشمانش نبیند یا دو تا بیند
مهارتش همان است
ولی جایزه در وجودش نفاق افکنده
بیشتر در اندیشه جایزه باشد
نه تیراندازی
و نیاز به پیروزی
توانش را ذلیل سازد

این کتاب بی فایده است(آموزه‌های جوانگ زه)، توماس مرتون

@mashghesiah

مهترین عامل برای رشد واقعی این است که بفهمی تو صدای درون سرت نیستی. تو کسی هستی که صدا را می‌شنوی. @mindfulliving

درخت، کی درخت‌تر است؟

عباس کیارستمی

گزیده‌ای از سه کتاب ایوب، جامعه و غزل غزل‌ها
مربوط به دومین دورهمی کتاب کرگدن، کتاب سه فلسفه زندگی، با حضور دکتر لیلا هوشنگی و دکتر حسین خندق‌آبادی، دوشنبه ۲۵ شهریور ۹۸

@kargadanpub

ترسهايي كه با آنها رو به رو نمي شويم به محدوديت هاي ما تبديل مي شوند
@forgivenesstherapyiran

کین‌توزان و بزرگ‌منشان

▪️انسان بزرگ‌منش(شریف) با خویش با اعتماد و صداقت زندگی می‌کند، حال آنکه انسان کین‌توز با خویش نه روراست است و نه صاف‌و‌ساده، نه صادق است و نه بی‌شیله‌پیله. روح او لوچ است، روح او دلبستۀ نهان‌خانه‌ها، راه‌های مخفی و درهای پشتی است؛ هر چیز یواشکی وسوسه‌اش می‌کند، هر چیز نهان را دنیای خود، امنیت خود و خوراک خود می‌پندارد؛ می‌داند که چگونه ساکت بماند، چگونه از یاد نبرد، چگونه انتظار بکشد، چگونه به‌طور موقت خود را خوار و حقیر سازد.

▪️نژادی از این قسم مردان کین‌توز بی‌شک سرانجام از هر نژاد بزرگ‌منشی باهوش‌تر می‌شود؛ کین‌توزان همچنین بسیار بیش‌تر از بزرگ‌منشان برای باهوش‌بودن ارزش قائل می‌شوند؛ یعنی به عنوان مهم‌ترین شرط بقا؛ حال آن‌که نزد انسان‌های بزرگ‌منش و شریف‌تر، باهوش بودن ممکن است به‌سادگی رنگ‌‌وبوی خفیفی از تجمل و ظرافت طبع پیدا کند- زیرا برای ایشان زیرکی و باهوش بودن اصلاً به اندازۀ عملکرد کامل غریزه‌های حکم‌فرمای ناخودآگاه اهمیت ندارد یا حتی به اندازۀ بی‌فکری و نسنجیدگی و شاید به اندازۀ بی‌پروایی و بی‌باکی خواه در برابر خطر خواه در برابر دشمن، یا به اندازۀ تکانه‌های وجدآمیزِ خشم، عشق، حق‌شناسی، احترام و انتقام، تکانه‌هایی که جان‌های شریف همیشه یکدیگر را از طریق آن‌ها به جا می‌آورند.

(از «تبارشناسی اخلاق» نیچه، درس‌های نیچه برای زندگی، ترجمۀ صالح نجفی)
https://t.me/eudemonia

جلسه بررسی و نقد کتاب «فلسفه ای برای زندگی»
نوشته ویلیام اروین

مشهد- موسسه فردای پارس

سخنران: #دکتر_محمود_مقدسی

اپیزود اول: خلاصه کتاب فلسفه‌ای برای زندگی نوشته ویلیام اروین با ترجمه محمود مقدسی.

درباره اپیزود: ما در این کتاب با فلسفه رواقی آشنا میشیم، نویسنده قصد داره از آموزه‌های این فلسفه‌ی قدیمیِ یونانی و رومی برای کمک به انسان مدرن امروزی استفاده کنه. راهکارهایی برای رسیدن به آرامش، مواجهه با اتفاقات ناگوار و مقابله با خشم و اندوه و ماتم ارائه میده و در آخر کتاب تجربه‌های خودش رو در پیاده کردن این فلسفه تو زندگیش بیان می‌کنه.

راه‌های دسترسی به پادکست:
شما می‌تونید خلاصه این کتاب رو از روش‌های زیر بشنوید:
Castbox: bit.ly/2Ta4qUR
iTunes: apple.co/2CyEL2E
Google: bit.ly/3031Xzr
Website: https://epitomebooks.ir

متن قسمت اول: http://bit.ly/2ktg1mm

موسیقی‌های قسمت اول: http://bit.ly/2kYgqgK

من در پادکست @epitomebooks خلاصه‌ی کتاب‌هایی که می‌خونم و دوست دارم رو تعریف می‌کنم.