مهترین چیز این است که دریابی مهمترین چیز چیست.

@mindfulliving

#در_دست_آماده‌سازی

از کتاب «فضایل اجتماعی»
#آلن_دوباتن
ترجمۀ #یاسر_پوراسماعیل

درست همان‌طور که ساحلِ رودخانه، درخت یا قاصدک هیچ‌وقت کسل‌کننده نمی‌شوند، هیچ آدمی هم ممکن نیست ذاتاً کسل‌کننده باشد. جانداری که انسان‌اش می‌نامیم اگر صاف و ساده باشد و حیله و نیرنگ را کنار بگذارد، در ذات خود همیشه جالب است. وقتی کسی را کسل‌کننده می‌دانیم، منظورمان این است که شهامت یا تمرکزِ سخن گفتن از حال‌وهوای درونیِ خودش را نداشته است. در مقابل، وقتی می‌توانیم بگوییم واقعاً چگونه و چه می‌خواهیم، غبطۀ چه چیزهایی را می‌خوریم، در حسرتِ چه چیزهایی هستیم، چه غصّه‌هایی در دل‌مان داریم و چه رؤیاهایی در سر می‌پرورانیم، همیشه جذّاب به نظر می‌آییم. کسی که اطلاعات و داده‌هایی واقعی بازیافته باشد دربارۀ این‌که وجود داشتن چگونه چیزی است، بی‌گمان دستمایه‌هایی برای جذب دیگران در اختیار خواهد داشت. آدم جالب کسی نیست که اتّفاقاتِ مشخّصاً و ظاهراً جالبی برای‌اش پیش آمده، کلِّ دنیا را گشته، با شخصیت‌های مهم ملاقات کرده یا در رویدادهای ژئوپلیتیکِ بزرگ حضور داشته است. کسی نیست که مثل آدم‌های فرهیخته دربارۀ موضوعات فرهنگی، تاریخی یا علمیِ سنگین حرف می‌زند. آدم جالب کسی است که به شنونده‌ای خودآگاه و پرتوجّه بدل شده است؛ در کمال صداقت و امانت لرزه‌های ذهن و قلب‌اش را گزارش می‌دهد و، از این رهگذر، می‌تواند گزارش‌هایی دقیق از اندوه، هیجان و غرابتِ زنده بودن در اختیارمان بگذارد.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه: #بابک_عباسی

مهم است که انتظاری نداشته باشی و هر تجربه‌ای را، از جمله تجربه‌های منفی را، تنها گامهایی در مسیر بدانی و به رفتن ادامه بدهی.

@mindfulliving

کمی آهسته‌تر زیبا*
(پرونده‌ای در ستایش آهستگی)

دور و برمان را کارهایی پر کرده که موعد تحویلشان نزدیک است و باید هرچه سریع‌تر تمامشان کنیم و البته انواع و اقسام مزاحمت‌ها و سروصداهایی که حواسمان را از انجام آن کارها پرت می‌کند.

*ترانه‌ای از گروه «دنگ شو»
@eudemonia

http://tarjomaan.com/report/9106/

در گشادِ عقده‌ها گشتی تو پیر، عقدۀ چندی دگر بگشاده گیر
عقده‌ را بگشاده گیر ای منتهی، عقدۀ سخت است بر کیسۀ تهی
حل این اِشکال کن گر آدمی، خرج این کن دم اگر آدم‌دمی
عقده‌ای کآن بر گلوی ماست سخت، که بدانی که خسی یا نیکبخت

#مولانا (با اندکی جابه‌جایی در ابیات)

@eudemonia

#از_چیزهای_دیگر
ـــــــــــــــــــــــ
با او گریستم.

وقتی به شعر معاصر نگاه می‌كنم، مخصوصاً در این جا كه هیچ كتابی و جُنگی و سفینه‌ای هم در اختیار من نیست، شاعران در برابرم در چند صف قرار می‌گیرند:

یک صف، صفِ شاعرانی است كه من با آنها گریسته‌ام ؛ مثل گلچین گیلانی، حمیدی شیرازی، شهریار، لاهوتی، عارف قزوینی و چند تنِ دیگر.

یک صف، صفِ گویندگانی است كه با آنها شادمانی داشته‌ام و خندیده‌ام، نه بر آنها كه با آنها و بر زمانه و تاریخ و آدم‌هایِ مسخرهٔ روزگار از سیاستمدارِ خائن تا زاهدِ ریاكار و همهٔ نمایندگانِ ارتجاع و دشمنانِ انسانیت؛ شاعرانی مثل سیداشرف، ایرج، عشقی، روحانی، و افراشته و بهروز و چند تنِ دیگر.

یک صف، صفِ شاعرانی است كه شعرشان مثل چتری است كه روی سرت می‌گیری تا از رگبارِ لجنی كه روزگار بر سر و روی آدمیزادان پشنگ می‌كند، خود را محافظت كنی، مثل شعرهای بهار و پروین و عقابِ خانلری و شعر چند تن دیگر.

یک صف هم صفِ شاعرانی است كه به تحسین سر و وضعِ هنرشان یا بعضی لحظه‌ها و تجربه‌های خصوصی‌شان می‌پردازی، مثل تولّلی (در بافت تاریخی «رها»)، سپهری (در حجم سبز)، فروغ (در تولدی دیگر)، و بعضی كارهای كوتاه و ژرف نیما.

یک صف هم صفِ شاعرانی است كه هر وقت نامشان را می‌شنوی یا دیوانشان را می‌بینی، با خودت می‌گویی: حیف از آن عمر كه در پای تو من سر كردم.

یک «صف یک نَفَره» هم هست كه ظاهراً در میان معاصران «دومی» ندارد و آن صف مهدی اخوان ثالث است، كه از بعضی شعرهایش در شگفت می‌شوی. من از شعر بسیاری ازین شاعران، كه نام بردم، لذت می‌برم ولی در شگفت نمی‌شوم؛ جز از چند شعر اخوان، مثل «آنگاه پس از تندر»، « نماز» و «سبز».

فریدون مشیری در نظر من، در همان صف شاعرانی است كه من با آنها گریسته‌ام. شاعرانی كه مستقیماً با عواطف آدمی سروكار دارند، من بارها با شعر گلچین گیلانی گریسته‌ام، با شعر شهریار گریسته‌ام. با شعر حمیدی گریسته‌ام و با شعر مشیری نیز. شعری كه او در تصویر یاد كودكی‌های خویش در مشهد سروده است و به جست و جوی اجزایِ تصویرِ مادرِ خویش است كه در آینه‌های كوچک و بی‌كران سقف حرم حضرت رضا تجزیه شده، و او پس از پنجاه سال و بیش‌تر به جست و جوی آن ذرّه‌هاست. همین الان هم كه بندهایی از آن شعر از حافظه‌ام می‌گذرد، گریه‌ام می‌گیرد؛ شعر یعنی همین و لاغیر.

از كاتارسیس Catharsis ارسطویی تا برجسته‌سازی Foregrounding صورت‌گرایان، همه همین ‌حرف را خواسته‌اند بگویند. اگر بعضی از ناقدانِ وطنی نخواسته‌اند این را بفهمند خاک برسرشان!

فریدون در همهٔ دوره‌های عمر شاعری‌اش، از نظرگاه من، در همین صف ایستاده است و هرگز نخواسته است صفش را عوض كند. اصلاً چرا عوض كند؟ مگر نگفته‌اند كه الذّاتی لایُعَلّل و لا‌یُغَیَّر.
یكی از نخستین شعرهایی كه از فریدون در نوجوانی خواندم و مرا به گریه واداشت، شعری بود كه عنوان آن را اكنون به یاد ندارم و بدین‌ گونه آغاز می‌شد:

ای همه گل‌های از سرما كبود
خنده‌هاتان را كه از لب‌ها ربود

در "سخن" سال های ۳۵– ۱۳۳۴ به نظرم چاپ شده بود و این تاثیر و تأثّر تا آخرین كارهای او، همچنان ادامه داشته است.
نمی‌گویم هر شعری كه از او خوانده‌ام حتماً متأثّر شده‌ام و حتماً گریسته‌ام، ولی تاثیری كه بعضی از شعرهای او به‌خصوص شعرهای كوتاه او در طول سالها، بر من داشته است، ازین‌ گونه بوده است: عاطفی و ساده، بی‌پیرایه‌ و مهربان.

البته گاهی «ساختمان شعر» یا «زبان شعر» یا نوع «تصویرها» یا «رابطهٔ حجم پیام و ظرفیت شعر» در تمام اجزا ممكن است با سلیقهٔ كنونی من تطبیق نكند. به دَرَک كه نمی‌كند. مگر من كه هستم؟ ده‌ها هزار نفر شعر او را می‌خوانند و با شعر او همدلی دارند. من درین میان نباشم چه خواهد شد؟ به قول عین‌القضات همدانی: «از باغ امیر، گو خلالی كم گیر!»
او یکی از نگاهبانانِ حرمتِ زبانِ پارسی و ارزش‌های ملی ماست. من نیز از این راه دور به او و همهٔ عاشقانِ ایران، سلام می‌فرستم.

توکیو، آذر ۷۷
محمدرضا شفیعی کدکنی

(فریدون مشیری،
۳۰ شهریور ۱۳۰۵
۳ آبان ۱۳۷۹)

@eudemonia

#از_چیزهای_دیگر

از این پس در کانال «خوب زیستن» بخش جدیدی خواهیم داشت با عنوان «از چیزهای دیگر» (که با همین هشتگ مشخص خواهد شد). این مطالب یا، به قول بعضی دوستان، فرسته‌ها چیزهایی هستند که هرچند ربط صریح و مستقیمی به روال معمول کانال ندارند، در معنایی وسیع‌، و حتا شاید دقیق‌تر، به خوب زیستن ربط دارند، چیزهایی که دوست دارم با شما در میان بگذارم: از ادبیات، تاریخ، سیاست،... از چیزهای دیگر.

از این‌که #خوب_زیستن را دنبال می‌کنید ممنون‌ام.

@eudemonia

اپیزود هفدهم: خلاصه کتاب «اینترنت با مغز ما چه می‌کند؟» نوشته نیکلاس کار با ترجمه محمود حبیبی.

درباره اپیزود: مک‌لوهان که مجلس‌گرم‌کن خوبی هم بود، استعداد خوبی تو ساختن جملات قصار داشت، یکی از این جملات قصار مک‌لوهان که خیلی سر زبون‌ها هم افتاد این بود: «رسانه همان پیام است.» نکته‌ای که اغلب درباره این جمله قصار فراموش میشه اینه که مک‌لوهان فقط درباره قدرت دگرگون کننده‌ی فناوری‌های ارتباطی جدید صحبت نمی‌کرد بلکه درباره خطرات این قدرت هم به ما هشدار می‌داد. مک‌لوهان معتقد بود که هروقت رسانه‌ی جدیدی ظهور می‌کنه، مردم ابتدا اسیر محتوایی میشن که این رسانه در اختیارشون میذاره مثل خبرهایی که تو روزنامه می‌خونن، یا موسیقی‌هایی که از رادیو می‌شنون یا برنامه‌هایی که تو تلویزیون می‌بینن.

متن پادکست:
http://bit.ly/2l84sRR
موسیقی پادکست:
http://bit.ly/2lbwsEn

راه‌های دسترسی به پادکست:
Castbox: bit.ly/2Ta4qUR
iTunes: apple.co/2CyEL2E
Google: bit.ly/3031Xzr
Website: https://epitomebooks.ir

من در پادکست @epitomebooks خلاصه‌ی کتاب‌هایی که می‌خونم و دوست دارم رو تعریف می‌کنم.

«اگر از شما بپرسم «از زندگی چه می‌خواهید؟» و شما جواب بدهید «می‌خواهم خوشبخت باشم و خانواده‌ی خوبی داشته باشم و یک شغل عالی»، جواب شما آن‌قدر کلیشه‌ای و پیش‌پاافتاده است که در واقع هیچ معنایی ندارد. همه‌ی آدم‌ها از چیزی که حس خوبی می‌دهد لذت می‌برند. همه یک زندگی مرفه و با فراغِ بال می‌خواهند، اینکه عاشق بشوند و رابطه‌ی زناشویی معرکه‌ای داشته باشند. خوش‌تیپ و محبوب و پولدار باشند. آن‌قدر مورد احترام و جذاب باشند که وقتی وارد اتاقی می‌شوند آدم‌ها مثل رود نیل شکافته شوند.
معلوم است، همه این را می‌خواهند. خواستنش آسان است.
اما پرسش مهمتر، پرسشی که کمتر کسی در زندگی به آن توجه می‌کند، این است که «چه رنجی را در زندگی می‌خواهید؟ مایل‌اید در زندگی با چه چیزی دست‌وپنجه نرم کنید؟» زیرا به نظر می‌رسد این عاملی مهم و تعیین‌کننده‌تر است برای اینکه زندگی ما در نهایت چه چیزی از کار درآید....

آنچه موفقیت شما را تعیین می‌کند این پرسش نیست که «می‌خواهید از چه چیزی لذت ببرید؟» بلکه پرسش درست این است که «می خواهید چه رنجی را تحمل کنید؟» راه شادکامی راهی پر از خراب کردن و سرافکندگی و شرمساری است.
باید چیزی را انتخاب کنید. نمی‌توانید یک زندگی بدون رنج داشته باشید. نمی‌شود دائماً همه چیز گل و بلبل باشد. پرسشِ لذت، آسان است، و تقریباً پاسخ همه‌ی ما یکسان است.
پرسش مهم‌تر، پرسش رنج است. دوست دارید چه رنجی را تحمل کنید؟ این پرسش‌های سخت هستند که ارزشمندند و شما را به جایی می‌رسانند.»

(از:
هنر ظریف بی‌خیالی، نوشته‌ی مارک مَنسون، ترجمه رشید جعفرپور، ویراسته‌ی بابک عباسی، نشر کرگدن، چاپ چهارم، ۱۳۹۸)

«پانزده سال پیش مراجعی داشتم که در گروه حمایتی معتادان اچ آی وی مثبت شرکت می کرد. او پس از ده سال زندگی در خیابانهای سن فرانسیسکو به عنوان تن فروش، دزد و معتاد به هروئین نزد من آمد. سازمان حمایت از کودکان دو فرزندش را به دلیل عدم توانایی اش در مراقبت از آنها برای همیشه از او گرفته بود. اوایل دهه نود میلادی بود و بیماران مبتلا به ایدز شانس زیادی برای زنده ماندن نداشتند. تقریباً در گروه کسی نبود که تباهی و مرگ تعدادی از دوستانش را ندیده باشد. در آن زمان داروی ضد بیماری ایدز تولید میشد، اما هنوز هیچ یک از داروهای ضدویروس جدیدتر و مؤثرتر ساخته نشده بودند.
از همان جلسۀ اول میتوانستم در او شوق عمیقی را ببینم. میتوانستم کسی را ببینم که سالها پیش، آینده ای بهتر - و چیزی بیشتر - برای خود تصور میکرده است. خبری از آن چیز بیشتر نشد، اما بارقۀ این شوق همچنان باقی ماند. انسان موجود شگفت انگیزی است.
ترغیب شدم به آن شوق پاسخ دهم. به او گفتم که اگر بخواهد میتوانم کمکش کنم در شهر رینو سرپناهی پیدا کند، راه و رسم مراقبت از خودش را بیاموزد و زندگی نسبتاً راحتی برای خود دست و پا کند. آن زمان مبارزه با ایدز تازه شروع شده بود. مردم از آن وحشت داشتند. حتی کسانی که در این زمینه اطلاعاتی داشتند هنگام در آغوش کشیدن مبتلایان به ایدز خود را کمی جمع میکردند. اعضای گروه میتوانستند آنرا حس کنند.
به مراجعم گفتم که میتواند کار دیگری هم بکند. در جنگ همۀ سربازان خط مقدم که از سنگر بیرون میزنند زیر رگبار گلوله کشته میشوند - تمامشان. در موج بعدی هم تقریباً همین اتفاق می افتد. مرگ قطعی در انتظار سربازان صف بعدی هم هست. اما شاید در موج بعدی، یک یا دو سرباز بتوانند چند قدم به پیش بروند، و بعد از آن چند سرباز دیگر. اگر همینطور اضافه شوند، سرانجام از دل میدان آتش عبور خواهند کرد.
آن روز در حالی که چشمانم از اشک پر بود به مراجعم گفتم که در جنگ علیه ایدز اولین صف سربازان از سنگر بیرون آمده اند. همۀ آنها نقش زمین خواهند شد. او هم اگر میخواست میتوانست این کار را بکند. میتوانست از سنگر بیرون بیاید و صدای افراد دیگری باشد که به این بیماری مبتلا شده اند. برقی در چشمانش درخشید، و پرچم را به دست گرفت:
- سربازان خط مقدم.
او چند سال دیگر زندگی کرد. مواد را کنار گذاشت و تا آخر عمر پاک ماند. در مراکز سوءمصرف مواد کار کرد و در سفر به مناطق مختلف در مناسبتهای عمومی با زنان تحت درمان صحبت کرد. گاهی کسانی را که به این همایشها دعوتش میکردند تا حد مرگ میترساند. زبانش رکیک تر از چیزی بود که از یک سخنران عمومی انتظار میرفت. اما برای زنان پیام امید و عشق و شفقت داشت. « میتونی بذاریش کنار. چیزی نیست. مجبور نیستی به این مدل زندگی ادامه بدی.» و پیامش به جامعه این بود که از بیماران اطرافشان مراقبت کنند.
روزی که از دنیا رفت شاید نزدیک به پانصد نفر در مراسم ختمش شرکت کردند. همۀ ما از عشقی که در آن پنج سال به دنیا بخشید بهره بردیم. روشن ترین خاطره ام از آخرین روزهای زندگی اش به جلسۀ ملاقاتی برمیگردد که هردو در آن شرکت کردیم. او دچار نشانگان نزاری شده بود - لاغر با موهای کم پشت و پوستی که مثل پارچۀ ابریشمی نازکی شفاف شده بود. من با دختر نوزادم به جلسه آمده بودم. از من خواست دخترم را در آغوش بگیرد. لذتی را که هنگام نگاه کردن به دخترم در چشمانش موج میزد به وضوح بیاد دارم - پایان یک زندگی، آغاز یک زندگی دیگر.
هم آن زمان و هم امروز از اینکه او را شناختم احساس سعادت میکنم. او زیاد عمر نکرد، بدون درد و مشقت نزیست، اما خوب زندگی کرد. او میخواست زندگی اش معنادار باشد، میخواست بود و نبودش توفیری داشته باشد و ترجیح داد حتی به مرگ اجازه ندهد مانع از این اهمیت شود. او در داستانهایی که من و سایر افراد تحت تأثیرش تعریف میکنیم، همچنان زنده و الهام بخش است. او میراثی حقیقی و ماندگار از خود به جا گذاشت. اگر تو هم روزی با جامعۀ عظیم و پر رنج ایدز مواجه شدی، بدان که او آنجا هم زنده است و به همۀ ما یادآوری میکند که از همنوعان خود مأیوس نشویم.

نکتۀ اصلی این داستان چیست؟ گاهی، گاهی چیزهای بسیار نامحتمَل رخ میدهند. این داستان چقدر محتمَل بود؟ شاید خیلی کم، ولی اتفاق افتاد. و برای مشکل دارترین مراجعین تو چه چیزهایی ممکن است؟»

توجه آگاهی در اتاق درمان
کلی ویلسون، تری دوفرن
ترجمۀ جلالی، کشمیری
انتشارات ارجمند، 1398

@mashghesiah

هنر ظریف بی‌خیالی
[💚کتابی که حیف است نخوانیم💚]


«به باور من، امروزه ما با یک بیماری همه‌گیر روانی مواجه‌ایم، بیماری همه‌گیری که در آن مردم متوجه نیستند که اشکالی ندارد اگر زندگی گاهی اوقات مزخرف باشد... زیرا اگر نپذیریم که اشکالی ندارد زندگی گاهی مزخرف باشد، آن‌گاه برای هر چیز کوچکی خودمان را مقصر می‌دانیم. آنگاه به خودمان می‌قبولانیم ذاتاً عیب و ایرادی داریم و به شکل افراطی سعی می‌کنیم تلافی کنیم... این باور که حق نداریم گاهی بی‌کفایت باشیم، منبع چرخه‌ی بازخورد جهنمی رو‌به‌رشدی است که در حال چیره شدن بر فرهنگ ماست.

این کتاب به کم کردن مشکلات یا درد و رنج‌هایتان اهمیتی نمی‌دهد و به همین دلیل است که خواهید دید در گفتارش صادق است. این کتاب راهنمای رسیدن به بزرگی و عظمت نیست، و نمی‌تواند باشد زیرا بزرگی تنها یک توهم ساخته‌ی ذهن ماست. یک مقصد من‌درآوردی است که خودمان را ملزم به جست‌وجوی آن می‌کنیم، یک مدینه‌ی فاضله‌ی ذهنی و روانی.

به جای آن، این کتاب تلاش می‌کند رنج‌های شما را به ابزار، آسیب‌های روحی‌تان را به قدرت، و مشکلات‌تان را به مشکلاتی کمی بهتر تبدیل کند. این پیشرفتی واقعی است. به آن به چشم راهنمای «چگونه رنج بکشیم» یا «چگونه بهتر رنج بکشیم» نگاه کنید. اینکه چگونه رنج بُردن‌مان همراه با معنا و شفقت و تواضع بیشتری باشد. این کتاب درباره‌ی سبک‌تر قدم برداشتن در عین تحمل باری سنگین بر دوش‌مان است، کنار آمدن با بزرگ‌ترین ترس‌هایمان و خندیدن به اشک‌هایمان حین گریه کردن.

این کتاب به شما یاد نمی‌دهد چگونه به دست بیاورید یا برنده شوید، بلکه یاد می‌دهد چگونه ببازید و رها کنید. به شما یاد می‌دهد کوله‌پشتی زندگی‌تان را بردارید و جز چند چیز مهم، بقیه را بیرون بریزید. به شما یاد می‌دهد چگونه چشمان‌تان را ببندید و مطمئن باشید که می‌توانید به زمین بیفتید و همچنان حال‌تان خوب باشد. به شما یاد می‌دهد کمتر اهمیت بدهید. به شما یاد می‌دهد تلاش نکنید.»

(از: هنر ظریف بی‌خیالی، نوشته‌ی مارک مَنسون، ترجمه رشید جعفرپور، ویراسته‌ی بابک عباسی، نشر کرگدن، چاپ چهارم، ۱۳۹۸)

@sedigh_63

همچون پرنده که با شکوه به پرواز درمی‌آید
بال می‌گشاید و پرواز کنان می‌گذرد
می‌چرخد و آرام بر هوا می‌لغزد
آدمی را نیز هوای پرواز در سر است
تا دور شود
راهش را بیابد
و در آرامش به جست‌وجو پردازد

همچون پرنده که بر زمین می‌نشیند
بال جمع می‌کند
دانه برمی‌چیند
به تور صیاد و دام خطر می‌افتد
آدمی نیز بازمی‌گردد
آماده
تا خود را به زندگی، و تقدیر خویش سپارد

مارگوت بیکل/ شاملو

@eudemonia

همچون پرنده که با شکوه به پرواز درمی‌آید
بال می‌گشاید و پرواز کنان می‌گذرد
می‌چرخد و آرام بر هوا می‌لغزد
آدمی را نیز هوای پرواز در سر است
تا دور شود
راهش را بیابد
و در آرامش به جست‌وجو پردازد.

مارگوت بیکل/ شاملو

داری شكوه می كنی؟
تمام زندگیت شكایت كرده ای دلیلش هم این است كه هرگز مسئولیت كامل تصمیمات خودت را بعهده نگرفته ای.

اگر تو فكر پدرت را می پذیرفتی (که می گفت ساعت 6 صبح با او بروی شنا) باید می رفتی ساعت شش صبح شنا می كردی، حتی به تنهائی. و اگر نمی پذیرفتی می بایست اولین باری كه این پیشنهاد را می كرد، با شناختی كه از او داشتی او را پی كارش می فرستادی و صریحا مخالفت می كردی. بنابراین تو هم باندازه پدرت ضعیف بودی و هستی.

مسئولیت تصمیمی را پذیرفتن، یعنی آماده بودن برای مردن در راه آن تصمیم.

📒کتاب سفر به دیگر سو

🆔 @nagualism

آن‌چه با پول نمی‌توان خرید

محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی

✅ انسان موقعی تصمیم به ازدواج می‌گیرد که می‌بیند سود آن بیشتر از سود مجرد ماندن یا ادامه دادن جست‌وجوی همسر مناسب‌تر است. به همین ترتیب، شخص متأهل زمانی به ازدواجش پایان می‌دهد که می‌بیند سود مجرد شدن یا ازدواج با فرد دیگری بیش از زیان جدایی، از جمله زیان‌های جدایی جسمانی از فرزندانش، تقسیم دارایی‌های مشترک با همسرش، هزینه‌های قانونی طلاق، و غیره است. از آن‌جا که افراد بسیاری هم برای ازدواج دوباره پیدا می‌شوند، می‌توان گفت بازار ازدواج هم وجود دارد.

✅ شما ممکن است با این نگاه به ازدواج و عشق موافق نباشید اما گَری بِکِر اقتصاددان آمریکایی در کتاب «رویکرد اقتصادی به رفتار انسان (1976)» چنین تحلیلی از ازدواج ارائه کرده است. مایکل سندل هم در کتاب «آن‌چه با پول نمی‌توان خرید: مرزهای اخلاقی بازار» (1393) آن‌را ذکر کرده است.

✅ مایکل سندل در این کتاب نمونه‌های بسیار متعددی از بازاری‌شدن و رسوخ کردن پول به عرصه‌هایی که پیش‌تر تجاری، پولی و بازاری نبوده‌اند ارائه و تحلیل می‌کند. برخی از آن‌ها عبارتند از:

🔹فروش حق تردد در خط ویژه

🔹فروش حق شکار کرگدن در معرض انقراض

🔹جریمه تخطی از تک‌فرزندی در چین

🔹جریمه کردن والدینی که دیر برای بردن فرزند خود به مهد کودک مراجعه می‌کنند

🔹پرداخت پول به زنان معتاد در ازای عقیم کردن آن‌ها

🔹دادن پول به ازای اهدای خون به خون‌دهندگان

🔹فروش امضای بازیکنان مشهور
خرید و فروش نوبت در صف‌های طولانی

🔹بازار سیاه بلیت کنسرت

🔹پول دادن به دانش‌آموزان که بیشتر کتاب بخوانند

🔹کرایه دادن پیشانی برای تبلیغات شرکت‌ها

✅ اگر بازاری شدن و وارد شدن روابط پولی در این عرصه‌ها باعث کارآیی اقتصادی بیشتر بشود، خوب است؟ آیا مجاز هستیم بازار را به این عرصه‌ها وارد کنیم؟ سؤال مهم‌تر این است که آیا چیزی هست که با پول نتوان خرید؟

✅ مایکل سندل در کتابی چالش‌برانگیز، حاوی سؤالات عمیق درباره فلسفه بازار و فلسفه اخلاق، و در عین حال بسیار روان و بدون استدلال‌های پیچیده که برای عموم کتاب‌خوان‌ها هم جذاب است، تلاش می‌کند «حد و مرزهای اخلاقی بازار» را مشخص کند.

✅ سندل نشان می‌دهد بازاری شدن هر چیزی باعث نمی‌شود ارزش واقعی‌اش را پیدا کند. انسان به صورت برده در برهه‌ای از تاریخ، بازاری شد، اما ارزش‌اش از دست رفت. او سپس نشان می‌دهد که نباید گذاشت مفهوم زندگی خوب از گفتمان عمومی دور شود و همه چیز به دست بازار بیفتد.

✅ سندل استدلال می‌کند که بازار برخی ارزش‌ها و فضیلت‌ها را فاسد می‌کند و به ارزش‌گذاری پولی چیزهایی – مثل محیط‌زیست، خانواده، بدن، آموزش عالی و حتی حق نام‌گذاری - می‌انجامد که عمیقاً با اخلاق در ارتباط هستند. او نشان می‌دهد پولی شدن معنای فضیلت‌ها را عوض می‌کند و حتی باعث از میان رفتن مسئولیت اجتماعی می‌شود.

✅ سندل معتقد است بازاری‌شدن همه چیز اخلاق را کنار می‌زند اما ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که برخی چیزها – مثل دوستی یا جایزه نوبل – را نمی‌شود با پول خرید و اگر بخرید، ارزش آن از دست می‌رود. او اعتقاد دارد بازاری‌شدن همه چیز، بالاخص آن‌هایی که به دلایل اخلاقی نباید بازاری شوند، عدالت، برابری و زندگی مدنی را از میان می‌برد. ازدواج را هم بر اساس این نگاه سندل، باید به گونه دیگری دید.

✅اهمیت کتاب برای ایران امروز
جامعه ایران امروز در بین همه مناقشات‌اش، شاهد مناقشه بین طرفداران بازار و کسانی است که از بازاری‌شدن نگران هستند و توسعه بازارها را عمدتاً تحت عنوان نئولیبرالیسم نقد می‌کنند.

✅ این کتاب اولاً نشان می‌دهد که خطرات بازاری‌شدن چیست و ورود بازار به چه عرصه‌هایی باعث فساد، نقض اصول اخلاق و از میان رفتن فضیلت‌های مدنی می‌شود.

✅ کتاب ثانیاً با نشان دادن عرصه‌هایی که بازاری‌شدن در آن‌ها خطرناک است، دفاعیه‌ای از بازار در سایر عرصه‌هاست. این کتاب برای دقیق شدن نقدها علیه بازار بسیار کارآمد است.

✅ گروهی به هر صورتی از بازار می‌تازند و گروهی دیگر بی‌محابا از بازار - بی‌قید و شرط – دفاع می‌کنند. کتاب سندل برای افزایش دقت در نقد و پذیرش بازار، الهام‌بخش و جذاب است.

✅ این کتاب انسان را به خوبی با طیفی از استدلال‌های اخلاقی و شیوه استدلال در نقد بازار یا دفاع از آن آشنا می‌کند.

📖 سندل، مایکل. (1393) آن‌چه با پول نمی‌توان خرید: مرزهای اخلاقی بازار. ترجمه حسن افشار. نشر مرکز.

(اگر می‌پسندید، به اشتراک بگذارید.)

⭕ شبکه توسعه:
@I_D_Network

http://vrgl.ir/pWUnY

انسان فرزانه نسبت به ستایش و نکوهش دیگران چنان است که صخره ای وزش نسیم را حس میکند.

بودا

@mashghesiah

یکی از بهترین نصیحت‌هایی که شنیدم این بود: «کمتر خودت باش»

اشاره: یکی از ارزش‌هایی که در دورهٔ مدرن بر آن تاکید میشود «اصالت» است. و اصالت را هم معمولا «خود بودن» می‌دانند. در کشور ما هم، در یکی دو دهۀ اخیر، اصالت و زندگی اصیل از آموزه‌های پرطرفدار بوده است. اما آیا ممکن است در ایدهٔ «خود بودن» سوءتفاهمی نهفته باشد؟ در مقالۀ خواندنی زیر به جنبه‌های مهمی از این سوءتفاهم اشاره شده است.

از متن:

🔹«خودت باش» یکی از آن احکام پوچ خودیاری است که وردِ زبان طیف نامتجانسی از هنرمندان است، از گروه راک اودیواسلَیو گرفته تا اپرا وینفری. از آن حرف‌هایی است که عموماً (و از شوخیِ روزگار) پیش از برقراری ارتباط با غریبه‌ها توصیه می‌شود. در مرحلهٔ تزکیهٔ نفسم با خودم فکر می‌کردم یک اعصاب‌خردکن واقعی هستم: آدمی با طنزی گزنده که نباید وقتش با موضوعات مبتذل تلف شود، کسی که شاید دوست داشته باشد در نخستین قرار عاشقانه پیرامون هولوکاست داد سخن سر دهد، یا پیش چشم همه به رئیسش توهین کند، به‌ویژه وقتی طرف مستحق چنین توهینی هم باشد. بخت با همگان یار بود که تصمیم گرفتم پیش روان‌پزشک بروم. درخلال یکی از همان جلسات اولیه، درمانگر مهربان من، کسی که ایدهٔ تمامی مقالاتم را مدیون او هستم، گفت به‌راحتی می‌توانم از پیامدهایی پرهیز کنم که «خودبودن» برایم به‌همراه داشته است. تنها کافی بود آن‌چیزی نباشم که فکر می‌کردم «خودبودن» است؛ دلیل اصلی‌اش هم چیزی نبود جز اینکه خودِ پیشینم یک عوضی تمام‌عیار بود. تلاش برای اصیل‌بودن، بیش از آنکه سبب ابرازِ یک خود غیرقابل تغییر در من شود، باعث تولید آن شده بود؛ خودی را تولید کرده بود که دیگر نمی‌خواستم باشم.

🔹سه سال طول کشید تا به‌طور کامل این مسئله را هضم کردم، اما فکر می‌کنم الآن دیگر در موقعیتی هستم که به شما بگویم چرا «خودت باش» این‌قدر توصیهٔ وحشتناکی است. نخستین مشکلش این است که کاری است غیرممکن: یک خود فراگیر وجود ندارد، یعنی ما از خودهایی گوناگون ساخته شده‌ایم که ازخلال خودآزمایی‌ها و تجربه‌هایی بی‌شمار رخ می‌نمایند.

🔹متأسفانه من فکر می‌کنم بهترین توصیه را نایکی می‌کند، و آن توصیه این است: «فقط انجامش بده». «خودت باش» حرف مزخرفی است، چراکه شما معمولاً زمانی خودتان هستید که به بدترین تمایلاتتان می‌پردازید. اگر قرار بود من «خودم باشم» تمام مدت در تخت‌خواب می‌ماندم و با هیچ‌کس هم حرف نمی‌زدم؛ این خودِ خودمم. خیلی وقت‌ها بوده که من از ترسِ شکست یا تحقیر فلج شده‌ام، و دوستی‌ها و تجربه‌ها و موضوعات شغلی زیادی را به این دلیل از دست داده‌ام که بسیار عصبی و خجالتی هستم. اما این دقیقاً همان لحظه‌ای است که «فقط انجامش بدهٔ» نایکی ظاهر می‌شود. تمام چیزهای خوبی که دارم را به این دلیل به دست آورده‌ام که دوباره و دوباره و دوباره سعی کرده‌ام تا دقیقاً آنچه را انجام بدهم که می‌خواهم. یا چون به چیزهای مرعوب‌کننده جواب مثبت داده‌ام؛ آن هم درست در لحظه‌ای که با ناامیدی می‌خواستم دست رد به سینه‌شان بزنم. فکر می‌کنم «فقط انجامش بده» توصیه خوبی است.

@eudemonia
متن کامل:
http://tarjomaan.com/neveshtar/9379/

اگر شادی عمیق می‌خواهید جست‌وجوی خوشبختی را کنار بگذارید
(قسمت یکم)
دیوید بروکس
مترجم: محمد باسط

بسیاری از کسانی که تحسین‌شان می‌کنم، زندگی‌شان شبیه بالا رفتن از دو کوه بوده است. تحصیلاتشان را تمام کردند، کاری را شروع کردند، خانواده تشکیل دادند و کوهی را که تصور می‌کردند باید از آن بالا بروند شناختند: می‌خواهم کارآفرین، پزشک، یا پلیس بشوم. کارهایی کردند که جامعه ما را به آن‌ها تشویق می‌کند، مثلاً تأثیری ماندگار از خود به جا بگذار، موفق شو، خانه‌ای بخر، خانواده‌ای بساز، دنبال خوشبختی باش.

افرادی که روی کوه اول هستند وقت زیادی را صرف مدیریت شهرت و اعتبار خود می‌کنند. می‌پرسند: مردم چه فکری راجع به من می‌کنند؟ رتبه‌ام کجاست؟ تلاش می‌کنند پیروزی‌هایی به دست آورند که «من» از آن‌ها لذت می‌برد.

فرهنگ فردگرایانه و شایسته‌سالارِ* ما نیز به‌شدت در شکل‌ دادن به این سال‌های پُرجنب‌وجوش نقش دارد. افراد با این پیش‌فرض کار می‌کنند: می‌توانم خودم را خوشبخت کنم. اگر مزیتی به دست آورم، وزن بیشتری کم کنم، این تکنیک خودسازی را انجام دهم، احساس خرسندی حاصل خواهد شد.

اما در زندگیِ کسانی که دارم راجع‌ به ایشان حرف می‌زنم -کسانی که واقعاً تحسینشان می‌کنم- چیزی اتفاق افتاده که در این زندگیِ خطی که برای خودشان تصور می‌کردند اختلال ایجاد کرده است. چیزی اتفاق افتاده که مشکل زیستن مطابق ارزش‌های فردگرایانه و شایسته‌سالارانه را آشکار کرده است.

بعضی از ایشان به موفقیت رسیدند و ارضا نشدند. فهمیدند که زندگی باید چیز بیشتری داشته باشد، یک هدف والاتر. بقیه ناکام ماندند. شغلشان را از دست دادند یا به رسوایی گرفتار شدند. ناگهان دیدند به‌ جای صعود رو به سقوط دارند، و کل هویتشان در معرض خطر قرار گرفته است و البته برای گروه دیگری از افراد اتفاقاتی افتاد که اصلاً بخشی از برنامۀ اصلی نبود. با غول سرطان مواجه شدند یا فرزندی را از دست دادند. این تراژدی‌ها موجب شد پیروزی‌های کوه اول کاملاً به چشم ایشان بی‌اهمیت جلوه کند.

زندگیْ آنان را به درّه انداخته بود، چنان‌که امروز یا فردا اکثر ما را می‌اندازد. آنان رنج می‌کشیدند و سرگردان بودند.

بعضی‌ها با این نوع رنج و اندوه شکسته می‌شوند. به نظر می‌رسد کوچک‌تر شده‌اند و بیشتر می‌ترسند، و هرگز بهبود نمی‌یابند. عصبانی و رنجیده می‌شوند و رفتارهای قبیله‌ای از خود نشان می‌دهند.

اما افراد دیگری هستند که می‌شکنند و قفلشان باز می‌شود**. پل تیلیش، الهی‌دان شهیر آلمانی، نوشته است که رنج‌کشیدن الگوهای معمول زندگی را به نقطۀ پایانشان می‌رساند و به شما یادآوری می‌کند که آن کسی نیستید که فکر می‌کردید. سرداب نفْسِ شما عمیق‌تر از آن است که می‌پنداشتید. بعضی‌ها به اعماق پنهان خویش می‌نگرند و درمی‌یابند که موفقیت آنجاها را پُر نخواهد کرد. فقط یک زندگی روحانی و عشق نامشروط از سوی خانواده و دوستان می‌تواند چنین کند. آنان درمی‌یابند که چقدر خوشبخت‌‌اند. پایین دره هستند، اما کاملاً سلامت‌اند؛ از نظر مالی نابود نشده‌اند؛ آماده‌اند برای آغازکردن سفری طولانی که در آن دگرگون بشوند.

آنان درمی‌یابند که گرچه نظام آموزشی ما عموماً برای بالارفتن از این کوه و آن کوه آماده‌مان می‌کند، اما آنچه زندگی را واقعاً تعریف می‌کند این است که چطور از فلاکت‌بارترین لحظاتمان استفاده کرده‌ایم.

خب این شروع مجدد اخلاقی چطور اتفاق می‌افتد؟ چطور از زندگی‌ای که بر ارزش‌های بد استوار شده به یک زندگی استوار بر ارزش‌های بهتر کوچ می‌کنید؟

———————
*Meritocracy
این کلمه اصولاً معنایی مثبت را به ذهن القا می‌کند، اما باید به این نکته توجه داشت که شایستگی افراد بر مبنای دستاوردهای آنان تعیین می‌شود. بنابراین، هر کس در گذشته انسان موفق‌تری بوده باشد، باید نقش‌های مهم‌تری در جامعه به او سپرده شود. ازاین‌روست که فرهنگ شایسته‌سالار انسان‌ها را ترغیب می‌کند دائماً در پی کسب موفقیت‌های بیشتر و بیشتر برای خودشان باشند، موفقیت‌هایی که صرفاً فردی هستند، و به این ترتیب از بخش‌های دیگر زندگی که معطوف به دیگری است غافل می‌شوند. (مترجم)

*Broken-open
به معنای کاری که، با شکستن قفل، موجب بازشدن در می‌شود. درحالی‌که در شکسته‌شدن خشونت و درد و ضرر وجود دارد، اما در بازشدن نیز لذتی است. (مترجم)


منبع: سایت ترجمان
با اندکی ویرایش

@eudemonia

اگر شادی عمیق می‌خواهید جست‌وجوی خوشبختی را کنار بگذارید
(قسمت دوم)

نوشتهٔ دیوید بروکس
ترجمهٔ محمد باسط

این شروع مجدد اخلاقی چطور اتفاق می‌افتد؟ چطور از زندگی‌ای که بر ارزش‌های بد استوار شده به یک زندگی استوار بر ارزش‌های بهتر کوچ می‌کنید؟

نخست، باید یک دورۀ تنهایی و عزلت وجود داشته باشد، که بتوان در خویشتن به تأمل نشست.

بلدن لیْن در کتاب «سفر با قدیسان» می‌پرسد «وقتی یک 'کودک بااستعداد' خودش را در عزلت می‌یابد و هیچ راهی برای اثبات خودش پیدا نمی‌کند، چه اتفاقی می‌افتد؟». وقتی هیچ مخاطبی نیست و هیچ چیزی نمی‌تواند به دست آورد چه اتفاقی می‌افتد؟ خُرد می‌شود. «من» از میان می‌رود. «تنها آن موقع است که می‌توان عاشق او شد».

نکتۀ کلیدی همین است. اول باید آن صدای خود‌محورِ «من» ساکت شود تا بعد فرد بتواند آزادانه عشق بورزد و عشق بپذیرد.

گام بعدی ارتباط برقرارکردن با قلب و نفس است: با عبادت، تعمق، نوشتن، هر چیزی که شما را با عمیق‌ترین امیالتان در ارتباط قرار می‌دهد. آنی دیلارد، در کتاب «چگونه به یک سنگ حرف‌زدن بیاموزیم» می‌نویسد، «در آن اعماق، خشونت و هراسی هست که روان‌شناسی ما را از آن برحذر داشته است». اما اگر این هیولاها را به اعماق پایین‌تر برانید، اگر همراه با آن‌ها از لبه‌های جهان فروبیفتید، به چیزی خواهید رسید که علوم ما توان تعیین محل و نام‌گذاری آن را نخواهند داشت، به زیرین‌ترین لایه می‌رسید، به اقیانوس یا ماتریس یا اثیری که همۀ چیزهای دیگر بر آن سوارند، و خوبیِ خوب‌بودن، و بدی بدبودن از آن می‌آید، آن سرزمین وحدت‌یافته: دل‌نگرانی پیچیده و توضیح‌ناپذیر ما برای همدیگر.

در عزلت، میل به کسبِ اعتبار کنار می‌رود و امیال بزرگ‌تری پدیدار می‌شوند: امیال قلب (زندگی همراه با عشق به دیگران) و امیال نفس (اشتیاق به خدمت‌کردن به یک آرمان متعالی و پاک‌شدن به‌واسطۀ آن خدمت).

وقتی افراد به این شکل میشکنند و باز می‌شوند، نسبت به دردها و شادی‌های جهان حساس‌تر می‌شوند. آنان درمی‌یابند: آه، آن کوه اول کوه من نبود. حالا آمادۀ سفر بزرگ‌تری هستم.

در این نقطه، بعضی‌ها تغییرات عمیقی در زندگی‌شان می‌دهند. از شغل‌های شرکتی خارج می‌شوند و شروع به تدریس در مدرسۀ ابتدایی می‌کنند. خودشان را وقف یک آرمان اجتماعی یا سیاسی می‌کنند. زنی را می‌شناسم که پسرش خودکشی کرد. به من می‌گوید آن زن ترسو و کمرویی که درونم بود با پسرم مُرد. صدای درونش را پیدا کرد و حالا به خانواده‌های مشکل‌دار کمک می‌کند. این اواخر با کسی آشنا شدم که قبلاً کارمند بانک بود. آن کار ارضایش نکرد، و حالا به آزادکردن زندانیان کمک می‌کند. یک‌بار با مردی از استرالیا مکاتبه می‌کردم که همسرش فوت کرده بود، و این تراژدی او را تا مدت‌ها به تأمل واداشته بود. برایم نوشته بود «یک‌جور احساس گناه دارم از اینکه مرگ همسرم این‌قدربه رشد خودم کمک کرده است».

شاید اکثر کسانی که از دل چنین بدبیاری‌هایی بیرون می‌آیند همان شغل قبلی‌شان را حفظ کنند، با همان زندگی قبلی، ولی متفاوت می‌شوند. ماجرا دیگر دربارۀ خود نیست؛ دربارۀ رابطه است، دربارۀ بخشیدن خودت است. شادی آنان به دیدن درخشش دیگران است.

منبع: سایت ترجمان
با اندکی ویرایش

@eudemonia

اگر شادی عمیق می‌خواهید جست‌وجوی خوشبختی را کنار بگذارید
(قسمت سوم و پایانی)

نوشتهٔ دیوید بروکس
ترجمهٔ محمد باسط

بری شوارتز و کنث شارپ در کتابشان به نام «حکمت عملی» داستان سرایداری به نام لوک را روایت می‌کنند. در بیمارستان لوک، مرد جوانی بود که بر اثر یک دعوای خیابانی آسیب دیده و به حالت اغمای دائم رفته بود. پدر این مرد جوان هر شب، موقع نظافتِ شبانه، کنار او بود و لوک هم اتاق را تمیز می‌کرد. اما یک شب که لوک اتاق را تمیز می‌کرد، پدر برای کشیدن سیگار از اتاق بیرون رفته بود و آنجا نبود.

کمی بعد پدر برمی‌گردد و با پرخاش به لوک می‌گوید که چرا اتاق را تمیز نمی‌کند. واکنش کوه اول این است که شغل خودت را تمیز کردن اتاق‌ها بدانی. لوک هم می‌توانست در واکنش پرخاش کند: اتاق را که تمیز کردم. تو داشتی سیگار می‌کشیدی. واکنش کوه دوم این است که شغل خودت را خدمت به بیماران و خانواده‌هایشان بدانی. در این صورت به اتاق برمی‌گردی و دوباره آن را تمیز می‌کنی، طوری که آن پدر با دیدن اینکه داری اتاق را تمیز می‌کنی خیالش راحت شود. و لوک همین کار را کرد.

اگر کوه اول راجع‌به ساختن من و تعریف ‌کردن خود است، کوه دوم راجع ‌به کنارگذاشتن من و نابودکردن خود است. اگر کوه اول راجع‌ به کسب ‌کردن است، کوه دوم راجع ‌به اهدا کردن است.

در کوه اول، آزادیِ فردی گرامی داشته می‌شود: باز نگه‌داشتن گزینه‌ها، نداشتن محدودیت. اما زندگیِ کاملاً آزاد، یک زندگی بدون تعهد و فراموش‌شده است. آزادی مثل دریا نیست که بخواهی در آن شنا کنی؛ رودخانه‌ای است که می‌خواهی از آن رد شوی تا بتوانی خودت را در آن‌سو اسکان دهی.
پس کسی که روی کوه دوم است تعهداتی برای خودش می‌سازد. افرادی که به یک شهر، یک فرد، یک نهاد یا یک آرمان تعهد دارند همه چیزشان را پای آن ریخته‌اند و پل‌های پشت سر را هم خراب کرده‌اند. قولی داده‌اند بدون اینکه در مقابلش چیزی بخواهند. همه‌اش را هستند.

حالا معمولاً می‌توانم آدم‌های کوه اول و کوه دوم را از هم تشخیص بدهم. دستۀ اول سرسپاری بی‌نهایتی به خود دارند؛ دستۀ دوم سرسپاری بی‌نهایتی به یک تعهد دارند. می‌توانم سازمان‌های کوه اول و دوم را نیز از هم تشخیص بدهم. در بعضی سازمان‌ها، افراد آنجا هستند تا در خدمت منافع شخصی‌شان باشند: حقوق بگیرند. اما سازمان‌های دیگر از تو می‌خواهند که خودت را وقف یک آرمان مشترک کنی و ازاین‌رو اصلاً هویتت را تغییر دهی.

من تا اینجا شروع مجدد اخلاقی را متناسب با زندگی شخصی توصیف کردم، اما مسلماً کل جوامع و فرهنگ‌ها هم می‌توانند از ارزش‌های بد به‌سمت ارزش‌های بهتر بروند. گمان کنم همه می‌دانیم که نفرت، تفرقه، و قطع رابطه در جامعۀ ما فقط یک مسئلۀ سیاسی نیست، بلکه ریشه در بحران‌های اخلاقی و روحی دارد. با هم خوب برخورد نمی‌کنیم. و حقیقت این است که شصت سال فرهنگ کوه‌اولیِ فوق‌فردگرا پیوندهای بین مردم را سست کرده است. این مردم دیگر فرهنگ‌های اخلاقی مشترکی که سابقاً جلوی سرمایه‌داری و شایسته‌سالاری را می‌گرفت کنار گذاشته‌اند.

در چندین دهۀ گذشته فرد و خود در کانون توجه بوده است. افراد کوه دوم ما را به‌سوی فرهنگی هدایت می‌کنند که رابطه‌ها را در کانون توجه قرار می‌دهد. آنان از ما می‌خواهند که زندگی‌مان را بر مبنای کیفیت دلبستگی‌هایمان بسنجیم، به این توجه کنیم که زندگی یک کار کیفی است، نه یک کار کمّی. از ما می‌خواهند که به دیگران با تمام ژرفایشان نگاه کنیم، و نه صرفاً مثل یک کلیشه، و شهامت داشته باشیم که در عین شکنندگی حرکت کنیم. این افرادِ کوه دوم ما را به‌سوی فرهنگی جدید هدایت می‌کنند. تغییر فرهنگی وقتی اتفاق می‌افتد که گروه کوچکی از مردم راه بهتری برای زیستن پیدا کنند و بقیۀ ما از آنان الگو بگیریم. این افرادِ کوه دوم آن راه بهتر را پیدا کرده‌اند.

انقلاب اخلاقیِ آنان ما را به‌سوی هدفی متفاوت رهنمون می‌شود. در کوه اول هدف ما خوشبختی (happiness)است، اما در کوه دوم پاداش ما شادی (joy) است. چه تفاوتی دارند؟ خوشبختی یعنی یک پیروزی برای خود. وقتی رخ می‌دهد که به‌سمت اهدافمان حرکت می‌کنیم. ارتقا می‌گیریم. غذای خوشمزه‌ای می‌خوریم.

اما شادی یعنی تعالی یافتن از خود. وقتی در کوه دوم هستید، درمی‌یابید که هدفی به‌غایت پَست داریم. با هم رقابت می‌کنیم که به شعلۀ شمعی برسیم، اما اگر جور دیگری زندگی کنیم، می‌توانیم تابش خورشید واقعی را احساس کنیم.

منبع: سایت ترجمان
با اندکی ویرایش

@eudemonia