اگر شادی عمیق می‌خواهید جست‌وجوی خوشبختی را کنار بگذارید
(قسمت دوم)
نوشتهٔ دیوید بروکس
ترجمهٔ محمد باسط
این شروع مجدد اخلاقی چطور اتفاق می‌افتد؟ چطور از زندگی‌ای که بر ارزش‌های بد استوار شده به یک زندگی استوار بر ارزش‌های بهتر کوچ می‌کنید؟
نخست، باید یک دورۀ تنهایی و عزلت وجود داشته باشد، که بتوان در خویشتن به تأمل نشست.
بلدن لیْن در کتاب «سفر با قدیسان» می‌پرسد «وقتی یک 'کودک بااستعداد' خودش را در عزلت می‌یابد و هیچ راهی برای اثبات خودش پیدا نمی‌کند، چه اتفاقی می‌افتد؟». وقتی هیچ مخاطبی نیست و هیچ چیزی نمی‌تواند به دست آورد چه اتفاقی می‌افتد؟ خُرد می‌شود. «من» از میان می‌رود. «تنها آن موقع است که می‌توان عاشق او شد».
نکتۀ کلیدی همین است. اول باید آن صدای خود‌محورِ «من» ساکت شود تا بعد فرد بتواند آزادانه عشق بورزد و عشق بپذیرد.
گام بعدی ارتباط برقرارکردن با قلب و نفس است: با عبادت، تعمق، نوشتن، هر چیزی که شما را با عمیق‌ترین امیالتان در ارتباط قرار می‌دهد. آنی دیلارد، در کتاب «چگونه به یک سنگ حرف‌زدن بیاموزیم» می‌نویسد، «در آن اعماق، خشونت و هراسی هست که روان‌شناسی ما را از آن برحذر داشته است». اما اگر این هیولاها را به اعماق پایین‌تر برانید، اگر همراه با آنها از لبه‌های جهان فروبیفتید، به چیزی خواهید رسید که علوم ما توان تعیین محل و نام‌گذاری آن را نخواهند داشت، به زیرین‌ترین لایه می‌رسید، به اقیانوس یا ماتریس یا اثیری که همۀ چیزهای دیگر بر آن سوارند، و خوبیِ خوب‌بودن، و بدی بدبودن از آن می‌آید، آن سرزمین وحدت‌یافته: دل‌نگرانی پیچیده و توضیح‌ناپذیر ما برای همدیگر.
در عزلت، میل به کسبِ اعتبار کنار می‌رود و امیال بزرگ‌تری پدیدار می‌شوند: امیال قلب (زندگی همراه با عشق به دیگران) و امیال نفس (اشتیاق به خدمت‌کردن به یک آرمان متعالی و پاک‌شدن به‌واسطۀ آن خدمت).
وقتی افراد به این شکل میشکنند و باز می‌شوند، نسبت به دردها و شادی‌های جهان حساس‌تر می‌شوند. آنان درمی‌یابند: آه، آن کوه اول کوه من نبود. حالا آمادۀ سفر بزرگ‌تری هستم.
در این نقطه، بعضی‌ها تغییرات عمیقی در زندگی‌شان می‌دهند. از شغل‌های شرکتی خارج می‌شوند و شروع به تدریس در مدرسۀ ابتدایی می‌کنند. خودشان را وقف یک آرمان اجتماعی یا سیاسی می‌کنند. زنی را می‌شناسم که پسرش خودکشی کرد. به من می‌گوید آن زن ترسو و کمرویی که درونم بود با پسرم مُرد. صدای درونش را پیدا کرد و حالا به خانواده‌های مشکل‌دار کمک می‌کند. این اواخر با کسی آشنا شدم که قبلاً کارمند بانک بود. آن کار ارضایش نکرد، و حالا به آزادکردن زندانیان کمک می‌کند. یک‌بار با مردی از استرالیا مکاتبه میکردم که همسرش فوت کرده بود، و این تراژدی او را تا مدتها به تأمل واداشته بود. برایم نوشته بود «یک‌جور احساس گناه دارم از اینکه مرگ همسرم این‌قدربه رشد خودم کمک کرده است».
شاید اکثر کسانی که از دل چنین بدبیاری‌هایی بیرون می‌آیند همان شغل قبلی‌شان را حفظ کنند، با همان زندگی قبلی، ولی متفاوت می‌شوند. ماجرا دیگر دربارۀ خود نیست؛ دربارۀ رابطه است، دربارۀ بخشیدن خودت است. شادی آنان به دیدن درخشش دیگران است.
منبع: سایت ترجمان
با اندکی ویرایش
@eudemonia
(قسمت دوم)
نوشتهٔ دیوید بروکس
ترجمهٔ محمد باسط
این شروع مجدد اخلاقی چطور اتفاق می‌افتد؟ چطور از زندگی‌ای که بر ارزش‌های بد استوار شده به یک زندگی استوار بر ارزش‌های بهتر کوچ می‌کنید؟
نخست، باید یک دورۀ تنهایی و عزلت وجود داشته باشد، که بتوان در خویشتن به تأمل نشست.
بلدن لیْن در کتاب «سفر با قدیسان» می‌پرسد «وقتی یک 'کودک بااستعداد' خودش را در عزلت می‌یابد و هیچ راهی برای اثبات خودش پیدا نمی‌کند، چه اتفاقی می‌افتد؟». وقتی هیچ مخاطبی نیست و هیچ چیزی نمی‌تواند به دست آورد چه اتفاقی می‌افتد؟ خُرد می‌شود. «من» از میان می‌رود. «تنها آن موقع است که می‌توان عاشق او شد».
نکتۀ کلیدی همین است. اول باید آن صدای خود‌محورِ «من» ساکت شود تا بعد فرد بتواند آزادانه عشق بورزد و عشق بپذیرد.
گام بعدی ارتباط برقرارکردن با قلب و نفس است: با عبادت، تعمق، نوشتن، هر چیزی که شما را با عمیق‌ترین امیالتان در ارتباط قرار می‌دهد. آنی دیلارد، در کتاب «چگونه به یک سنگ حرف‌زدن بیاموزیم» می‌نویسد، «در آن اعماق، خشونت و هراسی هست که روان‌شناسی ما را از آن برحذر داشته است». اما اگر این هیولاها را به اعماق پایین‌تر برانید، اگر همراه با آنها از لبه‌های جهان فروبیفتید، به چیزی خواهید رسید که علوم ما توان تعیین محل و نام‌گذاری آن را نخواهند داشت، به زیرین‌ترین لایه می‌رسید، به اقیانوس یا ماتریس یا اثیری که همۀ چیزهای دیگر بر آن سوارند، و خوبیِ خوب‌بودن، و بدی بدبودن از آن می‌آید، آن سرزمین وحدت‌یافته: دل‌نگرانی پیچیده و توضیح‌ناپذیر ما برای همدیگر.
در عزلت، میل به کسبِ اعتبار کنار می‌رود و امیال بزرگ‌تری پدیدار می‌شوند: امیال قلب (زندگی همراه با عشق به دیگران) و امیال نفس (اشتیاق به خدمت‌کردن به یک آرمان متعالی و پاک‌شدن به‌واسطۀ آن خدمت).
وقتی افراد به این شکل میشکنند و باز می‌شوند، نسبت به دردها و شادی‌های جهان حساس‌تر می‌شوند. آنان درمی‌یابند: آه، آن کوه اول کوه من نبود. حالا آمادۀ سفر بزرگ‌تری هستم.
در این نقطه، بعضی‌ها تغییرات عمیقی در زندگی‌شان می‌دهند. از شغل‌های شرکتی خارج می‌شوند و شروع به تدریس در مدرسۀ ابتدایی می‌کنند. خودشان را وقف یک آرمان اجتماعی یا سیاسی می‌کنند. زنی را می‌شناسم که پسرش خودکشی کرد. به من می‌گوید آن زن ترسو و کمرویی که درونم بود با پسرم مُرد. صدای درونش را پیدا کرد و حالا به خانواده‌های مشکل‌دار کمک می‌کند. این اواخر با کسی آشنا شدم که قبلاً کارمند بانک بود. آن کار ارضایش نکرد، و حالا به آزادکردن زندانیان کمک می‌کند. یک‌بار با مردی از استرالیا مکاتبه میکردم که همسرش فوت کرده بود، و این تراژدی او را تا مدتها به تأمل واداشته بود. برایم نوشته بود «یک‌جور احساس گناه دارم از اینکه مرگ همسرم این‌قدربه رشد خودم کمک کرده است».
شاید اکثر کسانی که از دل چنین بدبیاری‌هایی بیرون می‌آیند همان شغل قبلی‌شان را حفظ کنند، با همان زندگی قبلی، ولی متفاوت می‌شوند. ماجرا دیگر دربارۀ خود نیست؛ دربارۀ رابطه است، دربارۀ بخشیدن خودت است. شادی آنان به دیدن درخشش دیگران است.
منبع: سایت ترجمان
با اندکی ویرایش
@eudemonia
اگر شادی عمیق می‌خواهید جست‌وجوی خوشبختی را کنار بگذارید
(قسمت سوم و پایانی)
نوشتهٔ دیوید بروکس
ترجمهٔ محمد باسط
بری شوارتز و کنث شارپ در کتابشان به نام «حکمت عملی» داستان سرایداری به نام لوک را روایت می‌کنند. در بیمارستان لوک، مرد جوانی بود که بر اثر یک دعوای خیابانی آسیب دیده و به حالت اغمای دائم رفته بود. پدر این مرد جوان هر شب، موقع نظافتِ شبانه، کنار او بود و لوک هم اتاق را تمیز می‌کرد. اما یک شب که لوک اتاق را تمیز می‌کرد، پدر برای کشیدن سیگار از اتاق بیرون رفته بود و آنجا نبود.
کمی بعد پدر برمی‌گردد و با پرخاش به لوک می‌گوید که چرا اتاق را تمیز نمی‌کند. واکنش کوه اول این است که شغل خودت را تمیز کردن اتاق‌ها بدانی. لوک هم می‌توانست در واکنش پرخاش کند: اتاق را که تمیز کردم. تو داشتی سیگار می‌کشیدی. واکنش کوه دوم این است که شغل خودت را خدمت به بیماران و خانواده‌هایشان بدانی. در این صورت به اتاق برمی‌گردی و دوباره آن را تمیز می‌کنی، طوری که آن پدر با دیدن اینکه داری اتاق را تمیز می‌کنی خیالش راحت شود. و لوک همین کار را کرد.
اگر کوه اول راجع‌به ساختن من و تعریف کردن خود است، کوه دوم راجع به کنارگذاشتن من و نابودکردن خود است. اگر کوه اول راجع به کسب کردن است، کوه دوم راجع به اهدا کردن است.
در کوه اول، آزادیِ فردی گرامی داشته می‌شود: باز نگه‌داشتن گزینه‌ها، نداشتن محدودیت. اما زندگیِ کاملاً آزاد، یک زندگی بدون تعهد و فراموش‌شده است. آزادی مثل دریا نیست که بخواهی در آن شنا کنی؛ رودخانه‌ای است که می‌خواهی از آن رد شوی تا بتوانی خودت را در آن‌سو اسکان دهی.
پس کسی که روی کوه دوم است تعهداتی برای خودش می‌سازد. افرادی که به یک شهر، یک فرد، یک نهاد یا یک آرمان تعهد دارند همه چیزشان را پای آن ریخته‌اند و پل‌های پشت سر را هم خراب کرده‌اند. قولی داده‌اند بدون اینکه در مقابلش چیزی بخواهند. همه‌اش را هستند.
حالا معمولاً می‌توانم آدم‌های کوه اول و کوه دوم را از هم تشخیص بدهم. دستۀ اول سرسپاری بی‌نهایتی به خود دارند؛ دستۀ دوم سرسپاری بی‌نهایتی به یک تعهد دارند. می‌توانم سازمان‌های کوه اول و دوم را نیز از هم تشخیص بدهم. در بعضی سازمان‌ها، افراد آنجا هستند تا در خدمت منافع شخصی‌شان باشند: حقوق بگیرند. اما سازمان‌های دیگر از تو می‌خواهند که خودت را وقف یک آرمان مشترک کنی و ازاین‌رو اصلاً هویتت را تغییر دهی.
من تا اینجا شروع مجدد اخلاقی را متناسب با زندگی شخصی توصیف کردم، اما مسلماً کل جوامع و فرهنگ‌ها هم می‌توانند از ارزش‌های بد به‌سمت ارزش‌های بهتر بروند. گمان کنم همه می‌دانیم که نفرت، تفرقه، و قطع رابطه در جامعۀ ما فقط یک مسئلۀ سیاسی نیست، بلکه ریشه در بحران‌های اخلاقی و روحی دارد. با هم خوب برخورد نمی‌کنیم. و حقیقت این است که شصت سال فرهنگ کوه‌اولیِ فوق‌فردگرا پیوندهای بین مردم را سست کرده است. این مردم دیگر فرهنگ‌های اخلاقی مشترکی که سابقاً جلوی سرمایه‌داری و شایسته‌سالاری را می‌گرفت کنار گذاشته‌اند.
در چندین دهۀ گذشته فرد و خود در کانون توجه بوده است. افراد کوه دوم ما را به‌سوی فرهنگی هدایت می‌کنند که رابطه‌ها را در کانون توجه قرار می‌دهد. آنان از ما می‌خواهند که زندگی‌مان را بر مبنای کیفیت دلبستگی‌هایمان بسنجیم، به این توجه کنیم که زندگی یک کار کیفی است، نه یک کار کمّی. از ما می‌خواهند که به دیگران با تمام ژرفایشان نگاه کنیم، و نه صرفاً مثل یک کلیشه، و شهامت داشته باشیم که در عین شکنندگی حرکت کنیم. این افرادِ کوه دوم ما را به‌سوی فرهنگی جدید هدایت می‌کنند. تغییر فرهنگی وقتی اتفاق می‌افتد که گروه کوچکی از مردم راه بهتری برای زیستن پیدا کنند و بقیۀ ما از آنان الگو بگیریم. این افرادِ کوه دوم آن راه بهتر را پیدا کرده‌اند.
انقلاب اخلاقیِ آنان ما را به‌سوی هدفی متفاوت رهنمون می‌شود. در کوه اول هدف ما خوشبختی (happiness)است، اما در کوه دوم پاداش ما شادی (joy) است. چه تفاوتی دارند؟ خوشبختی یعنی یک پیروزی برای خود. وقتی رخ می‌دهد که به‌سمت اهدافمان حرکت می‌کنیم. ارتقا می‌گیریم. غذای خوشمزه‌ای می‌خوریم.
اما شادی یعنی تعالی یافتن از خود. وقتی در کوه دوم هستید، درمی‌یابید که هدفی به‌غایت پَست داریم. با هم رقابت می‌کنیم که به شعلۀ شمعی برسیم، اما اگر جور دیگری زندگی کنیم، می‌توانیم تابش خورشید واقعی را احساس کنیم.
منبع: سایت ترجمان
با اندکی ویرایش
@eudemonia
(قسمت سوم و پایانی)
نوشتهٔ دیوید بروکس
ترجمهٔ محمد باسط
بری شوارتز و کنث شارپ در کتابشان به نام «حکمت عملی» داستان سرایداری به نام لوک را روایت می‌کنند. در بیمارستان لوک، مرد جوانی بود که بر اثر یک دعوای خیابانی آسیب دیده و به حالت اغمای دائم رفته بود. پدر این مرد جوان هر شب، موقع نظافتِ شبانه، کنار او بود و لوک هم اتاق را تمیز می‌کرد. اما یک شب که لوک اتاق را تمیز می‌کرد، پدر برای کشیدن سیگار از اتاق بیرون رفته بود و آنجا نبود.
کمی بعد پدر برمی‌گردد و با پرخاش به لوک می‌گوید که چرا اتاق را تمیز نمی‌کند. واکنش کوه اول این است که شغل خودت را تمیز کردن اتاق‌ها بدانی. لوک هم می‌توانست در واکنش پرخاش کند: اتاق را که تمیز کردم. تو داشتی سیگار می‌کشیدی. واکنش کوه دوم این است که شغل خودت را خدمت به بیماران و خانواده‌هایشان بدانی. در این صورت به اتاق برمی‌گردی و دوباره آن را تمیز می‌کنی، طوری که آن پدر با دیدن اینکه داری اتاق را تمیز می‌کنی خیالش راحت شود. و لوک همین کار را کرد.
اگر کوه اول راجع‌به ساختن من و تعریف کردن خود است، کوه دوم راجع به کنارگذاشتن من و نابودکردن خود است. اگر کوه اول راجع به کسب کردن است، کوه دوم راجع به اهدا کردن است.
در کوه اول، آزادیِ فردی گرامی داشته می‌شود: باز نگه‌داشتن گزینه‌ها، نداشتن محدودیت. اما زندگیِ کاملاً آزاد، یک زندگی بدون تعهد و فراموش‌شده است. آزادی مثل دریا نیست که بخواهی در آن شنا کنی؛ رودخانه‌ای است که می‌خواهی از آن رد شوی تا بتوانی خودت را در آن‌سو اسکان دهی.
پس کسی که روی کوه دوم است تعهداتی برای خودش می‌سازد. افرادی که به یک شهر، یک فرد، یک نهاد یا یک آرمان تعهد دارند همه چیزشان را پای آن ریخته‌اند و پل‌های پشت سر را هم خراب کرده‌اند. قولی داده‌اند بدون اینکه در مقابلش چیزی بخواهند. همه‌اش را هستند.
حالا معمولاً می‌توانم آدم‌های کوه اول و کوه دوم را از هم تشخیص بدهم. دستۀ اول سرسپاری بی‌نهایتی به خود دارند؛ دستۀ دوم سرسپاری بی‌نهایتی به یک تعهد دارند. می‌توانم سازمان‌های کوه اول و دوم را نیز از هم تشخیص بدهم. در بعضی سازمان‌ها، افراد آنجا هستند تا در خدمت منافع شخصی‌شان باشند: حقوق بگیرند. اما سازمان‌های دیگر از تو می‌خواهند که خودت را وقف یک آرمان مشترک کنی و ازاین‌رو اصلاً هویتت را تغییر دهی.
من تا اینجا شروع مجدد اخلاقی را متناسب با زندگی شخصی توصیف کردم، اما مسلماً کل جوامع و فرهنگ‌ها هم می‌توانند از ارزش‌های بد به‌سمت ارزش‌های بهتر بروند. گمان کنم همه می‌دانیم که نفرت، تفرقه، و قطع رابطه در جامعۀ ما فقط یک مسئلۀ سیاسی نیست، بلکه ریشه در بحران‌های اخلاقی و روحی دارد. با هم خوب برخورد نمی‌کنیم. و حقیقت این است که شصت سال فرهنگ کوه‌اولیِ فوق‌فردگرا پیوندهای بین مردم را سست کرده است. این مردم دیگر فرهنگ‌های اخلاقی مشترکی که سابقاً جلوی سرمایه‌داری و شایسته‌سالاری را می‌گرفت کنار گذاشته‌اند.
در چندین دهۀ گذشته فرد و خود در کانون توجه بوده است. افراد کوه دوم ما را به‌سوی فرهنگی هدایت می‌کنند که رابطه‌ها را در کانون توجه قرار می‌دهد. آنان از ما می‌خواهند که زندگی‌مان را بر مبنای کیفیت دلبستگی‌هایمان بسنجیم، به این توجه کنیم که زندگی یک کار کیفی است، نه یک کار کمّی. از ما می‌خواهند که به دیگران با تمام ژرفایشان نگاه کنیم، و نه صرفاً مثل یک کلیشه، و شهامت داشته باشیم که در عین شکنندگی حرکت کنیم. این افرادِ کوه دوم ما را به‌سوی فرهنگی جدید هدایت می‌کنند. تغییر فرهنگی وقتی اتفاق می‌افتد که گروه کوچکی از مردم راه بهتری برای زیستن پیدا کنند و بقیۀ ما از آنان الگو بگیریم. این افرادِ کوه دوم آن راه بهتر را پیدا کرده‌اند.
انقلاب اخلاقیِ آنان ما را به‌سوی هدفی متفاوت رهنمون می‌شود. در کوه اول هدف ما خوشبختی (happiness)است، اما در کوه دوم پاداش ما شادی (joy) است. چه تفاوتی دارند؟ خوشبختی یعنی یک پیروزی برای خود. وقتی رخ می‌دهد که به‌سمت اهدافمان حرکت می‌کنیم. ارتقا می‌گیریم. غذای خوشمزه‌ای می‌خوریم.
اما شادی یعنی تعالی یافتن از خود. وقتی در کوه دوم هستید، درمی‌یابید که هدفی به‌غایت پَست داریم. با هم رقابت می‌کنیم که به شعلۀ شمعی برسیم، اما اگر جور دیگری زندگی کنیم، می‌توانیم تابش خورشید واقعی را احساس کنیم.
منبع: سایت ترجمان
با اندکی ویرایش
@eudemonia
Forwarded from نشر کرگدن
هتر باتلی در مقدمۀ خلاقانه و گیرای خود بر این کتاب استدلال می‌کند که فضیلت اقسامی دارد. برخی فضایل جهان را جای بهتری می‌کنند یا کمک می‌کنند به معرفت برسیم؛ برخی دیگر به نیت‌های خوب بستگی دارند. در این کتاب استدلال می‌شود که دلایل خوبی برای اکتساب فضیلت‌های اخلاقی و فکری داریم. باتلی استادانه خواننده را از خلال انبوهی از نوشته‌های راجع به این موضوع هدایت می‌کند و ماهرانه از نکات خاص و تخصصی مهم به مسائل و پرسش‌هایی عام‌تر می‌برد. فصل آخر راهبردهایی برای کمک به دانشجویان عرضه می‌کند تا واجد فضیلت‌های فکری شوند.
«این کتاب فوق‌العاده تأثیرگذار است. باتلی بدون مرزی مشخص بین بحث دربارۀ جزئیات فلسفی مهم و عرضۀ مثال‌هایی جالب و روشنگر حرکت می‌کند. سراسر متن کتاب سلیس، روشن و گیراست. این کتاب هم برای دانشجویان تحصیلات تکمیلی هم برای متخصصانْ مقدمه‌ای كاملاً مطلوب بر فضیلت و نظریۀ فضیلت است».
جیسن بئر، دانشگاه لایولا مریمونت
🦏 @kargadanpub
«این کتاب فوق‌العاده تأثیرگذار است. باتلی بدون مرزی مشخص بین بحث دربارۀ جزئیات فلسفی مهم و عرضۀ مثال‌هایی جالب و روشنگر حرکت می‌کند. سراسر متن کتاب سلیس، روشن و گیراست. این کتاب هم برای دانشجویان تحصیلات تکمیلی هم برای متخصصانْ مقدمه‌ای كاملاً مطلوب بر فضیلت و نظریۀ فضیلت است».
جیسن بئر، دانشگاه لایولا مریمونت
🦏 @kargadanpub
👍1
Forwarded from سیاهمشق
جهان زایشگاه روح آدمی است
یا آسایشگاه جسم اوست؟
جان هیک
به نقل از مصاحبه حسام شوشتری با استاد مصطفی ملکیان
@mashghesiah
یا آسایشگاه جسم اوست؟
جان هیک
به نقل از مصاحبه حسام شوشتری با استاد مصطفی ملکیان
@mashghesiah
Forwarded from زندگی آگاهانه
مراقبه نمی‌کنیم تا خودمان را دور بیندازیم و چیز بهتری شویم. مراقبه می‌کنیم تا با کسی که هستیم آشنا شویم و آشتی کنیم.
@mindfulliving
@mindfulliving
#از_مخاطب‌های_آشنا
آقای دکتر بابک عباسی گرامی
سلام و وقت شما بخیر
خواندن کتاب ارزشمند «هنر ظریف بی‌خیالی» را امروز به پایان رساندم. گذشته از ترجمه و ویرایش پیراستۀ شما و همکارتان، جناب آقای رشید جعفرپور، چیزی که بسیار به چشمم آمد نثر خاص کتاب بود. راستش را بخواهید هنگامی که برای نخستین بار کتاب را بدست گرفتم از مثال های پیشپاافتادۀ ذکر شده در آن قدری تعجب کردم چرا که انتظار داشتم کتابی که قرار است در حوزۀ فلسفۀ عملی با مخاطبانش سخن گوید، به شیوۀ اغلب این دست کتاب ها، از ادبیاتی جدیتر مدد گیرد. اما کم کم قانع شدم که شاید آنچه زندگی را دشوار می کند، همین مسائل پیش پا افتاده است، مسائلی که درست مثل سنگریزه هایی کوچک در کوله بار زندگی مان جمع می‌شوند و پیکرمان را خم می کنند، طوری که دیگر جز دشواری های زندگی چیزی را احساس نمی‌کنیم.
برای کسی مثل من، که عادت به خودخوری دارم و ذهنم مدام در حال قضاوت خودم و دیگران است، مطالعۀ این کتاب درست مانند آن بود که آبی بر آتشی نشانند شاید که از طریق خودآگاهي حاصل از اين تجربه، قدری با خودم و دیگران مهربان تر باشم و زندگی را بیش از اندازه سخت نگیرم و به هر پیشامدی، آنقدری که واقعاً اهمیت دارد بها بدهم. به شما و جناب آقای جعفرپور به خاطر ترجمۀ متن و زحماتی که برای چاپ آن کشیده اید، خسته نباشید میگویم و امیدوارم به زودی شاهد چاپ سایر کتابهای مجموعۀ «خوب زیستن» باشیم.
ارادتمند شما
زهره همت
آقای دکتر بابک عباسی گرامی
سلام و وقت شما بخیر
خواندن کتاب ارزشمند «هنر ظریف بی‌خیالی» را امروز به پایان رساندم. گذشته از ترجمه و ویرایش پیراستۀ شما و همکارتان، جناب آقای رشید جعفرپور، چیزی که بسیار به چشمم آمد نثر خاص کتاب بود. راستش را بخواهید هنگامی که برای نخستین بار کتاب را بدست گرفتم از مثال های پیشپاافتادۀ ذکر شده در آن قدری تعجب کردم چرا که انتظار داشتم کتابی که قرار است در حوزۀ فلسفۀ عملی با مخاطبانش سخن گوید، به شیوۀ اغلب این دست کتاب ها، از ادبیاتی جدیتر مدد گیرد. اما کم کم قانع شدم که شاید آنچه زندگی را دشوار می کند، همین مسائل پیش پا افتاده است، مسائلی که درست مثل سنگریزه هایی کوچک در کوله بار زندگی مان جمع می‌شوند و پیکرمان را خم می کنند، طوری که دیگر جز دشواری های زندگی چیزی را احساس نمی‌کنیم.
برای کسی مثل من، که عادت به خودخوری دارم و ذهنم مدام در حال قضاوت خودم و دیگران است، مطالعۀ این کتاب درست مانند آن بود که آبی بر آتشی نشانند شاید که از طریق خودآگاهي حاصل از اين تجربه، قدری با خودم و دیگران مهربان تر باشم و زندگی را بیش از اندازه سخت نگیرم و به هر پیشامدی، آنقدری که واقعاً اهمیت دارد بها بدهم. به شما و جناب آقای جعفرپور به خاطر ترجمۀ متن و زحماتی که برای چاپ آن کشیده اید، خسته نباشید میگویم و امیدوارم به زودی شاهد چاپ سایر کتابهای مجموعۀ «خوب زیستن» باشیم.
ارادتمند شما
زهره همت
Forwarded from انتشارات آنگاه
«مردم هر کاری هر اندازه پوچ انجام می‌دهند تا با واقعیت خود رو-به-رو نشوند.»
کآرل گوُستآو یوُنگ
روان‌شناس سوییسی و پایه‌گذار روان‌شناسی تحلیلی
تصویرگر: وِرُونیکآ آرآندآ وِرنِه
Verònica Aranda Vernet
انتشارات آنگاه
@angahbooks
کآرل گوُستآو یوُنگ
روان‌شناس سوییسی و پایه‌گذار روان‌شناسی تحلیلی
تصویرگر: وِرُونیکآ آرآندآ وِرنِه
Verònica Aranda Vernet
انتشارات آنگاه
@angahbooks
Forwarded from نشر کرگدن
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بخش کوتاهی از برنامهٔ «کتاب‌باز» (با اجرای سروش صحت و پریسا افتخار) در معرفی کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی».
@kargadanpub🦏
@kargadanpub🦏
از لذت فوری تا ملال فوری
نوشتهٔ فردین علیخواه
🔹قطعاً برای شما هم پیش‌آمده است که در پیاده‌روهای شهر و به‌ویژه در مقابل اسباب‌بازی‌فروشی‌ها یا سوپرمارکت‌ها کودکانی را دیده باشید که جیغ می‌زنند؛ پایشان را بر زمین می‌کوبند و از والدین می‌خواهند که چیزی را برایشان بخرند. آنان با شنیدن هر «گفتم نهِ» پدر یا مادر، مشتی محکم بر ران او می‌کوبند و به جیغ‌وداد خود ادامه می‌دهند تا بلکه به هدف برسند! والدین در این شرایط هر نوع توجیهی را که به ذهنشان خطور کند برای کوتاه آمدن کودک به کار می‌گیرند. ولی کمتر پیش می‌آید که این توجیهات اثرگذار شود. این کودکان در لحظه به دنبال لذت از آن شی یا خوراکی هستند. بسا اینکه نیم ساعت بعد دل‌زده شوند و بدون هیچ حسی؛ آن خوراکی یا اسباب‌بازی را به گوشه‌ای پرتاب کنند. من از کودکان عذر می‌خواهم که برای انتقال منظورم آنها را سوژه این نوشته کرده‌ام چون گویا این ویژگی دیگر فقط متعلق به کودکان نیست.
🔹برخی از اندیشمندان مطالعات فرهنگی، ویژگی زندگی امروز را « لذت فوری» instant gratification یا به تعبیر دیگری، «ارضای آنی خواسته ها» می‌دانند. این مفهوم به کم‌تحملی و بی‌صبری افراد برای دستیابی به لذت اشاره دارد و بیانگر آن است که در زندگی امروز به تأخیر انداختن لذت امری ناموجه شده است، به‌گونه‌ای که افراد تمایل دارند تا دقیقاً مانند آن کودکی که در ابتدای این مطلب مثال زدم لذت‌هایی را که طالب آن هستند در لحظه تجربه کنند. جمله «من همین الآن اونو می‌خوام» به بهترین شکل بیانگر معنی لذت فوری است. گویا ما دیگر نمی‌خواهیم و نمی‌توانیم برآورده شدن خواسته‌هایمان را به آینده موکول کنیم و یا به تعویق اندازیم. گسترش چای کیسه‌ای فوری، قهوه فوری، خداحافظی با طبخ غذا و خرید غذای آماده، دوستی های فوری و به دنبال آن صدای جیرجیر تختخواب، بیانگر آن هستند که تحمل و صبوری برای دستیابی به لذت کاهش یافته است.
🔹لذت فوری، در مقابل «لذت پس از صبوری» قرار دارد. منظور آن است که دستیابی به لذت نیازمند تحمل سختی‌هایی است. تجربه لذتِ نویسنده شدن، تجربه لذتِ مشهور شدن، تجربه لذتِ معلم شدن، تجربه لذتِ ثروتمند شدن، تجربه لذتِ مادر شدن، تجربه لذتِ شاعر شدن، تجربه لذتِ عارف شدن، تجربه لذتِ فوتبالیست شدن، تجربه لذتِ رانندگی با یک ماشین مدرن از آن جمله‌اند. درواقع این لذت‌ها، در لحظه و فوری به دست نمی‌آیند و مرهون تحمل قدری رنج و صبوری‌اند. بین آرزو، و لذت بردن از تحقق آن آرزو پلی به نام رنج و صبوری قرار دارد.
🔹هرچند لذت فوری ویژگی زندگی امروز بشر تلقی شده است ولی به نظر می‌رسد که تعجیل برای رسیدن به لذت‌های زندگی و برآورده شدن فوری خواسته‌ها به شکل پررنگی به یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های جامعه ایرانی بدل شده است. شاید در اطرافمان کم نیستند افرادی که در طول یک سال به دنبال دوازده هنر یا حرفه رفته‌اند و به‌محض آنکه دریافته‌اند که این هنر یا حرفه نیازمند طی مسیری سخت و زمانی طولانی است آن را رها کرده‌اند. ولی این همه ماجرا نیست. این روزها یافتن شاعر فوری، ترانه‌سرای فوری، عکاس فوری، سلبریتی فوری، ثروتمند فوری، مکانیک فوری، نقاش فوری، نویسنده فوری، معلم فوری، راننده فوری، دانشجوی فوری و ورزشکار فوری چندان دشوار نیست. امروزه افراد به‌سختی قبول می‌کنند که برای مثال اگر می‌خواهند یک عکاس حرفه‌ای شوند باید مدتها در نیمه‌های شب از خواب شیرینشان صرف‌نظر کنند و به انتظار طلوع خورشید بنشینند تا درنهایت عکسی حرفه‌ای از طلوع خورشید بگیرند. و یا به‌دشواری می‌پذیرند که ممکن است برای نوشتن یک رمان ده سال و شاید هم بیشتر زمان صرف کنند.
🔹گسترش لذت فوری، پیامدهای اجتماعی خاص خودش را نیز خواهد داشت. «سطحی شدن امور» یکی از آن‌هاست. شاید به همین دلیل است که این روزها مدام به دنبال آدم‌های اصیل، و نه فوری، می‌گردیم. شاید به همین دلیل است که این روزها با شنیدن هرفردی که اسمی در کرده است، بلافاصله نام او را در اینترنت جستجو می‌کنیم تا دریابیم که جزو «فوری‌هاست» یا صبوری و رنج متحمل شده است.
🔹سخن پایانی: برخی از اندیشمندان معتقدند که در مقابلِ لذت فوری، ملال فوری هم وجود دارد. در کنار لذت فوری، یکی از ویژگی‌های انسان امروز دل‌زدگی یا ملال فوری است. انسان امروز زود از لذت‌هایش خسته می‌شود. زود به دنبال لذتی دیگر می‌دود، بله می‌دود! لذت و ملال فوری، توصیف زندگی انسان امروزی است.
@fardinalikhah
@eudemonia
نوشتهٔ فردین علیخواه
🔹قطعاً برای شما هم پیش‌آمده است که در پیاده‌روهای شهر و به‌ویژه در مقابل اسباب‌بازی‌فروشی‌ها یا سوپرمارکت‌ها کودکانی را دیده باشید که جیغ می‌زنند؛ پایشان را بر زمین می‌کوبند و از والدین می‌خواهند که چیزی را برایشان بخرند. آنان با شنیدن هر «گفتم نهِ» پدر یا مادر، مشتی محکم بر ران او می‌کوبند و به جیغ‌وداد خود ادامه می‌دهند تا بلکه به هدف برسند! والدین در این شرایط هر نوع توجیهی را که به ذهنشان خطور کند برای کوتاه آمدن کودک به کار می‌گیرند. ولی کمتر پیش می‌آید که این توجیهات اثرگذار شود. این کودکان در لحظه به دنبال لذت از آن شی یا خوراکی هستند. بسا اینکه نیم ساعت بعد دل‌زده شوند و بدون هیچ حسی؛ آن خوراکی یا اسباب‌بازی را به گوشه‌ای پرتاب کنند. من از کودکان عذر می‌خواهم که برای انتقال منظورم آنها را سوژه این نوشته کرده‌ام چون گویا این ویژگی دیگر فقط متعلق به کودکان نیست.
🔹برخی از اندیشمندان مطالعات فرهنگی، ویژگی زندگی امروز را « لذت فوری» instant gratification یا به تعبیر دیگری، «ارضای آنی خواسته ها» می‌دانند. این مفهوم به کم‌تحملی و بی‌صبری افراد برای دستیابی به لذت اشاره دارد و بیانگر آن است که در زندگی امروز به تأخیر انداختن لذت امری ناموجه شده است، به‌گونه‌ای که افراد تمایل دارند تا دقیقاً مانند آن کودکی که در ابتدای این مطلب مثال زدم لذت‌هایی را که طالب آن هستند در لحظه تجربه کنند. جمله «من همین الآن اونو می‌خوام» به بهترین شکل بیانگر معنی لذت فوری است. گویا ما دیگر نمی‌خواهیم و نمی‌توانیم برآورده شدن خواسته‌هایمان را به آینده موکول کنیم و یا به تعویق اندازیم. گسترش چای کیسه‌ای فوری، قهوه فوری، خداحافظی با طبخ غذا و خرید غذای آماده، دوستی های فوری و به دنبال آن صدای جیرجیر تختخواب، بیانگر آن هستند که تحمل و صبوری برای دستیابی به لذت کاهش یافته است.
🔹لذت فوری، در مقابل «لذت پس از صبوری» قرار دارد. منظور آن است که دستیابی به لذت نیازمند تحمل سختی‌هایی است. تجربه لذتِ نویسنده شدن، تجربه لذتِ مشهور شدن، تجربه لذتِ معلم شدن، تجربه لذتِ ثروتمند شدن، تجربه لذتِ مادر شدن، تجربه لذتِ شاعر شدن، تجربه لذتِ عارف شدن، تجربه لذتِ فوتبالیست شدن، تجربه لذتِ رانندگی با یک ماشین مدرن از آن جمله‌اند. درواقع این لذت‌ها، در لحظه و فوری به دست نمی‌آیند و مرهون تحمل قدری رنج و صبوری‌اند. بین آرزو، و لذت بردن از تحقق آن آرزو پلی به نام رنج و صبوری قرار دارد.
🔹هرچند لذت فوری ویژگی زندگی امروز بشر تلقی شده است ولی به نظر می‌رسد که تعجیل برای رسیدن به لذت‌های زندگی و برآورده شدن فوری خواسته‌ها به شکل پررنگی به یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های جامعه ایرانی بدل شده است. شاید در اطرافمان کم نیستند افرادی که در طول یک سال به دنبال دوازده هنر یا حرفه رفته‌اند و به‌محض آنکه دریافته‌اند که این هنر یا حرفه نیازمند طی مسیری سخت و زمانی طولانی است آن را رها کرده‌اند. ولی این همه ماجرا نیست. این روزها یافتن شاعر فوری، ترانه‌سرای فوری، عکاس فوری، سلبریتی فوری، ثروتمند فوری، مکانیک فوری، نقاش فوری، نویسنده فوری، معلم فوری، راننده فوری، دانشجوی فوری و ورزشکار فوری چندان دشوار نیست. امروزه افراد به‌سختی قبول می‌کنند که برای مثال اگر می‌خواهند یک عکاس حرفه‌ای شوند باید مدتها در نیمه‌های شب از خواب شیرینشان صرف‌نظر کنند و به انتظار طلوع خورشید بنشینند تا درنهایت عکسی حرفه‌ای از طلوع خورشید بگیرند. و یا به‌دشواری می‌پذیرند که ممکن است برای نوشتن یک رمان ده سال و شاید هم بیشتر زمان صرف کنند.
🔹گسترش لذت فوری، پیامدهای اجتماعی خاص خودش را نیز خواهد داشت. «سطحی شدن امور» یکی از آن‌هاست. شاید به همین دلیل است که این روزها مدام به دنبال آدم‌های اصیل، و نه فوری، می‌گردیم. شاید به همین دلیل است که این روزها با شنیدن هرفردی که اسمی در کرده است، بلافاصله نام او را در اینترنت جستجو می‌کنیم تا دریابیم که جزو «فوری‌هاست» یا صبوری و رنج متحمل شده است.
🔹سخن پایانی: برخی از اندیشمندان معتقدند که در مقابلِ لذت فوری، ملال فوری هم وجود دارد. در کنار لذت فوری، یکی از ویژگی‌های انسان امروز دل‌زدگی یا ملال فوری است. انسان امروز زود از لذت‌هایش خسته می‌شود. زود به دنبال لذتی دیگر می‌دود، بله می‌دود! لذت و ملال فوری، توصیف زندگی انسان امروزی است.
@fardinalikhah
@eudemonia
Forwarded from عقل آبی | صدّیق قطبی
«در بین تمام چیزهای مسخره، نزد من مسخره‌ترین چیز مشغول بودن در این جهان است، آدمی که با عجله به طرف میز غذا می‌رود با عجله سر کارش می‌رود. به همین علت، وقتی در لحظه‌ای بحرانی مگسی را می‌بینم که روی دماغ یکی از این کاسب‌ها می‌نشیند، یا وقتی می‌بینم کالسکه‌ای با شتابی چندبرابر کالسکه‌ی خود او از کنارش رد می‌شود و موش آب‌کشیده‌اش می‌کند، یا وقتی می‌بینم باید همین‌طور منتظر بماند تا پل رودخانه در مقابلش بالا بیاید، یا می‌بینم سفالی از بام خانه‌ای می‌افتد و او را روانه‌ی دیار عدم می‌کند، از خنده روده‌بر می‌شوم. انصاف دهید، چه کسی می‌تواند این صحنه‌ها را ببیند و جلوی خنده‌اش را بگیرد؟ آخر این‌ها، این آدم‌هایی که وقت سرخاراندن ندارند، راستی راستی چه به دست می‌آورند؟ آیا فرقی هست بین آنها و زنی که وقتی دید خانه آتش گرفته است گیج و سردرگم انبرک را نجات داد؟ آخر آنها مگر از حریق بزرگی که زندگی را طعمه‌ی شعله‌هایش کرده به راستی چیز بیشتری را نجات می‌دهند؟»(سورن کی‌یرکگور، از کتابِ یا این یا آن)
📌درس‌های کی‌یرکگور برای زندگی، رابرت فرگوسن، ترجمه صالح نجفی، نشر هنوز، ۱۳۹۷
@sedigh_63
📌درس‌های کی‌یرکگور برای زندگی، رابرت فرگوسن، ترجمه صالح نجفی، نشر هنوز، ۱۳۹۷
@sedigh_63
Forwarded from اقتصاد سياسى
بازار متشکل بنزین .pdf
712.7 KB
در بين سه طرح اصلى مطرح براي حاملهاي انرژي طرح انديشكده حكمرانى شريف به زعم من واقعبينانه ترين طرح ارائه شده است و عميقا با اقتضائات اقتصادى ايران همخواني دارد
Forwarded from نام کوچک شعر (Azadeh Kamyar)
بوی خون
#آنا_آخماتووا
عسل وحشی بوی آزادی می‌دهد
خاک بوی خورشید
دهان زن بوی بنفشه
و طلا هیچ عطری ندارد
بوی آب بوی میخک است
بوی سیب بوی عشق
همه دریافتیم اما، که همیشه‌ی خدا
خون فقط بوی خون می‌دهد.
#آزاده_کامیار
#ترجمه‌ها
#آنا_آخماتووا
عسل وحشی بوی آزادی می‌دهد
خاک بوی خورشید
دهان زن بوی بنفشه
و طلا هیچ عطری ندارد
بوی آب بوی میخک است
بوی سیب بوی عشق
همه دریافتیم اما، که همیشه‌ی خدا
خون فقط بوی خون می‌دهد.
#آزاده_کامیار
#ترجمه‌ها
Forwarded from گاه فرست - غلامعلی کشانی (Gholamali Keshani)
چگونه جهان را تغییر دهیم؟ کاری از مدرسه‌ی زندگی، نشر هنوز
====================
تغییر جهان با سه کتاب؟
اشتباه نکنید!
با کتاب هیچ معجزه‌‌ای رخ نمی‌دهد،
با عمل شاید!
عمل متحد می‌کند، کلام تفرقه می‌اندازد!
سه کتاب برای تغییر جهان ، راهنماهای خود آستین‌بالازنی! :
t.me/GahFerestGhKeshani/4206
t.me/GahFerestGhKeshani/4207
t.me/GahFerestGhKeshani/4208
(این متن را اگر می‌پسندید ،برای دیگران هم ارسال کنید.)
====================
تغییر جهان با سه کتاب؟
اشتباه نکنید!
با کتاب هیچ معجزه‌‌ای رخ نمی‌دهد،
با عمل شاید!
عمل متحد می‌کند، کلام تفرقه می‌اندازد!
سه کتاب برای تغییر جهان ، راهنماهای خود آستین‌بالازنی! :
t.me/GahFerestGhKeshani/4206
t.me/GahFerestGhKeshani/4207
t.me/GahFerestGhKeshani/4208
(این متن را اگر می‌پسندید ،برای دیگران هم ارسال کنید.)
Forwarded from گاه فرست - غلامعلی کشانی (Gholamali Keshani)
چگونه جهان را تغییر دهیم؟ کاری از مدرسه‌ی زندگی، نشر هنوز
===================
تغییر جهان با سه کتاب؟
اشتباه نکنید!
با کتاب هیچ معجزه‌‌ای رخ نمی‌دهد،
با عمل شاید!
عمل متحد می‌کند، کلام تفرقه می‌اندازد!
سه کتاب برای تغییر جهان ، راهنماهای خود آستین‌بالازنی! :
t.me/GahFerestGhKeshani/4206
t.me/GahFerestGhKeshani/4207
t.me/GahFerestGhKeshani/4208
(این متن را اگر می‌پسندید ،برای دیگران هم ارسال کنید.)
===================
تغییر جهان با سه کتاب؟
اشتباه نکنید!
با کتاب هیچ معجزه‌‌ای رخ نمی‌دهد،
با عمل شاید!
عمل متحد می‌کند، کلام تفرقه می‌اندازد!
سه کتاب برای تغییر جهان ، راهنماهای خود آستین‌بالازنی! :
t.me/GahFerestGhKeshani/4206
t.me/GahFerestGhKeshani/4207
t.me/GahFerestGhKeshani/4208
(این متن را اگر می‌پسندید ،برای دیگران هم ارسال کنید.)
Forwarded from سیاهمشق
خلاصه تر بکن ای مرگ داستانم را
که خسته تر نکنم گوش دوستانم را
تمام طول شب از شوق گریه میکردم
چگونه شرح دهم حال توأمانم را؟
چگونه دوره کنم خویش را؟
برای خدا
به روز بعد میانداز امتحانم را
برای سوختن من جرقه ای کافیست
به اشتباه مباد آنکه دودمانم را
چنان بسوز که دودم به چشم کس نرود
به گریه باز میانداز آسمانم را
خسیس نیستم
اما:
به اهل ذوق ببخش
غزل غزل، همۀ یاد و یادمانم را
به شیوه ای که خلاف آمدی در آن باشد
شبیه بوسه گرفتن
بگیر جانم را
تو مرگ نیستی
آغاز تازه ها هستی
بیا که با تو بیاغازم
آن جهانم را
محمد علی بهمنی
@mashghesiah
که خسته تر نکنم گوش دوستانم را
تمام طول شب از شوق گریه میکردم
چگونه شرح دهم حال توأمانم را؟
چگونه دوره کنم خویش را؟
برای خدا
به روز بعد میانداز امتحانم را
برای سوختن من جرقه ای کافیست
به اشتباه مباد آنکه دودمانم را
چنان بسوز که دودم به چشم کس نرود
به گریه باز میانداز آسمانم را
خسیس نیستم
اما:
به اهل ذوق ببخش
غزل غزل، همۀ یاد و یادمانم را
به شیوه ای که خلاف آمدی در آن باشد
شبیه بوسه گرفتن
بگیر جانم را
تو مرگ نیستی
آغاز تازه ها هستی
بیا که با تو بیاغازم
آن جهانم را
محمد علی بهمنی
@mashghesiah