خوب زيستن|بابک عباسی

رُک یا مؤدب؟

«فرد رُک با احساس نهفته‌ای عمل می‌کند که گویی سایرین اغلب اوقات به لحاظ درونی بسیار قوی هستند. او تصور نمی‌کند که کسانی که دور و برش هستند ممکن است روزی در آستانه‌ی شکست اعتمادبه‌نفسشان یا بیزاری از خویش قرار بگیرند. آدم رک در نظر نمی‌گیرد که روان آدم‌ها به سستی تارهای عنکبوت بوده و هر آن در معرض فروپاشی است. بنابراین، افراد رک دیگران را به نحوی می‌فهمند که گویی لازم نیست مدام به آن‌ها نشانه‌های کوچکی مبنی بر قوّت قلب یا ایجاد اطمینان بدهد. وقتی به خانه‌ی کسی می‌روید، اینکه غذا خوشمزه بود برای همه واضح و مبرهن است، نه صرفاً‌ برای کسی که چهار ساعت و نیم از وقتش را صرف پختن غذا آن کرده است. [به زعم آدمِ رُک] نیازی نیست که با انواع ملاحظه‌کاری‌های گوناگون مدام بر این نکته تأکید کند. وقتی کسی با هنرمندی دیدار می‌کند لازم نیست اشاره کند که آخرین اثرش دیده و پسندیده شده است. آن هنرمند به اندازه‌ی کافی از این موضوع آگاه است... پیش‌فرض آدم‌های رُک این است که روانِ همه‌ی انسان‌ها به اندازه‌ی کافی بزرگ و قوی است. آن‌ها ممکن است گمان کنند که وقتی شما از کسی به خاطر چیزهای کوچک تعریف می‌کنید، به میزان غیرضروری و خطرناکی خودپسندی او را متورّم می‌کنید.

فردِ مؤدب با پیش‌فرضی کاملاً مخالف با این شروع می‌کند. فرض او این است که همه‌ی ما همواره تنها چند میلیمتر با فروپاشی درونی، ناامیدی و بیزاری از خویشتن فاصله داریم. هر قدر هم که با اعتماد به نفس به نظر برسیم- علی‌رغم همه‌ی تعریف‌ها و تمجیدها- به شکل دردناکی آسیب‌پذیر هستیم؛ این آسیب‌پذیری ناپسند انگاشته شده و نادیده گرفته می‌شود. هر چیزی که نادیده گرفته شود، هر سکوت یا هر حرف تند یا بی‌ملاحظه‌ای اساساً ظرفیت این را دارد که آسیب بزند. هیچ یک از ما جدار محافظی برای ارتباط با دیگران نداریم. آشپز، هنرمند و کارمندِ تازه‌کار لاجرم در این نکته مشترکند که سخت نیازمند شاهدی هستند که به آنها بگویید کارشان را درست انجام داده‌‌اند. به همین ترتیب، فرد مؤدب به این سمت کشیده می‌شود که وقت زیادی را صرف توجه کردن و نظر مثبت دادن به برجستگی‌های کوچک در دستاوردهای دیگران کند. او خواهد گفت که این سوپ تره‌فرنگی یکی از بهترین سوپ‌هایی بود که در طول این سال‌ها خورده است. فرد مؤدب خاطر نشان خواهد کرد که پایان‌بندی داستان جدید آن نویسنده او را به گریه انداخت... افراد مؤدب می‌دانند که هرکسی که از راه می‌رسد این قابلیت را دارد که با هرآن چیزی که ما سهل‌انگارانه و غیرمنصفانه «چیزهای کوچک» می‌نامیم، به ما آسیب برساند.»

📌درباره‌ی خوب بودن، آلن دوباتن، ترجمه عطا حشمتی، نشر کتاب‌سرای نیک

@sedigh_63

152 views16:17