تازه‌واردها مهمترین افراد این جلسه هستند.

@siavashnikpoor
@eudemonia

زیگمونت باومن
«دربارۀ خوشبختی»

اشاره: زیگمونت باومن(Zygmunt Bauman)، فیلسوف لهستانی، که برخی از آثار او به فارسی هم ترجمه شده است، ژانویۀ 2017 در نود و یک سالگی از دنیا رفت. باومن در انیمیشن زیبای زیر که برگرفته از گفتگوی طولانی‌ترِ او با شبکۀ الجزیره است، توضیح می‌دهد که چرا تلقی رایج ما از خوشبختی خطاست.
البته حلاوت صدای کهنسال فیلسوف و لحن دلنشین‌اش قابل ترجمه نیست اما برای راحتی کارِ برخی از خوانندگان ترجمه‌ای از جملات او را در اینجا می‌آورم:

از گوته شاعر رمانتیک آلمانی پرسیدند آیا زندگیِ خوشی داشته است.

پاسخ او این بود «بله، من زندگی بسیار بسیار خوشی داشته‌ام»، و بلافاصله افزود «اما هیچ هفتۀ شادی را به یاد نمی‌آورم».

این سخن هشداری است برای ما، زیرا خلاف تلقی رایج ماست. در تلقی رایج، شادی عبارت است از زنجیره‌ای متوالی از لذت‌هایی که از راه می‌رسد، یکی از یکی بهتر. اما آنچه گوته می‌گوید این است که شادی در فائق آمدن بر ناشاد بودن است، عبور از دشواره‌ها و آنچه مایۀ رنج و زحمت است.

گوته در یکی از اشعارش می‌گوید بدترین کابوس این است که روزهایمان یکی پس از دیگری روشن و آفتابی باشد. حاصل چنین چیزی نه شادی بلکه ملال است، نبودن شور و هیجان، نبودن هدفی که به دنبال‌اش باشیم و برایش بجنگیم.

آنچه گوته می‌گوید هشداری است، خصوصا برای جوان‌ترها: فکر نکنید زندگی‌تان قرار است جمع‌آوری هدایایی لذت‌بخش از صندوقچه‌ای باشد که هرگز به ته‌ نمی‌رسد.

زندگی‌تان را این گونه ببینید که دست و پنجه نرم‌کردنی طولانی با دشواری‌هاست. یک مشکل را حل می‌کنید، یکی دیگر از راه می‌رسد، و اثرات جنبی این مشکلات غالباً ناخوشایند است.

این همان چیزی است که مرا در کوتاه‌مدت بدبین و در بلندمدت خوش‌بین می‌کند!

(ترجمه از بابک عباسی)

ویدئو در فرستهٔ بعدی 👇🏼

@eudemonia

توجه‌آگاهی(mindfulness) چگونه اثر می‌گذارد.
#راس_هریس
ترجمهٔ #حسین_محمدی‌زاده
#ذهن‌آگاهی #اکت

@eudemonia

دربارۀ عادت، تلاش، و تغییر

🔹«نظریۀ عادت» از جمله به این سؤال‌ها می‌پردازد که عادت‌ چگونه شکل می‌گیرد، چگونه حفظ می‌شود، و چرا ترک عادت دشوار است.

🔹در بحث از سلامت جسم و روان، موضوع عادت (کسب عادت‌های سازنده و ترک عاد‌ت‌های مخرب ) فصلی مهم و تأثیرگذار است.

🔹در فلسفۀ زندگی و فلسفۀ اخلاق نیز موضوع عادت، برای مثال در بحث از فضیلت‌های فکری و اخلاقی و مبحث خوگیری (habituation) مورد توجه بوده است.

🔹در دو فایل صوتی زیر #آذرخش_مکری یافته‌های مهمی را در نظریۀ عادت مرور می‌کند. فایل سوم اسلایدهای مربوط به سخنرانی اصلی است.

@eudemonia

عادت‌ چگونه شکل می‌گیرد و چگونه حفظ می‌شود (۱)
#آذرخش_مکری

@eudemonia

عادت‌ چگونه شکل می‌گیرد و چگونه حفظ می‌شود (۲)
#آذرخش_مکری

@eudemonia

عادت‌ چگونه شکل می‌گیرد و چگونه حفظ می‌شود (۳)
#آذرخش_مکری
(اسلاید)

@eudemonia

وقتی آنچه را که گمان می‌کنی تاب به دوش کشیدنش را نداری تاب می‌آوری،
آنکه گمان می‌کنی هستی می‌میرد.
و بدل به شفقت محض می‌شوی.

رام داس
"صیقل زدن آینه"

@mashghesiah

بعد از اینکه نمی‌دونم برای چندمین بار دستم رو شستم، دارم فکر می‌کنم چه‌چیز این بحران برای ما که در فضایی بحران‌زده و سرشار از هیجانات منفی رشد می‌کنیم، متفاوته؟

و به این نتیجه می‌رسم که حداقل نسخه من برای تاب‌ آوردن بحران و روزهای تلخ و ترسناک این بوده که درکنار هم باشیم. هروقت فکر کردم که زندگی سخت‌تر شده، چاره رو در این دیدم که بیشتر دورهم جمع بشیم و از این امن‌ترین حس در تموم هستی اطمینان بگیریم:

از اینکه "ما باهمیم" و چون باهمیم، خیلی چیزها رو می‌تونیم تاب بیاریم و از خیلی چیزها می‌تونیم گذر کنیم.

اما حالا، منبع خطر از "جهان ناامن و بی‌ثبات" رسیده به "دیگری". حالا و در این بحران جدید، دیگری که می‌شد منبع قوت قلبی باشه، خودش منبع خطره. باید از هم دور باشیم. باید از هم فرار کنیم. یاد اون توصیفات قرآن از روز قیامت می‌افتم، که از همه داغ و عذاب و آب جوش و....هولناک‌تره:
روزی که برادر از برادرش می‌گریزه
و مادر از فرزندش...


تصور همه عذاب‌های وعده داده‌شده، یک طرف و این یکی، یک طرف دیگه!
این تصویر، اوج ضعف و آسیب‌پذیری انسانه؛ فرار از دیگری برای نجات خود...

این چیزیه که این بحران رو در مقایسه با مصیبت‌های قبلی، سخت‌تر می‌کنه.

سخته که دور از هم بایستیم و بگیم:
نترس! من هم هستم!

از اون سخت‌تر اینه که آدم حس کنه خودش منبع خطره برای کسانی که دوستشون داره.

خدا می‌دونه چقدر احساس شرم و گناه در وجود آدم ته‌نشین می‌شه.

من رو ببخش. اگه من بخش مهمی از خطر دنیای بیرونم برای تو؛

ببخش که ما همگی طفلکی هستیم...آسیب‌پذیر و سست...شایسته ترحم و دوست‌داشتن و بخشش...حتی در فرار و فاصله....


#پریشان_گویی‌_های_گنگ_خوابدیده

فضیلت هم‌زیستی با رنج
✍🏼امیر یوسفی، روزنامه‌نگار

دربارهٔ كتاب «هنر ظریف بی‌خیالی»، نوشتۀ مارك منسون، نشر کرگدن

🔹به گمان من، آنچه هنر ظریف بی‌خیالی را در یك سال به هفت نوبت چاپ رساند، غیر از مضمون و مدعا و محتوایش، هماهنگی و هم‌صدایی با وضعیت روز یا روح زمانه در ایران امروز است. سال‌های 97 و 98 از دشوارترین سال‌های چهاردهه اخیر بوده‌اند؛ سال‌هایی كه از زمین و آسمان برای مردم تلخی و تیرگی بارید. سالی كه انگار موفق بودن و پیشرفت داشتن در كاروبار روزانه، در حكم جنباندن حلقه اقبال ناممكن بود. «موفقیت در هفت گام»ها و «سنگفرش هر خیابان از طلاست»ها و «مدیر موفق در سه دقیقه»ها از دهن افتادند. چنین نسخه‌هایی علاج ضعف دل ایرانیان بیمار نبود. كار خراب‌تر از آن شده بود كه با دعوت به مثبت‌اندیشی بتوان از موقعیت تراژیك امروز دامن برچید. توگویی انسان ایرانی به مرامنامه تحمل شكست بیشتر نیاز داشت تا دستورالعمل موفقیت‌های زودرس و دسترس. واقعیت تلخ و تلخی واقعیت، سكه مثبت‌اندیشی را از رونق انداخته و قرعه فال را به نام كسی زد كه پیامش بشارتی برای همزیستی با رنج و رسیدن به آرامش بود.

🔹انتشار هنر ظریف بی‌خیالی در فرهنگ امروز ما یك اتفاق است.من به عنوان یك علاقه‌مند كتاب، تجربه بسیار خوشایندی از مطالعه آن داشتم. حُسن كتاب آن است كه به مخاطبش فرصت مواجهه انتقادی می‌دهد . به حكم اینكه لحنی دوستانه و صمیمانه دارد، خواننده را در مخمصه رودربایستی گرفتار نمی‌كند تا با شرم و آزرم سراغ كتاب برود. مثل هرچیز امریكایی دیگر، رك و راحت است و عملا مخاطب را تحریك می‌كند در لمس كتاب و ادعاهای آن، غریزی رفتار كند و دربند پرهیزهای آمرانه نباشد. خواندن این كتاب، تجربه‌ای از همنشینی با درد و لحظاتی پر از صلح و آشتی برای‌تان رقم می‌زند. و وقتی این همنشینی به آخر می‌رسد، تازه خود را همان پسرك نارنجی‌پوشی می‌یابید كه تصویرش روی جلد كتاب است؛ پسركی شاد كه با لبخندی سپید، بخت سیاهش را تمسخر می‌كند و با كلمی كه در آغوش گرفته رضایتمندانه به جهان فخر می‌فروشد. این یعنی قلندری، این یعنی روشن‌شدگی، این همان هنر ظریف بی‌خیالی است.

متن کامل: https://bit.ly/2VcD1WR

@eudemonia

دکتر علی کاظمیان، متخصص حوزۀ سلامت اجتماعی و مترجم کتاب «واقع‌نگری» هانس روزلینگ (در دست انتشار در مجموعۀ «خوب زیستن»، #نشر_کرگدن)، در سه قطعۀ صوتی زیر با استفاده از چارچوب نظری روزلینگ در این کتاب، توضیحات مفیدی در مورد واکنش مناسب به پدیدۀ کورونا داده است.
@eudemonia

چیزی حدود هشتاد و نه و نیم درصد توقعاتی که از خودمان و دیگران و جهان و خدا و خلاصه همه چیز داریم از همین جنس است گویا.
همینقدر بامزه.
همینقدر تراژیک.
همینقدر بی‌حاصل.

hey hooman! play with me...

@mashghesiah

معنای زندگی
#مدرسه_زندگی، #فلسفه‌ورزی، #معنای_زندگی، #رابطه، #فهمیدن، #خدمت

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🍂

کرونا فقط وقتی فراگیر نمی‌شود که از آن بترسیم!

این روزها نتیجه چند پروژه مدل‌سازی برای تخمین تعداد مبتلایان و مرگ و میر ناشی از کرونا را مرور کرده‌ام. اول ببینیم چه نتایج محتملی در این مدل‌ها به دست آمده است:

- سناریوهای بدبینانه صحبت از چیزی در حدود پنج میلیون مبتلا و چیزی در حد صد هزار تلفات می‌کنند.

- سناریوهای خوش‌بینانه‌تر صحبت از بین صد هزار تا پانصد هزار مبتلا و چیزی بین دو هزار تا ده هزار تلفات می‌کنند.

خب فرق این مدل‌‌ها یا سناریوها در چیست که چنین تفاوت عظیمی (در حد مرگ نزدیک به صد هزار انسان) در تخمین‌های‌‌شان دارند؟ برای درک این تفاوت باید به همان «نرخ بازتولید پایه» یا R0 برگردیم. همان طور که در این پست (https://t.me/hamedghoddusi/728) توضیح دادم، موتور محرکه رشد بیماری در جامعه نرخ بازتولید پایه است و میزان مبتلایان به شدت به مقدار این پارامتر بستگی دارد.

نکته این است که پارامتر «نرخ بازتولید پایه» در هفته‌های اولیه خیلی بین مدل‌ها تفاوت ندارد. تفاوت جایی است که مدل‌های خوش‌بینانه‌تر فرض می‌کنند که نرخ بازتولید پایه به مرور زمان و با گسترش بیماری پایین می‌آید و به جایی می‌رسد که جمعیت نهایی مبتلایان روی چند صد هزار نفر هم‌گرا می‌شود. ولی چرا این پارامتر پایین می‌آید؟ چون رفتار جامعه پس از مشاهده بیماری تغییر می‌کند.

معنی این حرف‌ها در واقعیت یعنی چه؟ یعنی در عین حال که می‌توان استرس اضافی و بیهوده نداشت و امیدوار بود که شرایط بحرانی و آخرالزمانی نشود، باید حسابی نگران بود و بسیار احتیاط کرد. ولی خب بخش ظاهرا پاراداکسیکال قضیه این است که سناریوی خوش‌بینانه و کم‌هزینه فقط وقتی اتفاق می‌افتد که همه جامعه و حاکمیت سناریوی بدبینانه را حسابی جدی بگیرند، احتمال وقوع آن را باور کنند و تمام اقدامات احتیاطی را به گونه‌ای انجام بدهند که انگار وضعیت بد همین الان محقق شده است.

این وضعیت ظاهرا متناقض‌نما (یعنی تا حدی آسودگی خیال در عین باور به وضعیت آخر الزمانی) به همان ذات پیش‌بینی در علوم اجتماعی بر می‌گردد که در موردش بارها نوشته‌ام: در علوم اجتماعی خیلی از پیش‌بینی‌ها منتشر می‌شود تا جلوی به وقوع پیوستن‌شان را بگیرند! آدم‌ها وقتی از نتیجه وضعیت منفعل بترسند، رفتارشان را طوری تغییر می‌دهند که آن نتیجه حاصل نشود.

برای این‌که حس عددی به‌تری از سناریوی محتمل پیدا کنیم: با نرخ بازتولید فعلی، تعداد بیماران تقریبا هر ۵-۶ روز یک بار دو برابر می‌شود. این یعنی این‌که اگر نرخ تغییر نکند، ظرف دو ماه تعداد بیماران به نزدیک هزار برابر عدد فعلی می‌رسد.

خب مردم که تلاش‌شان را می‌کنند ولی حکومت چه وظیفه‌ای دارد؟ اگر توضیفی که در این‌جا گفتیم را باور کنیم، اولین وظیفه حکومت این می‌شود که واقعیت‌ها را در مورد کرونا کتمان نکند یا آن‌ها را کوچک جلوه ندهد. هر قدر که رفتارهای پنهان‌کارانه بیش‌تر اتفاق بیفتد، احتمال وقوع سناریوی بدبینانه بیش‌تر می‌شود و خدا هرگز روزی را نیاورد که نشود ده‌ها هزار مرگ اضافه در چند ماه را از دنیا پنهان کرد. دوباره تکرار می‌کنیم: اگر می‌خواهیم به آن‌ نقطه نرسیم از همین لحظه احتمال وقوع سناریوی بدبینانه را باور کنیم و طوری رفتار کنیم که انگار آن‌جا هستیم. در این صورت به احتمال قوی به آن‌جا نمی‌رسیم.

@hamed_ghoddusi تماس با نویسنده
@hamedghoddusi

https://bit.ly/32ExKc2

در پنج فرستۀ بعدی پنج فقرۀ کوتاه و جالب از این مقاله را اینجا می‌گذارم.

@eudemonia

۱. عادت‌ها، چه خوب چه بد، مدت‌هاست که فیلسوف‌ها و سیاست‌گذاران را مجذوب خود کرده‌اند. ارسطو در کتاب اخلاق نیکوماخوسی، اندیشه‌های موجود دربارۀ فضیلت را بررسی کرد و این مختصر را ارائه داد: «برخی متفکران اعتقاد دارند که انسان‌ها به‌خاطر ذاتشان خوب می‌شوند، برخی دیگر عادت را مؤثر می‌دانند و دیگرانی نیز تعلیم را». او نتیجه گرفت که عادت‌ها مسئول آن هستند. سیسِرو عادت را «ذات دوم [طبیعت ثانوی]» خواند، عبارتی که ما هنوز استفاده می‌کنیم. و هنگامی‌که الکساندر همیلتون در مقالۀ فدرالیست شمارۀ ۲۷، دراین‌باره می‌اندیشید که چگونه شهروندانی بیافریند که از قوانین فدرالِ جمهوریِ نوپا تبعیت می‌کنند، ضرب‌المثل دیگری را به کار گرفت: «انسان را می‌توان به‌سادگی مخلوق عادت دانست».. ویلیام جیمز سخن ارسطو را بازگو کرد و نوشت «تمام زندگی ما، تا آنجا که شکل معینی دارد، چیزی جز توده‌ای از عادت‌ها نیست؛ عادت‌های عملی، احساسی و فکری... که ما را بی‌مقاومت به‌سوی سرنوشتمان می‌برند».

منبع: https://bit.ly/32ExKc2

@eudemonia