ثبت تصویری زیبا از پلنگ ایرانی در منطقه حفاظت شده البرز مرکزی شمالی
هفته دوم فروردین ماه ۱۳۹۹
فیلم از : محیط بان ابوالفضل رهبری زاده

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

تنها فرق مراقبه با تعاملات عادی روزمره این است که دوستی که به مرور با او آشنا می‌شوی خودت هستی.
@mindfulliving

طمع در آن لب شیرین نکردنم اولیٰ
ولی چگونه مگس از پی شکر نرود

@eudemonia

🔹آنچه در حرکت و تغییر است خودآگاهی بشر است

✍🏻منوچهر بدیعی

روز سیزدهم فروردین ۱۳۹۹، هشتادویک سال را تمام کردم و امروز ۱۴ فروردین نخستین روز ۸۲ سالگی را با حیرت هرچه تمامتر آغاز می‌کنم. حیرت از آن‌رو که هرگز باورم نمی‌شد حتی به ۸۰ سالگی برسم. برتراندراسل، منطق‌دان و فیلسوف بریتانیایی که ۹۷ سال عمر کرد، در پاسخ کسانی که از او راز طول عمر را می‌پرسیدند مقاله‌ای نوشت و اولین توصیۀ او آن بود که «ابتدا آباواجداد مناسبی انتخاب بکنید.» نمی‌توانست بگوید ابتدا پدرومادر طویل‌العمری انتخاب کنید، چون پدرش در ۳۳ سالگی و مادرش زودتر از پدرش در ۳۰ سالگی مُرده بودند. ناگزیر از آباواجداد سخن گفت چون پدربزرگ‌ومادربزرگ او و پدران‌ومادران آنها اغلب عمر درازی داشتند برعکس، عمر آباواجدا من چندان زیاد نبود، جد مادری‌ام در ۴۶ سالگی و جد پدری‌ام در ۵۲ سالگی فوت کرده بودند. پس مناسب‌تر و شاید به‌صرفه‌تر آن بود که پدرومادرم را برای این محاسبه «انتخاب» کنم. پدرم در ۷۸ سالگی و مادرم سه‌سال‌ونیم پس از او در ۶۶ سالگی از دنیا رفته بودند. محاسبۀ آسانی بود. سال‌های عمر آن دو را با هم جمع کردم و بر ۲ تقسیم کردم به عدد ۷۲ رسیدم. از آن پس بارها در جمع دوستان و آشنایان و خویشان از من می‌پرسیدند که گمان می‌کنی در چه سنی خواهی مرد و پاسخ فوری من عدد ۷۲ بود. به‌این‌ترتیب در ۱۳ فروردین سال ۱۳۸۰ دوستان و آشنایان و خویشان انتظار داشتند که پیش‌بینی دقیق من که متکی بر سابقه و تجربه و نظریه آن منطق‌دان و فیلسوف بزرگ بود، تحقق یافته باشد. چنین نشد: زنده ماندم و اکنون ۱۱ سال تمام است که خودم در کمال حیرت و دوستان و آشنایان و خویشان هرکدام به تناسب احساس و نظری که در بارۀ کل وجود من دارند با این عمر دراز روبرو شده‌ایم.
حقیقت آنکه من این عمر را حق خود نمی‌دانم تلاشی نکرده و زحمتی برای آن نکشیده‌ام، هیچ ورزشی نکرده‌ام، حتی در کار و خواب‌وخوراک رعایت اصول صحت و سلامتی را نکرده‌ام، در زمینه‌های بهداشتی نیز وسواسی به خرج نداده‌ام ولی البته از هیچ خطری هم استقبال نکرده‌ام و همیشه رعایت «آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه» را کرده‌ام. مگر اینکه بی‌اراده و از سر غفلت تخطی کرده باشم که البته سزای این تخطی را هم تمام و کمال کف دستم گذاشته‌اند. اینکه می‌گویم این عمر را حق خود نمی‌دانم از آن روست که غالب دوستان دوران نوجوانی وجوانی‌ام یا خودکشی کرده‌اند یا پیش از رسیدن به ۵۰ سالگی در اوضاع و احوالی شبیه خودکشی درگذشته‌اند.
یک نکته دیگر هم هست: در ادبیات فارسی عمر ۷۰ و ۸۰ سال را چیزی شبیه عمر نوح و آرزویی محال می‌دانند. این شعر سعدی فقط از همین جهت همواره در ذهن من بوده است: «دمی آب خوردن پس از بدسگال / به از عمر هفتاد و هشتاد سال». می‌بینید که در بیان لذت حیات پس از بدسگال آن را شبیه به عمری می‌داند که دست‌کم در زمان خود او ازجمله آرزوهای دورودراز و دست‌نیافتنی بوده است.
می‌دانم که نباید در این حیرت بمانم. اندک مدتی است که می‌کوشم در زمان حال گسترده‌تری فکر و زندگی کنم، زمان حالی که گذشته و آینده را نیز در بر بگیرد. نه اینکه «ابن‌الوقت» شده باشم، یعنی نه اینکه «فرصت بین‌العدمین» را مغتنم بشمارم. این کار از من ساخته نیست. آنچه می‌خواهم از علم مدرن چندان دور نیست؛ شاگردان تجددگرای انیشتین برآنند که قانون‌های فیزیک را در یک پیوستار چهار بعدی، یعنی در یک زمان حال ابدی بگنجانند. درواقع اگر چنین باشد آن‌وقت گذشته و حال و آینده به‌طور هم‌زمان وجود خواهند داشت و آن‌وقت آنچه در حرکت و تغییر است خودآگاهی بشر است. از تمام این بحث فقط این جمله آخر مرا به خود مشغول می‌دارد و حیرت و شرم عمر بیش از ۸۰ سال را از ذهنم می‌زداید: خودآگاهی‌ای که تغییر می‌کند.

«سرنوشت»

به بهار منتظری که بی‌مصرف افتاد

[بهار منتظر بی‌مصرف افتاد!
به هر بامی درنگی کرد و بگذشت
به هر کویی صدایی کرد و اِستاد
ولی نامد جواب از قریه، نز دشت]
(شاملو)

@eudemonia

🔹خانوادۀ فعلا تک‌فرزند «خوب زیستن»(پسر نارنجی‌پوش سمت راست!) به زودی شاهد تولد سه عضو دیگر خواهد بود که مدتهاست منتظرشان هستیم:
۱. خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری؛ به روایت مدرسۀ دوباتن
۲. واقع‌نگری؛ چرا جهان را کژ می‌فهمیم
۳. سرگذشت فلسفۀ غرب؛ به روایت مدرسۀ دوباتن

🔹نشر کرگدن برای آسان‌تر کردن دسترسی مخاطبان به این کتاب‌ها و کتاب‌های دیگر، به‌ویژه در این ایام خانه‌نشینی، اقدام به راه‌اندازی رباتی برای فروش مستقیم کتاب‌ها (با تخفیف ۱۵ درصد) کرده است. سری به این ربات بزنید و امکاناتش را ببینید:
@kargadanpubBot

🔹همچنین از طریق این ربات می‌توانید با دیگر مجموعه‌ها و کتاب‌های این نشر آشنا شوید، بخش‌هایی از هر کتاب را بخوانید و اگر خواستید برای خرید کتاب‌ها با پیک (تهران) یا پست سفارشی (شهرهای دیگر) اقدام کنید.

🔹آدرس ادمین کانال و ربات نشر کرگدن نیز برای ارتباط مخاطبان و پیگیری سفارش‌ها اینجاست:
@kargadanadmin

@kargadanpubBot 🦏

«گاهی اشکالی نداره که تنها كاری که یه‌روز انجام می‌دی؛ فقط نفس‌کشیدن باشه...»
انتشارات آنگاه
@angahbooks

روزی مرد جوانی قدم‌زنان مسیری را می‌پیمود که به رود عریضی رسید.
زمانی طولانی متحیر بود که چطور از این رود خروشان عبور کند. دیگر داشت از ادامه مسیر منصرف می‌شد که استاد خود را آنسوی رود دید.
جوان از کناره رود فریاد زد" میشه بهم بگی چجوری بیام اونور رودخونه؟"
استاد لبخندی زد و گفت"رفیق! تو اونور رودخونه‌ای."

"توجه‌آگاهی به زبان ساده"
نوشته شمش آلیدینا
در دست ترجمه

@mashghesiah

🔴انسان‌ها و آسمان‌های آبی‌تر؟

▪️فرض کنید کرونا یک‌سال مهمان زمین باشد آیا می‌تواند بر حیات انسان‌ها و سیاره زمین اثر مثبت هم بگذارد؟

✍️محمد حسین عمادی | پژوهشگر سیاست‌های توسعه

📍 بیایید با این فرض که کرونا تنها یکسال دیگر ادامه یابد، ببینیم چه تاثیرات مثبتی بر انسان‌ها و سیاره زمین خواهد داشت؟

📍 كرونا فرهنگ مراودات و تعاملات اجتماعى را اساسا متحول خواهد ساخت. اجتماعات و جمع‌هاى دوستانه كوچك‌تر می‌شود. حضور فیزیکی افراد جاى خود را به ارتباطات و تصاویر دیجیتال و مجازى خواهد داد. دلتنگى‌ها بیشتر می‌شود

📍 خانه‌نشینی بیش از سه میلیارد جمعیت جهان بدون شک كتاب‌هاى دیجیتال و خاك خورده‌ى كتابخانه‌ها و ادبیاتی که سال‌ها در قرنطینه بودند را جان دوباره خواهد داد.

📍 کوید- ۱۹ ، بی‌شک شرایطی را برای «خوداندیشی» انسان‌های «شغل مدار» ایجاد خواهد کرد و احتمالا تفکر و خلاقیت فردى را به شكل قابل توجهى رشد خواهد داد.

📍 كرونا، فرصتی برای تنفس و تجدید حیات بیولوژیك و اکولوژیک سیاره زمین خواهد بود از جمله به كاهش بیش از ٢٠٠ میلیون متر مكعب گازهاى گلخانه‌اى و دى اكسید كربن خواهد انجامید


👇متن کامل را در اینجا بخوانید یا در موبایل خود روی کلمه instant view بزنید
https://b2n.ir/722690

@panjereh_iran

🔹توجه‌آگاهی یعنی گشودگی به لحظۀ حال همان‌طور که هست، بدون چسبیدن به جنبه‌هایی که دوستش داریم یا فرار از جنبه‌هایی که باب میل‌مان نیست. از این رو، بخشی از توجه‌آگاهی عبارت است از «ماندن با خود» همان‌طور که هستیم حتی با وجود این میل که ای کاش چیز دیگری می‌بودیم. در وضعیت توجه‌آگاهی حس ما از خویشتن نه از داستان شخصی و ثابت‌مان بلکه از تجربۀ بی‌واسطه و لحظه‌ به لحظه‌مان برمی‌خیزد...

🔹توجه آگاهی هر گونه میل به فرار یا پنهان شدن را وارونه می‌کند و از ما می‌خواهد به جای اجتناب کردن، به سوی آنچه دشوار است رو کنیم و به آن اجازۀ حضور بدهیم. به جای آنکه بگوییم «من بی‌عرضه‌ام» می‌گوییم «آهان، پس احساس حقارت این‌طوریه!» توجه آگاهی به ما می‌آموزد که زندگی را نه با گزارش‌های ذهنی بی‌پایان‌مان بلکه با حواس خود تجربه کنیم.

🔹 توجه‌آگاهی به جای استفاده از تفکر برای بیرون چالش‌ها، از هشیاری به عنوان راهی به درون آن‌ها بهره می‌جوید.

از کتاب پنجاه گام آگاهانه تا عزت نفس؛ تمرین‌های روزانۀ توجه‌آگاهی برای پرورش پذیرش و شفقت
جانتی ماروتا
ترجمۀ پیوند جلالی، ویراستۀ سیاوش نیک‌پور
نشر ارجمند

@eudemonia

https://www.arjmandpub.com/images/products/lng/1627.jpg

برای مرگ رضا بابایی، که احتمالا الان دیگر همه خبردار شده‌اند، می‌خواستم ذکر خیر و تعزیتی بنویسم که این نوشتۀ میلاد عظیمی را خواندم و دیدم من هم می‌خواستم همین‌ها را بگویم.
بابایی اینجا می‌نوشت. خدایش رحمت کند.

درگذشت رضا بابایی

رضا بابایی را در تلگرام شناختم. اکنون هم آنچه می‌نویسم بر مبنای «یادداشت‌ها»ی تلگرامی اوست. کانالی داشت به اسم «یادداشت‌ها». نوشته‌هایش محبوب بود و دست به دست می‌شد. ساده و درست و روشن می‌نوشت. جذاب و موجز. معلوم بود مردی کتاب‌خوانده است. بعد که در اینترنت جستجو کردم فهمیدم کتابها نوشته است. توانا بود در چلاندن مطلب و تقریر واضح و همه‌فهم. فضل‌فروشی نمی‌کرد. مثل بعضی آخوندها و آخوندمآب‌ها که وقتی می‌خواهند صمیمی و آسان‌یاب سخن بگویند بلد نیستند حد نگه دارند، لوس و سبک‌سر نبود. صمیمی و متین و موقّر می‌نوشت. با شعر و ادبیات دمساز بود. به مثنوی استنادها می‌کرد. حافظ را دوست داشت. از تساهل و تسامح نگاه عارفانه و رندانه حافظ و مولانا در «یادداشت‌ها»یش نشان بود. «یادداشت‌ها»یش تند و صریح است اما فروبسته و متعصبانه نیست. به بانگ بلند می‌گفت وامدار دکتر سروش است و هواخواه «روشنفکری دینی». در «یادداشت‌ها»یش درک بود. درد بود؛ درد دین. درد اخلاق و درد مردم. مرد را دردی اگر باشد خوش است. شجاع بود. صریح بود. نکته‌بین بود. مردم‌دوست بود. نویسندۀ «یادداشت‌ها» دربارۀ مسائل اصلی مملکت می‌نوشت اما نگاه سیاست‌زده نداشت. منتقد بود اما دشنام‌گو و نفرین‌گر نبود. متدیّن بود و از دریچۀ دین به دنیا و مسائل روز می‌نگریست اما دین را ابزار سیاست نمی‌خواست. دین را عبوس و ضدّ علم و ضدّ آزادی و خرافه‌زده نمی‌خواست. خرافات را ریشه‌دار و اجتناب‌ناپذیر می‌دانست و زدودن آن را ظریف و زمان‌بر. اما خطر اصلی را در این می‌دید که سیاست و حکومت از خرافات دینی ابزاری بسازد برای پیش‌بردن مقاصدش. حاصل تجربه‌های همه تلخ او را به این نتیجه رسانده بود که وظیفۀ اصلی دین نه ادارۀ جامعه که «پر کردن خلوت» آدمیان و معنوی کردن دل و جان و اخلاقی کردن مرام و منش آنهاست. می‌گفت ارزش آدم‌ها به اهداف متعالی و دهان‌پرکن نیست به روش‌هایی است که برای نیل به آن اهداف برمی‌گزینند لاجرم اخلاق را ارج می‌نهاد و دینی را که ظالم و بی‌انصاف و فاسد باشد توجیه نمی‌کرد.

یک مطلب بابایی مرا به گریه انداخت. وقتی فهمید به مرض مهلکی مبتلا شده و بر لب بحر فنا ایستاده یادداشتی نوشت با عنوان:«اگر عمری باشد». صدق و سوز عجیبی از آن یادداشت می‌ترابید. حکمتی بود که از دل مهابت ناگزیر مرگ می‌رُست. نویسنده درد می‌کشید و می‌نوشت:

«اگر عمری باشد پس از این هیچ فضیلتی را هم‌پایۀ مهربانی با آدمی‌زادگان نمی‌شمارم. اگر عمری باشد کمتر می‌گویم و می‌نویسم و بیشتر می‌شنوم و می‌خوانم. اگر عمری باشد دیگر هیچ عدالت کوچکی را در هوس رسیدن به عدالت بزرگ‌تر قربانی نمی‌کنم. اگر عمری باشد از دین‌ها تنها مذهب انصاف را برمی‌گزینم و از فلسفه‌ها آن را که سربه‌هوا نیست و چشم به راه‌های زمینی دارد . اگر عمری باشد همچنان برای آزادی و آبادی کشورم می‌کوشم. اگر عمری باشد خدایی را می‌پرستم که جز محراب حیرت، در شاُن او نیست. اگر عمری باشد هر درختی را که دیدم در آغوش می‌گیرم؛ هر گلی را می‌بویم و هر کوهی را بازیگاه می‌بینم و تنها یک تردید را در دل نگه می‌دارم: طلوع خورشید زیباتر است یا غروب آن... اگر عمری باشد، قدر دوستان و عزیزانم را بیشتر می‌دانم».
آخرین جملۀ او در کانال «یادداشت‌ها» این است. در خطاب به کسانی که مردم را از هر تغییری نومید کرده‌اند، نوشت:

«فردا نسلی از راه می‌رسد که چراغ امیدش را در جایی دیگر روشن می‌کند؛ آنجا که دست شما به آن نمی‌رسد».

رحمت خدا بر او باد که از مهربانی و مدارا و انصاف می‌نوشت. رحمت خدا بر او که کوشید در رهگذار باد شمعی برافروزد. رحمت خدا بر او که مردی مفید و مغتنم بود و خوانندگانش را گامی به پیش می‌برد.

دلم برای «یادداشت‌ها»ی او تنگ خواهد شد.

https://t.me/n00re30yah

نامه‌ای‌ به یک نومید
می‌دانم که اگر این روزها به کسی بگویی چشمانت را ببند به تو اعتماد نخواهد کرد. در روزگاری چنین سرشار از اضطراب ما به سان مردمانی گرفتار آمده در غاری تاریک، چسبیده‌ به انتهایی‌ترین دیواره، می‌کوشیم تا سرحد امکان چشمان‌مان را بگشاییم و حواس‌مان را آماده نگهداریم زیرا خطر در همین یک قدمی است با این حال من از تو می‌خواهم کمی چشمانت را ببندی و موقعیتی را که می‌گویم تصور کنی؛ نگران تاریکی نباش، در تخیل آدمی همواره جایی برای نور هست و خیال آخرین چیزی است که این جهان می‌تواند از ما دریغ کند. مردی را تصور کن که هر آن‌چه در توان داشته صرف جلوگیری از وقوع جنگی خانمان‌سوز کرده اما حالا از همه جا صدای نحس شیپورهای جنگ است که به گوشش می‌رسد، قامت رعنایش را ببین که خمیده گشته، کشورش را ببین که اشغال شده و امیدش را که برباد رفته است. در همین احوال دوستی برایش نامه‌ای می‌نویسد و از تسلط یاس بر سرزمین روحش حرف می‌زند. مرد را تصور کن که در آن غوغای درونی اندوه و هراس، نشسته پشت میزی و برای دوست نومیدش می‌نویسد، هیجانش را ببین، دستانش را که در یکی قلم و در دیگری سیگار نگه می‌دارد . حالا چشمانت را باز کن تا به نامه‌اش نگاه کنیم. در پاسخ آورده:" می‌نویسی که جنگ له‌ات کرده، که دلت می‌خواهد بمیری...نامه‌ات را می‌خوانم و درکت می‌کنم... ما هرگز پیش از این، چنین یک‌پارچه به دست نابودی سپرده نشده بودیم. من تو را میفهمم، اما از آن جا به بعدش که میخواهی زندگیت را بربنیان این یاس قرار دهی و یا پشت نفرتت سنگر بگیری دیگر با تو موافق نیستم...کاری هست که از دستت برمی‌آید،تردید نداشته باش. هر کسی حیطه نفوذی برای خودش دارد که می‌توان برای صلح از آن بلا واسطه سود برد. درک کن که جنگ همانقدر که ساخته و پرداخته شور جنگ‌طلب‌هاست ناشی از نومیدی و انفعال کسانی که از خونریزی بیزارند نیز هست".
نام مرد آلبر کامو است و آن نامه واقعا در روزهای مهیب آغاز جنگ جهانی دوم نوشته شده است. متن کاملش را می‌توانید در جلد اول کتاب «یادداشت‌ها» پیدا کنید. این روزها گمانم نامه را بارها و بارها خوانده‌ام، در همین ایام غریب دی‌ماه که اضطراب و تلخی، مکرر بر جان ما چیره شدند و ویرانه‌هایی از نفرت و نومیدی برجا گذاشتند. کلمات نامه کامو نشانم می‌دهند که حتی در تاریک‌ترین روزها، وقتی شکست حتمی و امید عبث می‌نماید، هنوز و هم‌چنان کارهایی هستند که بشود انجام‌شان داد، راه‌هایی هست که نرفته‌ایم، چیزهایی هست که نخوانده‌ایم و درهایی هست که نکوبیده‌ایم. هر بار که یاس بر جانم چنگ می‌اندازد، به کلمات عزیز کامو برمی‌گردم و از خودم می‌پرسم آیا تمام تلاشت را کرده‌ای؟ آیا کاری نیست که بتوانی انجام دهی تا از رنجوری فضا و اندوه آدم‌ها کم کنی؟ آیا هنوز بودنت فایده‌ای دارد، فایده‌ای بسیار بسیار کوچک اما واقعی و ملموس؟ جواب این پرسش‌ها قانعم می‌کند که هنوز برای زانو زدن، برای تسلیم شدن زود است. قانع می‌شوم که اگر کامو در آن روزگار سیاه اشغال کشورش و سلطه فاشیسم بر اروپا هنوز و همچنان در جستجوی راهی برای انسان ماندن و از رنج دیگران کاستن است پس من هم لابد به اندازه خودم می‌توانم کاری کنم که زندگی، اندکی هم شده کمتر ناخواستنی به نظر برسد. در نتیجه باور دارم بدترین بلای این ایام، دریغ کردن خویش از دیگری است که به قول لویناس: دیگری مقدس است. با خودم بارها زمزمه می‌کنم تفاوت، دشمنی نیست. زندگی در تکثرش باشکوه است. به خودم یاداوری می‌کنم دشمن جهل است، نه جاهل، به خودم قول می‌دهم اندوهم را برای خودم نگه دارم، امیدم را برای دیگران. این را نیز از کامو آموخته‌ام آن‌جا که می‌نویسد:"حتی اگر ناامیدی برای‌مان مسلم است یا باید چنان عمل کنیم که گویی امیدواریم یا خود را بکشیم، رنج بردن حقی ایجاد نمی‌کند".
بارها از خودم پرسیده‌ام این قدرت درونی، این شوق زندگی در کلمات کامو ریشه در چه نگرشی دارند و پاسخم را در یاداشت‌ها یافتم."می‌گوید باید عشقی داشت،عشقی بزرگ در زندگی. از آن رو که این عشق برای نومیدی‌های بی دلیلی که ما در چنگ می‌گیرد، عذر موجهی می‌تراشد". تا یادم نرفته، دیگر چشمانت را نبند. از کامو است باز هم که" برابر تردیدهای فرساینده زندگی، من ترجیح می‌دهم که چشمانم باز باشد".
#امیرحسین_کامیار
#مجله_کرگدن

احساسات همچون ابرها در آسمان طوفانی، در آمد و رفت‌اند.
نفس کشیدن آگاهانه لنگر من است.

@mashghesiah

چقدر می‌توان به گفت‌وگوی عقلانی امیدوار بود؟
آذرخش مُکری
مدت پادکست: ۲۵ دقیقه

@eudemonia

پلنگ ایرانی بر فراز ارتفاعات پارک ملی دنـا

عکس از : سید جواد هادی اصل

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

تسلی‌بخشی‌های فلسفه در بحران کورونا
در گفت‌وگو با آلن دوباتن

🔹همهٔ افرادی که به ما می‌گویند لبخند بزنید، همه چیز درست خواهد شد در واقع به سادگی ما را شکنجه می‌کنند. تنها راه رسیدن به آرامش واقعی این است که روی بدترین سناریو تمرکز کنید، در آن صورت دیگر مهم نیست که چه اتفاقی می‌افتد، چرا که شما برای هر اتفاقی آماده هستید. سنکا فکر می‌کرد که باید هر روز با تفکر عمیق در مورد تمام عذابهای بدن و ذهن که زندگی می‌تواند به ما تحمیل کند، شروع کنیم. باید در مورد همه چیز فکر کرد و انتظار هر اتفاقی را داشت.

🔹بیایید به بیماری همه‌گیر کنونی با دید رواقی بنگریم. خب، بدترین سناریوی ممکن چه می‌تواند باشد؟ این که جهان را محاصره کند، جان میلیون ها نفر، احتمالاً ده‌ها میلیون نفر را بگیرد. زندگی به شرایط سخت گذشته برگردد و حتی احتمال دارد خیلی از کسانی را که دوستشان داریم هم از دست بدهیم.

🔹بگذارید حتی بدبین‌تر باشیم: رواقی‌ها معتقد بودند که وقتی زندگی برای شما خیلی پر اهمیت شود، ممکن است خودکشی کنید. خودکشی یک گزینه است. بر خلاف مسیحیان، آنها هیچ چیز شرم‌آوری در این مورد نمی‌دیدند. سنکا می‌نویسد که برای اثبات اینکه متوجه شویم چقدر همه‌چیز ساده و فناپذیر است، تنها کاری که باید انجام دهیم اینست که مچ دست خود را گرفته و به رگهای ظریفی که خون ما از آن جریان می‌یابد، نگاه کنیم.

آیا رواقی‌گری یا حتی اندیشه بودایی تنها اضطراب را افزایش نمی‌دهد؟

🔹آلن دوباتن: اصلا اضطراب چیست؟ این حس در واقع تلاش ناامیدکننده ذهن برای کنترل ناشناخته‌ها است. تلاش برای کنترل واقعیت محکوم به شکست است، اکنون هم که واقعیت، شیوع یک بیماری همه‌گیر است. همه ما در حال حاضر در رنج هستیم. ما اکنون انگار چیزی برای دلخوشی نداریم و قادر به کنار آمدن با چنین عدم قطعیت‌های مطلق و چند جانبه‌ای نیستیم.

🔹دوستانم معمولا از من سؤال می‌کنند که چه اتفاقی خواهد افتاد؟ در ماه سپتامبر کجا خواهیم بود؟ من با زبان فلسفی به آنها می‌گویم: بگذارید بدترین سناریو را تصور کنیم. در حال حاضر از خوش بین بودن چیزی عاید ما نمی‌شود. در این بین البته می‌توان فکر کرد که احتمالا تا 18 ماه آینده این بیماری دیگر وجود نخواهد داشت. البته اقتصاد با رکود وحشتناکی رو به رو خواهد شد که در نهایت باعث کاهش رشد 5، 10 تا 15 درصدی می‌شود. این میزان اگرچه زیاد است، اما هنوز هم چربی زیادی روی استخوان‌ها وجود دارد. با این شرایط ممکن است مجبور شویم طبق استاندارد‌های 15 سال پیش زندگی کنیم، اما این آخر دنیا نیست.

@eudemonia

برای خواندن متن کامل لینک زیر یا گزینهٔ instant view را لمس کنید.
https://bit.ly/34vjByM

شیخ سگبان!

مهدی نساجی

🔹«ابراهیم» سالها طلبه بوده. همین الان هم از خیلی از طلبه ها و آخوندها با سوادتر است. در گذشته ها، کتاب های متعددی از عربی به فارسی ترجمه کرده و فقه و اصول را خوب می داند. در میان طلبه ها کسی که بتواند به منابع دست اول مراجعه کند و بخواند، آدم باسوادی است و ابراهیم از همانها است.

🔹این روزها به حلقه حامیان حیوانات پیوسته و روز و شبش را برای سگها و عقاب ها و آهوها و ... گذاشته است. دوستان به او «شیخ سگبان» می گویند. برای خودش عالمی درست کرده است. شبکه وسیعی از حامیان حیوانات تشکیل داده و با کمک های کوچک آنها، کارهای بزرگی انجام می دهد. ازخیلی از قید و بندها خودش را رها کرده. نه برای پول زور می زند و نه دنبال رشد علمی و ارتقای درجه و استادی و غیره است. گرچه دکترای دین پژوهی دارد، ولی بیشتر سگ پژوهی می کند. این روزها در مورد سگها و حیوانات می نویسد و تلاش می کند مردم را با سگها و شغالها و کبوترها و خرس ها مهربان تر کند. در اطراف قم پناهگاهی برای سگهای ولگرد درست کرده و با امکانات بسیار محدود، فعلا پناهگاه را سرپا نگه داشته است.

🔹دوسال پیش دخترم و سه چهارتا از دوستانش را به پناهگاه بردم. بچه ها گفتند کجا می رویم؟ گفتم «سگدونی»! فکر کردند دارم فحش می دهم. گفتم نه؛ واقعا سگدونی است، یعنی جایی که سگ ها را نگه می دارند. گفتم چرا فکر می کنید، سگ فحش است! با آن که هوای بیابان قم سوزان بود و سگها هم از لانه شان به زور بیرون می آمدند، بچه ها خیلی کیف کردند. با چشمشان دیدند هستند کسانی که از وجودشان مایه می گذارند و یک رفتار انسانی را ترویج می کنند. کلاس درس خوبی بود. کلاس بی کلام. خلاصه کنم، وسط جهنم این همه هیاهو و رقابت برای هیچ، شیخ سگبان، برای خودش بهشتی ساخته و از آن لذت می برد.

🔹قلم تاثیرگذار و بی ملاحظه ای دارد که نشان از روح سرشار و خط شکن او دارد. این هم یکی از نوشته های اخیر او:
«امروز با نگهبان پناهگاه کمی گه سگ جمع کردیم. به یکی دو سگ گرمازده هم دارو دادیم. کیسه گه سگها را گذاشتیم عقب ماشین. در بین راه، توی جاده، ستاره‌ها را دیدم. نور این ستاره احتمالا چند میلیون سال قبل حرکت کرده و الآن به من رسیده. الآن اصلا معلوم نیست این ستاره وجود داشته باشد. توهم سی سال دیگر نیستی. همه چیز تمام می‌شود. فرض کن از الآن نیستی. ببین! این که این همه آدم نیستند و خبری ازشان نیست و نه نامی نه چیزی از آن‌ها مانده خودش نشانه این است که خیلی هم سخت نیست. گفتم نام نیک! می‌گویند نام نیک است که از آدم می‌ماند. نه؛ نام نیک هم نمی‌ماند. مطمئنم آدم‌های خوب زیادی بوده‌اند که نامشان هم نمانده. جای امیدواری دارد. جای امید است که هیچ چیز نمی‌ماند. چه خوب!»


https://www.instagram.com/p/By_W9FDhQck/?igshid=avbjb0vms08u&fbclid=IwAR1S9jU0bp419k-_o6vM

Jeiran Animal Shelter



جان آگه با #فرهیختگان
kherad.org

از رنج هایی که می کشیم!
=========================
علی‌اصغر سیدآبادی در کانال خود می‌نویسد:
"‏- اسکرین تایمت رو بیار!
‏:این دیگه چیه؟
‏-حالا تو بیارش!
‏راهنمایی می‌کند و اسکرین تایم رو باز می‌کنم و از حجم وقتی که هر روز پای شبکه‌های اجتماعی تلف می‌کنم وحشت می‌کنم و از مقایسه‌اش با وقتی که برای خواندن/دیدن/شنیدن جدی صرف می‌کنم شرمنده می‌شوم، اما آیا تاثیری دارد این شرمندگی؟"
https://t.me/Seidabadii
================
وحشتِ به‌جایی است!
باید فهرستِ جدی‌های او را این‌طور تنظیم و تکمیل‌‌تر کرد:

کار/دیدار/دیدن/ شنیدن/خواندن و آخرِ همهْ "گفتنِ" جدی و عمیق!

- منظور از کار، می‌تواند کار برای نانِ خود یا نان و جان و روحِ دیگرانی باشد که شخصا نمی‌شناسیم‌شان.
- منظور از دیدار می‌تواند دیدار آن‌ تک و توک یارانی باشد که با شنیدنِ خبرِ رفتنِ ما، قند و چایِ در دست‌شان حتما به زمین می‌افتند یا دیدار جان‌هایی باشد که نقشِ خود را بر دل‌های آگاه زده‌اند و در روزگار خود نقش‌آفرینی کوچک یا بزرگ به نفع دیگران هم داشته‌اند، چه آن‌که سلمانی‌ای فرزانه و شریف باشد یا سوادداری نام‌آور، اما فرزانه و شریف.
- منظور از آخر بودنِ گفتن، احتیاطی است که می‌گوید:
سکوتْ طلاست و سخن‌گفتنِ درستْ نقره (زبانزدِ انگلیسی) و
دوچیز طَیْرِه‌ی عقل است، دم فروبستن - به وقتِ گفتن،
و گفتنْ به وقتِ خاموشی (سعدی)
=============
چند کلمه‌ی بالا در ادامه‌ی همان فرسته‌ی قبلی است که از کمینه‌گراییِ دیجیتالی صحبت کرده است.
و هر دو بازهم مرتبط‌ اند با فرسته‌ای که در بالای این کانال میخ‌کوب شده.
کانال گاه فرست ممکن است اصلا مطلب تازه‌ای نداشته باشد، یا ممکن است ماهی-سالی یک‌بار نوشته‌ای در آن بیاید. هیچ تعجیل و اصراری نیست که واجب کند حتما باید حرفی زده شود. حرف‌هایی که من در این کانال زده‌ام، اگر بعضی‌هاشان را بخواهم عمل کنم (که قطعا برای خودم واجب‌ترند)، ممکن است اصلا وقت نکنم که به تلگرام سر بزنم. لازم نیست هر روز یا هر هفته چیز تازه‌ای در این‌جا ببینیم. کافی است روی همان چیزهایی دوباره تامل کنیم که قبلا مطرح شده.

راست‌اش این‌که به قول «مادر ترزا» خبری نیست، جز همان خبرهای دیروزی.
اما حکمت‌ها همیشگی‌اند و همیشه عمل‌کردنی.

این کانالْ به قدرِ تواناییِ خود، از حکمت‌ها و تیزبینی‌های دیگرانی خبرهایی داده که شاید عمل به آن‌ها، همه‌ی وقتِ "جدی و عمیقِ" من و شما را بگیرد و فایده هم برساند.

اما رسانه‌ها چه؟
آن ها کارشان ایجاد وحشت است، وحشتی که ما به آن معتادشده‌ایم و با کلیک‌کردن‌های‌مان دائما خود را با آن قلقلک می‌دهیم.
بیماریِ بدی است!
بهتر است به همان پیشنهادات اول این نوشته برگردیم که:
برای
کار/
دیدار/
دیدن/
شنیدن/
خواندن و آنگاه در آخرِ همهْ
دهان بازکردنِ "جدی و عمیق!"
وقت بگذاریم!
==========
اگر این مطلب را مفید می بینید، لطفا به نزدیکان معرفی کنید.
==========