(در دست آماده‌سازی)

کاپیتالیسم به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمهٔ کاوه بهبهانی

چگونه دنیای مدرن ذهن ما را بیمار کرده است (۲/۲)

۴. رمانتیسم

طبق فلسفۀ رمانتیسم برای هریک از ما یک آدم خیلی خاص در دنیا هست که می‌تواند کاملاً خوشبخت‌مان کند. اما بیشتر وقت‌ها ناچاریم به روابطی تن بدهیم که آن‌قدرها هم تحمل‌پذیر نیستند، آن‌هم با کسی که از بعضی جهات معرکه است ولی از خیلی جهات دیگر مشکلات چشم‌گیر خودش را دارد. این وضع، در مقایسه با امیدهای گزافی که اولش داشتیم فاجعه‌بار به‌نظر می‎رسد.

🔹علاج این است که بفهمیم اشتباه نکرده‌ایم: فقط ترغیب‌مان کرده بودند که رویایی بسیار دور از واقعیت را باور کنیم. در عوض، باید همت‌مان را وقف دوستی کنیم و عشق غیرِجنسی.

۵. رسانه‌ها

رسانه‌ها نفوذ سرسام‌آوری دارند و در زندگی ما جایگاه عظیمی را اشغال کرده‌اند. اما روال کار رسانه‌ها این است که توجه ما را به چیزهایی جلب کنند که می‌ترسانندمان، نگرانمان می‌کنند، دلهره ایجاد می‌کنند و خشمگین‌مان می‌کنند، و در همان حال عاملیت ما را منکر می‌شوند و بختی برای کنش شخصیِ موثر برای‌مان باقی نمی‌گذارند. رسانه‌ها معمولاً بر وجوهی از سرشت آدمیان تمرکز می‌کنند که چندان تحسین‌برانگیز نیستند، بی آنکه قصد و نیت‌ خیرِ آدم‌ها و مسئولیت‌پذیری و بزرگ‌منشی‌های آن‌ها را نشان دهند تا قدری توازن ایجاد شود. بدترین کاری که رسانه‌ها می‌کنند این است که اراذل و اوباش را تحریک می‌کند تا برای اجرای عدالت جنگ و ستیز کنند.

🔹علاج کار این است که تمرکز اخبار به جای ایجاد خشونت معطوف به ارائۀ راه حل شود، خبرهایی که به جای اینکه شادمانه بر مُشتی سپر بلا و هیولای نمادین تأکید کنند، به مشکلات نظام‌مند حساس باشند. و همین مرتب یه یادمان خواهد آورد که بیشتر باید بر اخباری تمرکز کنیم که ریشه در زندگی و تجارب بی‌واسطۀ خودمان دارند.

۶. توانایی به کمال رسیدن

جوامع مدرن به‌تأکید می‌گویند آدمی از سر اختیار می‌تواند عمیقاً خرسند و سالم و ورزیده باشد. در نتیجه کار به جایی می‌رسد که از خودمان بیزار شویم، احساس ضعف کنیم و فکر کنیم زندگی‌مان را تلف کرده‌ و هدر داده‌ایم.

🔹اما علاج در فرهنگی است که مدام بر این تصور صحه بگذارد که کمال به چنگ‌مان نخواهد آمد و این نگاه را ترویج کند که در حال و روز آدمیان گریزی از این نیست که از نظر ذهنی اندکی (و گاه بسیار) ناخوش باشند و ما آدم‌ها بیش از هرچیز به دوستان نیک محتاجیم. دوستانی که با آن‌ها بنشینیم و از هراس‌ها و ضعف‌های واقعی‌مان بگوییم.
نیروهایی که در روزگار کنونی رنج و عذاب روحی‌-روانی ایجاد می‌کنند، بسیار قوی‌تر و فعال‌تر از علاج‌های مورد نیازند. برای زاده شده در جهان مدرن ناگزیر باید هزینه‎ای پرداخت که به خاطر آن مستحق ترحم و محبت‌ایم. اما خوشبختانه، امروزه‌ راه علاج فردی و جمعی بر ما گشوده است. تنها باید با وضوح و روشنی کافی آبشخورهای اضطراب‌ها و غم‌وغصه‌های راستین خود را بشناسیم.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/2S0vgkp

نامش را #هویار گذاشتند.
همان بچه خرسی که در کنار جسد مادرش در کوههای مریوان پیدا کردند.
گلوله ای در بدن مادر نبود و احتمالاً در اثر مسمومیت یا بیماری تلف شده باشد.
بررسی ها ادامه دارد.
هویار اینک در کنار محیط بانان زندگی میکند و امیدی به بازگشت او به طبیعت نیست.

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

🔹مواجه شدن با واقعیت فناپذیری خودمان بسیار مهم است، زیرا تمام ارزش‌های مزخرف، شکننده و سطحی را در زندگی محو می‌کند. در حالی که بیش‌تر انسان‌ها روز‌هایشان را به دنبال یک دلار بیش‌تر هستند یا قدری شهرت و توجه بیش‌تر، یا اطمینان از این‌که حق با آن‌هاست یا دیگران دوست‌شان دارند، مرگ ما را با سؤال بسیار دردناک و مهم‌تری مواجه می‌کند: چه چیزی از خود به جا خواهی گذاشت؟

🔹وقتی می‌میرید دنیا چه فرقی کرده است یا چقدر بهتر شده است؟ چه نشانی از خود به جا خواهید گذاشت؟ چه تأثیری خواهید گذاشت؟ می‌گویند بال زدن یک پروانه در آفریقا می‌تواند باعث ایجاد یک توفان در فلوریدا بشود؛ خب، شما پشت سرتان چه توفان‌هایی بر جای خواهید گذاشت؟

🔹همان‌طور که بِکِر گفته است، می‌شود با استدلال نشان داد که این تنها پرسش واقعاً مهم در زندگی است. با وجود این، ما از اندیشیدن به آن طفره می‌رویم. اول به این دلیل که دشوار است. دوم به این دلیل که ترسناک است. سوم به این دلیل که ما اصلاً نمی‌دانیم که داریم چه ‌می‌کنیم.

🔹و وقتی از این پرسش اجتناب می‌کنیم، اجازه می‌دهیم ارزش‌‌های سطحی و نفرت‌انگیز ذهن‌مان را بدزدند و کنترل امیال و آمال و آرزو‌های‌مان را به‌دست بگیرند. بدون به رسمیت شناختن نگاه خیره و دائمی مرگ، چیزهای مهم بی‌اهمیت و چیزهای بی‌اهمیت مهم جلوه می‌کنند. مرگ تنها چیزی است که درباره‌اش کمترین شک و تردیدی وجود ندارد و به همین دلیل، باید قطب‌نمایی باشد که به کمک آن دیگر ارزش‌ها و تصمیمات‌مان را جهت‌ بدهیم. مرگ پاسخ درست به همۀ سوالاتی است که باید از خودمان بپرسیم اما هیچ‌گاه نمی‌پرسیم.
@eudemonia

https://t.me/eudemonia/1129

#منتشر_شد

خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری
به روایت مدرسهٔ دوباتن

«چرا والدینِ خوبْ فرزندان حرف‌نشنو دارند»
ترجمهٔ رشید جعفرپور

دو خانوادهٔ بسیار متفاوت را تصور کنید که هر کدام دور میز شام‌‌ نشسته‌اند.

🔹در خانوادۀ نخست: فرزندان خانواده رفتار خیلی خوبی دارند: می‌گویند غذا چقدر خوشمزه شده است، دربارهٔ اتفاقاتی که در مدرسه افتاده است صحبت می‌کنند، به گفته‌های والدین‌شان گوش می‌دهند، و در پایان سراغ تمام کردن تکلیف‌های باقی‌ماندۀ مدرسه می‌روند.

🔹در خانوادۀ دوم: اوضاع کمی متفاوت است. مادر‌ را ابله خطاب می‌کنند، وقتی پدرشان چیزی می‌گوید با استهزا خُر‌خُر می‌کنند، نظری جلف می‌دهند که نشان می‌دهد درمورد بدن‌شان حجب و حیایی ندارند؛ اگر والدین‌شان بپرسند که تکالیف مدرسه در چه حالی است، می‌گویند مدرسه مسخره است و با عصبانیت اتاق را ترک می‌کنند و در را پشت سرشان می‌کوبند.
به نظر می‌رسد در خانوادۀ نخست همه‌چیز رو‌به‌راه است و در خانواده دوم اوضاع خراب است. اما اگر درون ذهن بچه‌ها را نگاه کنیم ممکن است تصویری متفاوت ببینیم.

🔹در خانوادۀ نخست، بچهٔ به اصطلاح خوب، گسترهٔ کاملی از احساسات را در درون خودش دارد که آن‌ها را از چشم دیگران دور نگاه می‌دارد. نه چون خودْ این را می‌خواهد، بلکه چون احساس نمی‌کند این امکان هم برایش وجود دارد که والدینش او را آن‌چنان که واقعاً هست تحمل کنند. احساس می‌کند بهتر است نبینند که خشمگین، دمغ یا کسل است. زیرا این‌گونه به نظر می‌رسد که والدین هیچ‌گونه درایت درونی برای کنار آمدن با خودِ واقعی او ندارند. باید خودِ جسمانی، زمخت و بی‌ثباتش را سرکوب کند. هر انتقادی از سوی یک بزرگسال (در ذهن او) آن‌چنان جانکاه و کوبنده است که قابل بیان نیست.

🔹در خانوادۀ دوم، بچهٔ به اصطلاح بد، می‌داند که اوضاع مستحکم است. او احساس می‌کند که می‌تواند به مادرش بگوید که یک ابله بی‌خاصیت است زیرا در دلش می‌داند که مادرش و او یکدیگر را دوست دارند و دوره‌ای کوتاه از بی‌ادبیِ عصبی نابودش نمی‌کند. می‌داند که پدرش از این‌که مسخره شود به هم نمی‌ریزد و در صدد انتقام برنمی‌آید. محیط به اندازۀ کافی گرم و قوی است که تندی، خشم، کثیفی و ناامیدی کودک را جذب کند.

🔹نتیجه این‌که خروجی غیرمنتظره‌ای خواهیم داشت: بچهٔ خوب در مسیر مشکلات زندگی بزرگسالی قدم برمی‌دارد که معمولاً مربوط است به تبعیت شدید، مقرراتی بودن، کمبود خلاقیت و وجدانی که به طرزی غیرقابل‌تحمل بی‌رحم است و ممکن است او را به خودکشی سوق دهد. و بچهٔ حرف‌نشنو در راه بلوغی سالم است که تشکیل شده است از صرافت طبع، انعطاف‌پذیری، تحمل شکست و حسی از پذیرش خود.

🔹آن‌چه ما حرف‌نشنوی می‌نامیم، در واقع جستجوی ابتدایی اقتدار و استقلال است. به عنوان کودکان سابقاً حرف‌نشنو، می‌توان خلاق‌تر بود زیرا می‌توان ایده‌هایی را که در ابتدا با تایید روبرو نمی‌شوند امتحان کرد. می‌توان اشتباه کرد یا ریخت و پاش کرد یا مسخره به نظر رسید و این فاجعه نیست. چیزها را می‌توان اصلاح کرد یا ارتقا داد. تمایلات جنسی‌مان ذاتاً مورد پذیرش ماست و مجبور نیستیم در معرفی آن به یارمان به شدت احساس شرمندگی و عذاب داشته باشیم. می‌توانیم انتقادها را دربارهٔ خود بشنویم و تحمل داشته باشیم تا حقیقت های موجود در آن‌ها را جستجو و غرض‌ورزی‌هایشان را رد کنیم.

🔹ما باید یاد بگیریم بچه‌های حرف‌نشنو، چند صحنهٔ آشوب‌ناک و بالا رفتن گه‌گاه صدا را نشانهٔ سلامتی بدانیم تا نشانهٔ قصور و کوتاهی. و به طور متقابل یاد بگیریم از آدم‌های کوچکی که هیچ دردسری درست نمی‌کنند بترسیم. و اگر هرازگاهی لحظات شادکامی و خوشی را تجربه می‌کنیم، باید بویژه قدردان باشیم که مطمئناً کسی آن بیرون در گذشتهٔ دور بوده که تصمیم گرفته از دریچهٔ چشمان عشق به بعضی از رفتارهای عمیقاً بی‌منطق و آشکارا ناخوشایند ما نگاه کند.


#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
@eudemonia

فایل مقدمهٔ کتاب و نحوه سفارش در ربات خرید نشر کرگدن
@kargadanpubBot

https://nym.ag/2Si1Zl7

پدرام شبیری عکاس طبیعت این تصاویر را پس از ساعتها کمین در منطقه حفاظت شده لشگردر همدان از کنجکاوی یک روباه و سرک کشیدن در دوربین عکاسی اش شکار کرده.

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

🎊🎊 خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

سرگذشت فلسفۀ غرب
به روایت مدرسۀ دوباتن
مترجم: میثم محمدامینی
مجموعۀ خوب زیستن
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: 240
قطع: پالتویی
قیمت: 40000 تومان

می‌خواهیم ببینیم کدام اندیشه‌ها می‌توانند در حل اساسی‌ترین مشکلات روزگار خودمان یاریگر باشند. از نظر ما، متفکر «بزرگ» کسی است که اندیشه‌هایش برای مفید واقع شدن در زندگی امروز ما بیشترین اقبال را دارد. ما تاریخ‌نگار نیستیم که به دنبال بازیابی اندیشه‌ها محض خاطر خودشان باشیم؛ ما متخصص فلسفۀ کاربردی هستیم و می‌خواهیم مفاهیم فکری‌ای بیابیم که همین‌جا و همین‌حالا بتوان به کار گرفت. ما تاریخ را کاویده‌ایم تا اندیشه‌هایی را که خیال می‌کنیم بیشترین ارتباط را با زمان حاضر دارند به شما عرضه کنیم. اگر در روزها و سال‌های آینده ببینید در رویارویی با تنگناها و رنج‌های متعدد زندگی روزمره به سراغ این اندیشمندان می‌روید، ما در کارمان موفق بوده‌ایم.

@kargadanpub 🦏

فلسفه کمک می‌کند با پنج عاملی که ما را از خوب زیستن بازمی‌دارد، روبه‌رو شویم.

اَلن دوباتن
مترجم: بهراد برمایه‌ور
اصلاح زیرنویس از حسین محمدی‌زاده

@eudemonia

سلام
پژوهش حاضر به منظور هنجاریابی پرسشنامۀ قطب‌نمای شرم طراحی شده است. شرکت شما در این پژوهش کمک خواهد کرد مقیاس تازه‌ای برای اندازه‌گیری شرم در جمعیت ایرانی فراهم شود که می‌تواند مبنایی برای روشهای درمانی یا پژوهشهای آتی در این زمینه باشد. ضمناً پس از اجرای آزمون قادر خواهید بود از وضعیت سلامت روان خود آگاهی یابید.
سپاسگزارم
مرتضی کشمیری

لینک: http://lo0.ir/3x0Wk

@mindfulliving

بهترین معلمها هم - در بهترین حالت - قرار است فقط در را نشانمان بدهند.
همین.

عکس، عباس کیارستمی است.
از عباس عطار

@mashghesiah

🔻خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری

✍🏻 مریم بیانی

به‌تازگی کتاب خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری به روایت مدرسۀ آلن دوباتن با ترجمۀ رشید جعفرپور به همت نشرکرگدن منتشرشده است.

بچه‌ها به‌نوعی هم منشأ بدبختی در زندگی هستند و هم معنای زندگی. از سویی، والد بودن ناگزیر می‌طلبد به بزرگ‌ترین و بنیادی‌ترین پرسش فلسفی بپردازیم: زندگی خوب چیست؟ از سوی دیگر، بچه داشتن بی‌شک هر نگرانی‌ای را درمورد نداشتن خالقیت رد می‌کند و حسادتی را که در غیر این صورت از ابتکار دیگران حس می‌کردیم (دست‌کم برای مدتی) از بین می‌برد. به‌خاطر وجود خانواده همۀ ما تجربۀ تعلقی داریم که نه بر مبنای اعتقادات، دستاوردها یا زحماتمان، بلکه بر مبنای چیزی بکرتر و تغییرناپذیرتر بنا شده است: حقیقت تولدمان. در دنیایی که عموما شاغل بودنمان به نخی بند است، دنیایی که در آن به‌سرعت و با قطعیت از سوی همگان قضاوت می‌شویم، دست‌کم می‌دانیم از خانواده‌هایمان اخراج نمی‌شویم، حتی اگر سر شام گفت‌وگویی خیلی خوب نداشته باشیم و در شغلمان مفتضحانه شکست خورده باشیم. خانواده منبع آسودگی عاطفی پایدار است. آلن دوباتن دراین کتاب به این پرسش‌ها و نکات با زبانی روان و روشن پاسخ می‌دهد. درباب این کتاب با رشید جعفرپورگفت‌وگویی کوتاه کرده‌ایم که دراختیار شماست.


⬇️در لینک زیر بخوانید:

http://www.bookcity.org/detail/20719/root/speak

تابلونویسی
«هر روز برای ۴ نفر اکسیژن راست-و-ریس می‌کنم. به نظرتون ارزش اینو ندارم نگه‌م دارین؟»

زمین را دوست بدار... زمین دوست‌ات دارد...

انتشارات آنگاه
@angahbooks

🎊🎊 خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

واقع‌نگری
چرا جهان را کژ می‌فهمیم
نویسنده: هانس رُزلینگ
مترجم: علی کاظمیان
با مقدمۀ مصطفی ملکیان
مجموعۀ خوب زیستن
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: 378
قطع: رقعی
قیمت: 70000 تومان

واقع‌نگری آخرین میراث هانس رُزلینگ، استاد برجستۀ سوئدی در حیطۀ سلامت عمومی، است. کتاب چند ماه پس از درگذشت رزلینگ به کوشش دو همکار سخت‌کوش او، پسر و عروسش، منتشر شد. رزلینگ در مقدمۀ این کتاب جسورانه، نخست نشان می‌دهد که ما آدمیان در فهم اوضاع جهان تا چه اندازه خطا می‌کنیم. او ابتدا مخاطب را به چالش شرکت در آزمونی برای سنجش میزان شناخت او از جهان دعوت می‌کند. آزمونی که چه‌بسا ما هم مثل اکثر مردم از آن نمرۀ قبولی به دست نیاوریم. رزلینگ، شگفت‌زده از نتایج ضعیف مردم در پیمایش‌هایش، ابتدا چاره را در انتقال اطلاعات و داده‌ها به مردم می‌بیند، شروع می‌کند به سخنرانی‌های جذاب در اقصانقاط دنیا، و با مخاطبانش از بهبودهای قابل‌توجه در کیفیت زندگی انسان‌های کرۀزمین طی دهه‌های اخیر سخن می‌گوید. اما دیری نمی‌پاید که درمی‌یابد این هم راه‌حل نهایی نیست. تصور نادرست ما از جهان عمیق‌تر از این حرف‌هاست. این کتاب دربارۀ ریشه‌های بدفهمی نوع انسان نوشته شده است، غرایزی که میلیون‌ها سال به کار نیاکان ما می‌آمدند، اما حالا بسیاری از آنها بیش از آنکه یار شاطر باشند بار خاطرند و ما را به کج‌راهۀ بدفهمی درمی‌اندازند. رزلینگ دربارۀ تصور نادرست نوع انسان سخن می‌گوید، چیزی که تخته‌بند زمان و مکان نیست. سوئدی و امریکایی و ایرانی نمی‌شناسد. اما واقع‌نگری برای ایرانِ امروز ما حرف‌های شنیدنی و ویژه‌ای دارد. گویی بخشی از رنجی که می‌بریم برآمده از ناهشیاری ما در قبال این غرایز کهن است.

@kargafanpub 🦏

@kargadanpub 🦏

#منتشر_شد

از مقدمۀ مصطفی ملکیان بر کتاب «واقع‌نگری» نوشتۀ هانس روسلینگ، ترجمۀ علی کاظمیان، #نشرکرگدن

🔹کتابِ واقع‌نگری: ده دلیل بر این‌که ما درباره‌یِ دنیا برخطاییم و وضع بهتر از آن است که گمان می‌کنید، نوشته‌یِ هانس رُسلینگ (Hans Rosling)، نمونه‌ای خوب از آثاری است که می‌توان آنها را در طبقه‌یِ حکمتِ عملی یا فلسفه در عمل یا برایِ عمل یا فلسفه‌یِ کاربردی یا کاربستی جای داد. این طبقه از آثار مفیدترین و ضروری‌ترین آثار برای نیل به زندگیی خوب، خوش، و ارزشمندند. از این رو، واقعیّتِ تلخ و اسف‌انگیز این است که نهادِ آموزش و پرورشِ کشورِ ما، به‌ویژه در پنج شش دهه‌یِ اخیر، یک‌سره فاقدِ این‌گونه آثار بوده است و تعلیم و تربیت‌یافتگان و برآمدگانِ این نهاد، فارغ از این‌ که چه چیزهایی می‌دانسته یا نمی‌دانسته‌اند، قدرِ مسلّم این‌که از هنر و فنّ زندگی به‌کلّی بی‌اطّلاع بوده‌اند. امّا، خبرِ خوش این‌که چند سالی است که اقبالِ عمومی به این گونه آثار افزایشِ چشم‌گیر یافته است و نوشته‌هایی از این دست به زبانِ فارسی ترجمه شده و نشر یافته‌اند که کتابِ واقع‌نگری یکی از بهترینِ آنهاست.

🔹این کتاب، چنانکه از عنوانِ فرعی‌اش پیدا است، ده دلیل اقامه و عرضه می‌کند دالّ بر اینکه ما درباره‌یِ وضع دنیایِ خود به خطا رفته‌ایم و به اشتباه افتاده‌ایم- اگرچه، به گمانِ من، در واقع، یک دلیل می‌آورد برایِ اثباتِ این‌که ما درباره‌یِ وضعِ دنیایِ انسانیِ خود در ده جهت و ده موضع مرتکبِ خطا و اشتباه شده‌ایم. نیز، مدّعی است که وضعِ دنیا بهتر از آن است که ما گمان میکنیم. پس، فقط خطاهایی را خاطرنشان می‌کند که تصوّرِ ما را از دنیا بدتر از واقعیّتِ خودِ دنیا کرده‌‌اند. بنابراین، اگر خطاهایی نیز مرتکب شده باشیم که، در نتیجه‌یِ آنها، تصوّری از دنیا پیدا کرده باشیم بهتر از واقعیّتِ خودِ دنیا، این کتاب متعرّضِ آنها نشده است. بعید نیست، بل بسیار محتمل است، که ما هم مرتکبِ خطاهایی شده باشیم که دنیا را از جهاتی بدتر از واقع نشانمان داده باشند و هم مرتکبِ خطاهایی دیگر که دنیا را از جهاتی دیگر بهتر از واقع جلوه داده باشند. به هر تقدیر، این کتاب فقط به خطاهایِ قسمِ اوّل می‌پردازد و درباره‌یِ خطاهایِ قسمِ دوّم اثباتاً و نفیاً سخنی نمی‌گوید و خاموش می‌ماند. شاید نویسنده‌یِ انسان‌دوست و دل‌سوزِ کتاب برای خطاهایِ قسمِ دوّم اصلاً مصداقی نیافته است؛ ولی، به هر حال، مسأله جایِ تأمّل دارد.

🔹اگر به نادانسته‌ها و/یا ناگفته‌های نویسنده کاری نداشته باشیم و توجّهِ خود را منحصراً به گفته‌هایِ او، در این کتاب، معطوف کنیم، می‌توانم گفت که من با همه‌یِ آنها موافقتِ تمام دارم و از خوانندگانِ عزیز می‌خواهم که، برای اصلاح و تصحیحِ داوری‌ها و تصمیم‌گیری‌هایِ خود، با دقّتِ هرچه بیشتر گفته‌هایِ او را بکاوند و به لوازمِ آنها ملتزم شوند و بمانند. در عینِ حال، بر آنم که در بابِ هریک از ده خطایِ مذکور در کتاب، که نویسنده آنها را عدمِ ضبط و مهارِ ده "غریزه" میداند، سخنی بیاورم.

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/1212