تخفیف بهارانهٔ کتاب از ۲۰ اردیبهشت

طرح بهارانه کتاب از ۲۰ تا ۳۰ اردیبهشت برگزار می‌شود.
بر اساس این طرح می‌توانید از کتابفروشی‌های عضو طرح (تا سقف هر نفر ۱۵۰,۰۰۰ تومان) با ۲۰٪ تخفیف کتاب بخرید.

کتابفروشی‌های عضو را به تفکیک استان اینجا+ ببینید.

#خبر

@kaaghaz

(در دست آماده‌سازی)

کاپیتالیسم به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمهٔ کاوه بهبهانی

باید روی خودمان کار کنیم یا روی جهان؟

🔹وقتی مشکلات عاطفی مانند افسردگی، اضطراب یا معضلات عشقی به سراغ‌مان می‌آیند اغلب (و بیشتر وقت‌ها بسیار خردمندانه و مهربانانه) نصیحت‌مان می‌کنند که باید قدری وقت بگذاریم و روی خودمان کار کنیم. اگر برویم دکتر احتمالاً راه‌کارش این خواهد بود که باید فلان دارو را بخوریم تا رابطه‌مان با جهان درست شود.

🔹روشن است که در برخی موارد این کار به‌راستی بهترین کار است ولی گاهی هم ممکن است در تلاش برای ترمیم خود عجله کرده باشیم، و شاید در عوض بهتر باشد برویم سراغ جهان بیرون و تبیین حال و روز خود را جایی ورای ذهن خود بجوییم. چه‌بسا بزرگ‌ترین علت برخی بدبیاری‌ها جایی نهفته باشد که آدم‌های خودآگاه و معقول و محجوب از روی غریزه اکراه دارند تقصیر را به گردن آن بیندازند: نظامی که در آن زندگی می‌کنیم.

🔹اضطراب را در نظر بگیرید: اضطراب آدمی را به شدت به تب‌وتاب می‌اندازد که به لحاظ روحی-‌روانی جوری ناخوش شود که مستعد دلهره و هراس شدید و مهارنشدنی شود. اضطراب به بیماری می‌ماند اما فکورانه که به جهان می‌نگریم، بجاست در شگفت باشیم که نکند گاه اوج سلامت عقل همین باشد که تا آستانۀ اختلال اضطراب پیش برود. شاید پیامد عمیقاً خردمندانۀ زیستن ما آدم‌های کم‌و‌بیش حساس در سیاره‌ای حسابی آشفته و درهم‌و‌برهم و گرفتار مصیبت، همین حالات ترس‌خوردۀ آن‌ها باشد.

🔹دربارۀ افسردگی هم کم‌وبیش همین را می‌توان گفت. آدمی افسردگی را از ژرفای جان تجربه می‌کند حال‌آنکه پاره‌ای از علل افسردگی بیرون از شیمی اعصاب ما نهفته است: در شغل‌هایی که نمی‌توانند احساس خلاق بودن و مستقل بودن به ما بدهند، حال آنکه همگان برای خرسند بودن نیاز دارند حس کنند خلاق و مستقل‌اند. همچنین بخشی از علل افسردگی را باید در ویرانی جماعت و اتمیزه شدن فرد مدرن در کلان‌شهرهای بی‌روح و بی‌دروپیکر جهان مدرن جست و نیز در مسیرهایی که در آن‌ها در رفت‌وآمدیم که بر روابط‌مان و وقتی که با خود می‌گذرانیم فشار بی‌امان می‌گذارند. همچنین بخشی از علل افسردگی برمی‌گردد به مواجهه با رسانه‌ها که به نحوی تبعیض‌آمیز مقایسه و حسادت را دامن می‌زنند.

🔹همچنین این‌طور نیست که همۀ ضعف‌ها و کمبودهای نهفته در روابط آدمی محصول کردار آدمیان باشد. بلکه ضعف در روابط علاوه بر این، معلول این تفکر هم هست که باید بتوانیم دیوانه‌وار و درنهایت زیبایی، برای کل زندگی‌مان به یک نفر دیگر عشق بورزیم و معشوق‌مان باید تا دهه‌ها بی‌هیچ اختلافی بهترین دوست و رازدار و شریک جنسی‌مان و همدم‌مان باشد و باید مدام به معشوق میل جنسی داشته باشیم و اگر تمایل داشتیم با این و آن همبستر شویم یا خشمگین و ملول شویم نشانه‌های جنون یا (معادل مدرن‌اش) "تعهدهراسی"اند. به‌رغم چنین توقعات فریب‌آمیزی شاید اساساً ناکام ماندن در رابطه در انتهای کار (چنانکه بیشتر ما با این وضع روبه‌رو خواهیم شد) امری عادی باشد.

🔹گاه باید آماده باشیم که رک و راست بپذیریم که زندگی نه صرفاً به لحاظ شخصی که به لحاظ جمعی هم دشوار است. این دشواری به قلمروهای سیاسی و ایدئولوژیک و وجودی (اگزیستانسیل) می رسد، و راه‌حل‌های‌ ما باید پا را از قرص و دارو فراتر بگذارند و بر گستره‌ای از چالش‌ها صحه بگذارند که کل نوع بشر را فراگرفته است. برای خوب بودن نباید صرفاً روی خودمان کار کنیم بلکه در برخی موارد باید روی جهانی نیز کار کرد که ما را به این روز انداخته است.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/2AdKlch

همراهان

شب گذشته گفتگویی داشتیم با کاوه بهبهانی با موضوع:
زندگی رشک‌انگیز
زندگی ستایش‌انگیز
این گفتگو به میزبانی امید کشمیری از سوی مؤسسه به صورت زنده در اینستاگرام شکل‌گرفت.
فایل صوتی این برنامه شنیدنی تقدیم شما.

☎️ ۲۲۲۲۲۳۰۰
📞 ۰۹۲۱۳۰۱۹۰۱۹

@khanehashena
www.khanehashena.com
https://plink.ir/l9NsP

🔴 برای مهار اضطراب دوران کرونا، نرم‌افزار کافی نیست

▪️فردی که در بحران کرونا شغل خود را از دست داده، بعید است با نرم‌افزاری برای مراقبه آرامش پیدا کند

✍️راشل برجس|روانشناس سلامت اجتماع و مدرس سلامت جهانی در «یونیورسیتی کالج» لندن - ترجمه‌ی امیرحسن رفیعی| روانپزشک

📍از همان ابتدای شروع همه‌گیریِ کرونا حوزه‌ی سلامت روان در کمال تعجب، توجه تحسین‌برانگیزی به مشکل نشان داد. ولی وقتی دقیق‌تر نگاه می‌کنید، باز هم سرخورده می‌شوید.

📍توصیه‌های مربوط به حوزه سلامت روان نیمی از معادله نادیده می‌گیرند: ضرورت توجه به شرایط اجتماعی و اقتصادیِ دخیل در مشکلات سلامت روان.

📍پیش از کرونا هم افسردگی یکی از علل اصلی ناتوانی در سراسر جهان بود و در کشورهای کم‌درآمد و میان‌درآمد ارتباطی قوی با فقر داشت.

📍بدون غذا، سرپناه، و ایمنی، امید چندانی برای حفظ سلامت روان در حین بحران یا پس از آن وجود ندارد.

📍اقتصاد سیاسی سلامت روان همیشه مهم بوده است. بگذارید تلاش‌های ما محدود به ساخت نرم‌افزار مدیریت اضطراب نشود. برای مهار موج یأس و اضطرابی که در راه است، نرم‌افزار کافی نیست!

👇متن کامل را در اینجا بخوانید یا در موبایل خود روی کلمه instant view بزنید
https://bit.ly/3fDw2Oa

@panjereh_iran

محیط بان اصغر رحمانی دشتکی امروز در منطقه کوهرنگ استان چهارمحال بختیاری این توله خرس قهوه ای را که داخل گودال گرفتار شده بود نجات داد و به مادرش رساند.👏

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

«دوست، روش عذرخواهی خدا به‌خاطر خانواده‌مان است.»
تِنِسی ویلیآمز نمایشنامه‌نویس امریکایی
Tennessee Williams
عکس: تییم وآکِر
Tim Walker
انتشارات آنگاه
@angahbooks

دفاع غاز پیشانی سفید از خانواده با تمام توان😍👌

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

سرگذشت فلسفه غرب به روایت مدرسه دوباتن

خیلی از کتابخوانان با نام آلن ‌دوباتن آشنا هستند و حتما یا اسم کتاب تسلی‌بخشی‌های فلسفه را شنیده‌اند یا البته که خوانده‌اند و لذت برده‌اند. پس از موفقیت این کتاب که می‌کوشید از فلسفه برای تسلای خاطر انسان امروزی درگیر روزمرگی بهره ببرد آلن دوباتن دست به کار تاسیس مدرسه‌ای به نام مدرسۀ زندگی شد که البته به اختصار مدرسه دوباتن هم خوانده می‌شود.

کتابی که امروز قصد معرفی‌اش را داریم سرگذشت فلسفه غرب به روایت مدرسه دوباتن نام دارد. متن درسگفتارهایی که معلمان این مدرسه در کنار خود آلن دوباتن نوشته‌اند. این کتاب برای خوانندگان نوآموز و حرفه‌ای فلسفه به یکسان خواندنی و جذاب است.

اما چرا؟

به نظر دوباتن و دوستانش متفکرانی بزرگ‌اند که اندیشه‌هایشان برای مفید واقع شدن در زندگی امروز بیش‌ترین اقبال را داشته‌ باشد. اگر در کتاب تسلی‌بخشی‌های فلسفه سقراط، اپیکور، سنکا، مونتنی، شوپنهاور و نیچه فریادرس خواننده برای تسلای خاطر بودند در کتاب سرگذشت فلسفه غرب به جز این متفکران، افراد دیگری هم وارد داستان تسلی‌بخشی شده‌اند. مثل افلاطون، ارسطو، آگوستین، بوئتیوس، توماس آکویناس، بلز پاسکال و حتی هگل و هایدگر. میشل فوکو، ژان پل سارتر و امیل چوران هم هستند. در حقیقت ایدۀ بنیادی تسلی بخشی‌های فلسفه بسط پیدا کرده است و گسترۀ وسیعی از متفکران متفاوت در فلسفه را در بر گرفته است.

چند اصل برای تدوین این کتاب مد نظر بوده است که ما چند تای آن را می‌گوییم:

نویسندگان و معلمان مدرسه زندگی باور دارند که می‌توان نکات کلیدی کار یک متفکر را برجسته و مشخص کرد و از آن برای مواجهه با مشکلات و مصائب زندگی روزمره استفاده کرد.

می توان این نکات را در عین حفظ کردن عمق ساده بیان کرد.

کتاب را نشر کرگدن چاپ کرده است. نشری که به بهترین نحو کتاب‌های حوزه فلسفه را منتشر می‌کند. مترجم کتاب میثم محمد امینی مترجم خوش‌سابقه‌ای است که همیشه از کتاب‌هایش در حوزه فلسفه استقبال خوبی شده است.
https://bit.ly/3fQDiXt

@kargadanpub 🦏

ارزش‌های شخصی‌ام را چگونه تعریف کنم؟ - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #ارزش‌ها

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

📸 #اینفوگرافیک / حقوق حیوانات از نگاه امیرالمومنین علیه‌السلام

#نذرطبیعت
@nazretabiat

وقتی خودم را با دیگری مقایسه می‌کنم (و اگر هم من این کار را نکنم ابتدا پدرومادرم، و بعدها صفی از داوطلبان، زحمتش را برایم خواهند کشید)، باید خیلی مراقب باشم در زمینی بازی نکنم که دیگران برایم معین کرده‌اند.

نتیجۀ این گونه مقایسه‌ها معمولا از دو حال خارج نیست: یا خود را بدتر می‌بینی یا برتر. حالت اول که تکلیفش معلوم است: اجازه داده‌ای نه فقط زمینِ بازی بلکه هدفت را هم دیگری تعیین کند:«مثل من، مثل فلانی باش»، حالت دوم هم که بدتر، چون سعی کرده‌ای اهدافت را به دیگری تحمیل کنی(باز هم، و این بار رو به دیگری: «مثل من باش»!)

اما حالت سومی هم هست که مولانا می‌گوید:
در زمین مردمان خانه مکن، کارِ خود کن کار بیگانه مکن.
(با کسب اجازه از مولانا برای اندکی جابه‌جایی در بافتار بیت)
#بابک_عباسی

@eudemonia

«شخصی‌ترین چیز، جهانی‌ترین چیز است.»
کآرل اِر. رآجِرز روان‌شناس امریکایی
Carl Ransom Rogers
رآجِرز از بنیان‌گذاران رویکرد انسان‌گرایانه در روان‌کاوی بود....

عکس: تیم وآکِر
Tim Walker
انتشارات آنگاه
@angahbooks

#در_دست_آماده‌سازی

اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده

«چگونه در میهمانی‌ها به غریبه‌ها نزدیك شویم؟»

🔹به میهمانی یكی از دوستان‌تان رفته‌اید. ساعت یازده شب است. هوا هنوز گرم است. کمی آن‌طرف‌‌تر چند نفر سرخوشانه گپ می‌زنند. یكی‌شان ماجرایی را تعریف می‌كند؛ شاید دربارۀ سفرش با قطار یا تصادف جزئی دوچرخه‌اش. بقیه لابلای حرف‌های او می‌زنند زیر خنده یا شروع می‌كنند به تعریف ماجرای خودشان. جمع‌شان جذاب و بااعتماد‌به‌نفس به‌نظر می‌رسد، به‌خصوص راوی اصلی. اما شاید دیواری بلند و استوار یا خندقی پر از مارماهی شما را از آن جمع جدا کند. اصلا راه ندارد وارد جمع‌شان شوید و سلامی كنید. لبخند مخصوص‌تان را می‌زنید که لبخند ضعیف آدم بازنده است و خودتان را سرگرم قفسۀ كتاب نشان می‌دهید. ده دقیقه بعد میهمانی را ترك می‌كنید.

🔹 توصیه‌هایی كه برای این‌جور وقت‌ها می‌شود معمولا در این باره است كه چه‌طور باید سر صحبت را باز كنیم. اما بهتر است یك جور دیگر شروع كنیم: به چه فكر كنیم؟ كم‌رویی مزمن در واقع ناشی از حدس‌های ما دربارۀ دیگران و شخصیت‌شان است. اگرچه این‌طور به‌نظر نمی‌رسد، ولی وقتی كم‌رویی بهمان هجوم می‌آورد نشانگر ارزیابی‌ای معقول دربارۀ طبیعت و غرض‌های همنوعان‌مان است. كم‌رویی یك عدم ‌تعادل شیمیایی یا تكانه نیست:‌ یك فلسفه است؛ حتی اگر فلسفه‌ای به‌شدت غیرمفید باشد.

🔹فرض اساسی این فلسفه این است كه دیگران به خودشان متكی هستند، به همراهی كسی نیاز ندارند، در هیچ شرایطی احساس تنهایی نمی‌كنند، آن‌چه را باید بدانند می‌دانند، و هیچ‌یك از ضعف‌های ما، تردیدهایمان‌، آرزوها و سردرگمی‌های پنهان ما را ندارند؛ در واقع شكل بالغانۀ همان پیش‌فرض‌هایی كه كودك دربارۀ معلمش دارد: بزرگسالی جدی و كاردان كه ظاهرا هیچ‌وقت كم‌سن و سال، احمق، آسیب‌پذیر یا كشته‌مردۀ جنگ بالشی نبوده است.

🔹 باور نکردن این موضوع که بقیه هم مثل خودمان آدم‌اند، گرایش طبیعی ذهن است. از روی نشانه‌های ظاهری قضاوت می‌كنیم؛ و كم‌اند كسانی كه آن‌قدر احساس امنیت كنند كه بگذارند دیگران ضعف‌هایشان را ببینند. بنابراین خیال می‌كنیم بین ابرانسان-ماشین‌های آهنین‌جامه زندگی می‌كنیم نه موجودات شكننده و نامطمئنِ پرشده‌ از آب. باور نمی‌كنیم بیشترِ آنچه در ذهن‌مان می‌گذرد، به‌خصوص بی‌اعتمادی به خودمان، اضطراب و ملال، در ذهن آن غریبه‌ها هم هست.

🔹 یادمان می‌رود ما هم از آنچه واقعا هستیم چیز زیادی بروز نمی‌دهیم. ما هم پر از احساسات و دلبستگی‌هایی هستیم كه در‌نهایت ناخواسته پنهانشان می‌كنیم؛ احساسات و علایقی كه شاید دیگران در حالت عادی از ما انتظار ندارند؛ و این به‌راحتی باعث می‌شود غریبه ها در موردمان اشتباه قضاوت كنند یا ازمان بترسند.

🔹 اما طول می‌كشد تا ما این درك حیاتی و مهم را به یك استراتژی اجتماعی و یك شناخت مولد خودباوری تبدیل كنیم؛ این كه دیگران هم لازم است مثل خودمان حدی از صمیمیت، اشتیاق، كنجكاوی و غم در دل داشته باشند؛ یعنی همان چیزهایی كه دوستی‌های جدید بر مبنایشان شكل می‌گیرد. فردی كه در ظاهر ازدواجی موفق داشته است ممكن است در مسیر رابطه‌اش سختی‌های فراوان كشیده باشد؛ ورزشكاری پرخاشگر شاید به اضطراب و شرم مزمن مبتلاست؛ مدیرعاملی شاید خاطراتی شفاف‌ از درگیری‌هایش داشته باشد و فضایی زیاد از ذهنش را كسانی اشغال كرده باشند كه قرار است از كار بیكارشان كنند. شخص خیلی روشنفكری شاید -در درونش - آرزو داشته باشد دوستی جدید صبورانه او را تشویق به رقص كند (یا چرخ زدن‌های ناشیانه‌اش را نادیده بگیرد). اشتباهمان این است كه فكر می‌كنیم ظاهر آدم‌ها همۀ آن چیزی است كه هستند. اضطرابمان بر روی این واقعیت مهم سرپوش می‌گذارد كه همۀ ما خیلی دست‌یافتنی‌‌تر از آنچه به‌نظر می‌آییم هستیم.

🔹كلید خودباوری - و کلید ذهنیتی كه بتواند با موفقیت با غریبه‌ها ارتباط برقرار كند - این نیست كه سرسختانه بر شایستگی‌هایمان تاکید كنیم؛ خاستگاهش روشی دقیق‌تر و نه خیلی ترسناك است: مافی الضمیر افراد و به‌خصوص مشكلات شخصی‌شان را پیش خودتان تصور كنید.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3dU9wiB

سرگذشت فلسفه غرب در سایت 30book پرفروش شد.

@kargadanpub 🦏

سرگذشت فلسفۀ غرب
به روایت مدرسۀ دوباتن
مترجم: میثم محمدامینی
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی


«ما موجودات فراموشکاری هستیم که زمانی اندک در اختیار داریم.»
هرکس که مختصر آشنایی‌ای با فلسفه و تاریخ فلسفه داشته باشد، نام‌های بزرگی از میان فیلسوفان و اندیشه‌های آنها به گوشش خورده است. شاید علی‌رغم جذابیتی که این نام‌ها و اندیشه‌ها برایش داشته است، گاهی حس کرده نمی‌تواند راهی به فهم آنها بیابد. شاید بارها از خود پرسیده مگر می‌شود از پس دشواریِ این اندیشه‌ها، راهی به فهم آنها برد؟ شاید می‌خواسته بداند از قِبَل اندیشه‌های متفکرانی چون افلاطون، ارسطو، هیوم، کانت هگل، نیچه و ...، چگونه می‌تواند پاسخی برای پرسش‌های بنیادین خود بیابد؟ شاید بارها در پی یافتن کاربرد این اندیشه‌ها برای زندگی امروز خود برآمده است؛ و چه‌بسا بارها نیز از یافتن پاسخی روشن، همه‌فهم و امروزین برای پرسش‌های معاصر خود مأیوس شده است.
آلن دوباتن و همکارانش در سایت «مدرسۀ زندگی» به‌خوبی متوجه شده‌اند که برای یافتن پاسخ چنین پرسش‌هایی از دل تاریخ فلسفه ناگزیر از گزینش‌اند؛ گزینش به‌عنوان بخشی گریزناپذیر از زیستن در جهانی مملو از اطلاعات. گزینشی که بتواند بگوید کدام اندیشه‌های فلسفی می‌توانند در حل اساسی‌ترین مشکلات اینجا و اکنون یاریگر انسان معاصر باشند؛ چراکه از نگاه آنها در مدرسۀ زندگی، متفکر بزرگ کسی است که اندیشه‌هایش برای مفید واقع شدن در زندگی امروز، بیشترین اقبال را دارد. آنها در این کتاب برخی اندیشه‌های مهمِ تعدادی از متفکران تاریخ فلسفه را بازیابی کرده‌اند و تلاششان این بوده که این اندیشه‌ها را به زبانی ساده و جذاب به شمار بیشتری از افراد معرفی کنند و جنبه‌هایی کاربردی‌تر از فلسفه و تفکر فلسفی را که با دغدغه‌های شخصیِ انسان معاصر پیوند دارد، در اختیار مخاطب قرار دهند. آنها در باب این تلاش می‌گویند: «ما تاریخ را کاویده‌ایم تا اندیشه‌هایی را که خیال می‌کنیم بیشتری ارتباط را با زمان حاضر دارند به شما عرضه کنیم. اگر در روزها و سال‌های آینده ببینید در رویایرویی با تنگناها و رنج‌های متعدد زندگیِ روزمره به سراغ این اندیشمندان می‌روید، پس ما در کارمان موفق شده‌ایم».

@eudemonia

تشبّه / imitation

@eudemonia

این ویدئوی زیبا را یکی از اعضای کانال ساخته‌اند که به گوشه ای از مشکلات محیط زیست اشاره کرده.

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

▪️امروزه همه‌جا، خصوصا در گفتمان روان‌شناسانه، بسیار روی happiness یا شادکامی توجه و تاکید می‌شود،
و البته هم شادکامی هدف مهمی است.
اما سؤال این است که آیا شادکامی یا خوشبختی (happiness) همان زندگی خوب یا زندگی مطلوبی است که در پی آنیم؟

▪️همچنین، رایج است که برای یودِمونیا (eudaemonia) در اندیشهٔ ارسطو معادل happiness را به کار می‌برند و در بیان اندیشه‌های ارسطو معمولا گفته می‌شود که به نظر ارسطو هدف غایی ما happiness (شادکامی) است. بر این اساس، سؤالمان را این‌گونه هم می‌توانیم بیان کنیم که آیا happiness ترجمه و معادل خوبی برای یودِمونیا (eudaemonia) است؟

▪️پاسخ هر دو سؤال بالا منفی است. اولاً شادکامی و خوشبختی زندگی خوب و کمال مطلوبی نیست که به دنبال آنیم و ثانیا ترجمۀ یودِمونیای یونانی به هپینسِ انگلیسی دقیق نیست.

▪️البته هر معادلی که بخواهیم برای ‏happiness انتخاب کنیم، حتماً باید کلمۀ خوشی یا شادی را در خود داشته باشد(خوشی، خوشبختی، شادکامی)، و لذا نمی‌توان happiness را به خوشی و شادکامی ترجمه نکرد، اما از آنجایی که زندگی خوب مساوی با شادکامی نیست، نمی‌توان eudaemonia را به happiness ترجمه کرد.

▪️چرا می‌گوییم زندگی خوب مساوی با شادکامی و خوشبختی نیست؟
در جواب این سؤال در ابتدا باید گفت البته که شادکامی مهم است و زندگی ناشاد، لااقل به نظر ارسطو، زندگی خوبی نیست.

اما زندگی خوب مساوی با شادکامی نیست. به چند دلیل: اولاً شادی یک حالت (state) است. حال آنکه زندگی خوب، عبارت است از خوب زیستن، که نوعی فعالیت(activity) است. ثانیا شادی یک حالت ذهنی است اما زندگی خوب امری عینی و آبجکتیو است.
ثالثا و افزون بر اینها باید گفت زندگی خوب برخلاف شادی یک جور «حال» نیست (احوال دوام زیادی ندارند، می‌آیند و می‌روند) بلکه، با مدد گرفتن از اصطلاحات عرفانی، باید گفت زندگی خوب نوعی «مقام» است که ثبات و دوام دارد.

(در پست بعدی یک آزمایش فکری را خواهیم دید که رابرت نوزیک فیلسوف معاصر آمریکایی طراحی کرد تا نشان دهد هدف غایی ما شادکامی نیست.)

#شادکامی #زندگی_خوب #یودمونیا

@Eudaemonia

نگاهی دیگر به ماشین «تجربه»ی نوزیک
در این ویدئوی کوتاه روایت دیگری از آزمایش فکری نوزیک طرح می‌شود، روایتی که بر رکن «لذت» متمرکز است.
منبع: www.vidoal.com
#نوزیک #لذت #خوشبختی

@Eudaemonia