📌دوباتن چگونه رنج‌ها را می‌کاهد؟

گزارشی از جلسه نقد و بررسی کتاب سرگذشت فلسفه غرب در شهر کتاب

https://bit.ly/2UPQRgU

@kargadanpub 🦏

فلسفه - میشل دو مونتنی
#مدرسه_زندگی، #فلسفه، #مونتنی، #عزت_نفس، #بدن، #هوش

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🍂

توضیحات کورش کامیاب، مترجم کتاب خودشیفته‌ای که می‌شناسی، دربارهٔ این اثر.

#نشر_کرگدن
#تازه‌های_نشر
#خودشیفته‌ای_که_می‌شناسی
#جوزف_بارگو
#کورش_کامیاب
#کتاب_روان‌شناسی
@kargadanpub 🦏

مطب یا آتلیه عکاسی؟

دندانپزشک است. در صفحه اینستاگرامش عکس هایی با چند بازیگر سینما و تلویزیون، خواننده موسیقی پاپ و برخی سلبریتی های دیگر منتشر کرده است. وقتی میک آپ و استایل پوشش ایشان در عکس ها را نگاه می کنم کمتر می توانم بپذیرم که مکان عکسبرداری کلینیک دندانپزشکی باشد. با خودم می گویم احتمالا یا در همان کلینیک، آتلیه ای برای عکاسی وجود دارد و یا، در یک عکاسی، آتلیه ای ویژه با دیزاین کلینیک دندانپزشکی ساخته شده است. وجه برجسته این عکس ها نه شغل و حرفه بلکه نمادهای سلبریتی است. ایشان عکس های دیگری هم در صفحه شان دارند که بی شک مانند مدل های مشهور مجله فرانسویِ وگ در برخی از سالهای دور است. برایم به عنوان یک جامعه شناسِ علاقه مند به مطالعه سلبریتی جالب است که حتی در اینستاگرام به صفحه ای برمی خورم که « صفحه هواداران خانم دکتر...» نام دارد. بررسی برخی از کامنت ها در این صفحه نشان می دهد که هواداران نه درباره شغل و حرفه بلکه عمدتا درباره لباس و میک آپ ایشان نظر می دهند. صفحه هواداران معمولا برای سلبریتی های سینما، ورزش یا موسیقی تجاری ایجاد می شود و این شاید نوعی نوآوری است که یک دندانپزشک صفحه هواداران دارد. باز در همان صفحه هم عکس هایی وجود دارد که بیننده را به این نتیجه می رساند که ایشان رغبت بسیار زیادی دارند تا اگر نه یک سلبریتی کامل، که حداقل یک « دندانبریتی»(مخفّف دندانپزشک-سلبریتی) باشند.

در شبکه های اجتماعی فارسی زبان مشابه این چنین افرادی به شدت در حال رشدند: « استاد-سلبریتی» یا پدیده ای که برخی از محققان آنرا ستاره های دانشگاهی(1) می نامند، «روان شناس-سلبریتی»، «مدّاح-سلبریتی»، «پزشک-سلبریتی»، «کودک-سلبریتی»، و نمونه ای که اخیرا نشانه هایی از آن می بینم یعنی «آخوند-سلبریتی». هنوز مطالعاتم تکمیل نشده است در نتیجه درباره نمونه اخیر در آینده بیشتر خواهم نوشت.

مورد روان شناس-سلبریتی که من آنان را پدیده «روانریتی» می نامم هم فرق چندانی با مثالی که در ابتدای این نوشته آوردم ندارد. روانریتی هم از طریق اینستاگرام مدام فیلم های یک دقیقه ای منتشر می کند. وقتی استایل لباس و میک آپ روانریتی و حتی طراحی داخلی مکانِ عکس و فیلم را بررسی می کنیم نمی دانیم که آیا در این تصاویر َفشن؛ ِتم مرکزی به شمار می رود یا شب ادراری کودک که ایشان درباره آن در حال صحبت اند. وجود عکس های پرتره، عکسی در حال اسکی، میز غذا در یک رستوران مدیترانه ای و جمله هایی در زیر عکس ها که هیچ ارتباطی به موضوع عکس ندارند از جمله تصاویری است که باز این سوال را در بیننده به وجود می آورد که آیا در حال تماشای صفحه یک سلبریتی است یا یک روان شناس متخصص؟

شاید با دو واژه بتوانم این نوشته کوتاه را به پایان برسانم. واژه نخست تکثیر(2) و واژه دوم تنوع سازی(3) است. تکثیر به معنای آن است که اشتیاق، و به بیان برخی محققان، ولعِ سلبریتی شدن به سرعت در حال تکثیر و گسترش است، و تنوع سازی به معنای آن است که این پدیده از عرصه سینما، تلویزیون و موسیقیِ تجاری فراتر رفته و در حال رسوخ به همه عرصه ها شامل مشاغل حرفه ای و تخصصی، محیط های علمی، اقتصادی، و اجتماعی و اخیرا دینی است. در واقع هم شاهد تکثیر این پدیده و هم متنوع شدن آن در عرصه های مختلف هستیم. واژه نخست بر گسترش و ازدیاد و واژه دوم بر حضور آن در بخش های مختلف جامعه اشاره دارد.

با توجه به آنچه در جامعه ایرانی در حال وقوع است اولویت یافتن نما و نمایش بر عمل و عملکرد و به تعبیر برخی از محققان بدبین عرصه شبکه های اجتماعی «سطحی شدن» از جمله موضوعاتی است که می توان بیشتر درباره آنها تأمل کرد. این روزها ولع سلبریتی شدن پدیده ای جدی است. آنقدر جدی که حتی مطب پزشکان را تبدیل به صحنه نمایش یا آتلیه عکاسی کرده است!
▪️▪️نوشته: دکتر فردین علیخواه|جامعه شناس

1- Academostars
2- Proliferation
3- Diversification
..........................................
✅کانال: @fardinalikhah
✅ارسال نظر: @alikhahfardin

📢 ... #پوشهٔ_شنیداری نشست نقد و بررسی کتاب «سرگذشت فلسفه‌ی غرب»

سخنرانان: یاسر پوراسماعیل، بابک عباسی، میثم محمدامینی وعلی اصغرمحمدخانی

سه‌شنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۹

این نشست به صورت مجازی و زنده از اینستاگرام این مرکز به نشانی Instagram/bookcityculturalcenter پخش شد.

@Bookcitycc

سلام
علاوه بر مرکز زندگی، از این به بعد در مرکز خدمات روانشناختی سگال هم در خدمت شما خواهم بود

سپاسگزارم
مرتضی کشمیری
۹۹/۳/۳۱
تلفن: ۸۸۱۰۰۳۵۳ - ۸۸۱۰۰۳۵۴

آدرس؛ میدان آرژانتین ابتدای خیابان بخارست ( احمد قصیر) کوچه ۱۷ (شفق) پلاک ۱۸ طبقه آخر
@mindfulliving

@segal_cbt

هر نفسی که فرومی‌رود ممدّ حیات است و چون برمی‌آید مفرّح ذات...

#ذهن‌آگاهی

@eudemonia

فقط خوش‌بین‌ها خودکشی می‌کنند، خوش‌بین‌هایی که دیگر نمی‌توانند خوش‌بین باشند.
آن‌ها که دلیلی برای زندگی کردن ندارند، چرا باید دلیلی برای مردن داشته باشند؟

امیل چوران

سرگذشت فلسفۀ غرب به روایت مدرسۀ دوباتن، ترجمۀ میثم محمدامینی، نشر کرگدن
از مجموعهٔ #خوب_زیستن

@eudemonia

https://bit.ly/3hOb7cE

منم طاووس علیین شده

به بهانه انتشار کتاب خودشیفته‌ای كه می‌شناسی

محسن آزموده

🔹چند سال پیش وقتی كتاب مشهور «بی‎شعوری» نوشته خاویر كرمنت به بازار آمد به طرز حیرت‌انگیزی پرفروش و پرمخاطب شد و در همه كتابفروشی‌ها و حتی در بساط دستفروش‌های كتاب با این كتاب مواجه می‌شدی. علت چه بود؟ آیا واقعا مشكل بی‌شعوری به معنایی كه نویسنده كتاب توضیح می‌داد، آن‌قدر رواج یافته بود كه به‌ناگهان همگان احساس می‌كردند باید درباره آن بدانند؟ شاید هم جذابیت عنوان كتاب مخاطبان را به خرید و مطالعه آن سوق می‌داد؟ شخصا برای پاسخ به این پرسش‌ها، تحقیق تجربی و مفصلی صورت ندادم اما از مجموع گفت‌وگوهایم با شمار زیادی از خوانندگان آن كتاب و آثار به اصطلاح «روانشناسی» مشابه، چنین نتیجه گرفتم كه عموم آنها احساس می‌كردند كه بیشتر اطرافیان‌شان، كم و بیش و به معنای مورد نظر كرمنت، بی‌شعور هستند و خود آنها (یعنی خوانندگان طرف گفت‌وگو) انسان‌های فهیم و باشعوری تشریف دارند كه در میان یك‌سری آدم‌های خودخواه، خودبین و ناتوان از درك آنها گرفتار آمده‌اند! كمتر خواننده كتابی بود كه اذعان می‌كرد خودش هم دست‌كم بهره‌ای ناچیز از بی‌شعوری دارد و از این مشكل روانشناختی و رفتاری رنج می‌برد.

🔹 حالا هم وقتی جلد كتاب «خودشیفته‌ای كه می‌شناسی» را می‌بینم، حدس می‌زنم كه مخاطبان این كتاب نیز فراوان خواهند شد، نه به این علت كه مخاطبان برای رفع یك رذیلت اخلاقی و روانی در خودشان یعنی «خودشیفتگی» به آن مراجعه می‌كنند بلكه برای آنكه خیل عظیم خودشیفتگان دور و بر خود را بازشناسی كنند و چنانكه زیر عنوان كتاب می‌گوید از خود در برابر ایشان دفاع كنند. اما واقعیت آن است چنانكه جوزف بارگو نویسنده این كتاب در مقدمه آن تاكید كرده، هدف از آن انگ زدن به دیگران و خودشیفته خواندن آنها نیست بلكه مهم‌تر از هر چیزی، شناختن خودشیفتگی به عنوان صفتی بر رفتارهای انسان‌ها به‌طور كلی است، اینكه انسان دریابد كه چگونه واكنش‌های تدافعی‌اش او را به انسانی خودشیفته بدل می‌كند و ضمن آن یاد بگیرد كه چطور گرایش‌های خودشیفته‌وار را تشخیص دهد و بر آنها لگام بزند.

🔹به قول بارگو این روزها با گسترش شبكه‌های اجتماعی و امكان خودنمایی همگان در فضای مجازی به نظر می‌رسد كه همه خودشیفته‌اند. البته او تاكید می‌كند كه كاربرد فراوان این اصطلاح در عرف روز سبب شده كه معنای دقیق آن از دست برود به‌همین دلیل او در این كتاب خواندنی و جذاب كوشیده تا سر حد امكان با استفاده از تحقیقات علمی و تجربی، معنای دقیق این مفهوم را نشان بدهد. او در فصل اول ویژگی‌های اختلال شخصیت خودشیفته را براساس تعریف انجمن روانپزشكی امریكا بررسی می‌كند و در باقی كتاب به آدم‌هایی می‌پردازد كه آنها را «خودشیفته حاد» می‌خواند؛ آدم‌هایی خودپسند، اعصاب خردكن و بلكه خطرناك. در فصول مختلف این كتاب از خلال روایت‌هایی از آدم‌هایی حقیقی با شخصیت‌هایی چون خودشیفته قلدرمآب، خودشیفته اغواگر، خودشیفته خود بزرگ بین، خودشیفته همه‌چیزدان، خودشیفته خودبرحق بین، خودشیفته انتقام‌جو و خودشیفته دچار اعتیاد آشنا می‌شویم و نویسنده درنهایت در فصل۱۱ نحوه طرف شدن با فرد خودشیفته (حاد) را می‌آموزد. نكته مهم اما آن است كه تصور نكنیم، خودشیفتگی حالتی است كه صرفا گریبان دیگران را می‌گیرد و این كتاب و آثاری مشابه چون آن را به ابزارهایی برای تحقیر و تخریب و برچسب زدن به دیگران تلقی نكنیم.

منبع: روزنامۀ اعتماد، ۳ تیر ۹۹

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/1247

رالف والدو اِمرسُن؛ در میانۀ طبیعت‌گرایی و تعالی‌گرایی
«هزارپا را درونم احساس می‌کنم- تمساح و کپور و عقاب و روباه. حس توافقی عجیب مرا برمی‌انگیزد، دائم با خودم می‌گویم من طبیعت‌گرا خواهم بود».

بخشی از کتاب سرگذشت فلسفهٔ غرب به روایت مدرسه دوباتن، نشر کرگدن

ترجمهٔ میثم محمدامینی
زیرنویس از حسین محمدی‌زاده

@kargadanpub🦏

هر جا تمرین باشد روشن‌شدگی نیز هست.
اما تمرین چیست: به جای پرستش یک شیء، تنها بر کاری که هر لحظه انجام می‌دهیم تمرکز می‌کنیم.

شونریو سوزوکی

@eudemonia

#در_دست_آماده‌سازی

اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده

«دربارۀ اعتمادبه‌نفس»

🔹آنچه اغلب زندگیِ پربار را از زندگی بی‌ثمر متمایز می‌كند در كتاب‌های درسی‌مان نیامده است و شاید مبهم، احمقانه و توخالی به‌نظر برسد: آن چیز اعتمادبه‌نفس است.

غرورمان کم می‌شود وقتی می‌فهمیم چه تعداد از دستاوردهای بزرگ نتیجۀ توانایی فوق‌العاده یا دانش فنی نبوده‌ است، بلكه صرفاً نتیجۀ آن سبكبالی عجیبِ روان ماست كه اعتمادبه‌نفس می‌نامیمش.

🔹چرا نداشتن اعتمادبه‌نفس این‌قدر راحت است؟ این كمبود تا اندازه‌ای بقایای گذشته است. هزاران سال، برای بیشترمان، مطلقاً مجالی برای امید نبود: ما رعیت و برده بودیم و مهارت روانی اصلی برای بقا این بود كه سرمان و انتظاراتمان را پایین نگه‌ داریم.
هركداممان هنوز اندكی از این میراث را با خود داریم؛ میراث احساس بندگی در درون كه روانمان را تا همین دوران مدرن دموکراتیک و تکنولوژیک تهدید می‌کند.
امید خطرناك به‌نظر می‌رسد.

🔹شاید هم والدینی بوده‌اند كه به ما پیام‌های نامحسوس ارسال كرده‌اند:
«آدم‌هایی مثل ما .... نمی‌كنند»
«فكر كردی كی هستی؟»
باید نسبت به منشأ این پیام‌های دفاعی پدرانه و مادرانه احساس شفقت كنیم: آنها نوعی دفاع، یك استراتژی حمایتی برای بقا و فرار از تحقیر بودند.

🔹مدرسه هم كمكی به ما نكرد. از ما خواست دختر و پسری خوب باشیم؛ و یادمان داد به قدرت رسمی اعتماد كنیم.
اما شاید خودمان هم از سر سادگی زیاده‌روی كرده‌ و بیش‌ازحد به نهادهای موجود اعتماد كرده‌ایم و اكنون در رنج‌ایم که وقتی کاری از ما می‌خواهند، کمی بیش‌ازحد فرمان‌برداری به خرج می‌دهیم.
جنبه‌ای از رشدیافتگی و بیرون آمدن از عالم کودکی رسیدن به این درک دردناک است كه بزرگسالان واقعاً همۀ جواب‌ها را نمی‌دانند — و بنابراین حق داریم، حتی وظیفه داریم که بعضی قوانین را زیر پا بگذاریم و خودمان ته‌وتوی همۀ قضایا را درآوریم. باید شكلی حساب‌شده از بی‌احترامی را یاد بگیریم كه بعد از کمابیش بیست سال فرمان‌برداری اجباری می‌تواند امری شگفت‌انگیز باشد.
باید یاد بگیریم به‌شكلی سازنده نسبت به قدرت بدگمان باشیم و در مسیری میان اطاعت مطلق از یک‌ طرف و شكاكیت سرسختانه از طرف دیگر گام برداریم.

🔹به‌علاوه، اعتمادبه‌نفس ظاهراً مستلزم شهامت پذیرش نقص است. وقتی معتقد باشیم که همه‌چیز باید بی‌نقص باشد، وسوسه‌ می‌شویم هیچ‌وقت كاری را شروع نكنیم؛ این یعنی دستورالعمل ماندن در رختخواب. و با این‌ همه، گاه‌گاهی می‌بینیم كه زندگی افرادِ به‌اصطلاح برجسته غرق در خطاهایی است كه درعین‌حال مانع موفقیتشان نشده است. اعتمادبه‌نفس با این توانایی آغاز می‌شود كه وحشت‌های اولین حركت را بر خودمان ببخشیم.

🔹فكر مرگ هم به دردمان می‌خورد و باید از آن استفاده كنیم؛ نه برای اینكه بر غم‌مان بیفزاید؛ بلكه به این منظور که به‌شكلی مؤثر با تهدیدش ما را به عمل وادارد.
در‌نهایت خطر بی‌عملی بیشتر از خطر خرابكاری است.
ترس ما از خرابكاری باید جای خود را به تنها خطر واقعی بدهد: اینكه هیچ‌وقت اقدامی نكنیم.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/38cUT8w

کتاب خودشیفته‌ای که می‌شناسی از مجموعهٔ #خوب_زیستن پرفروش شد.

@eudemonia

http://www.bookcity.org/detail/22055/root/news

«گل پرپر می‌شود هرچند عاشقش باشیم، و علف هرز می‌روید هرچند آن را خوش نداریم.»

مرشد دوگِن

از کتاب ذهن ذن، ذهن آغازگر، شونریو سوزوکی، ترجمۀ علی‌ظفر قهرمانی‌نژاد

[نقاشی اثر جوآن میچل، با عنوان «کمپوزیسیون»]

@eudemonia

🛎 گفتگوی تخصصی پیرامون:
" شفقت‌ورزی برای عبور از سختی روزگار"
👥 با حضور خانم دکتر مهرنوش اثباتی و میزبانی خانم دکتر زهره سپهری شاملو
🗓 سه‌شنبه ۱۳۹۹/۰۴/۱۰، ساعت ۲۱
📍در آدرس زیر:
instagram.com/mehrnoush.esbati

☘️ جلسه نقد و بررسی کتاب سرگذشت فلسفه غرب
👥 سخنرانان: یاسر پوراسماعیل، بابک عباسی، میثم محمدامینی و علی‌اصغر محمدخانی
سه‌شنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۹

فیلم جلسه قسمت اول | قسمت دوم
گزارش جلسه در روزنامه اعتماد

🌾 @Sedanet

‍ ✔️زندگی باید کرد
✍️سهند ایرانمهر

🔸خبرها را که مرور میکنی، چیزی برای دلخوشی نیست. کرونا، آتش‌‌سوزی، بی‌خانمانی، زندان، ترور، مرگ، خشکسالی، تخریب محیط زیست، داسی که بر گلو می‌تازد، کودکی که در زباله سرگردان است، عمری که به تاراج می‌رود، خنده پسته‌وار از شوربختی روزگار و گریه بر این‌همه درد. نکبت، این‌روزها جهانی شده است، با این همه، غم در این فلات غم، انگار به‌خاطر دیرینگی‌اش، لحظه به لحظه، به من نوعی ایرانی؛ پوزخند می‌زند.

🔸من به‌مثابه انسان و من به مثابه ایرانی دلایل خوبی دارم که بابت خیلی چیزها بگویم گرفتار نکبت‌ و فلاکت و غم‌ام اما شیرینی زندگی شاید این باشد که بابت خیلی چیزها هم می‌توانم به زندگی ادامه دهم.

🔸ماهیت خبر این است که از نداشته‌ها و حادثه‌ها و ترس‌ها روایت کند و فی‌المثل نگوید مردی یا زنی، امروز از لبخند کودکش، از ته دل خندید. مردی لب بر لب زنی گذاشت،سگی با شعف توله‌‌اش را لیسید. دخترکی موهای خود را جلوی آیینه آراست، بوی گل فضای خانه‌ای را عطرآگین کرد، نویسنده‌ای چیزی نوشت که خودش هم با آن، حال کرد، پرنده ای کرم چاق و‌چله‌‌ای یافت و به لانه‌اش برد یا میلیونها ‌ انسان آنقدر زندگی را بر مرگ ارجح دانستند که ماسک زدند.

🔸خبر همین است، خبر به ما یاد داده‌است که از آنچه درست در کنار ماست یا آنچه در آغوش داریم، چشم برگیریم و برای هرچه آوارمان می‌کند، له له بزنیم. خبر یادمان نمی‌دهد که اگر مصیبت و‌نکبتی هم هست که هست، برای عبور یا تحملش، خبری هم از داشتن‌ها هم لازم داریم.

🔸گاهی، هم باید بدانی که هیچ‌کس در کشور و جهان، دغدغه‌ات را ندارد و هم، باید بدانی چقدر برای اینکه خودت به خودت کمک کنی که باید ادامه دهی، کافی هستی.

🔸من، میان همه چیزهایی که با قدرت و استمرارش به من می‌گوید :« از دست داده‌ای» آن صدای نجاتبخشی را برمی‌گزینم که یادم می‌اندازد چه‌ها دارم و‌نه حتا چه‌ها بدست آورده یا خواهم آورد.

🔸خیام می‌گوید:«انگار که نیستی چو هستی خوش باش» من آنهایی را که دوستشان دارم، آنهایی که هنوز در این جهانی که راحت «می‌گیرد»، هنوز دارم، در ذهنم شمارش می‌کنم و می‌گویم:« انگار که نیستند، چو‌ هستند، خوش باش».

#تاملات
@sahandiranmehr

#به_زودیِ زود

«توجه‎آگاهی معجزه‌ای است که با آن خود را بازمی‌یابیم و بر خودمان مسلط می‎شویم. برای مثال، جادوگری را در نظر بگیرید که بدنش را قطعه قطعه کرده و هر قطعه را در جایی گذاشته است -دست‏ها در جنوب، بازوها در شرق، پاها در شمال. سپس با نیروهای جادویی فریادی سرمی‎دهد. تمام قطعات به هم می‌پیوندند و بدن کاملی را به وجود می‌آورند. توجه‎آگاهی چنین چیزی است –معجزه ‏ای که می ‏تواند در یک چشم به هم زدن ذهن پراکندۀ ما را گرد آورد و تمامیت آن را بازیابد تا بتوانیم هر لحظه از حیات را زندگی کنیم.»
(از متن کتاب)

@kargadanpub 🦏

خدایی که در اندوه ما شریک است!

«شخصی که از دست داده‌ای تنبیه یا آزمونی از طرف خدا نیست. باید بدانی که خدا هم در این درد با تو شریک است و می‌خواهد تو را به امیدواری و آرامش هدایت کند. او هم با تو اندوهگین است.»

این حرف‌ها را کارن کاتافیاس در کتاب «کنار آمدن با سوگ عزیزان» نوشته. این نگاه متاثر از خداباوری گشوده یا الهیات گشوده است که از اثرپذیری خدا دفاع می‌کند. در خداباوری گشوده از کمال خدا است که به اقتضای محبت و شفقت همراه با مخلوق خود رنج بکشد.

در این تصویر، خدا دیگر آن ابتلاگر فارغ‌دلی نیست که ما را به محنت گرفتار می‌کند و آسوده‌خاطر به نظاره‌ی دست و پا زدن‌های رقت‌انگیز ما می‌نشیند. نه؛ در این تصویر، خدا شریک ماست. کنار ماست. فاصله‌ها برداشته شده و او را در میان زاری‌های خویش زیارت می‌کنیم. در متن محنت ماست و نه بیرون از آن. مولانا می‌گفت:

ناله بخشی خستگان را تا بدان ساکن شوند
چون حقیقت بنگرم در درد ما نالان تویی

به نظر می‌رسد در این الگو بهتر می‌توان با خدا ارتباط گرفت. خدایی که از رنج ما متاثر می‌شود، خدای نزدیک‌تری است. خدای کامل‌تری است.

@sedigh_63

ما یک همسایه داریم که سد‌ه‌ی اول زندگی را تقریبا رد کرده و افتاده توی سراشیبی سده‌ی دوم. یک خانه دو نبش آفتاب‌گیر بزرگ دارد با یک ماشین اسپرت سیاه که قیمتش با قیمت خانه من برابر است. پشت ماشینش یک برچسب زده و نوشته که "اِ گود دِی ویل کام". دقیقا همان جمله‌ای که من معادل فارسی‌اش را قاب کرده‌ام و زده‌ام به دیوار اتاق کارم "یک روز خوب می‌آید". من تازه امروز صبح برچسب پشت ماشین مرد همسایه را دیدم. بابت همین، وقتی رسیدم سر کار تابلوی خودم را پائین آوردم، نوشته را کشیدم بیرون و پاره‌اش کردم و انداختم توی سطل و به جای آن عکس یک زرافه دراز را گذاشتم که مشغول خوردن برگ‌های بلندترین درخت آفریقا است. حالا هم نشسته‌ام روی صندلی و به عکس زرافه نگاه می‌کنم. گمان کنم امروز بزرگ‌ترین درس زندگی‌ام را گرفته‌ام. دیدن برچسب مشترک من و آقای همسایه، فقط یک نتیجه‌ی منطقی به من می‌دهد. این‌که یک روز خوب هیچ‌وقت قرار نیست بیاید. بلکه خوب‌ترین روز ممکن همین امروز است.
سال اول دانشگاه که بودیم، یک استاد داشتیم که ریاضیات پایه درس می‌داد. دکتر شجاعی. سبیل داشت و همیشه از بالای عینک آدم را طوری نگاه می‌کرد که آدم شلوارش را خیس می‌کرد. هر جلسه هم دو سه نفر قربانی مجبور بودند بروند پای تخته و مساله حل کنند. آن‌جا هم شلوارمان را خیس می‌کردیم. یک بار هم من قربانی شدم. یک مساله نوشت که صورت آن به تنهایی چهار آدم را می‌توانست به بلوغ کامل برساند. شروع کردم به حل کردن. در واقع شروع کردم به ادای حل کردن را درآوردن. یک جایی وسط کار انتگرال‌ها و مشتق‌ها گره خورد به هم. خودم و شجاعی با هم گیج شدیم. وسط گیجی، گفت هر وقت گیج شدی، دو قدم از تخته فاصله بگیر و کل صورت مساله را از دور نگاه کن.
هر چی خواستم پاراگراف اول و دوم را وصل کنم به هم و یک نتیجه‌ی سازنده برای خودم بگیرم نشد. به جهنم که نشد. امروز من با دیدن برچسب پشت ماشین مرد همسایه یاد شجاعی افتادم و مجبور شدم دو قدم از دیواری که قاب عکس روی آن بود فاصله بگیرم و از دور آن را نگاه کنم. "یک روز خوب می‌آید". هر چه بیشتر نگاهش کردم بیشتر به نظرم بی‌معنی می‌آمد. در کدام مقطع تاریخ پنج هزار سال گذشته بوده که یک روز خوب آمده است؟ اصلا تعریف روز خوب چی است؟ مثلا یک روز بیدار می‌شویم و می‌بینیم دیگر رهبران جهان به هم دندان نشان نمی‌دهند؟ یا همه‌ی بیماری‌ها ریشه‌کن شده‌اند. با کسانی که رفته‌اند برمی‌گردند؟ یا انسان، انسان می‌شود؟ یا یکی از بالا داد می‌زند که "کات، بچه‌ها خسته نباشید"؟ نه. هیچ کدام. وقتی توی پنج هزار سال گذشته هیچ روز خوبی نیامده است، حالا هم قرار نیست بیاید. در واقع درستش این است روز خوب همین است که دارم. چه دوستش داشته باشم و چه از آن بدم بیاید.
گمان کنم امروز جهان‌بینی من کن‌فیکون شده است. وقتی همسایه‌ی من بعد از صد سال روز خوب را ندیده است، من هم چیزی با آن تعریف نخواهم دید. این‌ها را بنویسم تا بماند برای خودم. باید عادت کنم به این‌که همین روز‌ها را دوست داشته باشم. باور کنم که تعریف زندگی همین است. رنج است. شادی است. غم است. گریه است. خنده است. قاتی مثل صورت مساله‌های شجاعی. هیچ اتفاق بزرگی قرار نیست بیفتد و هیچ نوری از آسمان قرار نیست من را دگرگون کند. من همینم. هر چه باشد از این امید کاذبی که روز خوبی خواهد آمد، بهتر است. روز خوب همین امروز است. با همه‌ی سیاهی‌ها و سفیدی‌هایش. انتخابی جز این وجود ندارد. پس زنده باد خیام و همین امروز و دم و لحظه. جای امید کاذب همان سطل آشغال است.
در ضمن آن روز خود شجاعی هم نتوانست سوال را حل کند و بعدا فهمیدیم که صورت مساله اشتباه بوده است. در مورد این یک قضیه نظری ندارم و می‌ترسم هیچ نتیجه‌گیری‌ای بکنم.

#فهیم_عطار

@fahimattar
@eudemonia