فقط خوش‌بین‌ها خودکشی می‌کنند، خوش‌بین‌هایی که دیگر نمی‌توانند خوش‌بین باشند.
آن‌ها که دلیلی برای زندگی کردن ندارند، چرا باید دلیلی برای مردن داشته باشند؟

امیل چوران

سرگذشت فلسفۀ غرب به روایت مدرسۀ دوباتن، ترجمۀ میثم محمدامینی، نشر کرگدن
از مجموعهٔ #خوب_زیستن

@eudemonia

https://bit.ly/3hOb7cE

منم طاووس علیین شده

به بهانه انتشار کتاب خودشیفته‌ای كه می‌شناسی

محسن آزموده

🔹چند سال پیش وقتی كتاب مشهور «بی‎شعوری» نوشته خاویر كرمنت به بازار آمد به طرز حیرت‌انگیزی پرفروش و پرمخاطب شد و در همه كتابفروشی‌ها و حتی در بساط دستفروش‌های كتاب با این كتاب مواجه می‌شدی. علت چه بود؟ آیا واقعا مشكل بی‌شعوری به معنایی كه نویسنده كتاب توضیح می‌داد، آن‌قدر رواج یافته بود كه به‌ناگهان همگان احساس می‌كردند باید درباره آن بدانند؟ شاید هم جذابیت عنوان كتاب مخاطبان را به خرید و مطالعه آن سوق می‌داد؟ شخصا برای پاسخ به این پرسش‌ها، تحقیق تجربی و مفصلی صورت ندادم اما از مجموع گفت‌وگوهایم با شمار زیادی از خوانندگان آن كتاب و آثار به اصطلاح «روانشناسی» مشابه، چنین نتیجه گرفتم كه عموم آنها احساس می‌كردند كه بیشتر اطرافیان‌شان، كم و بیش و به معنای مورد نظر كرمنت، بی‌شعور هستند و خود آنها (یعنی خوانندگان طرف گفت‌وگو) انسان‌های فهیم و باشعوری تشریف دارند كه در میان یك‌سری آدم‌های خودخواه، خودبین و ناتوان از درك آنها گرفتار آمده‌اند! كمتر خواننده كتابی بود كه اذعان می‌كرد خودش هم دست‌كم بهره‌ای ناچیز از بی‌شعوری دارد و از این مشكل روانشناختی و رفتاری رنج می‌برد.

🔹 حالا هم وقتی جلد كتاب «خودشیفته‌ای كه می‌شناسی» را می‌بینم، حدس می‌زنم كه مخاطبان این كتاب نیز فراوان خواهند شد، نه به این علت كه مخاطبان برای رفع یك رذیلت اخلاقی و روانی در خودشان یعنی «خودشیفتگی» به آن مراجعه می‌كنند بلكه برای آنكه خیل عظیم خودشیفتگان دور و بر خود را بازشناسی كنند و چنانكه زیر عنوان كتاب می‌گوید از خود در برابر ایشان دفاع كنند. اما واقعیت آن است چنانكه جوزف بارگو نویسنده این كتاب در مقدمه آن تاكید كرده، هدف از آن انگ زدن به دیگران و خودشیفته خواندن آنها نیست بلكه مهم‌تر از هر چیزی، شناختن خودشیفتگی به عنوان صفتی بر رفتارهای انسان‌ها به‌طور كلی است، اینكه انسان دریابد كه چگونه واكنش‌های تدافعی‌اش او را به انسانی خودشیفته بدل می‌كند و ضمن آن یاد بگیرد كه چطور گرایش‌های خودشیفته‌وار را تشخیص دهد و بر آنها لگام بزند.

🔹به قول بارگو این روزها با گسترش شبكه‌های اجتماعی و امكان خودنمایی همگان در فضای مجازی به نظر می‌رسد كه همه خودشیفته‌اند. البته او تاكید می‌كند كه كاربرد فراوان این اصطلاح در عرف روز سبب شده كه معنای دقیق آن از دست برود به‌همین دلیل او در این كتاب خواندنی و جذاب كوشیده تا سر حد امكان با استفاده از تحقیقات علمی و تجربی، معنای دقیق این مفهوم را نشان بدهد. او در فصل اول ویژگی‌های اختلال شخصیت خودشیفته را براساس تعریف انجمن روانپزشكی امریكا بررسی می‌كند و در باقی كتاب به آدم‌هایی می‌پردازد كه آنها را «خودشیفته حاد» می‌خواند؛ آدم‌هایی خودپسند، اعصاب خردكن و بلكه خطرناك. در فصول مختلف این كتاب از خلال روایت‌هایی از آدم‌هایی حقیقی با شخصیت‌هایی چون خودشیفته قلدرمآب، خودشیفته اغواگر، خودشیفته خود بزرگ بین، خودشیفته همه‌چیزدان، خودشیفته خودبرحق بین، خودشیفته انتقام‌جو و خودشیفته دچار اعتیاد آشنا می‌شویم و نویسنده درنهایت در فصل۱۱ نحوه طرف شدن با فرد خودشیفته (حاد) را می‌آموزد. نكته مهم اما آن است كه تصور نكنیم، خودشیفتگی حالتی است كه صرفا گریبان دیگران را می‌گیرد و این كتاب و آثاری مشابه چون آن را به ابزارهایی برای تحقیر و تخریب و برچسب زدن به دیگران تلقی نكنیم.

منبع: روزنامۀ اعتماد، ۳ تیر ۹۹

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/1247

رالف والدو اِمرسُن؛ در میانۀ طبیعت‌گرایی و تعالی‌گرایی
«هزارپا را درونم احساس می‌کنم- تمساح و کپور و عقاب و روباه. حس توافقی عجیب مرا برمی‌انگیزد، دائم با خودم می‌گویم من طبیعت‌گرا خواهم بود».

بخشی از کتاب سرگذشت فلسفهٔ غرب به روایت مدرسه دوباتن، نشر کرگدن

ترجمهٔ میثم محمدامینی
زیرنویس از حسین محمدی‌زاده

@kargadanpub🦏

هر جا تمرین باشد روشن‌شدگی نیز هست.
اما تمرین چیست: به جای پرستش یک شیء، تنها بر کاری که هر لحظه انجام می‌دهیم تمرکز می‌کنیم.

شونریو سوزوکی

@eudemonia

#در_دست_آماده‌سازی

اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده

«دربارۀ اعتمادبه‌نفس»

🔹آنچه اغلب زندگیِ پربار را از زندگی بی‌ثمر متمایز می‌كند در كتاب‌های درسی‌مان نیامده است و شاید مبهم، احمقانه و توخالی به‌نظر برسد: آن چیز اعتمادبه‌نفس است.

غرورمان کم می‌شود وقتی می‌فهمیم چه تعداد از دستاوردهای بزرگ نتیجۀ توانایی فوق‌العاده یا دانش فنی نبوده‌ است، بلكه صرفاً نتیجۀ آن سبكبالی عجیبِ روان ماست كه اعتمادبه‌نفس می‌نامیمش.

🔹چرا نداشتن اعتمادبه‌نفس این‌قدر راحت است؟ این كمبود تا اندازه‌ای بقایای گذشته است. هزاران سال، برای بیشترمان، مطلقاً مجالی برای امید نبود: ما رعیت و برده بودیم و مهارت روانی اصلی برای بقا این بود كه سرمان و انتظاراتمان را پایین نگه‌ داریم.
هركداممان هنوز اندكی از این میراث را با خود داریم؛ میراث احساس بندگی در درون كه روانمان را تا همین دوران مدرن دموکراتیک و تکنولوژیک تهدید می‌کند.
امید خطرناك به‌نظر می‌رسد.

🔹شاید هم والدینی بوده‌اند كه به ما پیام‌های نامحسوس ارسال كرده‌اند:
«آدم‌هایی مثل ما .... نمی‌كنند»
«فكر كردی كی هستی؟»
باید نسبت به منشأ این پیام‌های دفاعی پدرانه و مادرانه احساس شفقت كنیم: آنها نوعی دفاع، یك استراتژی حمایتی برای بقا و فرار از تحقیر بودند.

🔹مدرسه هم كمكی به ما نكرد. از ما خواست دختر و پسری خوب باشیم؛ و یادمان داد به قدرت رسمی اعتماد كنیم.
اما شاید خودمان هم از سر سادگی زیاده‌روی كرده‌ و بیش‌ازحد به نهادهای موجود اعتماد كرده‌ایم و اكنون در رنج‌ایم که وقتی کاری از ما می‌خواهند، کمی بیش‌ازحد فرمان‌برداری به خرج می‌دهیم.
جنبه‌ای از رشدیافتگی و بیرون آمدن از عالم کودکی رسیدن به این درک دردناک است كه بزرگسالان واقعاً همۀ جواب‌ها را نمی‌دانند — و بنابراین حق داریم، حتی وظیفه داریم که بعضی قوانین را زیر پا بگذاریم و خودمان ته‌وتوی همۀ قضایا را درآوریم. باید شكلی حساب‌شده از بی‌احترامی را یاد بگیریم كه بعد از کمابیش بیست سال فرمان‌برداری اجباری می‌تواند امری شگفت‌انگیز باشد.
باید یاد بگیریم به‌شكلی سازنده نسبت به قدرت بدگمان باشیم و در مسیری میان اطاعت مطلق از یک‌ طرف و شكاكیت سرسختانه از طرف دیگر گام برداریم.

🔹به‌علاوه، اعتمادبه‌نفس ظاهراً مستلزم شهامت پذیرش نقص است. وقتی معتقد باشیم که همه‌چیز باید بی‌نقص باشد، وسوسه‌ می‌شویم هیچ‌وقت كاری را شروع نكنیم؛ این یعنی دستورالعمل ماندن در رختخواب. و با این‌ همه، گاه‌گاهی می‌بینیم كه زندگی افرادِ به‌اصطلاح برجسته غرق در خطاهایی است كه درعین‌حال مانع موفقیتشان نشده است. اعتمادبه‌نفس با این توانایی آغاز می‌شود كه وحشت‌های اولین حركت را بر خودمان ببخشیم.

🔹فكر مرگ هم به دردمان می‌خورد و باید از آن استفاده كنیم؛ نه برای اینكه بر غم‌مان بیفزاید؛ بلكه به این منظور که به‌شكلی مؤثر با تهدیدش ما را به عمل وادارد.
در‌نهایت خطر بی‌عملی بیشتر از خطر خرابكاری است.
ترس ما از خرابكاری باید جای خود را به تنها خطر واقعی بدهد: اینكه هیچ‌وقت اقدامی نكنیم.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/38cUT8w

کتاب خودشیفته‌ای که می‌شناسی از مجموعهٔ #خوب_زیستن پرفروش شد.

@eudemonia

http://www.bookcity.org/detail/22055/root/news

«گل پرپر می‌شود هرچند عاشقش باشیم، و علف هرز می‌روید هرچند آن را خوش نداریم.»

مرشد دوگِن

از کتاب ذهن ذن، ذهن آغازگر، شونریو سوزوکی، ترجمۀ علی‌ظفر قهرمانی‌نژاد

[نقاشی اثر جوآن میچل، با عنوان «کمپوزیسیون»]

@eudemonia

🛎 گفتگوی تخصصی پیرامون:
" شفقت‌ورزی برای عبور از سختی روزگار"
👥 با حضور خانم دکتر مهرنوش اثباتی و میزبانی خانم دکتر زهره سپهری شاملو
🗓 سه‌شنبه ۱۳۹۹/۰۴/۱۰، ساعت ۲۱
📍در آدرس زیر:
instagram.com/mehrnoush.esbati

☘️ جلسه نقد و بررسی کتاب سرگذشت فلسفه غرب
👥 سخنرانان: یاسر پوراسماعیل، بابک عباسی، میثم محمدامینی و علی‌اصغر محمدخانی
سه‌شنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۹

فیلم جلسه قسمت اول | قسمت دوم
گزارش جلسه در روزنامه اعتماد

🌾 @Sedanet

‍ ✔️زندگی باید کرد
✍️سهند ایرانمهر

🔸خبرها را که مرور میکنی، چیزی برای دلخوشی نیست. کرونا، آتش‌‌سوزی، بی‌خانمانی، زندان، ترور، مرگ، خشکسالی، تخریب محیط زیست، داسی که بر گلو می‌تازد، کودکی که در زباله سرگردان است، عمری که به تاراج می‌رود، خنده پسته‌وار از شوربختی روزگار و گریه بر این‌همه درد. نکبت، این‌روزها جهانی شده است، با این همه، غم در این فلات غم، انگار به‌خاطر دیرینگی‌اش، لحظه به لحظه، به من نوعی ایرانی؛ پوزخند می‌زند.

🔸من به‌مثابه انسان و من به مثابه ایرانی دلایل خوبی دارم که بابت خیلی چیزها بگویم گرفتار نکبت‌ و فلاکت و غم‌ام اما شیرینی زندگی شاید این باشد که بابت خیلی چیزها هم می‌توانم به زندگی ادامه دهم.

🔸ماهیت خبر این است که از نداشته‌ها و حادثه‌ها و ترس‌ها روایت کند و فی‌المثل نگوید مردی یا زنی، امروز از لبخند کودکش، از ته دل خندید. مردی لب بر لب زنی گذاشت،سگی با شعف توله‌‌اش را لیسید. دخترکی موهای خود را جلوی آیینه آراست، بوی گل فضای خانه‌ای را عطرآگین کرد، نویسنده‌ای چیزی نوشت که خودش هم با آن، حال کرد، پرنده ای کرم چاق و‌چله‌‌ای یافت و به لانه‌اش برد یا میلیونها ‌ انسان آنقدر زندگی را بر مرگ ارجح دانستند که ماسک زدند.

🔸خبر همین است، خبر به ما یاد داده‌است که از آنچه درست در کنار ماست یا آنچه در آغوش داریم، چشم برگیریم و برای هرچه آوارمان می‌کند، له له بزنیم. خبر یادمان نمی‌دهد که اگر مصیبت و‌نکبتی هم هست که هست، برای عبور یا تحملش، خبری هم از داشتن‌ها هم لازم داریم.

🔸گاهی، هم باید بدانی که هیچ‌کس در کشور و جهان، دغدغه‌ات را ندارد و هم، باید بدانی چقدر برای اینکه خودت به خودت کمک کنی که باید ادامه دهی، کافی هستی.

🔸من، میان همه چیزهایی که با قدرت و استمرارش به من می‌گوید :« از دست داده‌ای» آن صدای نجاتبخشی را برمی‌گزینم که یادم می‌اندازد چه‌ها دارم و‌نه حتا چه‌ها بدست آورده یا خواهم آورد.

🔸خیام می‌گوید:«انگار که نیستی چو هستی خوش باش» من آنهایی را که دوستشان دارم، آنهایی که هنوز در این جهانی که راحت «می‌گیرد»، هنوز دارم، در ذهنم شمارش می‌کنم و می‌گویم:« انگار که نیستند، چو‌ هستند، خوش باش».

#تاملات
@sahandiranmehr

#به_زودیِ زود

«توجه‎آگاهی معجزه‌ای است که با آن خود را بازمی‌یابیم و بر خودمان مسلط می‎شویم. برای مثال، جادوگری را در نظر بگیرید که بدنش را قطعه قطعه کرده و هر قطعه را در جایی گذاشته است -دست‏ها در جنوب، بازوها در شرق، پاها در شمال. سپس با نیروهای جادویی فریادی سرمی‎دهد. تمام قطعات به هم می‌پیوندند و بدن کاملی را به وجود می‌آورند. توجه‎آگاهی چنین چیزی است –معجزه ‏ای که می ‏تواند در یک چشم به هم زدن ذهن پراکندۀ ما را گرد آورد و تمامیت آن را بازیابد تا بتوانیم هر لحظه از حیات را زندگی کنیم.»
(از متن کتاب)

@kargadanpub 🦏

خدایی که در اندوه ما شریک است!

«شخصی که از دست داده‌ای تنبیه یا آزمونی از طرف خدا نیست. باید بدانی که خدا هم در این درد با تو شریک است و می‌خواهد تو را به امیدواری و آرامش هدایت کند. او هم با تو اندوهگین است.»

این حرف‌ها را کارن کاتافیاس در کتاب «کنار آمدن با سوگ عزیزان» نوشته. این نگاه متاثر از خداباوری گشوده یا الهیات گشوده است که از اثرپذیری خدا دفاع می‌کند. در خداباوری گشوده از کمال خدا است که به اقتضای محبت و شفقت همراه با مخلوق خود رنج بکشد.

در این تصویر، خدا دیگر آن ابتلاگر فارغ‌دلی نیست که ما را به محنت گرفتار می‌کند و آسوده‌خاطر به نظاره‌ی دست و پا زدن‌های رقت‌انگیز ما می‌نشیند. نه؛ در این تصویر، خدا شریک ماست. کنار ماست. فاصله‌ها برداشته شده و او را در میان زاری‌های خویش زیارت می‌کنیم. در متن محنت ماست و نه بیرون از آن. مولانا می‌گفت:

ناله بخشی خستگان را تا بدان ساکن شوند
چون حقیقت بنگرم در درد ما نالان تویی

به نظر می‌رسد در این الگو بهتر می‌توان با خدا ارتباط گرفت. خدایی که از رنج ما متاثر می‌شود، خدای نزدیک‌تری است. خدای کامل‌تری است.

@sedigh_63

ما یک همسایه داریم که سد‌ه‌ی اول زندگی را تقریبا رد کرده و افتاده توی سراشیبی سده‌ی دوم. یک خانه دو نبش آفتاب‌گیر بزرگ دارد با یک ماشین اسپرت سیاه که قیمتش با قیمت خانه من برابر است. پشت ماشینش یک برچسب زده و نوشته که "اِ گود دِی ویل کام". دقیقا همان جمله‌ای که من معادل فارسی‌اش را قاب کرده‌ام و زده‌ام به دیوار اتاق کارم "یک روز خوب می‌آید". من تازه امروز صبح برچسب پشت ماشین مرد همسایه را دیدم. بابت همین، وقتی رسیدم سر کار تابلوی خودم را پائین آوردم، نوشته را کشیدم بیرون و پاره‌اش کردم و انداختم توی سطل و به جای آن عکس یک زرافه دراز را گذاشتم که مشغول خوردن برگ‌های بلندترین درخت آفریقا است. حالا هم نشسته‌ام روی صندلی و به عکس زرافه نگاه می‌کنم. گمان کنم امروز بزرگ‌ترین درس زندگی‌ام را گرفته‌ام. دیدن برچسب مشترک من و آقای همسایه، فقط یک نتیجه‌ی منطقی به من می‌دهد. این‌که یک روز خوب هیچ‌وقت قرار نیست بیاید. بلکه خوب‌ترین روز ممکن همین امروز است.
سال اول دانشگاه که بودیم، یک استاد داشتیم که ریاضیات پایه درس می‌داد. دکتر شجاعی. سبیل داشت و همیشه از بالای عینک آدم را طوری نگاه می‌کرد که آدم شلوارش را خیس می‌کرد. هر جلسه هم دو سه نفر قربانی مجبور بودند بروند پای تخته و مساله حل کنند. آن‌جا هم شلوارمان را خیس می‌کردیم. یک بار هم من قربانی شدم. یک مساله نوشت که صورت آن به تنهایی چهار آدم را می‌توانست به بلوغ کامل برساند. شروع کردم به حل کردن. در واقع شروع کردم به ادای حل کردن را درآوردن. یک جایی وسط کار انتگرال‌ها و مشتق‌ها گره خورد به هم. خودم و شجاعی با هم گیج شدیم. وسط گیجی، گفت هر وقت گیج شدی، دو قدم از تخته فاصله بگیر و کل صورت مساله را از دور نگاه کن.
هر چی خواستم پاراگراف اول و دوم را وصل کنم به هم و یک نتیجه‌ی سازنده برای خودم بگیرم نشد. به جهنم که نشد. امروز من با دیدن برچسب پشت ماشین مرد همسایه یاد شجاعی افتادم و مجبور شدم دو قدم از دیواری که قاب عکس روی آن بود فاصله بگیرم و از دور آن را نگاه کنم. "یک روز خوب می‌آید". هر چه بیشتر نگاهش کردم بیشتر به نظرم بی‌معنی می‌آمد. در کدام مقطع تاریخ پنج هزار سال گذشته بوده که یک روز خوب آمده است؟ اصلا تعریف روز خوب چی است؟ مثلا یک روز بیدار می‌شویم و می‌بینیم دیگر رهبران جهان به هم دندان نشان نمی‌دهند؟ یا همه‌ی بیماری‌ها ریشه‌کن شده‌اند. با کسانی که رفته‌اند برمی‌گردند؟ یا انسان، انسان می‌شود؟ یا یکی از بالا داد می‌زند که "کات، بچه‌ها خسته نباشید"؟ نه. هیچ کدام. وقتی توی پنج هزار سال گذشته هیچ روز خوبی نیامده است، حالا هم قرار نیست بیاید. در واقع درستش این است روز خوب همین است که دارم. چه دوستش داشته باشم و چه از آن بدم بیاید.
گمان کنم امروز جهان‌بینی من کن‌فیکون شده است. وقتی همسایه‌ی من بعد از صد سال روز خوب را ندیده است، من هم چیزی با آن تعریف نخواهم دید. این‌ها را بنویسم تا بماند برای خودم. باید عادت کنم به این‌که همین روز‌ها را دوست داشته باشم. باور کنم که تعریف زندگی همین است. رنج است. شادی است. غم است. گریه است. خنده است. قاتی مثل صورت مساله‌های شجاعی. هیچ اتفاق بزرگی قرار نیست بیفتد و هیچ نوری از آسمان قرار نیست من را دگرگون کند. من همینم. هر چه باشد از این امید کاذبی که روز خوبی خواهد آمد، بهتر است. روز خوب همین امروز است. با همه‌ی سیاهی‌ها و سفیدی‌هایش. انتخابی جز این وجود ندارد. پس زنده باد خیام و همین امروز و دم و لحظه. جای امید کاذب همان سطل آشغال است.
در ضمن آن روز خود شجاعی هم نتوانست سوال را حل کند و بعدا فهمیدیم که صورت مساله اشتباه بوده است. در مورد این یک قضیه نظری ندارم و می‌ترسم هیچ نتیجه‌گیری‌ای بکنم.

#فهیم_عطار

@fahimattar
@eudemonia

چرا وقتی کتاب می‌خوانیم و چیزهای زیادی را می‌فهمیم، آنچنان که باید تغییر نمی‌کنیم؟ چرا باید کتاب بخوانیم وقتی اغلب محتوای کتاب‌ها را فراموش می‌کنیم و رفتارمان هم تغییر چندانی نمی‌کند؟ در این جلسه از فرایند تبدیل بصیرت ذهنی ناشی از مطالعه به بصیرت عاطفی و تغییر در رفتار می‌گویم.

@TheWorldasISee

🎊🎊🎊 منتشر شد

خرید مستقیم از ربات فروش نشر کرگدن
@kargadanpubBot 🦏

همه چیز مانند قلعه شنی ناپایدار است. چیزی را که می‌خواهی بساز، ازش مراقبت کن، ازش لذت ببر. و هنگامی که وقتش رسید رهایش کن.

@mindfulliving

معجزۀ توجه‌آگاهی
نویسنده: تیک نات هان
مترجمان: مرتضی کشمیری، پیوند جلالی
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۱۰۴
قطع: پالتویی
قیمت: ۲۰۰۰۰ تومان

توجه‌آگاهی (مایندفولنس) را آگاهی از تجربۀ حاضر همراه با پذیرش آن دانسته‌اند. همچنین آن را نوعی خاص از توجه کردن معرفی کرده‌اند؛ توجه کردنی عمدی، بدون قضاوت و در لحظۀ حال. تعریف دیگری که برداشتی شفاف از توجه‌آگاهی فراهم می‌کند این است که آن را آگاهی از تجربه، بدون ترجیح دادن تجربه‌ای دیگر بر تجربۀ حاضر، بدانیم. آیا بدون توجه کردن ـ آن‌هم توجه عمدی، بدون قضاوت و در لحظۀ حال ـ می‌توان خوب زیست؟ آیا می‌توان بدون حضور داشتن و آگاه بودنی که از این شکلِ خاص توجه کردن حاصل می‌شود، زندگی را در تمامیت و ارتباط درونی بین اجزایش زیست؟
معجزۀ توجه‌آگاهی از اولین کتاب‌هایی است که این نوع زیستن و تکنیک‌های پرورش دادن آن را از زبان راهبی ویتنامی به جهانیان معرفی کرد. این کتاب خوانندۀ امروزی خود را به سرچشمه‌ها می‌برد؛ آنجا که توجه‌آگاهی و تکنیک‌های پرورش آن در خدمت خوب زیستن‌اند، جایی که نسیمی خنک می‌وزد و این جملات به گوش می‌رسند: «چایت را بنوش» و «همچو رود جاری شو.»

#تازه‌های_نشر
#معجزه_توجه‌آگاهی
#تیک_نات_هان
#مرتضی_کشمیری
#پیوند_جلالی
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مایندفولنس
@kargadanpub 🦏

توجه‌آگاهی: آگاهی از تجربه حاضر همراه با پذیرش آن

@kargadanpub 🦏