برای انجام کارهای دشوار چگونه به خود انگیزه بدهیم؟ - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #انگیزه، #اهداف، #ارزش‌ها

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

آدمهایی که در حد توان تمام و کمال زندگی کردند مرگشان هیچوقت برایم در حکم نیستی و نابودگی نبوده است و از شما چه پنهان مرگ و نبودنشان ناراحتم نکرده است.

@mashghesiah

https://bit.ly/34Ku8qn

@eudemonia

در فضیلت گشوده‌ذهن بودن

@eudemonia

بر آنچه دلخواه من است حمله نمی‌برم
خود را به‌تمامی بر آن می‌افکنم

|مارگوت بیکل، شاملو|

@eudemonia

استعارهٔ پلی‌گراف - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #اضطراب

▪️مترجم: گروه شادکامی
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

#در_دست_آماده‌سازی

«آكراسیا (ضعف اراده) — یا چرا به آنچه باور داریم عمل نمی‌کنیم» (قسمت اول)

از کتاب اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده

یكی از درگیری‌های اصلی ذهنی‌مان این است كه در تئوری خوب بلدیم چطور باید رفتار كنیم؛ اما پای عمل در زندگی روزمره كه به میان می‌آید به چیزی كه می‌دانیم مقید نیستیم.

در نظر، می‌دانیم كه نباید زیاد بخوریم، باید مهربان باشیم، باید شب‌ها زود بخوابیم، باید حواسمان باشد فرصت‌هایمان را از دست ندهیم، باید از دیگران دستگیری كنیم و یادمان باشد شكرگزار باشیم. و بااین‌حال در عمل، باورهای عاقلانه‌مان آشكارا آن‌قدر توان ندارند که ما را به عمل وادارند. دانشمان درعین‌حال كه در درونمان حک شده است فایده‌ای برایمان ندارد.

یونانیان باستان نسبت به این پدیده فوق‌العاده هوشیار بودند و نامی بسیار پرطنین به آن دادند: آكراسیا، كه معمولاً به «ضعف اراده» ترجمه می‌شود. ازنظر آنها آكراسیا باعث این تمایل تأسف‌بار می‌شود كه با وجودی که می‌دانیم چه باید بكنیم، طبق بهترین اصول ذهنی‌مان رفتار نمی‌كنیم.

برای آكراسیا دو راه‌حل عمده در دو حوزۀ دور از ذهن وجود دارد: هنر و آیین‌ها.

غایت واقعی هنر (كه هم شامل رمان، فیلم و ترانه می‌شود، هم عكاسی، نقاشی، طراحی و معماری) این است كه به مجموعه‌ای از ایده‌هایمان كه برایمان از همه مهم‌ترند — و درعین‌حال در شرایط زندگی روزمره بیش از همه در معرض خطرند — درخششی حسی و هیجانی بدهد. هنر قرار نیست ما را صرفاً با جریانی از ایده‌های جدید آشنا كند یا ما را به چالش با ایده‌های جدید وادارد؛ بلكه باید به ایده‌های خوبی كه فعلاً داریم شكلی جذاب ببخشد — آن‌قدر كه آن ایده‌ها بتوانند بی‌درنگ بر رفتارمان اثر بگذارند. برای مثال، به‌صورت نظری به مهربانی و همدلی باور داریم؛ یك ترانۀ سرورآمیز‌ باید این باور را وارد عملمان كند. فضیلت بخشندگی در ذهن و ضمیرمان هست، منتها یك رمان باید این بخشندگی را عملاً در ما بیدار كند. هنر باید كمكمان كند احساس و سپس بر اساس واقعیت‌هایی كه می‌دانیم عمل كنیم.

آیین‌ها دومین دفاع ما در برابر آكراسیا هستند. منظور از آیین، تكرارِ ساختارمند و اغلب بسیار جذاب یا زیبایی‌شناسانۀ یك اندیشه یا عمل است تا آن را بی‌درنگ قانع‌كننده سازد و تبدیل به عادت كند. آیین‌ها ناقض این فکرند که، برای یادگرفتن چیزی، یک‌بار آموزش کافی است؛ چنین فکری توهمی خوش‌بینانه است که مشخصۀ حتمیِ نظام جدید آموزشی است. برای اینکه بپذیریم اندیشه‌ای درست است، یک‌بار آموزش شاید کافی باشد، اما این‌قدر کافی نیست که ما را برای عمل به آن اندیشۀ درست مجاب کند. انگار مغز ما نشتی دارد و وقتی تحت هر نوع فشار قرار بگیرد بلافاصله به الگوهای مرسوم اندیشه و احساس بازمی‌گردد. ازاین‌رو آیین‌ها عضلات شناختی ما را تمرین می‌دهند و در دفتر یادداشتمان قرار‌هایی را ثبت می‌كنند تا یادمان نرود با مهم‌ترین ایده‌هایمان تجدید دیدار كنیم.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/2IBO6wl

#در_دست_آماده‌سازی

«آكراسیا (ضعف اراده) — یا چرا به آنچه باور داریم عمل نمی‌کنیم» (قسمت دوم و پایانی)

از کتاب اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده

فرهنگ رایج ما معمولاً آیین‌ها را شکل منسوخی از تجاوز به آزادی فردی تلقی می‌کند، آن را فرمانی مستبدانه می‌شمرد كه افكارمان را در زمان‌هایی مشخص به جهت‌هایی مشخص هدایت می‌کند. اما مدافعانِ آیین نظری دیگر دارند:‌ آیین‌ها از ما نمی‌خواهند به چیزی كه قبول نداریم فكر كنیم؛ آنها ما را باظرافت به باورهای قلبی همیشگی‌مان بازمی‌گردانند و به‌این‌ترتیب توسط یك نیروی جمعی، به نسخه‌ای وفادارتر و قابل‌اعتمادتر از خود بازمی‌گردیم.

عظیم‌ترین نهاد‌های انسانی كه تلاش كرده‌اند به مشكل آكراسیا بپردازند ادیان بوده‌اند. ادیان خواسته‌اند كاری جدی‌تر از ترویج صرف افكار انتزاعی انجام دهند؛ خواسته‌اند مردم را وادارند طبق آن افكار رفتار كنند که چیزی کاملاً متفاوت است. ادیان نخواستند صرفاً فكر كنیم که مهربانی یا گذشت خوب است (كه معمولاً خودمان از قبل این‌طور فكر می‌كنیم)؛ از ما خواسته‌اند بیشتر روزهای سال مهربان و باگذشت باشیم و این به ابداع انبوهی از مكانیسم‌های نبوغ‌آمیز برای جنباندن اراده انجامید. برای همین است كه در بیشتر نقاط جهان زیباترین آثار هنری و ساختمان‌ها، فریبنده‌ترین موسیقی‌ها و تأثیرگذارترین و تكان‌دهنده‌ترین آیین‌ها همگی دینی بوده‌اند. دین ماشینی است غول‌پیكر برای مقابله با مشكل آكراسیا. برای همین است كه دنیای بیشتر غیردینی الآن با مسئله‌ای بغرنج مواجه است. شكلِ بدِ فرایند غیردینی‌سازی، خرافات مذهبی را با تدبیر‌های ضد آكراسیای مذهب از یك قماش می‌داند و در كنار ایده‌های ماوراء‌الطبیعی ادیان دربارۀ ایمان، نگرش‌های عاقلانه‌ترشان را در مورد نقش‌های انگیزشی هنر و آیین‌ها هم رد می‌كند.

شكل هوشمندانه‌تر فرایند مذکور میان دین به‌عنوان مجموعه‌ای از ادعاهای نظری دربارۀ خدا و زندگی پس از مرگ (از یک‌ طرف)، و جاه‌طلبی همیشه موجهمان برای رشد زندگی اجتماعی و روانی‌ از طریق مبارزه با ضعف ارادۀ وحشتناکمان (از طرف دیگر)، تفاوتی فاحش قائل می‌شود. چالش دنیای غیردینی امروز این است كه روایت خودش را از هنر و آیین‌های هدفمند ایجاد كند تا از این طریق بتوانیم همیشه به تعهدهای واقعی‌مان پایبند بمانیم و شاید از این‌ پس افزون بر اعتقاد به رفتارهای خردمندانه، هرروز كمی بیشتر از این بخت برخوردار باشیم كه خرد در زندگی‌مان نقش ایفا كند.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/35d7U0O

چه کنیم که بیشتر عصبانی شویم!

از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia

فومو (ترسِ از دست دادن) و رویکرد «به اندازۀ کافی خوب» به چالش‌های زندگی

نویسنده: جیکوب بوراک
مترجم: مهدی صادقی

گزیده‌هایی از متن:

🔸به دنیای «ترسِ از دست دادن» یا «فومو» خوش آمدید. آخرین اختلال فرهنگی‌ای که بی‌‌سروصدا آرامش ذهن ما را تحلیل می‌‌برد. فومو زادۀ پیشرفت تکنولوژیک و گسترش اطلاعات است و به احساس از دست دادن چیزی مهیج‌‌تر، مهم‌‌تر و جالب‌‌تر گفته می‌شود که در جایی دیگر در جریان است. همه می‌‌دانیم اسباب پریشان‌‌خاطری است اگر دیگران در حال لذت‌بردن از تجربه‌ای ارزشمندتر باشند و ما جزئی از آن نباشیم. بر اساس یک مطالعۀ جدید، ۵۶ درصد از کسانی که از شبکه‌‌های اجتماعی استفاده می‌‌کنند، از این طاعون مدرن رنج می‌‌برند.

🔸مشکل زمانی حل خواهد شد که بفهمیم این مغز ما و طبیعتِ بشری ماست -نه تکنولوژی‌‌‌هایمان- که این اعتیاد را ایجاد کرده است. نمی‌‌توانیم به دنبال راهکار باشیم مگر اینکه صادقانه از خود بپرسیم چرا از دست دادن این‌قدر برایمان ترسناک است.

🔸با وجود چنین چیز مضری که کیفیت زندگی‌‌مان را تهدید می‌‌کند، آیا کاری از ما ساخته است؟ اگر بخواهیم برای یافتن علل عاطفی نهفته در فومو از روان‌‌درمانی استفاده کنیم، بسیار پرهزینه و زیاده‌روی خواهد بود. قول و قرارها هم ما را از دستگاه‌‌های هوشمندمان دور نخواهد کرد. در عوض، بهترین راه مقابله با فومو، احتمالاً پذیرش این نکته است که در ضرب‌‌آهنگ پرجنب‌‌وجوش زندگی‌‌مان، گاهی محکوم به از دست دادن هستیم. با این شیوه شاید انتخاب‌‌هایمان نتایج بهتری را به‌‌دنبال داشته باشند.

🔸این رویکرد ساده برای اولین‌بار در سال ۱۹۵۶ توسط هربرت سیمون، محقق بین‌رشته‌‌ای آمریکایی و برندۀ جایزه نوبل اقتصاد معرفی شد. او اصطلاح ارضای‌‌بسنده-آمیزه‌ای از دو واژۀ رضایت و بسندگی- را به کار گرفت تا بگوید: به جای دنبال‌کردن سودهای حداکثری، صرفاً به نتایجی بسنده کنیم که «به اندازۀ کافی خوب»اند. استراتژی سیمون بر پایۀ این پیش‌‌فرض ساده استوار است که ما توانایی شناختی لازم برای بهینه‌سازیِ تصمیم‌گیری‌‌های پیچیده را نداریم. برای ارزیابی همۀ گزینه‌‌های موجود و پیامدهای احتمالی، حجم انبوهی از اطلاعات باید مورد پردازش قرار گیرد و این کار از عهده ما خارج است؛ چه در شبکه‌‌های اجتماعی چه در جای دیگر. بنابراین بهترین اقدام، ارضای‌‌بسنده است: انتخاب اولین گزینۀ موجودی که مطابق معیارهای از‌‌پیش‌‌تعیین شده‌‌مان باشد، یعنی «به اندازه کافی خوب» باشد.

🔸در سال ۱۹۹۶، سیمون خودزندگینامه‌‌ای منتشر کرد که در آن زندگی‌‌اش را مجموعه‌‌ای از تصمیمات پراکنده توصیف می‌‌کند، او انتخاب «به اندازه کافی خوب» را بهترین گزینه ممکن میان این تصمیمات می‌‌داند. سیمون مدعی است که بیشتر کسانی که به حد مطلوب توجه دارند، از هزینۀ سنگین جمع‌‌آوری اطلاعات که دست آخر بر منفعت کلی‌‌شان می‌‌چربد، غافل‌‌اند. در زندگی روزمره، این تصمیمات کمال‌‌گرایانه آسایشمان را هدف می‌گیرند: اگر دوستی دارید که فقط در رستوران‌‌های شیک غذا می‌‌خورد یا آنقدر در خرید مشکل‌‌پسند است که تا بهترین لباس را پیدا نکند، خرید نمی‌کند، استراتژیِ «به اندازه کافی خوب» به‌‌کارتان خواهد آمد.

@eudemonia

متن کامل:
http://tarjomaan.com/neveshtar/9725/#07

فومو (ترسِ از دست دادن) و رویکرد «به اندازۀ کافی خوب» به چالش‌های زندگی

نسخۀ صوتی

@eudemonia

با #محمود_هندی‌پور در دورۀ ACT دکتر حمیدپور همکلاس بودیم (امروز دیدم عضو کانال خوب زیستن هم بوده است). در تنفس بین دو کلاس لیوان چایی دردست گاهی گپی می‌زدیم. همیشه خنده‌رو بود و ملایم و دوستانه. ناباورانه خبر دادند که پریروز درگذشته است. به احترام و به یادش این ویدئو را که دو هفته پیش در اوج بیماری در صفحۀ اینستاگرامش گذاشته بود و وصیت‌نامۀ زندۀ اوست اینجا می‌گذارم. سخت نفس می‌کشد و نفس کشیدن را برای ما هم سخت می‌کند.
روحش قرین شادی و آرامش باد.
بابک عباسی

@eudemonia

مردگان در درونت فریاد می‌کشند: " نمیر تا نمیریم. ما مجال نیافتیم تا با زن موردعلاقه‌مان باشیم؛ تو با او باش و با او سرکن! ما مجال نیافتیم تا به افکارمان جامه عمل بپوشانیم؛ تو به آنها واقعیت ببخش! ما مجال نیافتیم تا آرزوهامان را متبلور کنیم؛ تو آنها را قطعیت ببخش!
کارهای ناتمام ما را تمام کن! کارهای ناتمام ما را تمام کن!
ما شب و روز از معبر جان تو عبور می‌کنیم. نه، ما نمرده‌ایم.ما از تو نبریده‌ایم.ما به خاک سقوط نکرده‌ایم. ما در اعماق جان تو به تکاپو مشغولیم. نجاتمان بده!"

کافی نیست که در درون خویش به همهمه نیاکانت گوش بسپاری. کافی نیست که نبرد آنها را در حاشیه ذهن خود احساس کنی. همه آنها به مغز گرم تو چنگ انداخته‌اند و می‌خواهند بار دیگر بالا بیایند و در روشنایی روز بایستند.
اما تو باید با دقت انتخاب کنی که کدامین آنها باید دوباره به ورطه خونت پرتاب شوند.
به آنها ترحم نکن. در کنار خلیج بی‌انتهای دل خود بیدار بمان و انتخاب کن. باید بگویی:"این سایه حقیر و تیره و جانورخوست. ببریدش! این یکی آرام و شعله‌ور است و از من زنده‌تر به نظر می‌آید: بگذارید تمامی خون مرا بنوشد!"

کازانتزاکیس
تجربه‌های معنوی

@mashghesiah

نشان اهل خدا عاشقی‌ست، با خود دار

[عکس از Hans Silvester]

@eudemonia

تمرین مایندفولنس مثل قایق است. وقتی مایندفولنس تمرین می‌کنی به خودت یک قایق می‌دهی.
تا وقتی که به تمرین ادامه می‌دهی، تا وقتی که در قایق هستی در رودخانه رنج فرو نمی‌روی یا غرق نمی‌شوی.

#تیک_نات_هان

@mashghesiah
@eudemonia

#در_دست_ترجمه

والایش از نگاه فروید (قسمت اول)

از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی

🔹بعضی چیزها که در اعماق درون و در ناهشیارِ بَدَوی‌مان می‌خواهیم، ممکن است بسیار تاریک و سیاه باشند. مثلاً ممکن است دلمان بخواهد کار نکنیم، دزدی کنیم، به دیگران آسیب بزنیم، ناامید و ملول باشیم یا به اَشکال ممنوع و آسیب زننده‌ای رابطۀ جنسی داشته باشیم. امّا بسیاری از ما خیلی کم به سراغ این کارها می‌رویم. در حقیقت، اغلب اوقات انرژی‌مان را صرف فعالیت‌های ارزشمند می‌کنیم و مسیری را در پیش می‌گیریم که در آن برای اطرافیانمان خوب و مفید باشیم.

🔹توانایی انجام چنین کاری توجه بنیانگذار روانکاوی، زیگموند فروید، را جلب کرد. او تعبیر خاصی را برای قابلیت تبدیل انرژی‌های بدوی، خودخواهانه و مخرّب به فعالیت‌های خوب و ارزشمند به کار برد. فروید این فرایند را والایش ( در زبان آلمانی Sublimierung) نامید. این ایده در خلال خواندن کتاب ِجیبیِ معروف و جذابی به نام سفر ‌هانز، نوشته شاعر قرن نوزدهم ‌هاینریش ‌هاینه، به ذهن فروید رسید. ‌هاینه در این کتاب، از دیدارش با جراح آلمانی مشهوری به نام جان فردریک دیفنباخ (1792-1847) می‌گوید. به گفته ‌هاینه، دیفنباخ در کودکی بسیار خودخواه و دیگرآزار بود و با بدجنسی از بریدن دُم سگ‌های ولگرد لذّت می‌برد. امّا همین فرد، در بزرگسالی تبدیل به جراحی فوق‌العاده و انسانی عمیقاً نوع‌دوست می‌شود و کشفیات مهمی را در زمینه جراحی ترمیمی و پلاستیک به نام خود ثبت می‌کند.

🔹فروید احساس کرد این تحول اتفاقی نیست و به فکر فرو رفت که چطور می‌شود کودکی دیگرآزار که چاقو را برای زخمی‌کردن استفاده می‌کند، تبدیل به فرد شریفی ‌بشود که از آن برای شفای بیماران بهره می‌گیرد. او در توضیح این پدیده از الگویی فراگیر در رفتار انسان‌ها صحبت کرد. مطابق این الگو، تکانه‌ای که در آغاز آسیب‌زننده و نگران‌کننده است، چیزی دقیقاً عکس خود را به وجود می‌آورد و همه قدرت و شدّت آن تکانه منفی به این تکانه مثبت منتقل می‌شود. فروید به این نتیجه رسید که این میل به جبران، در دل بسیاری از بزرگترین دستاوردهای هنری، سیاسی و علمی قرار دارد. مثلاً شاید یک پلیس کارکشته، در سطح ناهشیار در حال مبارزه با برخی آرزوهای غیرقانونی خود باشد و سیاستمداری که برای رفع محرومیت فقرا تلاش می‌کند، دارد تجاربِ آغازینِ خود از حرصی شدید را والایش می‌کند.

🔹فروید در جستاری درباره لئوناردو داوینچی (Eine Kindheitserinnerung des Leonardo da Vinci, 1910)، ادعا می‌کند که او در کودکی از نظر جنسی بسیار فعال بوده و بعدها در بزرگسالی این تمایلاتِ جنسی شدید را به تحقیقات علمی و فعالیت هنری والایش کرده است. به عقیده فروید، تمنّای لذّت جنسی ممنوع (به مادرش و سپس به پسربچه‌های دیگر) داوینچی را به اشتیاقی عمیقاً ارزشمند و شدید به دانستن سوق داده است.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3oEQ7s1

#در_دست_ترجمه

والایش از نگاه فروید (بخش دوم و پایانی)

از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی

🔹نظریۀ والایش واقعاً امیدوارکننده است چون چیزهای زیادی هست که می‌خواهیم اما می‌دانیم که رسیدن به آن‌ها ممکن نیست. در دنیایی که دلایل برای عصبانیت، پوچی و ملال فراوان است، فروید از قابلیتی می‌گوید که امکانِ جبران یا ارضای جایگزین را به ما می‌دهد. او به کرّات در آثارش بر حقیقتی انگشت می‌گذارد که به رغم وضوح فراوان، بیشترِ ما چنان‌که باید در نظرش نمی‌گیریم: این‌که همۀ ما در آغار بچه بودیم و در کودکی، چیزی جز لذّت و ارضای آنی نمی‌خواستیم. "سائق‌"های ما در حالت اوّلیه‌شان، معطوف به چیزهایی دست‌نیافتنی بودند که با هر درد و غمی که بود، باید رهایشان می‌کردیم. آن زمان باور داشتیم که اگر چیزی را بخواهیم و یک‌باره به دستش نیاوریم، فاجعه است و می‌میریم (این نحوۀ تفکّر، علّت همه آن جیغ و داد کردن‌ها و بدقلقی‌های بچه‌ها است). فکر می‌کردیم مرکز عالم‌ایم و جهان قرار نیست به هیچ کس دیگری جز ما توجّه کند. امّا بالاخره بزرگ شدیم، آن هم با جایگزین‌ کردنِ همۀ آن اهداف خودشیفته‌وار با هدف‌هایی اخلاقی‌تر و مفیدتر.

🔹فروید معتقد است کار ما با والایش هیچ وقت تمام نمی‌شود. باز هم به دفعات در خواسته‌هایمان، خصوصاً در مورد رابطۀ جنسی، ناکام می‌شویم. به کرّات به آدم‌هایی برمی‌خوریم که دلمان شدیداً رابطۀ جنسی با آن‌ها را می‌خواهد، امّا نباید این کار را بکنیم. ولی این انرژی و این برانگیختگی از بین نمی‌رود و ما توانایی آن را داریم که ناکامی عمیقمان را صرفِ چیزهای دیگری کنیم: تلاش‌های خلّاقانه، پیشرفت‌های علمی و مراقبت از افراد بی‌پناه و آسیب‌پذیر.

🔹به عقیدۀ فروید، ناکامیِ فراگیر ناگزیر است و اشتیاق‌های ما مدام به دیوار واقعیت می‌خورند. امّا در این بین والایش گزینه‌ای بسیار امیدوارکننده پیش رویِ ما قرار می‌دهد. تحت هدایتِ والایش، رشک تبدیل به تلاش می‌شود، جراحت خودشیفتگی به توانِ امتنان و قدردانی، و طرد جنسی به فیلم یا رمان. فروید معتقد بود روانکاوی را برای این ابداع کرده‌اند که به ما کمک کند از ناکامی‌هایمان راه‌ استفادۀ سازنده‌تری پیدا کنیم و به گونه‌ای رشد کنیم که تلخکام و به هم‌ریخته نباشیم. و طُرفه آنکه برای این کار روانکاوی انرژی‌اش را از بزرگترین اندوه‌هایمان می‌گیرد.

🔹زندگی خوب جایی نیست که به هر چه خواستیم برسیم، بلکه جایی است که وقتی کامیاب شدیم قدرش را می‌دانیم و اگر ناکام شدیم، این آزادی درونی را هم داریم که ناکامی‌هایمان را با تخیّل به سمت چیزهای دیگری ببریم؛ در زندگی خوب یاد می گیریم که -به تعبیر فروید- خوب والایِش کنیم.


مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3kMrlDT

🔹️🔹️تاملی درباره روانکاوی

بسیاری از ما به این دلیل به سراغ روانکاوی می‌رویم که حس می‌کنیم حقیقتی در موردمان هست که از آن بی‌خبریم اما بر رفتار و سرنوشتمان اثر می‌گذارد. به طور ضمنی به روانکاو می‌گوییم که بعد از همه این اتفاقات پی برده‌ام که من، بهترین خواننده متن درون خودم نیستم. چیزهایی هست که از آن‌ها سر در نمی‌آورم و وقتی می‌گویم "من" دیگر مطمئن نیستم از چه چیزی صحبت می کنم. از روانکاو می‌خواهیم که همراهمان باشد تا دوباره "من" را بشناسیم و این بار، به پستوهایی سرک بکشیم که از عهده خودمان خارج است. به تعبیری، در روانکاوی بیش از هرچیز به دنبال شناختن خودمان هستیم؛ اما شناختن آن بخش‌هایی از خودمان که پیش‌تر باوری به وجودشان نداشتیم اما به تجربه و با دردها و سرگشتگی‌هایمان، پی به وجود آن‌ها برده‌ایم. در روانکاوی، به دنبال سرک کشیدن به جغرافیای ناشناخته اما مهمی هستیم که ساکنانش به زبانی غیر از آنچه پیشتر می‌شناختیم سخن می‌گویند و پیام‌هایشان جز با آموختن زبانی تازه، برایمان آشکار نمی‌شود‌. به این معناست که روانکاوی را می‌توان نوعی هرمنوتیک دانست: هرمنوتیک ناهشیار. در اینجاست که روانکاوی به طور آشکاری از بدنه دانش روانشناسی جدا می‌شود و روش و جغرافیای خاص خود را بنا می‌کند.

#محمود_مقدسی
@TheWorldasISee

🎊🎊 تجدید چاپ شد
چاپ اول: اسفند ۹۷/ چاپ یازدهم: آبان ۹۹
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot