خوب زيستن|بابک عباسی
2.92K subscribers
780 photos
419 videos
36 files
607 links
آموزش ْ پُر کردن ظرف نیست، برافروختن آتش است.

مهر ۱۳۹۶
@BabakAbbaasi
Download Telegram
روانکاوی چگونه اثر می‌کند؟ (بخش نخست)

#در_دست_ترجمه

از کتاب روانکاوی به روایت مدرسۀ دوباتن
مترجم: محمود مقدسی

در جهان مدرن، وقتی حال روانی کسی خوش نیست، سه گزینۀ مهم برای تسکین و بهبود پیش رویش قرار دارد: دارودرمانیِ روانپزشکی، درمانِ شناختی-رفتاری (CBT) و روانکاوی.

هر کدام از این سه امکان، امتیازات و آسیب‌های خود را دارد. دارودرمانی بیش از همه به درد مواقع بحران می‌خورد؛ زمان‌هایی که که روان فرد کاملاً تحتِ سیطرۀ ترس، اضطراب و ناامیدی است و فکر کردن و تلاش برای حل مشکلات کاری از پیش نمی‌برد. اگر بدون هیچ فعالیت آگاهانه‌ای از قرص استفاده کنیم، به گونه‌ای بر شیمی مغزمان اثر می‌گذارد که می‌توانیم امروز را به فردا برسانیم. ممکن است در این فرایند، کمی خواب‌آلود و گیج بشویم یا حالت تهوّع پیدا کنیم، امّا اقلّش این است که هنوز سرپاییم و کم و بیش از پسِ کارهایمان بر می‌آئیم.

گزینه دوم، درمانِ شناختی-رفتاری (CBT) است که معمولاً توسطِ روانشناسان انجام می‌شود و حدود ۶ تا ۱۰ جلسه طول می‌کشد. در این جلسات، راهکارهایی برای استدلالِ عاقلانه به فرد آموزش داده می‌شود تا با آن بتواند در مورد جهانی که پارانویا، اعتماد به نفس کم، شرم و حمله‌های هراس‌ (پنیک) برایش ساخته‌اند، عاقلانه‌تر فکر کند و اگر شد، کنترل آن‌ها را به دست بگیرد.

و در نهایت روانکاوی- که از دور به نظر فقط آسیب و هزینه دارد. اثربخشی روانکاوی را نمی‌توان به‌آسانی با آزمون‌های علمی نشان داد. در حقیقت، نتایجِ روانکاوی به گونه‌ای است که نمی‌توان به‌آسانی آن‌ها را در مدل‌های آماری قرار داد. روانکاوی، زمانِ زیادی می‌برد؛ مثلاً دوجلسه در هفته برای مدّت دو سال. برای همین هم، گران‌ترین گزینه برای سلامت روان است. علاوه بر این، روانکاوی، مشارکتِ فعالِ بیمار و تلاشِ عاطفی مستمر او را می‌طلبد. در روانکاوی، این‌طور نیست که فرد بنشیند و شیمی مغزش کار را پیش ببرد.

با این همه، روانکاوی در بعضی موارد فوق‌العاده مؤثر است. بهبود در روانکاوی، اتفاقی یا از سرِ جادو نیست. سه دلیلِ محکم و قانع‌کننده برای آن وجود دارد:

احساسات ناهشیارِ ما هشیار می‌شوند
یکی از ایده‌های بنیادی روانکاوی این است که بیماری روانی، فروپاشی روانی، هراس‌های بی‌دلیل (فوبیا) و ... محصولِ بی‌خبری ما از دشواری‌هایی است که پیش‌تر از سر گذرانده‌ایم. همۀ ما در گذشته، موقعیت‌های سخت و ناراحت‌کننده‌ای را تجربه کرده‌ایم که چون توانِ عقلانیِ درک و تحمّل آن‌ها را نداشتیم، ناچاراً از آگاهی و تجربه هر روزه‌مان طردشان کرده‌ایم. مثلاً چالش‌های واقعی رابطه با والدینمان در کودکی را به یاد نمی‌آوریم؛ نمی‌بینیم که وقتی کسی قصد نزدیک شدن به ما را دارد، چه واکنشی به او نشان می‌دهیم و نمی‌توانیم از منشأ رفتارهای آسیب‌زننده به خودمان یا هراسمان از رابطۀ جنسی سر دربیاوریم. ما قربانیِ ناهشیارمان هستیم و نمی‌فهمیم واقعاً چه می‌خواهیم یا از چه چیزی وحشت داریم.
در این موارد، برخلافِ ادّعای طرفداران CBT نمی‌توانیم با صِرف گفتگوی عقلانی، بهبود پیدا کنیم. مسئله این است که ما نمی‌توانیم از ابتدا به عاملِ ایجاد و تقویتِ ناخوشیمان پی ببریم.

درمان، به طور چشمگیری، بی‌توجّهی ما به خودمان را از بین می‌برد و فضایی فراهم می‌کند که در امنیت هرچه را که به ذهنمان می‌‌آید بگوییم. روانکاو، متعجّب، دلزده یا منزجر نمی‌شود. او شبیه این حرف‌ها را پیش‌تر شنیده است. با همراهی درمانگرْ خودمان را می‌پذیریم و درِ صندوقچه رازهایمان را در فضایی از همدلی می‌‎گشاییم. در نتیجه، ایده‌ها و احساساتِ مهمی راهشان را از ناهشیاری ما به هشیاری باز می‌کنند و با دیده شدن، تحلیل شدن و در جای خود قرار گرفتن، درمان می‌شوند. در جلسۀ درمان برای اتفاقاتی اشک می‌ریزیم که پیش از این حتی تصوّرش را هم نمی‌کردیم بتوانیم از پسشان بربیاییم. ارواح سرگردان گذشته‌مان، در روشنی روز، دیده می‌شوند و کارمان با آن‌ها به پایان می‌رسد.

مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia

https://bit.ly/37mSwzM
روانکاوی چگونه اثر می‌کند؟ (بخش دوم و پایانی)


از کتاب روانکاوی به روایت مدرسۀ دوباتن
مترجم: محمود مقدسی
#در_دست_ترجمه

اثربخشی روانکاوی وجه دومی هم دارد:

انتقال
«انتقال» اصطلاحی فنّی در روانکاوی است. به این معنا که بیمار طی درمان کم‌کم با درمانگر به گونه‌ای رفتار می‌کند که بازتابِ مهمترین و دشوارترین روابط گذشتۀ اوست.

مثلاً بیماری با والدین سرزنشگر، عمیقاً احساس می‌کند که دیر یا زود درمانگر از او خسته و بیزار می‌شود. یا بیماری که در بچّگی مدام درگیرِ خوشحال کردنِ والد افسرده‌اش بوده، تا موضوع ناراحت‌کننده‌ای در درمان پیش می‌آید، ‌احساس می‌کند باید شوخی و خنده راه بیندازد.

ما انتقال را در بیرون از اتاق درمان هم انجام می‌دهیم امّا در آنجا دیده نمی‌شود و کسی هم کاری برایش نمی‌کند. ولی اتاق درمان فرصتِ کنترل‌شده‌ای است که امکان می‌دهد خودمان را ببینیم و بفهمیم تکانه‌ها و خواست‌هایمان از کجا می‌آیند. آن وقت می‌توانیم رفتارمان را به جهتِ کم‌آسیب‌تری سوق بدهیم. مثلاً درمانگر ممکن است به آرامی از فرد بپرسد: چرا فکر می‌کنی حتماً نفرت‌انگیزی؟ یا ممکن است به او نشان بدهد که چطور کنایه‌های طنزآمیزش غم و وحشت او را پنهان می‌کنند.

بیمار کم‎کم شروع می‌کند به تشخیص و تغییر دادنِ انتظاراتی که در نتیجۀ زندگی گذشته‌اش از خودش پیدا کرده است. او در ادامۀ زندگی به سراغ شیوه‌هایی برای تعامل با آدم‌ها می‌رود که دردسر و ناکامی کمتری برایش ایجاد می‌کنند.

نخستین رابطۀ خوب
بسیاری از ما میراث رابطه‌های بدِ گذشته‌ را با خود داریم؛ آن زمان که کوچک و بی‌دفاع بودیم و بختِ این را نداشتیم که مراقبینِ قابل‌‎اتکایی دوروبرمان باشند؛ آن زمان که کسی نبود به حرف‌هایمان گوش بدهد و کسی نبود که مرز و قانون درست بگذارد و فرصتِ احساسِ ارزشمندی و خوب بودن به ما بدهد.

اگر درمان، خوب پیش برود، رابطه با درمانگر تبدیل به نخستین رابطۀ واقعاً قابل ‌اتکّا و دلگرم‌کننده‌ می‌شود. آن‌وقت، درمانگر همان والدِ خوبی می‌شود که نیاز داشتیم و هیچ وقت تجربه‌اش نکردیم. حالا فرصت ِاین را داریم که در کنارِ درمانگر کودک بشویم، به آن سال‌های دور و تجربه‌های تلخ برگردیم، آرام بگیریم و پایانِ متفاوتی را برای آن‌ها رقم بزنیم. اکنون می‌توانیم از نیازهایمان بگوییم و عصبانی و آشفته بشویم امّا مطمئن باشیم که درمانگر ما را دربرمی‌گیرد و با او می‌توانیم از آن سال‌های بد و آن دردها به خوبی عبور کنیم.

یک رابطۀ خوب الگویی می‌شود برای روابطِ خارج از اتاق درمان و صدایِ عقلانی و معتدل درمانگر تبدیل به بخشی از گفتگوی درونیِ خودمان می‌شود. حضورِ پیوستۀ عقلانیت و محبت ما را درمان می‌کند.

***
می‌ماند یک نکته و آن اینکه روانکاوی به کار هر کسی نمی‌آید. فرد باید موضع ذهنیِ مناسبی داشته باشد، به درمانگرِ خوبی بربخورد و بتواند زمان و توجّه لازم را به فرایند درمان اختصاص بدهد. امّا اگر اوضاع خوب پیش برود، روانکاوی می‌تواند بهترین تجربه‌ای باشد که تا به حال داشته‌ایم.

مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia

https://bit.ly/3ofZdub
👍3
مرد جوانی بود (شاید هنوز هم باشد) که بعدازظهرها با صندلی چرخ‌دارش می‌آمد نبش خیابان اسدی. همان‌جا صندلی‌اش را پارک می‌کرد و راه رفتن آدم‌ها را تماشا می‌کرد. هر چهار فصل سال برنامه‌اش همین بود. اسمش را گذاشته بودم مرد چهارفصل. همیشه بهش مشکوک بودم که این آدم حتما ساقی است و جنس جور می‌کند. وگرنه چه دلیلی دارد زیر آفتاب تموز بیاید آدم‌ها را تماشا کند؟ ده سالِ تمام من به این آدم مشکوک بودم و حتی گاهی وقت‌ها دلم می‌خواست زنگ بزنم به برادران زحمت‌کش انتظامی تا بیایند و این جرثومه‌ی فساد را جمع کنند و نگذارند تا امنیت نبش خیابان اسدی را بهم بزند. کلا من آدم شکاکی هستم.

ده سال بعدتر مهاجرت کردم و ماهیت شغلم رفت به سمت طراحی خیابان و جاده و کوی و برزن و پیاده‌رو. بعد تازه فهمیدم که معابر شهری را طور دیگری هم می‌شود طراحی کرد. در واقع نظام طراحی کشورهای توسعه‌یافته بر اساس این تفکر می‌چرخد که انسان معلول یا کم‌توان، هنوز هم انسان است. باید بتواند به همه جا دسترسی داشته باشد و نباید اسم گذاشتن روی گروهی باعث شود تا از حقوق اولیه‌شان محروم بشوند. اگر دلش خواست بتواند برود خیابان. رستوران. موزه. پارک. دستشوئی عمومی. طبقه دوم پاساژ فلان تا از عطاری علف گربه و حب اژدها بخرد. کلا هر جایی که با پا می‌شود رفت، با صندلی چرخ‌دار هم باید بشود رفت. چون انسان نیازهای طبیعی‌اش را همیشه دارد. چه با پا و چه بی‌پا. چه با دست، چه بی دست. مهم اسم انسان است نه مشخصات ظاهری‌اش.

بعد تازه دوریالی‌ام جا افتاد که نبش خیابان اسدی، لبه‌ی دنیای مرد چهار فصل است و از آن جلوتر نمی‌تواند برود. از آن خط جلوتر، پیاده‌رو دو تا پله می‌خورد. بعد موزاییک‌ها دست‌انداز پیدا می‌کردند. بعد کلا پیاده‌رو محو می‌شد. بعد تیر برق می‌آمد. بعد ماشین‌های لوکس اریب توی پیاده رو پارک می‌کردند. کلا علاوه بر شکاک بودن، دوریالی‌ام هم خیلی دیر جا می‌افتد. خوب که فکر می‌کنم می‌بینم مرد چهارفصل تنها آدمی بوده که روی صندلی چرخ‌دار دیده‌ام. خدا می‌داند چندصد هزار آدم چهار فصل وجود دارد که سال‌هاست در حبس خانگی به سر می‌برند. جرم‌شان هم این است که پا، دست یا چشم ندارند. چه جرمی بالاتر از این. این آدم‌ها بابت جرم‌شان تنبیه می‌شوند. اشد مجازات. محرومیت استفاده از تمامی مکان‌های عمومی. حقشان همین است. می‌خواستند مواظب باشند که پای‌شان نرود روی مین. یا معلول به دنیا نیایند. یا حواس‌شان را می‌دادند تا پیر نشوند. به هر حال حالا باید حبس بشوند تا انتهای دنیا.

گمانم امروز روز معلولین است. روز خجالت کشیدن شهردارها و شهرسازها و بناها و پیمانکاران و مهندسان و قانون‌گذاران و ماشین‌داران و کلا همه‌ی بی‌شعوران مرتبط است.
#فهیم_عطار
@fahimattar
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آیا راهی وجود دارد که بتوانیم ذهن خود را از تفکر منفی بازداریم؟ - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #افکار_منفی

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آه کردم، شد رسن آن آه من
گشت آویزان درون چاه من
آن رسن بگرفتم و بیرون شدم
شاد و زفت و فربه و گلگون شدم

@eudemonia
Forwarded from اِنگار
میلِ مرضی به متفاوت بودن ازدیگران و متفاوت عمل کردن، از ما نسخه‌ای صرفا مخالفِ دیگران، غیر اصیل و بنجل می‌سازد. کار خودمان را بکنیم، راه خودمان را برویم بدون در نظر گرفتن این‌که شبیه به دیگرانیم یا متفاوت از آن‌ها. در هر دو میلِ "شباهت و تفاوت"، دیگران تعیین کننده راه ما هستند.









دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
«هر کجا که می‌ترسی، مأموریت تو همان‌جاست.»
کآرل گوُستآو یوُنگ
Carl Gustav Jung
روان‌شناس سوییسی و پایه‌گذار روان‌شناسی تحلیلی

عکس: پیتِر لیندبِرگ
Peter Lindbergh
انتشارات آنگاه
@angahbooks
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
هفتاد هزار سال پیش اجداد ما حیوانات بی‌اهمیتی بودند که در گوشه‌ای از آفریقا کنار آتش به گرم کردن خود مشغول بودند. هیچ فرقی بین بشر و دیگر حیوانات نبود. اما امروز انسان نه فقط دیگر حیوانات بلکه زمین و آسمان را مسخر خود کرده است. انسان چطور توانست به اینجا برسد؟ یووال نوح هراری پاسخی جالب و تأمل‌برانگیز به این پرسش دارد.

#حیوان_داستان‌پرداز
#حیوان_قصه‌گو

@dailyted1
@eudemonia
«اسیر کسی است که منتظر است کسی بیاید و او را آزاد کند.»
اِزرآ پآوند شاعر امریکایی
Ezra Pound
وقت آن آمد
که دستی بر زنم....
مولوی

عکس: هِرب ریتز
Herb Ritts
انتشارات آنگاه
@angahbooks
دربارۀ آنچه بیان‌شدنی نیست باید خاموش ماند. (لودویگ ویتگنشتاین)

Kim Ki-duck
1960-2020

@eudemonia
Forwarded from نشر هرمس (فروش و پخش هرمس)
کتاب «دربارهٔ اخلاق و دین»

نوشتهٔ #لودویگ_ویتگنشتاین

ترجمهٔ #مالک_حسینی و #بابک_عباسی

چاپ پنجم

۱۰۴ صفحه/ پالتویی، شومیز

قیمت: ۱۸هزار تومان

📚📚📚📚📚

بخشی از متن:

اشلیک می‌گوید در اخلاق‌شناسی دینی دو برداشت از ماهیت امر خوب وجود داشته است: بر اساس تفسیر سطحی‌تر امر خوب به این دلیل خوب است که خدا آن را می‌خواهد؛ بر اساس تفسیر عمیق‌تر خدا به این دلیل امر خوب را می‌خواهد که خوب است.

#تازه_های_نشر_هرمس

@hermesspublication
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
هفت سوال در مورد روابط عاشقانه در محل کار

چرا همکاران به یکدیگر علاقه‌مند می‌شوند؟ آیا می‌توانیم با همکار خود وارد رابطه شویم؟ ...
امی بِیکر، روانشناس حوزۀ شغلی، به این سؤالات جواب می‌دهد.

@eudemonia
«دروغا همیشه بهترین وعده‌ها رو می‌دن.»
پسر کامل اثر پیِرس برآون

تصویرگر: کلآث وِرپلآنکِه
Klaas Verplancke
انتشارات آنگاه
@angahbooks
Forwarded from نشر کرگدن
🎊🎊 خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
Forwarded from نشر کرگدن
از مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی

تا حالا به بچه‌ها فکر کردین؟
به اینکه حضورشون می‌تونه چه معنایی به زندگی بده؟
به اینکه حضورشون گاهی با چنان خستگی و مسئولیتی توأم می‌شه که دلمون می‌خواد می‌تونستیم از پدر یا مادر بودن انصراف بدیم یا دست‌کم برای مدتی مرخصی بگیریم؟
به اینکه بچه نداشتن می‌تونه در یه لحظاتی عمیقاً به ما حس ناکامی و آرزومندی بده؟ ...
چه چیزی در این تجربه هست که می‌تونه تا این حد ما رو نسبت به بود و نبودش متأثر کنه؟
بیاید یه مقدار تو ابعاد بزرگ‌تری به موضوع نگاه کنیم: ازدواج کردن یا نکردن، وارد رابطه شدن یا نشدن، عاقل بودن یا به حرف دل گوش دادن، ... . چه چیزی در این تجربه‌ها هست که انتخاب هر کدومش می‌تونه در یه لحظاتی ما رو از کنار گذاشتن دیگری پشیمون کنه؟
انتخاب درست کدومه؟
کار درست چیه؟
این تردیدها بخشی از واقعیت انسان بودنه؛ واقعیتی که اغلب از ترس قضاوت شدن، حتی نمی‌تونیم درباره‌اش با کسی حرف بزنیم.
آلن دوباتن و همکارانش در «مدرسۀ زندگی» سعی دارن به ما کمک کنن تا با این تردیدهای بزرگ مواجه بشیم، بی‌اونکه لازم باشه به‌خاطرشون احساس شرمندگی کنیم. مسئلۀ اونها در این کتاب مواجه شدن با تصمیم فرزند داشتن یا نداشتنه؛ اینکه چطور می‌تونیم با در نظر گرفتن هر دو سمت قضیه درنهایت تصمیمی بگیریم که احتمالاً برای زندگی ما بهترین انتخابه.
کتاب کمکتون می‌کنه این واقعیت رو بهتر درک کنید که انتخاب بی‌درد وجود نداره و ما به هر سمتی که بریم، به‌هرحال، در یه لحظاتی احساس غم و یأس خواهیم کرد؛ اما درعین‌حال، می‌تونیم تلاش کنیم با در نظر گرفتن تجربۀ زیستۀ خودمون و اونچه به واقعیت ما نزدیک‌تره، به انتخابی برسیم که احتمالاً انتخابِ درستِ ماست.
اگه می‌خواید بدونید احتمالاً کدوم تصمیم (بچه داشتن یا نداشتن) برای شما مناسب‌تره، این کتاب رو از دست ندید. حتی اگه الان پدر و مادری هستید که فرزندی دارید، یا زوجی که دیگه فرصت تصمیم گرفتن در این مورد رو ندارید، بازم شما رو به خوندن این کتاب دعوت می‌کنیم؛ فرصتیه که کمکتون می‌کنه ببینید کجا ایستادید و چطوری می‌شه واقعیت موجود رو بهتر درک کرد و پذیرفت.

- تحریریۀ نشر کرگدن -

#نشر_کرگدن
#خوشی‌ها_و_ناخوشی‌های_فرزندآوری
#آلن_دوباتن
#رشید_جعفرپور
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مدرسه_زندگی

@kargadanpub 🦏
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پرورش ذهنِ همچون میمون
#مدیتیشن، #آموزش، #headspace

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
Forwarded from نشر کرگدن
از مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی

توجه‌آگاهی (مایندفولنس) را آگاهی از تجربۀ حاضر همراه با پذیرش آن دانسته‌اند. همچنین آن را نوعی خاص از توجه کردن معرفی کرده‌اند؛ توجه کردنی عمدی، بدون قضاوت و در لحظۀ حال. تعریف دیگری که برداشتی شفاف از توجه‌آگاهی فراهم می‌کند این است که آن را آگاهی از تجربه، بدون ترجیح دادن تجربه‌ای دیگر بر تجربۀ حاضر، بدانیم.
این کتاب که دراصل در سال 1974 به زبان ویتنامی و در قالب نامه‌ای بلند نگاشته شد، از اولین کتاب‌هایی است که این نوع زیستن و تکنیک‌های پرورش دادن آن را از زبان تیک نات هان، راهب ویتنامی، به جهانیان معرفی کرد. این کتاب در زمینۀ سلوک بودایی منحصربه‌فرد است، زیرا تأکید شفاف و سادۀ آن بر تمرین‌های بنیادی به هر خواننده‌ای امکان می‌دهد بلافاصله تمرین‌های شخصی خودش را آغاز کند.
معجزۀ توجه‌آگاهی خوانندۀ امروزی خود را به سرچشمه‌ها می‌برد؛ آنجا که توجه‌آگاهی و تکنیک‌های پرورشِ آن در خدمت خوب زیستن‌اند، جایی که نسیمی خنک می‌وزد و این جملات به گوش می‌رسند: «چایت را بنوش» و «همچون رود جاری شو.»

- از مقدمۀ کتاب -

#نشر_کرگدن
#معجزه_توجه‌آگاهی
#تیک_نات_هان
#مرتضی_کشمیری
#پیوند_جلالی
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مایندفولنس

@kargadanpub 🦏
👍1
Forwarded from نشر کرگدن
🎊🎊 تجدید چاپ شد
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
Forwarded from نشر کرگدن
وقتی می‌شنویم دربارۀ کسی از صفت «خودشیفته» استفاده می‌شود، کلیتی از یک مفهوم در ذهنمان نقش می‎بندد؛ مفهومی کلی معادل «نخوت و تکبر». از یک سو با مفهومی مواجه‌ایم که تصوری کلی از آن نزد همۀ ما وجود دارد و از این حیث برای همۀ ما آشناست؛ اما از سوی دیگر وقتی قرار است دربارۀ جزئیات آن بیندیشیم و سخن بگوییم، آن را خالی از ابهام نمی‌یابیم. تازه متوجه می‌شویم معنای این واژه برایمان گنگ است و بیش از اندازه تعمیم داده شده است؛ به‌ویژه وقتی متوجهِ تفاوت‌های رفتاری میان افرادی می‌شویم که پیش‌تر همۀ آنها را مصادیقی برای این مفهوم واحد، و کلیشه‌شده، در نظر می‌گرفتیم.
هدف این کتاب رهانیدن مفهوم خودشیفتگی از این معنای کلیشه‌ای، و روشن کردن ماهیت پیچیدۀ آن است. مثال‌ها و نمونه‌هایی متنوع از انواع شخصیتِ خودشیفته در کتاب آمده است که نشان می‌دهد «خودشیفتگی» درواقع طیف وسیعی از ویژگی‌ها را در بر می‌گیرد که می‌تواند از فردی به فرد دیگر تغییر کند. اگر مایل‌اید خودشیفته‌‎ها را دقیق‌تر بشناسید و تفاوت‌های میان آنها را از یکدیگر تشخیص دهید، به این کتاب نیاز خواهید داشت. همچنین، اگر به دنبال آموختن تکنیک‌هایی برای نشان دادن واکنش‌های درست در مقابل خودشیفته‌ها هستید، خواندن این کتاب را به شما پیشنهاد می‌کنیم. درنهایت، اگر خواستید جسارت به خرج دهید و از دریچۀ مفهوم «خودشیفتگی» هم نگاهی به خودتان بیندازید و ببینید چگونه هرازگاهی رفتارهای خودشیفته‌وار از شما سر می‎زند، این کتاب را از دست ندهید.

ـ تحریریۀ نشر کرگدن ـ

#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#خودشیفته‌ای_که_می‌شناسی
#مجموعه_خوب_زیستن
#جوزف_بارگو
#کورش_کامیاب
#بابک_عباسی

@kargadanpub 🦏
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فلسفهٔ رواقی به روایت ماسیمو پیلیوچی

@eudemonia