خوب زيستن|بابک عباسی
2.92K subscribers
782 photos
419 videos
36 files
608 links
آموزش ْ پُر کردن ظرف نیست، برافروختن آتش است.

مهر ۱۳۹۶
@BabakAbbaasi
Download Telegram
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
چگونه خوب زندگی کنیم؟ - اپیکتتوس
#فلسفه، #زندگی_خوب، #رواقی_گری، #اپیکتتوس

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
Forwarded from دغدغه ایران
سوزن‌بانان، کودکان را نکشید

محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی

✅ تصور کنید قطاری در حال حرکت است و می‌تواند در دو مسیر حرکت کند. مسیر اول، به سوی تعدادی کودک می‌رود که روی ریل ایستاده‌اند و قطعاً برخورد قطار آن‌ها را می‌کشد. مسیر دوم، به سمت اتومبیل لوکس شما می‌رود که روی ریل گیر کرده و نتوانسته‌اید آن‌را حرکت دهید.

✅ شما سوزن‌بان هستید و می‌توانید مسیر قطار را به سمت یکی از این دو مسیر هدایت کنید. شما قطار را به کدام سمت هدایت خواهید کرد؟ کودکان یا اتومبیل لوکس خودتان؟

✅ شما تا به پاسخ خودتان فکر کنید، داستان مختصر این آزمایش ذهنی را بگویم. این آزمایش ذهنی را پیتر سینگر فیلسوف اخلاق استرالیایی، نویسنده کتاب مشهور آزادی حیوانات، و صاحب ایده‌هایی درباره گیاهخواری، آزادی بیان، مخالفت با منع اظهار نظر درباره هولوکاست، اخلاق زیستی و شاید از همه مهم‌تر برای بحث ما، صاحب ایده «دیگردوستی مؤثر» طراحی کرده است. سپاس‌گزار از محمدرضا جلایی‌پور که مرا با این ایده و آزمایش ذهنی آشنا کرد.

✅ پاسخ‌تان به پرسش سینگر چیست؟ آیا شما قطار را به سمت خودرو لوکس خودتان هدایت می‌کنید و جلوی کشته شدن کودکان را می‌گیرید؟ اکثریت آدم‌ها احتمالاً همین کار را می‌کنند. این پاسخ پی‌آمد مهمی دارد.

✅ ایده پیتر سینگر این است که بسیاری از ما - آن‌ها که توان خرید کالا و خدمات لوکس نظیر خرید ساعت گران‌قیمت، خوردن شام در رستوران بسیار گران، زندگی در خانه‌های اشرافی، سوار شدن بر خودروهای لوکس، استفاده از عینک و لباس برند و ... داریم – در عمل و زندگی روزمره، قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنیم. سینگر حامی ایده استفاده از درآمد مازاد برای نجات کودکان است.

✅ ما در حالی که می‌توانیم هزینه‌ای را که برای بسیاری از کارهای لوکس زندگی‌مان هزینه می‌کنیم، برای نجات کودکان در خطر جهان اختصاص دهیم، از خیر مصارف لوکس خودمان نمی‌گذریم. کودکانی هستند که با چند ده یا چند صد هزار تومان از ابتلای آن‌ها به بیماری‌هایی که یک عمر آن‌ها را می‌آزارد نجات می‌یابند.

✅ برخی کودکان برای رفع بازماندگی از تحصیل فقط به سالی چند صد هزار تومان نیاز دارند. این حکایت کم‌وبیش در زندگی بسیاری از ما جاری است.

✅ پیتر سینگر طرفدار استفاده از درآمد مازاد صاحبان این گونه درآمدها برای مقابله با مرگ و سایر خطراتی است که کودکان در خطر را تهدید می‌کند. جلوگیری نکردن از مرگ کودکان در خطر از نظر او با کشتار انسان‌ها تفاوتی ندارد.

✅ این متن را نوشتم تا هر کدام از ما که درآمد مازاد داریم و از آن می‌توانیم برای نجات کودکی استفاده کنیم، یادمان باشد که شاید سوزن‌بانی هستیم که قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنیم. اما نکته مهم‌تری هم هست.

✅ من فکر می‌کنم کسانی هستند که از صاحبان درآمدهای مازاد که قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنند، وظیفه اخلاقی سنگین‌تری دارند. حکمرانانی که با توزیع رانت و تداوم ناکارآمدی، دائم بر شمار صاحبان درآمدهای بادآورده مازاد می‌افزایند تا بتوانند زندگی لوکس‌تر فراتر از نیازی داشته باشند، گناه‌شان خیلی سنگین‌تر است.

✅ حکمرانانی که قادر نیستند نظام مالیاتی دقیق و سالمی ایجاد کنند که درآمد مازاد ناشی از رانت‌ها را جمع‌آوری کنند، و کفایت ندارند تا نظام حمایتی دقیقی توسعه دهند که فقرا را تحت حمایت همان نظام مالیاتی قرار دهد، خطاکارتر و بسیار قابل سرزنش‌ترند.

✅ حکمرانان و مدیرانی که سوزن‌بان ریل‌های نظام سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری هستند و ناکارآمدی موجود را تداوم می‌بخشند، هر روز و هر ساعت، قطاری را به سمت کودکان، بی‌خانمان‌ها، زنان بدسرپرست، فقرای شهری، حاشیه‌ها، توده‌های احساس‌کننده تبعیض، مرزنشین‌های محروم از صدایی در مرکز، قومیت‌های در حاشیه، ناتوانان و صداهای ناشنیده جامعه هدایت می‌کنند. سوزن‌بان اصلی ایشان هستند.

✅ هر کس تصمیم می‌گیرد و سیاست وضع می‌کند، سوزن‌بان است؛ و آن‌که سیاست‌گذار مهم‌تری است، سوزن‌بان تعیین‌کننده‌تری است. برخی با تصمیم‌شان یک کودک، برخی ده کودک، دیگرانی هزاران کودک، و برخی کودکان نسل‌ها را می‌کشند. سوزن‌بانان، کودکان را نکشید.

#پیتر_سینگر
#دیگردوستی_مؤثر

(اگر می‌پسندید، به اشتراک بگذارید.) @fazeli_mohammad

⭕️ دغدغه ایران در اینستاگرام:👇👇
https://www.instagram.com/p/B0DHeZeh2CG/?igshid=rlsli62jur7z
👍1
Forwarded from نشر کرگدن
خودشیفته‌ای که می‌شناسید!

#با_کرگدن_سفر_کن
@kargadanpub 🦏
Forwarded from نشر کرگدن
دوره مقدماتی ده جلسه‌ای آشنایی با فلسفه بر اساس کتاب سرگذشت فلسفه غرب اثر دوباتن (نشر کرگدن) و کتاب برایان مگی، با تدریس میثم محمدامینی

@kargadanpub 🦏
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پیشگامان - ریچارد دیویدسون
#مدیتیشن، #عصب‌شناسی، #ریچارد_دیویدسون

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
Forwarded from نشر کرگدن
🎊🎊 در دست انتشار

فضیلت‌های اجتماعی
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ خوب زیستن
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۲۴
قطع: رقعی
قیمت: ۴۵۰۰۰ تومان

#نشر_کرگدن
#در_دست_انتشار
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#فلسفه_کاربردی
#کتاب_فلسفه

@kargadanpub 🦏
آذین:
«پارسال، مادر دوستم نگران و پریشان چشم دوخت بهم و به مهر گفت تو چرا نمی‌ری، موندی چی‌کار این‌جا... من رفته بودم دوستم را ببینم و بچه‌ی تازه آمده‌ی قشنگش را که بعد از یکی دوسال آمده بودند ایران. روزهای سیاه آبان بود، تازه تک‌وتوک اینترنت‌های خانگی وصل شده بودند و هوا مثل این روزها آلوده بود و هیچ‌کس «مثلا» نمی‌دانست این سیاهی و بویناکی هوا از چیست و اصلا چه حرفی بود این چیزها، وقتی آسمان و زمین بوی خون می‌داد؟
شوخی و جدی گفتم منم برم، کی بمونه بسازه پس؟
نه هوا برم داشته بود که کسی هستم، نه دلم اندازه‌ی یک ارزن، روشن بود در آن روزهای تاریک. فقط می‌دانستم این‌جاست که دلم اگر غمین هم هست، آرام است. کنار اندوه باقی آدم‌هایم.
...
وسط همین مردادی که گذشت، یک ظهری که گرما و خستگی بود و تنهایی و غم موذی «چه فایده»ها، توی آن خوابگاه نه‌چندان راحت مدرسه‌ی شبانه‌روزی روستا، نگاه کردم به چمدان کهنه‌ی والدینم که با خودم برده بودم. خندیدم بهش که کجاها با من آمده‌ای تو. خنکای آن قریه‌ها و روستاهای دامنه‌های آلپ کجا و کوهپایه‌های تفتیده‌ی زاگرس کجا.
بعد برای بار نمی‌دانم چندم پرسیدم از خودم که کجا می‌خواهی باشی؟ و دیدم همان‌جا، کنار همان بلوط‌ها و چشم‌های روشن آن بچه‌هاست که دلم آرام است. و گرچه دیگر طرف‌های آلپ راهم هم نمی‌دهند، اما شادی این‌جا بودنم از ناچاری نیست.
غم ناچاری است که فسرده و ناکارم می‌کند.
...
من حرف از امید نمی‌زنم. امید مثل غم است. من اگر از غمم بگویم تو شاید بفهمیش، اما تجربه‌اش نمی‌کنی. امید آدم هم همین‌طوری‌ست.
من اگر از امید بگویم، قد و اندازه‌ی خودم را می‌بینم فقط، اندازه‌ی رنجی که کشیده‌ام و حظی که برده‌ام و بختم که بلند یا کوتاه، یاری‌ام کرده و نکرده.
چه خبر دارم از تو؟ چه می‌دانم کجا و‌ کی رنج رسانده‌ات به لبه‌ی رها کردن و رفتن؟
من شجاعتش را ندارم که از امید جمعی حرف بزنم، روزگار اندوه جمعی و خشم جمعی است. امیدی هم اگر باشد، تک‌به‌تک توی دل آدم‌ها شاید بیابیش، اگر که بیابی.
من خیلی هنر کنم، هربار که «اندوه انبوهان میهن» می‌اندازدم زمین، دوباره نوک پا را می‌کوبم کف دریا و می‌آیم بالا و نفس می‌گیرم و بعد، تو که تماشایم می‌کنی امید را در من «می‌بینی».
در تک‌تک لبخندها و خنده‌هایی که از بچه‌ها می‌گیرم، در تمام کلماتی که به ترس و حوصله برایشان می‌نویسم، در آویختن به هر بهانه‌ی بی‌معنای روزمره و معنا ساختن.
...
نوشتن همیشه حسب حال نیست، شعار و مانیفست نیست، آدم گاهی فقط می‌نویسد تا باز از خودش قول بگیرد، تا عهد تازه کند.»
.
وقتی به مراقبه می‌نشینم، وقتی سراغ شستن ظرف‌ها می‌روم، وقتی موهای گربه‌ام را شانه می‌کنم، وقتی می‌نویسم، وقتی می‌خوانم... این‌ها را با چنان دقت و توجهی انجام می‌دهم گویی که تنها راه نجات و رهایی‌ام همین‌هاست. و آنگاه که از کارهایم فارغ شدم این شعر چینی را به یاد می‌آورم: «رفتم و برگشتم، چیز خاصی نبود
- رُزان برای کوه‌های مه‌آلودش معروف بود و رود سِکّو برای جزر و مدش»

بابک عباسی

@eudemonia
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سلطان هم که باشی دیر یا زود سیلی واقعیت به گونه‌ات نواخته خواهد شد و آن روز برایت یوم‌الله خواهد بود- اگر اهل عبرت باشی!

#سیلی_واقعیت
#راس_هریس

@eudemonia
Forwarded from سیاهمشق
هروقت به آن زندگی فکر می‌کنم که گمان می‌کنم از کف داده‌ام، به یاد این زندگی می‌افتم که به کف آورده‌ام.


@mashghesiah
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مدیتیشن - تکنیک توحه
#مدیتیشن، #آموزش، #headspace

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
«ما قُصد لم یَقع و ما وَقع لم یُقصد!»

وقتی منظورمان به زبان نمی‌آید و آنچه می‌گوییم منظورمان نبوده است.

«چراغ‌های رابطه تاریک‌اند»

ویدئویی از مدرسۀ زندگی دوباتن

@radiohamaavaa
@eudemonia

https://t.me/eudemonia
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
‍از اندوه اندیشه بسازیم

سخنرانی حمیرا قادری نویسنده افغانستانی

#غم_بزرگ_را_تبدیل_کنید_به_کار_بزرگ

@environ_concerns
@eudemonia
Forwarded from نشر کرگدن
همیشه خودت باش، مگر اینکه بتونی یه کرگدن باشی. در این صورت همیشه کرگدن باش!

#با_کرگدن_سفر_کن

@kargadanpub 🦏
Forwarded from نشر کرگدن
🎊🎊 منتشر شد
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
Forwarded from نشر کرگدن
فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۲۴
قیمت: ۴۵۰۰۰ تومان

فضیلت‌‌های اجتماعی دربارۀ مهارت‌ها، نگرش‌ها و رفتارهایی است که اگرچه ممکن است ساده به نظر بیایند و از فرط سادگی هیچ‌کجا تدریس نشوند، اما تصویر ما را در جمع می‌سازند و به ما در تعامل با دیگران هویت و تشخص می‌دهند؛ اینکه همدلی کنیم، به‌قدر کافی خودخواه باشیم، از خجالت سرخ شویم، دلنشین و فرزانه و قدرشناس باشیم، مهمانی دلپذیر باشیم، هدیه‌ای مناسب انتخاب کنیم، همیشه کمی دروغ بگوییم، با غریبه‌ای که اعصابمان را به هم می‌ریزد کنار بیاییم، آدمی کسل‌کننده نباشیم، معلمی خوب باشیم و به دیگران احساسی مثبت دربارۀ خودشان بدهیم. و البته که آزمون موفقیت در همۀ این مهارت‌ها نیز به‌اندازۀ کافی سختگیرانه و عجیب است: چالش گذراندن زمانی دلپذیر با کودکی که نمی‌شناسیمش؛ بچه‌ها بزرگ‌ترین آزمون تسلط آدمی بر فنون دلنشینی و مهربانی‌اند.


#نشر_کرگدن
#تازه‌های_نشر
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مدرسه_زندگی
#فلسفه_کاربردی

@kargadanpub 🦏
#معرفی_کتاب: عصر جادوگران

انسان‌بودن یعنی بیماربودن؛ سرگذشت فکری چهار فیلسوف
دوران‌ساز

نوشتهٔ کاستیکا براداتان
ترجمهٔ علی کوچکی

🔹بی‌شک، کاسیرر بسیار معتدل بود. در داستان آیلنبرگر، او به‌وضوح «تنها شخصیت [از میان آن چهار تن] است که هیچ‌گاه دچار بحران روانی نشد. از این هم اطلاعی نداریم که او از انسداد ذهنی عمده یا دوره‌های افسردگی رنج برده باشد» اما شاید مشکل او همین بود. دیگران مشکلات خاص خودشان را داشتند که بعضی از آن مشکلات جدی بودند. بنیامین می‌توانست شخصیتی بسیار مشکل‌دار و ازخودراضی باشد. او مستعد ادواری از هرزگی بود، و وقت و پول زیادی را در روسپی‌خانه‌ها صرف می‌کرد و در نهایت هم، خانواده‌اش را رها کرد. او در فروپاشی‌های روانی دچار بود و اوقاتی هم به فکر خودکشی می‌افتاد (آخر کار هم با دست خود به زندگی‌اش پایان داد). ویتگنشتاین نسبت به او دست بالاتری نداشت، اما از افسردگی رنج می‌برد و دربارۀ همۀ مسائل مربوط به خودکشی خبره بود («می‌دانم که خودکشی همیشه کاری پلشت است»). این نابغۀ وینی وقتی هم مشغول تو سری زدن به دانش‌آموزانش نبود، «آمادۀ انفجار ناگهانی از خشم بود و می‌توانست به شدت کینه‌جو باشد». گاهی هم «فقط یک حرف بی‌جا یا یک تکه‌پرانی خنده‌دار می‌توانست به چند سال خصومت و در واقع، به قطع رابطه منجر شود». باید حواستان می‌بود که سربه‌سر ویتگنشتاین نگذارید یا حتی با او خیلی گرم نگیرید. اما در مورد هایدگر، اگر پیوستن او به نازی‌ها به اندازۀ کافی جنون‌آمیز نبوده باشد، [باید بدانیم که] در پایان جنگ، او خود را در یک کلینیک روانی بستری کرد و از فروپاشی روانی رنج می‌برد. با این حساب، چطور شد که این متفکران با چنین اختلالات روانی جدی و مشکلات رفتاری، چنین تأثیر عمیقی بر تاریخ بگذارند و آثار آنان از آزمون زمان سربلند بیرون آید، در حالی که محققی بسامان و معتدل همچون کاسیرر چنین بی‌رحمانه به ورطۀ فراموشی افتاده است؟

🔹شاید پاسخ پیش نافتای توماس مان باشد. در یکی از بحث‌ها با ستمبرینی، یسوعی داستان (نافتا) فواید بیماری را می‌ستاید و استدلال می‌کند که رنج بردن، پریشانی، این یا آن نوع اختلال، برای آنچه ما هستیم بنیادین و مهم است: «ساده بگویم، انسان بودن» همان «بیمار بودن» است. انسان «طبیعتی بیمارگون» دارد و بیماری اوست که او را به تمام معنی انسان می‌کند. هر که «در پی سلامت او برآید و بکوشد او را به صلح با طبیعت در آورد» چیزی جز این نمی‌خواهد که «انسانیت او را بزداید و او را به یک حیوان بدل کند». این البته تمام ماجرا نیست. به باور نافتا، فقط این نیست که ما جانورانی بیمار هستیم؛ [بلکه] بیماری کلید عظمت انسان است. همۀ دستاوردهای انسانی به لطف بیماری امکان‌پذیر شده‌اند؛ خلاقیت هم تابعی از آن است. «کرامت و شرافت انسان»، «در روح اوست و در بیماری‌اش». از این رو، او نتیجه می‌گیرد که «هر چه انسانی بیمارتر» باشد، «انسانیت او بیشتر» است. «نبوغ برآمده از بیماری انسانی‌تر است تا نبوغ ناشی از سلامت [روان]». اگر انسان‌ها تکامل یافته‌اند، تنها به این دلیل بوده که آن‌ها در رنج بوده‌اند. ترقی و پیشرفت «صرفاً وامدار بیماری است، یا به بیان بهتر، مدیون نبوغ خلاق» است که خود آن «با بیماربودن به یک معنا و مترادف است».

🔹کاسیرر در نامه‌ای به همسرش در ۱۹۲۷ نوشت: «من می‌توانم بی هیچ مشکلی، آنچه را که لازم می‌دانم، بیان کنم». این عبارت، البته تحسین‌برانگیز است، اما فقط در مورد کسی که هیچ‌گاه برای فرارفتن از مرزهای وجود خویش خطر نکرده باشد ـ برای رفتن به آن نواحی تاریک و حیرت‌برانگیز؛ آن‌جا که چیزها نام‌هایشان را از دست می‌دهند و بیماری غلیان می‌کند؛ آن‌جا که نیستی، چونان دردی استخوان‌سوز احساس می‌شود یا جنونی دیگر آغاز می‌شود. وقتی از آن نواحی بازمی‌گردید، البته اگر بازگردید، آنچه با خود به ارمغان می‌آورید، عمیقاً همۀ آن کسانی را که شاهد بازگشتتان بوده‌اند، متأثر می‌کند. آنان نیز به‌سختی خرد می‌شوند و به کلی بی سروسامان؛ و شما نیز هیچ‌گاه برای چنین کاری خود را نخواهید بخشید. اما دیگر برای آن‌ها دیر خواهد بود: آن‌ها آن شبح را به چشم دیده‌اند. بدین ترتیب است که نشانه‌ها و تأثیرات بر جای می‌مانند. ظاهراً کاسیرر هیچ‌گاه به آن سوی مرزها نرفت و در نتیجه، هیچ‌گاه بازگشتی هم به کار نبوده است.

@eudemonia
متن کامل:
https://tarjomaan.com/barresi_ketab/10026/#02