Forwarded from سهند ایرانمهر
✔️من فهرستی از آنچه در مدرسه به ما یاد نمی‌دهند را تهیه کرده‌ام:
آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه کسی را دوست بداریم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه در شهرت به درستی زندگی کنیم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه در گمنامی ، از زندگی لذت ببریم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه از کسی که دوستش نداریم جدا شویم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که به آنچه در ذهن دیگری می‌گذرد فکر کنیم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که به کسی که در حال مرگ است چه بگوییم.
آنها به ما هیچ چیزی را که ارزش یاد گرفتن داشته باشد ، یاد نمی‌دهند.
مرد ماسه‌ای/ نیل گیمن
#متن_شب
@sahandiranmehr
آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه کسی را دوست بداریم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه در شهرت به درستی زندگی کنیم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه در گمنامی ، از زندگی لذت ببریم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که چگونه از کسی که دوستش نداریم جدا شویم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که به آنچه در ذهن دیگری می‌گذرد فکر کنیم.
آنها به ما یاد نمی‌دهند که به کسی که در حال مرگ است چه بگوییم.
آنها به ما هیچ چیزی را که ارزش یاد گرفتن داشته باشد ، یاد نمی‌دهند.
مرد ماسه‌ای/ نیل گیمن
#متن_شب
@sahandiranmehr
Forwarded from کانون فلسفه و دین دانشگاه امیرکبیر
#آیا_شما_یک_منتظر_همیشگی_هستید؟
چه مدت از زندگی خود را به انتظار کشیدن می گذرانید؟ انتظار برای تعطیلات بعدی، شغل بهتر، بزرگ شدن بچه ها، یک رابطه پرمعنا، موفقیت، پولدار شدن، مهم شدن یا روشن بین شدن. چندان نامتعارف نیست که اشخاص همه عمر را به انتظار شروع زندگی سپری کنند.
انتظار، یک حالت ذهنی ست و در اصل به این معناست که شما آینده را می خواهید و اکنون را نمی خواهید. آنچه را دارید نمی خواهید و آنچه را ندارید می خواهید. با هر نوع انتظار، ناآگاهانه تضادی درونی بین اکنون و اینجا، یعنی جایی که نمی خواهید باشید با آینده فرافکنی شده خود، یعنی جایی که می خواهید باشید، ایجاد می کنید. این نگرش موجب می شود "حال" حاضر را از دست بدهید و کیفیت زندگی شما به شدت کاهش یابد...
تمرین نیروی حال
#اکهارت_تول
کانون فلسفه و دین دانشگاه امیر کبیر
@kfvda
چه مدت از زندگی خود را به انتظار کشیدن می گذرانید؟ انتظار برای تعطیلات بعدی، شغل بهتر، بزرگ شدن بچه ها، یک رابطه پرمعنا، موفقیت، پولدار شدن، مهم شدن یا روشن بین شدن. چندان نامتعارف نیست که اشخاص همه عمر را به انتظار شروع زندگی سپری کنند.
انتظار، یک حالت ذهنی ست و در اصل به این معناست که شما آینده را می خواهید و اکنون را نمی خواهید. آنچه را دارید نمی خواهید و آنچه را ندارید می خواهید. با هر نوع انتظار، ناآگاهانه تضادی درونی بین اکنون و اینجا، یعنی جایی که نمی خواهید باشید با آینده فرافکنی شده خود، یعنی جایی که می خواهید باشید، ایجاد می کنید. این نگرش موجب می شود "حال" حاضر را از دست بدهید و کیفیت زندگی شما به شدت کاهش یابد...
تمرین نیروی حال
#اکهارت_تول
کانون فلسفه و دین دانشگاه امیر کبیر
@kfvda
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
🍂 فلسفه و فلسفه‌ورزی در زندگی به چه کار می‌آید؟ 🍂
(درنگی اندر بابِ «فلسفه‌درمانی»)
✍️ مسعود #زنجانی
🔅به تعبیر مونتنی، فیلسوف و ادیب فرانسوی عصر رنسانس اروپا، «روح ما زودتر از جسم ما چروک بر می‌دارد»، اما چون چروک‌های روح به راحتی جسم دیده نمی‌شود، از آن غفلت می‌ورزیم. آیا انسان‌های امروزی یک‌صدم زمان و میزانی که تنها برای زیبایی پوست خود می‌اندیشند و می‌کوشند، برای نیرومندی، شادابی، زیبایی، و جوان‌ماندن روحشان، می‌اندیشند و می‌کوشند؟ و آیا اساساً نزد آنها اندکی ایده و اراده‌ٔ مشابهی مشاهده می‌گردد که نشانگر نگرانی جدّی آنها نسبت به زیبایی روحشان باشد؟ به‌راستی، چرا همان‌گونه که نزد همگان این نکته بداهت دارد که چنانچه جسم مدتی طولانی بی‌غذا، کم غذا، یا بدغذا بماند و یا دچار رخوت و سستی شود از پا درمی‌آید، این حقیقت نزدشان بدیهی نیست که روح هم نیاز‌هایی مشابه دارد و اگر با بی‌غذایی، کم‌غذایی، بدغذایی، بی‌تحرّکی و عدم پویایی مواجه شود، پژمرده، افسرده و فرسوده خواهد شد؟
🔅یونانیان فلسفه را نوعی «رژیم غذایی» مفید و ضروری برای «سلامتِ روان» می‌دانسته‌اند؛ چنانکه آن را «ژیمناستیک روح» نیز می‌خوانده‌اند. فلسفه برای آنها، نه مجموعه‌ای از «آموزه»های ساخته و پرداخته، و نه صرفاً یک «شیوهٔ دانستن»، و نه یک فعالیت نظری مختص به نخبگان، بلکه یک «شیوهٔ زیستنِ» ضروری برای همهٔ شهروندان به منظورِ «زندگی سعادت‌مندانه» بوده است.
🔅متأسفانه در دنیای جدید، رفته‌رفته، فلسفه از آن خاستگاه اصیل تاریخی و جایگاه رفیع فرهنگی خود در عصر باستان دورگشته؛ نیروی روشنگر و درمانگرش را از دست داده؛ و از فروکاسته شدنش به یک «فعالیت نظری»، یا یک «رشتهٔ دانشگاهی»، و یا یک «جلوهٔ روشنفکری» رنج می‌بَرد. باری به تعبیر دیوید ثورو، فیلسوف عارف مسلک قرن نوزدهم اروپایی، «امروزه پرفسورهای فلسفه داریم، اما فیلسوف نداریم!»*
🔅«فلسفه‌درمانی»، در واقع، بازگشت به تعبیر فلاسفهٔ باستانی از فلسفه به مثابهٔ «هنر خوب زندگی کردن» و «هنر خوب مردن» و تعالیم آنها به همین منظور است. به عبارت دیگر، «فلسفه» چیزی نیست جز «خردورزی ضروری آدمی برای خوشبختی خویش». از این منظر، تاریخ فلسفه را می‌توان تاریخ کوشش‌های فکری و نظری برای دفاع از «زندگی» و بهبود عملی آن، و نهایتاً کمک به «خوشبختی» آدمی دانست؛ چنانکه می‌توان هر فیلسوف را نیز یک «طبیب فرهنگی» خواند که به شیوه و به نوبهٔ خود، می‌کوشد تا «خوشبختی» را برای عصر خویش ارمغان آوَرَد. بنابراین، «خوشبختی»، به یک معنا، چیزی نیست، جز «فلسفه‌ورزی»؛ یعنی همین «گفت‌وگویِ دوستانه و جُست‌وجویِ خردورزانه دربارهٔ خوشبختی».
بس بگفتم کو وصال و کو نجاح
بُرد این کو کو، مرا در کوی تو
(مولانا)
🔅ما به درستی از همگان توقّع نداریم که طبیب، یعنی یک سلامت‌شناس حرفه‌ای، باشند، اما، در عین حال، از یکان‌یکان آنها توقّع داریم که به سلامت جسم خود بی‌اعتنا نباشند و یک شیوهٔ زندگی متناسب برای داشتن جسمی سالم، نیرومند و شاداب برگزینند. با همین رویکرد، می‌توان گفت اگرچه از همگان نمی‌توان و نمی‌بایست انتظار داشت که فیلسوف حرفه‌ای یا به اصطلاح «پرفسور» فلسفه باشند، اما از همه می‌توان و می‌بایست انتظار داشت که فلسفه بورزند و فیلسوف باشند. چراکه فلسفه دقیقاً فایده و ضرورتی مشابه ورزش و رژیم غذایی دارد، البته نه در ارتباط با «جسم»، بلکه در ارتباط با «روان» آدمی.
🔅بدین معنا، لزومی ندارد که همگان پزشک، مهندس، نویسنده، عکاس، نجار، یا نانوا باشند، چراکه هرکسی را بهر کاری ساختند؛ اما از آنجاکه هیچ‌کس را از خوشبختی ممنوع نساخته‌اند، ضروری است که همگان برای خوشبختیِ خود خردورزی پیشه کنند؛ یعنی همگان می‌بایست به شیوهٔ خود یک فیلسوف باشند و به نوبهٔ خود فلسفه بورزند. از همین رو است که اپیکور، فیلسوف یونانی (۲۷۰ - ۳۴۱ پیش از میلاد)، فلسفه را با خوشبختی قیاس میکند که نه پیر و نه جوان نمی‌تواند نسبت به آن بی‌اعتنا باشد: «برای مراقبت از نفسِ خود نه هرگز خیلی زود است، نه هرگز خیلی دیر. پس باید به هنگام جوانی و پیری، فلسفه ورزید.» اپیکور در پیوند فلسفه و زندگی تا آنجا پیش می‌رود که از ما می‌خواهد: «ما بايد همزمان بخنديم و به فلسفه بپردازيم و كارهای خانه را انجام دهيم و از ساير استعدادهای خود بهره‌برداری كنيم.»
🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
http://llink.ir/7do5
(درنگی اندر بابِ «فلسفه‌درمانی»)
✍️ مسعود #زنجانی
🔅به تعبیر مونتنی، فیلسوف و ادیب فرانسوی عصر رنسانس اروپا، «روح ما زودتر از جسم ما چروک بر می‌دارد»، اما چون چروک‌های روح به راحتی جسم دیده نمی‌شود، از آن غفلت می‌ورزیم. آیا انسان‌های امروزی یک‌صدم زمان و میزانی که تنها برای زیبایی پوست خود می‌اندیشند و می‌کوشند، برای نیرومندی، شادابی، زیبایی، و جوان‌ماندن روحشان، می‌اندیشند و می‌کوشند؟ و آیا اساساً نزد آنها اندکی ایده و اراده‌ٔ مشابهی مشاهده می‌گردد که نشانگر نگرانی جدّی آنها نسبت به زیبایی روحشان باشد؟ به‌راستی، چرا همان‌گونه که نزد همگان این نکته بداهت دارد که چنانچه جسم مدتی طولانی بی‌غذا، کم غذا، یا بدغذا بماند و یا دچار رخوت و سستی شود از پا درمی‌آید، این حقیقت نزدشان بدیهی نیست که روح هم نیاز‌هایی مشابه دارد و اگر با بی‌غذایی، کم‌غذایی، بدغذایی، بی‌تحرّکی و عدم پویایی مواجه شود، پژمرده، افسرده و فرسوده خواهد شد؟
🔅یونانیان فلسفه را نوعی «رژیم غذایی» مفید و ضروری برای «سلامتِ روان» می‌دانسته‌اند؛ چنانکه آن را «ژیمناستیک روح» نیز می‌خوانده‌اند. فلسفه برای آنها، نه مجموعه‌ای از «آموزه»های ساخته و پرداخته، و نه صرفاً یک «شیوهٔ دانستن»، و نه یک فعالیت نظری مختص به نخبگان، بلکه یک «شیوهٔ زیستنِ» ضروری برای همهٔ شهروندان به منظورِ «زندگی سعادت‌مندانه» بوده است.
🔅متأسفانه در دنیای جدید، رفته‌رفته، فلسفه از آن خاستگاه اصیل تاریخی و جایگاه رفیع فرهنگی خود در عصر باستان دورگشته؛ نیروی روشنگر و درمانگرش را از دست داده؛ و از فروکاسته شدنش به یک «فعالیت نظری»، یا یک «رشتهٔ دانشگاهی»، و یا یک «جلوهٔ روشنفکری» رنج می‌بَرد. باری به تعبیر دیوید ثورو، فیلسوف عارف مسلک قرن نوزدهم اروپایی، «امروزه پرفسورهای فلسفه داریم، اما فیلسوف نداریم!»*
🔅«فلسفه‌درمانی»، در واقع، بازگشت به تعبیر فلاسفهٔ باستانی از فلسفه به مثابهٔ «هنر خوب زندگی کردن» و «هنر خوب مردن» و تعالیم آنها به همین منظور است. به عبارت دیگر، «فلسفه» چیزی نیست جز «خردورزی ضروری آدمی برای خوشبختی خویش». از این منظر، تاریخ فلسفه را می‌توان تاریخ کوشش‌های فکری و نظری برای دفاع از «زندگی» و بهبود عملی آن، و نهایتاً کمک به «خوشبختی» آدمی دانست؛ چنانکه می‌توان هر فیلسوف را نیز یک «طبیب فرهنگی» خواند که به شیوه و به نوبهٔ خود، می‌کوشد تا «خوشبختی» را برای عصر خویش ارمغان آوَرَد. بنابراین، «خوشبختی»، به یک معنا، چیزی نیست، جز «فلسفه‌ورزی»؛ یعنی همین «گفت‌وگویِ دوستانه و جُست‌وجویِ خردورزانه دربارهٔ خوشبختی».
بس بگفتم کو وصال و کو نجاح
بُرد این کو کو، مرا در کوی تو
(مولانا)
🔅ما به درستی از همگان توقّع نداریم که طبیب، یعنی یک سلامت‌شناس حرفه‌ای، باشند، اما، در عین حال، از یکان‌یکان آنها توقّع داریم که به سلامت جسم خود بی‌اعتنا نباشند و یک شیوهٔ زندگی متناسب برای داشتن جسمی سالم، نیرومند و شاداب برگزینند. با همین رویکرد، می‌توان گفت اگرچه از همگان نمی‌توان و نمی‌بایست انتظار داشت که فیلسوف حرفه‌ای یا به اصطلاح «پرفسور» فلسفه باشند، اما از همه می‌توان و می‌بایست انتظار داشت که فلسفه بورزند و فیلسوف باشند. چراکه فلسفه دقیقاً فایده و ضرورتی مشابه ورزش و رژیم غذایی دارد، البته نه در ارتباط با «جسم»، بلکه در ارتباط با «روان» آدمی.
🔅بدین معنا، لزومی ندارد که همگان پزشک، مهندس، نویسنده، عکاس، نجار، یا نانوا باشند، چراکه هرکسی را بهر کاری ساختند؛ اما از آنجاکه هیچ‌کس را از خوشبختی ممنوع نساخته‌اند، ضروری است که همگان برای خوشبختیِ خود خردورزی پیشه کنند؛ یعنی همگان می‌بایست به شیوهٔ خود یک فیلسوف باشند و به نوبهٔ خود فلسفه بورزند. از همین رو است که اپیکور، فیلسوف یونانی (۲۷۰ - ۳۴۱ پیش از میلاد)، فلسفه را با خوشبختی قیاس میکند که نه پیر و نه جوان نمی‌تواند نسبت به آن بی‌اعتنا باشد: «برای مراقبت از نفسِ خود نه هرگز خیلی زود است، نه هرگز خیلی دیر. پس باید به هنگام جوانی و پیری، فلسفه ورزید.» اپیکور در پیوند فلسفه و زندگی تا آنجا پیش می‌رود که از ما می‌خواهد: «ما بايد همزمان بخنديم و به فلسفه بپردازيم و كارهای خانه را انجام دهيم و از ساير استعدادهای خود بهره‌برداری كنيم.»
🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
http://llink.ir/7do5
گشودگی و صداقت در فلسفهٔ شکست
▪️در پس تمامی رویکردهای مدرن به خوشبختی و موفقیتْ فلسفۀ ساده‌ای وجود دارد و آن تمرکز بر خوب پیش رفتن امور است. اما از زمان نخستین فیلسوفان یونان و روم رویکرد مخالفی مطرح شده است: اینکه تلاش بی‌وقفۀ ما برای خوشحالی یا دستیابی به اهدافی معین دقیقاً همان چیزی است که ما را درمانده و از اهدافمان دور میکند. و این تلاش مدام ما برای حذف یا نادیده‌گرفتن امور منفی -مانند عدم اعتمادبه‌نفس، تردید، ناکامی، ناراحتی- خود موجب می‌شود تا احساس عدم اعتمادبه‌نفس، اضطراب، تردید یا ناشادبودن کنیم.
▪️با این‌حال، چنین نتیجه‌گیری‌ای نباید ناراحت‌کننده باشد. در عوض این موضوع باید رویکرد دیگری را نشان دهد: یک «مسیر سلبی» برای رسیدن به خوشبختی مستلزم برگزیدن موضعی کاملاً متفاوت در قبالِ آن چیزهایی است که اکثر ما زندگی خود را صرف تلاش برای اجتناب از آنها می‌کنیم. این مسیر مستلزم این است که بیاموزیم از تردید لذت ببریم، عدم اعتمادبه‌نفس را در آغوش بکشیم و با ناکامی خو بگیریم. برای اینکه واقعاً خوشحال باشیم باید بخواهیم که بیش از پیش احساسات منفی را تجربه کنیم، یا لااقل تلاش نکنیم کاملاً از آنها دوری بجوییم.
▪️آموزگاران آموزه‌های مثبت‌اندیشی و خوش‌بینی نمی‌توانند این موضوع را هضم کنند که خوشبختی می‌تواند در به‌آغوش‌کشیدن شکست به‌مثابۀ شکست نهفته باشد، نه صرفاً در یک‌سری فن برای دستیابی به موفقیت. اما چنانکه ناتالی گلدنبرگ، نویسنده‌ای که تحت‌تأثیر تعالیم ذن است، استدلال میکند نوعی گشودگی و صداقت در شکست وجود دارد، نوعی مواجهۀ زمینی با واقعیت که به نظر می‌رسد در بلندترین قله‌های موفقیت نیز یافت نمی‌شود. کمال‌گرایی یکی از ویژگی‌هایی است که بسیاری از افراد پنهانی و یا نه‌چندان پنهانی مفتخر به داشتنش هستند، چراکه تقریباً شبیهِ یک نقطه‌ضعف شخصیتی نیست. بااین‌حال درنهایت کمال‌گرایی نوعی تلاش ناشی از ترس برای اجتناب از تجربۀ ناکامی به هر قیمتی است. کمال‌گرایی درنهایت روشی خسته‌کننده است و مداوماً استرس‌زا: محققان دریافته‌اند که ارتباط بیشتری میان کمال‌گرایی و خودکشی وجود دارد تا میان ناامیدی و خودکشی.
متن کامل:
https://goo.gl/PfwLCp
@Eudaemonia
▪️در پس تمامی رویکردهای مدرن به خوشبختی و موفقیتْ فلسفۀ ساده‌ای وجود دارد و آن تمرکز بر خوب پیش رفتن امور است. اما از زمان نخستین فیلسوفان یونان و روم رویکرد مخالفی مطرح شده است: اینکه تلاش بی‌وقفۀ ما برای خوشحالی یا دستیابی به اهدافی معین دقیقاً همان چیزی است که ما را درمانده و از اهدافمان دور میکند. و این تلاش مدام ما برای حذف یا نادیده‌گرفتن امور منفی -مانند عدم اعتمادبه‌نفس، تردید، ناکامی، ناراحتی- خود موجب می‌شود تا احساس عدم اعتمادبه‌نفس، اضطراب، تردید یا ناشادبودن کنیم.
▪️با این‌حال، چنین نتیجه‌گیری‌ای نباید ناراحت‌کننده باشد. در عوض این موضوع باید رویکرد دیگری را نشان دهد: یک «مسیر سلبی» برای رسیدن به خوشبختی مستلزم برگزیدن موضعی کاملاً متفاوت در قبالِ آن چیزهایی است که اکثر ما زندگی خود را صرف تلاش برای اجتناب از آنها می‌کنیم. این مسیر مستلزم این است که بیاموزیم از تردید لذت ببریم، عدم اعتمادبه‌نفس را در آغوش بکشیم و با ناکامی خو بگیریم. برای اینکه واقعاً خوشحال باشیم باید بخواهیم که بیش از پیش احساسات منفی را تجربه کنیم، یا لااقل تلاش نکنیم کاملاً از آنها دوری بجوییم.
▪️آموزگاران آموزه‌های مثبت‌اندیشی و خوش‌بینی نمی‌توانند این موضوع را هضم کنند که خوشبختی می‌تواند در به‌آغوش‌کشیدن شکست به‌مثابۀ شکست نهفته باشد، نه صرفاً در یک‌سری فن برای دستیابی به موفقیت. اما چنانکه ناتالی گلدنبرگ، نویسنده‌ای که تحت‌تأثیر تعالیم ذن است، استدلال میکند نوعی گشودگی و صداقت در شکست وجود دارد، نوعی مواجهۀ زمینی با واقعیت که به نظر می‌رسد در بلندترین قله‌های موفقیت نیز یافت نمی‌شود. کمال‌گرایی یکی از ویژگی‌هایی است که بسیاری از افراد پنهانی و یا نه‌چندان پنهانی مفتخر به داشتنش هستند، چراکه تقریباً شبیهِ یک نقطه‌ضعف شخصیتی نیست. بااین‌حال درنهایت کمال‌گرایی نوعی تلاش ناشی از ترس برای اجتناب از تجربۀ ناکامی به هر قیمتی است. کمال‌گرایی درنهایت روشی خسته‌کننده است و مداوماً استرس‌زا: محققان دریافته‌اند که ارتباط بیشتری میان کمال‌گرایی و خودکشی وجود دارد تا میان ناامیدی و خودکشی.
متن کامل:
https://goo.gl/PfwLCp
@Eudaemonia
ترجمان | علوم انسانی و ترجمه
خوشبختی را در نیمۀ خالی لیوان بجویید
مروجان مثبت‌اندیشی مدام زیر گوشمان می‌خوانند که نیمۀ پر لیوان را ببین، همه چیز درست خواهد شد. اما همه‌چیز درست نخواهد شد. مثبت‌اندیشان امید واهی می‌دهند. زندگی سخت است و قضایا آن‌طوری که دلمان می‌خواهد پیش نمی‌رود. بااین‌حال، نباید چیز دیگری را هم فراموش…
رهاوردهای خاص زندگی همیشه در سکوت پیشکش می‌شوند:
دوستی و عشق،
میلاد و مرگ،
شادی و درد،
گل و طلوع خورشید،
و سکوت،
به‌مثابه فضای ژرف فرزانگی.
#مارگوت_بیکل_شاملو
@Eudaemonia
دوستی و عشق،
میلاد و مرگ،
شادی و درد،
گل و طلوع خورشید،
و سکوت،
به‌مثابه فضای ژرف فرزانگی.
#مارگوت_بیکل_شاملو
@Eudaemonia
هشت سال پیش یک همکار آمریکایی جوان داشتم که اسمش هانتر بود. همان شکارچی. بیشتر از دو متر قد داشت و از هیچ دری بدون تعظیم کردن نمی‌توانست رد شود. دو سال با هم کار کردیم. یک روز صبح یکهو نامه‌ی استعفایش را گذاشت روی میز رئیس و گفت از فردا نمی‌آید سرکار. خلاص. آن هم وسط رکود اقتصادی آن سال‌ها که همه لیس به کفش رئیس‌هایشان می‌زند تا اخراج نشوند. ظهرش هم با هم رفتیم ناهارِ خداحافظی بخوریم. من و شکارچی. بردمش رستوران ایرانی. تنها رفیق آمریکایی‌ام بود که از دوغ و فسنجان هراسی نداشت و دولپی آنها را می‌خورد. سر میز غذا ازش پرسیدم که چرا داری می‌ری؟ نمی‌ترسی کار گیرت نیاید؟ گفت می‌خواهد تا جوان است، پیاده تمام مسیر آپالاچین را برود. همان راه مال‌روی جنگلی که از چهارده ایالت رد می‌شود. دو ماه تمام پیاده‌روی. بعد هم می‌خواهد تمام مسیر جاده‌ی شصت و شش را براند. شرق تا غرب آمریکا. بعد هم چند تا برنامه‌ی دیگر برایم ریسه کرد. گفت خیلی هم از گشنگی نمی‌ترسد. دیدن را به سیر بودن ترجیح می‌دهد.
شکارچی من را یاد پدرم می‌انداخت. پدرم معتقد است که آدم باید عرض زندگی را تجربه کند نه طولش را. طول زندگی یک فرآیند فلوچارتی و ملال‌آور است که همه آن راخواه‌ناخواه تجربه میکنند. همان اتفاقات روتینی که از تولد شروع می‌شود و مثلا قرار است به مرگ ختم شود. همان نگاهی که دین‌ها به زندگی آدم دارند. رسیدن از مبدا به مقصد. همان پله‌هایی که ما عوام اسمش را گذاشته‌ایم پیشرفت و ترقی. اما عرض زندگی همان اتفاقاتی است که معنا می‌دهد به طول آن. همان چیزی که هیچ کس از آن حرف نمی‌زند. درست مثل بال‌های عریض هواپیما که بدون آنها پرواز بی‌معنی است. این حرف‌ها را با فلاکت ترجمه کردم به انگیسی برای شکارچی. حرف زدن و ترجمه کردن و چلوکباب خوردن به شکل همزمان کار دشواری است. اما حتما فهمیده منظورم را. چون خودش داشت عرض زندگی را عملا تجربه می‌کرد. نه مثل من که بر خلاف حرف‌ها و ظاهر آوانگاردم، درونِ دگماتیکی دارم.
گمان کنم این بزرگترین مسئولیت روی دوش پدر و مادرهاست. اینکه بچه‌هایشان را هل بدهند سمت عرض زندگی و نه طول آن. یا لااقل سمت طول آن هل‌شان ندهند. جامعه درست مثل اسب‌های بارکش، روی چشم آدم‌ها، چشم‌بند می‌گذارد. که فقط جلویش را نگاه کند. نه چپ و نه راست. فقط طول راه را ببینید. خوش‌به حال آدم‌هایی که معتاد عادت‌های جامعه نمی‌شوند. خوش‌به‌حال شکارچی.
▪️
پی‌نوشت کنم که چرا همه‌ی پدر و مادرها دم مردن‌شان یادشان می‌افتد تا وصیت‌نامه بنویسند و اموال منقول و غیرمنقولشان را ببخشند به بچه‌شان؟ چرا هیچ‌کدام‌شان همان اول راه و قبل مردن برایش نمی‌نویسند که "نورچشمم، من طول راه را رفتم. چیز فایده‌داری در آن پیدا نکردم. تو هم نگرد. تو بچسب به عرض راه. اگر چیزی باشد، حتما همان‌جاست". این را به جای وصیت‌نامه‌های روتین و بی‌فایده بنویسند و بگذارند پَرِ قنداق بچه‌شان. اگر بچه این‌ها را بداند دیگر احتمالا هیچ نیازی به اموال منقول و غیر منقول والدینش ندارد.
#فهیم_عطار
@Eudaemonia
شکارچی من را یاد پدرم می‌انداخت. پدرم معتقد است که آدم باید عرض زندگی را تجربه کند نه طولش را. طول زندگی یک فرآیند فلوچارتی و ملال‌آور است که همه آن راخواه‌ناخواه تجربه میکنند. همان اتفاقات روتینی که از تولد شروع می‌شود و مثلا قرار است به مرگ ختم شود. همان نگاهی که دین‌ها به زندگی آدم دارند. رسیدن از مبدا به مقصد. همان پله‌هایی که ما عوام اسمش را گذاشته‌ایم پیشرفت و ترقی. اما عرض زندگی همان اتفاقاتی است که معنا می‌دهد به طول آن. همان چیزی که هیچ کس از آن حرف نمی‌زند. درست مثل بال‌های عریض هواپیما که بدون آنها پرواز بی‌معنی است. این حرف‌ها را با فلاکت ترجمه کردم به انگیسی برای شکارچی. حرف زدن و ترجمه کردن و چلوکباب خوردن به شکل همزمان کار دشواری است. اما حتما فهمیده منظورم را. چون خودش داشت عرض زندگی را عملا تجربه می‌کرد. نه مثل من که بر خلاف حرف‌ها و ظاهر آوانگاردم، درونِ دگماتیکی دارم.
گمان کنم این بزرگترین مسئولیت روی دوش پدر و مادرهاست. اینکه بچه‌هایشان را هل بدهند سمت عرض زندگی و نه طول آن. یا لااقل سمت طول آن هل‌شان ندهند. جامعه درست مثل اسب‌های بارکش، روی چشم آدم‌ها، چشم‌بند می‌گذارد. که فقط جلویش را نگاه کند. نه چپ و نه راست. فقط طول راه را ببینید. خوش‌به حال آدم‌هایی که معتاد عادت‌های جامعه نمی‌شوند. خوش‌به‌حال شکارچی.
▪️
پی‌نوشت کنم که چرا همه‌ی پدر و مادرها دم مردن‌شان یادشان می‌افتد تا وصیت‌نامه بنویسند و اموال منقول و غیرمنقولشان را ببخشند به بچه‌شان؟ چرا هیچ‌کدام‌شان همان اول راه و قبل مردن برایش نمی‌نویسند که "نورچشمم، من طول راه را رفتم. چیز فایده‌داری در آن پیدا نکردم. تو هم نگرد. تو بچسب به عرض راه. اگر چیزی باشد، حتما همان‌جاست". این را به جای وصیت‌نامه‌های روتین و بی‌فایده بنویسند و بگذارند پَرِ قنداق بچه‌شان. اگر بچه این‌ها را بداند دیگر احتمالا هیچ نیازی به اموال منقول و غیر منقول والدینش ندارد.
#فهیم_عطار
@Eudaemonia
مدتی بود در نظر داشتم در کانال «خوب زیستن» سراغ موضوع مدیریت وقت (time management) بروم. مقالۀ زیر که پدیدۀ اهمالکاری را از منظر فلسفی و روان‌شناختی تحلیل کرده است، شاید شروع خوبی باشد. یکی از چاله‌ها یا به قول امروزی‌ها «دام‌چاله»های مدیریت وقت همانا اهمالکاری و به تعویق انداختن کارهاست(procrastination)
همین که توصیۀ «کار امروز را به فردا مگذار» به ضرب‌المثل تبدیل شده است، نشان می‌دهد نیاکان ما هم کمابیش گرفتار این مشکل بوده‌اند و مشکل فقط مختص ما آدمهای شهرنشین و گرفتاری نیست که بهانه‌های زیادی برای انجام ندادن کارها داریم.
اگر خواندن این مقاله را به تعویق نیندازید! تحلیل‌ها و بصیرتهای خوبی در مورد ابعاد و اعماق پدیدۀ اهمالکاری نصیبتان خواهد شد.
#مدیریت_وقت #اهمالکاری
@Eudaemonia
https://goo.gl/J35ZkJ
همین که توصیۀ «کار امروز را به فردا مگذار» به ضرب‌المثل تبدیل شده است، نشان می‌دهد نیاکان ما هم کمابیش گرفتار این مشکل بوده‌اند و مشکل فقط مختص ما آدمهای شهرنشین و گرفتاری نیست که بهانه‌های زیادی برای انجام ندادن کارها داریم.
اگر خواندن این مقاله را به تعویق نیندازید! تحلیل‌ها و بصیرتهای خوبی در مورد ابعاد و اعماق پدیدۀ اهمالکاری نصیبتان خواهد شد.
#مدیریت_وقت #اهمالکاری
@Eudaemonia
https://goo.gl/J35ZkJ
ترجمان | علوم انسانی و ترجمه
باشه برای بعد
مقاله‌ای که ماه‌هاست گوشۀ دسکتاپ چشمک می‌زند اما حوصلۀ تمام کردنش را نداریم؛ پروژه‌ای که زمان تحویلش گذشته اما به‌جای تکمیلش ترجیح می‌دهیم سریال ببینیم؛ جلسه‌ای که باید با کارفرمایمان بگذاریم اما هر روز به عقب می‌اندازیم: ذهن ما تمایلِ بی‌پایانی به اهمالکاری…
در ادامهٔ موضوع #مدیریت_وقت شما را به شنیدن پنج فایل صوتی کوتاه و مفید از محمدرضا شعبانعلی دعوت میکنم.
@Eudaemonia
@Eudaemonia
دوستانی که به موضوع #مدیریت_وقت علاقه‌مندند، شاید این درسهای سایت متمم را مفید بیایند.
(البته دسترسی کامل به درسها پولی است ولی به نظرم به‌صرفه است)
@Eudaemonia
https://goo.gl/v4ApZr
(البته دسترسی کامل به درسها پولی است ولی به نظرم به‌صرفه است)
@Eudaemonia
https://goo.gl/v4ApZr
متمم
مدیریت زمان چیست و تکنیکهای آن کدام است؟ - متمم
مدیریت زمان برای بسیاری از ما یک دغدغه ی جدید است. اما متاسفانه در میان انبوه تکنیک هایی که ادعا میکنند میتوانند به ما برای بهبود مهارت مدیریت زمان کمک کنند
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در آستانهٔ سفرهای نوروزی:
چه چیزی سفر را جذاب میکند؟ مقصدی که رهسپار آن هستیم؟ یا رویکردی که به آن مقصد داریم؟
@persianschooloflife
@Eudaemonia
چه چیزی سفر را جذاب میکند؟ مقصدی که رهسپار آن هستیم؟ یا رویکردی که به آن مقصد داریم؟
@persianschooloflife
@Eudaemonia
لورا وندرکم در این سخنرانی دوازده دقیقه‌ای استدلال میکند که همهٔ ما برای کارهای مهم‌مان در سه حوزۀ شغل، خود، و روابط وقت کافی داریم.
@Eudaemonia
https://goo.gl/GMpksf
@Eudaemonia
https://goo.gl/GMpksf
Ted
Transcript of "How to gain control of your free time"
TED Talk Subtitles and Transcript: There are 168 hours in each week. How do we find time for what matters most? Time management expert Laura Vanderkam studies how busy people spend their lives, and she's discovered that many of us drastically overestimate…
وقتی مردم مطلع می‌شوند که درباره مدیریت زمان نوشته‌ام دو چیز را فرض میکنند یکی اینکه من همیشه سر وقت هستم، که نیستم. من چهار فرزند کوچک دارم، و دوست دارم اون‌ها را برای تاخیر گاه به گاهم سرزنش کنم، ولی بعضی وقت‌ها واقعا تقصیر اون‌ها نیست. یکبار به سخرانی‌ام که درباره‌ی مدیریت زمان بود دیر رسیدم.
00:35
(خنده حضار)
00:36
ما باید لحظه‌ای فکر کنیم و کنایه این رو بفهمیم.
00:40
مورد دوم اینه که فکر میکنند من کلی نکته و ترفند برای ذخیره‌‌ی زمان از این‌طرف و اون‌طرف دارم. بعضی وقت‌ها از مجله‌ها می‌شنوم که گزارشی درباره این موضوع‌ها نوشته‌اند، درباره‌ی چگونگی کمک به خوانندگان‌شان برای یافتن یک ساعت وفت بیشتر در روز. و ایده این است که ما مقداری از زمان فعالیت‌های روزانه کم می‌کنیم و روی هم زمان برای کارهای خوب خواهیم داشت من کل نظریه‌ی این گزارش را به چالش می‌کشم اما همیشه علاقه‌مند به شنیدن نظرشان قبل از اینکه با من تماس بگیرند، هستم. برخی موارد محبوب من: زمانی که باید به سمت راست بپیچید فرمان را پجرخانید—
01:10
(خنده حضار)
01:11
در استفاده مایکرویو بسیار معقول باشید: در روی چعبه آن نوشته، سه تا سه و نیم دقیقه، ما داریم نهایت استفاده را از نوشته زیر جعبه می‌بریم و جالب‌ترین از نظر من -که تا حدودی معقول هم هست- می‌گه برنامه‌های مورد علاقتون رو ضبط کنید اونوقت می‌تونید تبلیغ‌ها رو سریع رد کنید. این‌طوری شما در هر نیم ساعت هشت دقیقه ذخیره می‌کنید، بنابراین در یک دوره تلویزیون دیدن دو ساعته، ۳۲ دقیقه برای ورزش پیدا می‌کنید.
01:31
(خنده حضار)
01:32
که خب درست هم هست. می‌دونید یه راه دیگه برای پیدا کردن ۳۲ دقیقه چیه؟ هر روز دو ساعت تلویزیون نبینید، درسته؟
01:39
(خنده حضار)
01:41
به هر حال، ایده اینه که ما از این طرف و اون طرف وقت ذخیره می‌کنیم، و روی هم رفته، درآخر به همه کارهایی که می‌خواهیم انجام بدیم می‌رسیم اما بعد از بررسی گذران وقت افراد موفق و برنامه‌ی آنها را ساعت به ساعت دیدن، به نظرم این ایده برعکس برداشت شده. ما زندگی‌ای که می‌خواهیم را با ذخیره کردن وقت نمی‌سازیم ما زندگی‌ای که می‌خواهیم را می‌سازیم و بعد زمان خودش را ذخیره میکند.
02:07
منظورم رو این‌طور بگم اخیرا یک پروژه‌ی برنامه‌ریزی انجام دادم که بررسی ۱۰۰۱ روز از زندگی زنان بسیار پرمشغله بود. آنها مشاغل بسیار سختی داشتند، گاهی تجارت خودشان بود، رسیدگی به فرزندانشان، شاید هم پدر و مادرشان و تعهدات اجتماعی— افرادی بسیار پرمشغله. از آنها خواستم برای یک هفته زمان کارهای‌شان را بنویسند تا بتوانم مقدارساعات خواب و کارشان به‌دست آورم، و با آنها برای کتابم درباره‌ی استراتژی‌های‌شان مصاحبه کردم.
02:30
یکی از خانم‌ها که برنامهاش را بررسی کردم چهارشنبه شب برای کاری بیرون می‌رود. برمی‌گردد و می‌بینه که آبگرمکن خانه‌اش خراب شده، و حالا آب همه‌جای زیرزمین را پر کرده. اگر شما تا حالا تجربه‌ای مشابه داشته‌اید، می‌دانید که موقعیتی بسیار خسارت آور، ترسناک و آشفته است. پس اون داره با عواقب بعد از خرابی همون شب سر و کله می‌زنه، روز بعد لوله‌کش‌ها رو داره و روز بعدش تمیزکاران باتجربه برای حل مشکل فرش‌های خراب شده. و همه این‌ها در برنامهاش ثبت شده منتهی می‌شود به گرفتن هفت ساعت از هفته‌اش. هفت ساعت. این مثل یک ساعت اضافه در هر روز می‌شود.
03:04
اما من مطمئنم اگر اول هفته از او می‌پرسیدید، «هفت ساعت وقت اضافه دارید که برای مسابقه سه گانه آموزش ببینید؟» «هفت ساعت وقت اضافه دارید که مربی هفت فرد با استعداد شوید؟» مطمئنم جواب او جوابی بود که خیلی از ما می‌گفتیم. که همان «نه! نمی‌تونی ببینی چقدر سرم شلوغه؟» هست. اما وقتی مجبور شد هفت ساعت پیدا کند چون آب زیرزمین را پر کرده، او هفت ساعت را پیدا میکند. و این به ما نشان می‌دهد که چقدر زمان انعطاف‌پذیر است. ما نمی‌توانیم زمان بیشتری درست کنیم، اما زمان توسعه می‌یابد تا مناسب آنچه انتخاب می‌کنیم تا در آن بگذاریم بشود.
03:42
و بنابراین کلید مدیریت زمان این است که برخوردمان با اولویتهایمان درست مثل همان آبگرمکن خراب باشد. برای فهم این مطلب می‌خواهم حرف یکی از مشغول‌ترین خانم‌هایی که تاحالا مصاحبه کردم را بگویم. منظورم از مشغول‌ترین مدیریت تجارتی کوچک، با ۱۲ کارمند حقوق بگیر، و نگهداری شش بچه در وقت آزادش است. می‌خواستم باهاش تماس بگیرم تا ترتیب مصاحبه‌ای درباره چگونه او به «همه چیز رسیده» - این جمله تکراری- بدهم یادم می‌آید صبح سه شنبه بود. و اون نبودش که با من صحبت کنه. البته که نبودش، درسته؟
00:35
(خنده حضار)
00:36
ما باید لحظه‌ای فکر کنیم و کنایه این رو بفهمیم.
00:40
مورد دوم اینه که فکر میکنند من کلی نکته و ترفند برای ذخیره‌‌ی زمان از این‌طرف و اون‌طرف دارم. بعضی وقت‌ها از مجله‌ها می‌شنوم که گزارشی درباره این موضوع‌ها نوشته‌اند، درباره‌ی چگونگی کمک به خوانندگان‌شان برای یافتن یک ساعت وفت بیشتر در روز. و ایده این است که ما مقداری از زمان فعالیت‌های روزانه کم می‌کنیم و روی هم زمان برای کارهای خوب خواهیم داشت من کل نظریه‌ی این گزارش را به چالش می‌کشم اما همیشه علاقه‌مند به شنیدن نظرشان قبل از اینکه با من تماس بگیرند، هستم. برخی موارد محبوب من: زمانی که باید به سمت راست بپیچید فرمان را پجرخانید—
01:10
(خنده حضار)
01:11
در استفاده مایکرویو بسیار معقول باشید: در روی چعبه آن نوشته، سه تا سه و نیم دقیقه، ما داریم نهایت استفاده را از نوشته زیر جعبه می‌بریم و جالب‌ترین از نظر من -که تا حدودی معقول هم هست- می‌گه برنامه‌های مورد علاقتون رو ضبط کنید اونوقت می‌تونید تبلیغ‌ها رو سریع رد کنید. این‌طوری شما در هر نیم ساعت هشت دقیقه ذخیره می‌کنید، بنابراین در یک دوره تلویزیون دیدن دو ساعته، ۳۲ دقیقه برای ورزش پیدا می‌کنید.
01:31
(خنده حضار)
01:32
که خب درست هم هست. می‌دونید یه راه دیگه برای پیدا کردن ۳۲ دقیقه چیه؟ هر روز دو ساعت تلویزیون نبینید، درسته؟
01:39
(خنده حضار)
01:41
به هر حال، ایده اینه که ما از این طرف و اون طرف وقت ذخیره می‌کنیم، و روی هم رفته، درآخر به همه کارهایی که می‌خواهیم انجام بدیم می‌رسیم اما بعد از بررسی گذران وقت افراد موفق و برنامه‌ی آنها را ساعت به ساعت دیدن، به نظرم این ایده برعکس برداشت شده. ما زندگی‌ای که می‌خواهیم را با ذخیره کردن وقت نمی‌سازیم ما زندگی‌ای که می‌خواهیم را می‌سازیم و بعد زمان خودش را ذخیره میکند.
02:07
منظورم رو این‌طور بگم اخیرا یک پروژه‌ی برنامه‌ریزی انجام دادم که بررسی ۱۰۰۱ روز از زندگی زنان بسیار پرمشغله بود. آنها مشاغل بسیار سختی داشتند، گاهی تجارت خودشان بود، رسیدگی به فرزندانشان، شاید هم پدر و مادرشان و تعهدات اجتماعی— افرادی بسیار پرمشغله. از آنها خواستم برای یک هفته زمان کارهای‌شان را بنویسند تا بتوانم مقدارساعات خواب و کارشان به‌دست آورم، و با آنها برای کتابم درباره‌ی استراتژی‌های‌شان مصاحبه کردم.
02:30
یکی از خانم‌ها که برنامهاش را بررسی کردم چهارشنبه شب برای کاری بیرون می‌رود. برمی‌گردد و می‌بینه که آبگرمکن خانه‌اش خراب شده، و حالا آب همه‌جای زیرزمین را پر کرده. اگر شما تا حالا تجربه‌ای مشابه داشته‌اید، می‌دانید که موقعیتی بسیار خسارت آور، ترسناک و آشفته است. پس اون داره با عواقب بعد از خرابی همون شب سر و کله می‌زنه، روز بعد لوله‌کش‌ها رو داره و روز بعدش تمیزکاران باتجربه برای حل مشکل فرش‌های خراب شده. و همه این‌ها در برنامهاش ثبت شده منتهی می‌شود به گرفتن هفت ساعت از هفته‌اش. هفت ساعت. این مثل یک ساعت اضافه در هر روز می‌شود.
03:04
اما من مطمئنم اگر اول هفته از او می‌پرسیدید، «هفت ساعت وقت اضافه دارید که برای مسابقه سه گانه آموزش ببینید؟» «هفت ساعت وقت اضافه دارید که مربی هفت فرد با استعداد شوید؟» مطمئنم جواب او جوابی بود که خیلی از ما می‌گفتیم. که همان «نه! نمی‌تونی ببینی چقدر سرم شلوغه؟» هست. اما وقتی مجبور شد هفت ساعت پیدا کند چون آب زیرزمین را پر کرده، او هفت ساعت را پیدا میکند. و این به ما نشان می‌دهد که چقدر زمان انعطاف‌پذیر است. ما نمی‌توانیم زمان بیشتری درست کنیم، اما زمان توسعه می‌یابد تا مناسب آنچه انتخاب می‌کنیم تا در آن بگذاریم بشود.
03:42
و بنابراین کلید مدیریت زمان این است که برخوردمان با اولویتهایمان درست مثل همان آبگرمکن خراب باشد. برای فهم این مطلب می‌خواهم حرف یکی از مشغول‌ترین خانم‌هایی که تاحالا مصاحبه کردم را بگویم. منظورم از مشغول‌ترین مدیریت تجارتی کوچک، با ۱۲ کارمند حقوق بگیر، و نگهداری شش بچه در وقت آزادش است. می‌خواستم باهاش تماس بگیرم تا ترتیب مصاحبه‌ای درباره چگونه او به «همه چیز رسیده» - این جمله تکراری- بدهم یادم می‌آید صبح سه شنبه بود. و اون نبودش که با من صحبت کنه. البته که نبودش، درسته؟
04:12
اما دلیل اینکه نبود تا با من صحبت کنه این بود که رفته بود پیاده‌روی، چون صبح بهاری زیبایی بود و می‌خواسته که به پیاده‌روی برود. خب البته این بیشتر منو کنجکاو می‌کنه و وقتی در آخر بهش دسترسی پیدا میکنم این‌طور بهم توضیح می‌ده. اون می‌گه: « گوش‌کن لورا،هر کاری که میکنم، هر دقیقه‌ای که می‌گذرانم، انتخاب خودمه.» و به جای اینکه بگوید، «من وقت انجام یک‌سری کارها را ندارم.» اون گفت:« من یک‌سری کارها را انجام نمی‌دم چون در اولویت نیستند.» «من وقت ندارم» معمولا یعنی «این کار در اولویت نیست.» اگه بهش فکر کنید، این گفتار دقیق‌تری است. می‌تونم به شما بگم که وقت ندارم پرده‌هامو گردگیری کنم، اما این درست نیست. اگر پیشنهاد صدهزار دلاری به من می‌دادید تا گردگیری کنم من خیلی سریع اینکار رو می‌کردم.
04:59
(خنده حضار)
05:00
از آنجایی که این اتفاق نمی‌افته من تصدیق میکنم که این موضوع کمبود وقت نیست؛ اینه که نمی‌خوام این کارو بکنم. استفاده از این گفتار یادآور این است که زمان یک انتخاب است. و اعطا شده ممکن است عواقب ناگواری برای انتخاب‌های متفاوتی که می‌کنیم باشه، این رو قبول دارم. اما ما مردم باهوشی هستیم، و قطعا در دراز مدت این قدرت را داریم که زندگی‌مان را پر از چیزهایی بکنیم که لیاقت حضور در آن را دارند.
05:25
پس چگونه این کار را می‌کنیم؟ چگونه ما با اولویت‌ها مثل همان آبگرمکن خراب رفتار کنیم؟
05:31
خب، اول باید بفهمیم اولویتهایمان چه هستند. من به شما دو استراتژی برای فکر کردن دراین‌باره می‌گویم. اول، جنبه حرفه‌ای: من مطمئنم خیلی از مردم با آمدن آخر سال عملکرد سالانه‌ی‌شان بررسی می‌شود یا بررسی میکنند. شما به موفقیت‌های‌تان در طول یک سال نگاه می‌کنید، «فرصت‌های پیشرفت» و این کار به دلیلی انجام می‌شود، اما به نظرم این نگاه به آینده بسیار مفیدتر است. ازتون می‌خوام فرض کنید آخر سال آینده است. شما دارید یک بررسی عملکرد از خودتان می‌گیرید، و برای شما از نظر حرفه‌ای سالی کاملا شگفت انگیز بوده. سه چهار مورد که انجام دادید و و باعث این شگفتی شد چه بوده؟ پس شما می‌تونید بررسی عملکرد سال آینده را الان بنویسید.
06:14
و می‌تونید این کار رو برای زندگی شخصی خود بکنید. مطمئنم خیلی از شما مثل من در ماه دسامبر کارت‌هایی می‌گیرید که حاوی کاغذ رنگی‌هایی هستند، که روش چیزهایی معروف به نامه تعطیلات خانوادگی نوشته شده
06:28
(خنده حضار)
06:30
کمی مثل سبک ادبیات تلخ، در واقع، درباره‌ی اینکه چقدر همه‌ی اعضا خونه عالی هستند، یا حتی کمی درخشان‌تر اینکه چقدر همه توی خونه سرشون شلوغه. اما این نامه‌ها هدفی دارند، و اینه که به دوستان و خانوادتون بگه شما در زندگی شخصی‌تون در طی یک سال چکار کردید که براتون مهم بوده. امسال که یه جورایی تموم شده، ولی می‌خوام فرض کنید پایان سال آینده است، و سال کاملا عالی هم برای شما و افرادی که براتون مهم‌اند بوده. سه تا پنج کاری که کردید که سال شما را عالی کرد چه بود؟ پس نامه تعطیلات خانوادگی سال دیگه را می‌تونید الان بنویسید. یه وقت نفرستیدش.
07:09
(خنده حضار)
07:10
لطفا نفرستیدش. اما می‌تونید بنویسیدش. و حالا، بین بررسی عملکرد سالانه و نامه تعطیلات خانوادگی لیستی از۶-۱۰ تا از اهداف رو داریم که می‌تونیم سال آینده روش کار کنیم.
07:21
حالا باید این‌ها را به قدم‌های عملی تقسیم کنیم. شاید می‌خواهید تاریخ‌چه خانوادگی‌تان را بنویسید. اول، می‌تونید تاریخ‌چه خانوادگی دیگران را بخونید که سبک نوشتار دست‌تون بیاد. بعد فکرکردن به سوال‌هایی که می‌خواهید از بستگان‌تون بپرسید و برای مصاحبه قرار ملاقات بذارید. یا شاید شرکت درمسابقه دو پس باید محلش رو پیدا کنید، ثبت نام کنید و برنامه ورزشی هم بنویسید. اون کفش‌های خاک خورده رو هم از ته کمد بکشید بیرون. و بعد— این مهمه که— وقتی با اولویت‌هامون مثل اون آبگرمکن خراب رفتار می‌کنیم که اول از همه اونا رو در برنامه‌مون قرار بدیم. و این کارو از طریق فکر کردن به کل هفته قبل از شروع آن انجام می‌دیم.
07:56
به نظرم زمان بسیار مناسب برای این کار عصر جمعه است. زمانی است که یک اقتصاددان ممکنه بهش زمان «هزینه فرصت کم» بگه. بیشتر ما وقتی عصرجمعه بشه نمی‌گیم: «من بسیار مشتاقم تا پیشرفتی به سمت اولویت‌های شخصی و حرفه‌ایم داشته باشم از همین الان»
08:15
(خنده حضار)
اما دلیل اینکه نبود تا با من صحبت کنه این بود که رفته بود پیاده‌روی، چون صبح بهاری زیبایی بود و می‌خواسته که به پیاده‌روی برود. خب البته این بیشتر منو کنجکاو می‌کنه و وقتی در آخر بهش دسترسی پیدا میکنم این‌طور بهم توضیح می‌ده. اون می‌گه: « گوش‌کن لورا،هر کاری که میکنم، هر دقیقه‌ای که می‌گذرانم، انتخاب خودمه.» و به جای اینکه بگوید، «من وقت انجام یک‌سری کارها را ندارم.» اون گفت:« من یک‌سری کارها را انجام نمی‌دم چون در اولویت نیستند.» «من وقت ندارم» معمولا یعنی «این کار در اولویت نیست.» اگه بهش فکر کنید، این گفتار دقیق‌تری است. می‌تونم به شما بگم که وقت ندارم پرده‌هامو گردگیری کنم، اما این درست نیست. اگر پیشنهاد صدهزار دلاری به من می‌دادید تا گردگیری کنم من خیلی سریع اینکار رو می‌کردم.
04:59
(خنده حضار)
05:00
از آنجایی که این اتفاق نمی‌افته من تصدیق میکنم که این موضوع کمبود وقت نیست؛ اینه که نمی‌خوام این کارو بکنم. استفاده از این گفتار یادآور این است که زمان یک انتخاب است. و اعطا شده ممکن است عواقب ناگواری برای انتخاب‌های متفاوتی که می‌کنیم باشه، این رو قبول دارم. اما ما مردم باهوشی هستیم، و قطعا در دراز مدت این قدرت را داریم که زندگی‌مان را پر از چیزهایی بکنیم که لیاقت حضور در آن را دارند.
05:25
پس چگونه این کار را می‌کنیم؟ چگونه ما با اولویت‌ها مثل همان آبگرمکن خراب رفتار کنیم؟
05:31
خب، اول باید بفهمیم اولویتهایمان چه هستند. من به شما دو استراتژی برای فکر کردن دراین‌باره می‌گویم. اول، جنبه حرفه‌ای: من مطمئنم خیلی از مردم با آمدن آخر سال عملکرد سالانه‌ی‌شان بررسی می‌شود یا بررسی میکنند. شما به موفقیت‌های‌تان در طول یک سال نگاه می‌کنید، «فرصت‌های پیشرفت» و این کار به دلیلی انجام می‌شود، اما به نظرم این نگاه به آینده بسیار مفیدتر است. ازتون می‌خوام فرض کنید آخر سال آینده است. شما دارید یک بررسی عملکرد از خودتان می‌گیرید، و برای شما از نظر حرفه‌ای سالی کاملا شگفت انگیز بوده. سه چهار مورد که انجام دادید و و باعث این شگفتی شد چه بوده؟ پس شما می‌تونید بررسی عملکرد سال آینده را الان بنویسید.
06:14
و می‌تونید این کار رو برای زندگی شخصی خود بکنید. مطمئنم خیلی از شما مثل من در ماه دسامبر کارت‌هایی می‌گیرید که حاوی کاغذ رنگی‌هایی هستند، که روش چیزهایی معروف به نامه تعطیلات خانوادگی نوشته شده
06:28
(خنده حضار)
06:30
کمی مثل سبک ادبیات تلخ، در واقع، درباره‌ی اینکه چقدر همه‌ی اعضا خونه عالی هستند، یا حتی کمی درخشان‌تر اینکه چقدر همه توی خونه سرشون شلوغه. اما این نامه‌ها هدفی دارند، و اینه که به دوستان و خانوادتون بگه شما در زندگی شخصی‌تون در طی یک سال چکار کردید که براتون مهم بوده. امسال که یه جورایی تموم شده، ولی می‌خوام فرض کنید پایان سال آینده است، و سال کاملا عالی هم برای شما و افرادی که براتون مهم‌اند بوده. سه تا پنج کاری که کردید که سال شما را عالی کرد چه بود؟ پس نامه تعطیلات خانوادگی سال دیگه را می‌تونید الان بنویسید. یه وقت نفرستیدش.
07:09
(خنده حضار)
07:10
لطفا نفرستیدش. اما می‌تونید بنویسیدش. و حالا، بین بررسی عملکرد سالانه و نامه تعطیلات خانوادگی لیستی از۶-۱۰ تا از اهداف رو داریم که می‌تونیم سال آینده روش کار کنیم.
07:21
حالا باید این‌ها را به قدم‌های عملی تقسیم کنیم. شاید می‌خواهید تاریخ‌چه خانوادگی‌تان را بنویسید. اول، می‌تونید تاریخ‌چه خانوادگی دیگران را بخونید که سبک نوشتار دست‌تون بیاد. بعد فکرکردن به سوال‌هایی که می‌خواهید از بستگان‌تون بپرسید و برای مصاحبه قرار ملاقات بذارید. یا شاید شرکت درمسابقه دو پس باید محلش رو پیدا کنید، ثبت نام کنید و برنامه ورزشی هم بنویسید. اون کفش‌های خاک خورده رو هم از ته کمد بکشید بیرون. و بعد— این مهمه که— وقتی با اولویت‌هامون مثل اون آبگرمکن خراب رفتار می‌کنیم که اول از همه اونا رو در برنامه‌مون قرار بدیم. و این کارو از طریق فکر کردن به کل هفته قبل از شروع آن انجام می‌دیم.
07:56
به نظرم زمان بسیار مناسب برای این کار عصر جمعه است. زمانی است که یک اقتصاددان ممکنه بهش زمان «هزینه فرصت کم» بگه. بیشتر ما وقتی عصرجمعه بشه نمی‌گیم: «من بسیار مشتاقم تا پیشرفتی به سمت اولویت‌های شخصی و حرفه‌ایم داشته باشم از همین الان»
08:15
(خنده حضار)