رنجش، همان خشمی است که انتظار به همراه خود داشته است. ما از کسی می‌رنجیم، که از او انتظاری داشته‌ایم؛ ترکیبی از خشم و اندوه.





دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

و روانِ رنجور (روان‌رنجوری neuroticism ) همانا رنجیدگی ما از جهان است؛ که حاصل خشم و اندوه ماست از انتظارات و توقعات ریز و درشت و درست و نادرست برنیامده‌مان از جهان.

(حال پیدا کنید پرتقال‌فروشی را که این توقعات را در سرمان کاشته است!)


@eudemonia

اشاره: پیش از این یادداشتی از مارک منسون در نقد کتاب‌ها و صنعت خودیاری بازنشر کرده بودم ( اینجا ).
حالا دوباتن در این یادداشت کوتاه ضمن اشاره به آفات و آسیب‌های کتابهای رایج خودیاری، به دنبال طرح ایدهٔ قابل‌دفاع‌تری از کتاب‌های خودیاری است.

در دفاع از کتاب‌های خودیاری

آلن دوباتن
ترجمهٔ بابک طهماسبی

🔹هرکه می‌خواهد اعتبار فکری خود را با یک حرکت خدشه‌دار کند فقط کافیست یک کار ساده انجام دهد: اعتراف به خواندن کتاب‌های خودیاری.

🔹هیچ ژانری به این اندازه دستمایهٔ تمسخر قرار نگرفته است و دلیلش نیز آشکار است. اکثر کتاب‌های خودیاری را پراحساس‌ترین و چرب‌زبان‌ترین آمریکایی‌ها نوشته‌اند. به خوانندگانشان وعدهٔ حیات ابدی و ثروت‌های افسانه‌ای و گریز از تمام زوایای کثیف انسان‌بودن می‌دهند، آن هم در سیصد صفحه موعظهٔ بی‌محابا تکراری و خوشبینانه، با نگاهی از بالا. جای تعجب نیست که گمان ناگفتهٔ نخبگان فرهنگی این است که فقط افراد به‌راستی ابله این‌ها را می‌خوانند.

🔹نظر بقیه چیست؟ چنین پنداشته می‌شود که لازم نیست زندگی را با دروس و آموزه‌هایی به پیش برد. غریزی و شهودی می‌توان انجامش داد. به‌هرحال، فقط کافیست از والدینتان استقلال یابید، شغلی پیدا کنید که تاحدودی رضایت‌بخش باشد، وارد یک رابطه شوید، شاید چند فرزند بزرگ کنید، شاهد آغاز مرگ‌ومیر در نسل والدینتان و نهایتاً نسل خودتان شوید تا روزی که یک بیماری مرگبار به جان امحا و احشایتان بیافتد و به‌آرامی راهی گور شوید، در تابوت را ببندند و کارتان با این امر بدیهی زندگی تمام شود.

🔹اما بسیاری از ما احتمالاً در خلوت اذعان داریم که زیستن به آن سادگی هم نیست و شاید داشتن یک نقشهٔ راه مفید واقع شود. به مدت دو هزار سال در تاریخ غرب، بیشتر فلسفه خودیاری بود. باستانیان زبردست‌ترین بودند. اپیکور سیصد کتاب خودیاری نوشت تقریباً در تمام زمینه‌ها ازجمله در باب عشق و در باب عدالت و در باب زندگی بشر. سنکا، فیلسوف رواقی، مجلداتی نوشت که به رومیان توصیه می‌کرد چگونه با خشم کنار بیایند (هنوز هم در باب خشم بس خواندنیست). بیراه نیست اگر تأملات مارکوس آئورلیوس را یکی از بهترین آثار خودیاری بدانیم، همان‌قدر مربوط به کسی که در مواجه با سقوطی اقتصادی است که مربوط به فروپاشی یک امپراتوری است.

🔹مسیحیت نیز در این مسیر ادامه داد، با راهنمایی‌های پرفروشی مانند اقتدا به مسیح از توماس آ کمپیس. پس دلیل افت تدریجی منزلت کتاب‌های خودیاری که تا به امروز ادامه دارد چیست؟ شکل‌گیری نظام دانشگاهی مدرن یک کاتالیزور اساسی در این جریان بود که در میانهٔ قرن نوزدهم میلادی کارفرمای اصلی فیلسوفان و روشنفکران شد و کار آن‌ها را نه براساس فایده و قدرت تسکینشان بلکه برمبنای ارائهٔ فکت‌های صحیح پاداش داد. از آنجاست که وسواس به دقت و هم‌زمان غفلت از کارایی آغاز شد. ایدهٔ فیلسوف یا تاریخدان شدن به‌منظور دستیابی به دانایی (فرضی کاملاً طبیعی برای نیاکان ما) جلوه‌ای به‌شدت آرمانگرایانه و خام یافت. این همراه شد با سکولاریزاسیون روزافزون جامعه که تأکید داشت انسان مدرن با تکیهٔ صرف بر عقل سلیم و یک حسابدار خوب و یک پزشک همدل و ایمانی کامل به علم می‌تواند از پس امور مربوط به مرگ و زندگی بربیاید. قرار نبود شهروندان آینده به دروسی در باب آرامش یا رهایی از اضطراب نیاز داشته باشند.

🔹و چنین شد که عرصهٔ خودیاری جولانگاه گونه‌های کنجکاوی شد که امروز در آن جولان می‌دهند: افرادی که جامه‌ای نو به پیام مسیحیت می‌دهند، چنین که به ما بشارت بهشت مالی می‌دهد اگر به خودمان باور داشته باشیم، ایمان داشته باشیم، سخت کار کنیم و ناامید نشویم. یا سایرینی که کم‌وبیش با بودیسم و روانکاوی یا تائویسم۲ آشنایی دارند. خوشبینی شدید نقطهٔ اشتراک این فعالان مدرن است. این گمان جدی را دارند که بهترین راه برای خوشحال کردن کسی این است که به او بگوییم که همه‌چیز خوب خواهد شد. به‌تمامی از روحیهٔ پیشینیان اصیل‌ترشان بریده‌اند که می‌دانستند سریع‌ترین راه برای این که حال کسی را خوب کنیم این است که به او بگوییم اوضاع چنان بد است که حتی فکرش را هم نمی‌تواند بکند و شاید بسیار بدتر از آن. یا همان‌طور که سنکا به زیبایی گفته است «چه لزومیست بر بخش‌هایی از زندگی بگرییم؟ تمام آن گریستنی‌ست».

🔹برای اینکه کمی وضعیت را اصلاح کنم، اخیراً مجموعه‌ای از شش کتاب خودیاری را ویراسته‌ام که بلندپروازی‌های فکری مستحکمی دارند و نویسندگانشان متخصصان این حوزه‌ها هستند، حوزه‌هایی همچون کار و سلامت عاطفی و فناوری و پول و کنشگری سیاسی. لحن این کتاب‌ها یاری‌رسان ولی واقعگرایانه است. خبری از جدیت و موعظه نیست. من هم مجلد کوچکی دربارهٔ روابط جنسی نوشته‌ام با توصیه‌هایی در باب ناتوانی جنسی و اعتیاد به روابط جنسی و بی‌وفایی و سایر مسائل.

🔹فرهنگی که نقشی برای راهنمایی و کتاب‌های خودیاری قائل است، در این زمان باقیمانده، شانس این را دارد که حداقل یکی دو اشتباه کمتر از نسل پیش مرتکب شود.

منبع: سایت ترجمان
@eudemonia

📚 معرفی کتاب واقع‌نگری در برنامۀ کتاب‌باز.
چرا تصور می‌کنیم که ناگزیریم از میان خوش‌بینی یا بدبینی یکی را انتخاب کنیم؟ آیا واقع‌نگری جایگزین بهتری نیست؟ مهم‌ترین عواملی که ما از از واقع‌نگری دور می‌کند چه هستند و در مواجهه با آنها چه باید کرد؟

🔶 اطلاعات کتاب‌شناسی:
واقع‌نگری
چرا جهان را کژ می‌فهمیم
هانس رُزلینگ/ علی کاظمیان
با مقدمۀ مصطفی ملکیان
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
چاپ اول: ۱۳۹۸/ چاپ دوم: ۱۳۹۸
تعداد صفحه: ۳۷۸/ قیمت: ۷۰۰۰۰ تومان
خرید از طریق تلگرام با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

#نشر_کرگدن
#برنامه_کتاب‌باز
#واقع‌نگری
#هانس_رزلینگ
#علی_کاظمیان
#مصطفی_ملکیان
#چرا_جهان_را_کژ_می‌فهمیم
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی

و شبلی گوید که در نزدیکِ نوری شدم. او را دیدم به مراقبت نشسته که موی بر تن او حرکت نمی‌کرد. گفتم این مراقبت بدین نیکویی از که آموختی؟ گفت از گربه‌ای که برابر سوراخ موش دیدم. بسیار ازین ساکن‌تر بود.

(تذکرة‌الاولیا، ذکر ابوالحسن نوری)

@eudemonia

آن آدم‌ها و هوس‌ها و آرزوها، جز بند چیزی نیستند، و شادی‌شان کوتاه، شیرینی‌شان اندک، و رنج‌هاشان بسیار، این را بدان و با یقین به کردار کرگدن تنها سفر کن.

@kargadanpub 🦏

‍ روایت بارش
بابک عباسی

یک
پاییز پارسال، یک روز صبح که داشتم می‌رفتم سر کار متوجه کبوتری شدم که گوشۀ حیاط مجتمع مسکونی‌مان گیر افتاده بود. نمی‌توانست پرواز کند، بال چپش را روی زمین می‌کشید و خودش را به درِ شیشه‌ای حیاط می‌کوبید. از یکی از همسایه‌ها خواستم که بگیرد و نگهش دارد تا عصر که از سر کار برگشتم ببرمش درمانگاه.

دو
شب که برگشتم با چند جا تماس گرفتم ببینم کجا می‌توانم ببرم. کلینیکی پیدا کردم به اسم «دامپزشکی غرب» و بردمش آنجا، گفتند باید از بالش عکس بگیریم. عکس گرفتند. تشخیص‌شان شکستگی بال چپ بود (بعدا معلوم شد شکستگی‌ای وجود نداشته!). گفتند باید جراحی بشود و احتمال فوت هم هست. رضایت‌نامه را نوشتم و هزینۀ پیش‌پرداخت برای عمل جراحی و یک شب پانسیون را هم پرداخت کردم.

سه
فردایش به فکرم رسید که برای احتیاط با یک متخصص و دامپزشک آشنا هم مشورتی کنم. زنگ زدم به دکتر کمیلیان و ماجرا را برایش تعریف کردم. گفت عکس رادیولوژی را بفرست ببینم. رفتم کلینیک و گفتم عکسش را بدهید می‌خواهم برای تصمیم به عمل جراحی بیشتر مشورت کنم. واکنش منفی پذیرش کلینیک به این درخواست من (که در خواست عجیبی نبود) و صحبت‌هایی که بین‌مان رد و بدل شد، من را به این نتیجه رساند که باید کبوتر را از آنها بگیرم و جای دیگری ببرم. با کمی کش و قوس بالاخره اجازه دادند کبوتر را بردارم ولی حاضر نشدند عکس رادیوگرافی را بدهند (تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!)

چهار
برداشتیم و رفتیم بیمارستان دامپزشکی مرکزی. به خاطر آشنایی قبلی، خیالم از بابت کادر متخصص و تجهیزات آنجا راحت بود. دوباره رفتیم رادیوگرافی. نتیجۀ عکس نشان داد که شکستگی‌ای وجود ندارد فقط بال چپ دچار سوختگی شدیدی شده (احتمالا در اثر برخورد به سیم برق یا ...). بالش را پانسمان کردند و امیدوار شدیم که با پماد و آنتی بیوتیک و دوا و درمان این بال زخمی خوب ‌شود. قرار شد همانجا بماند تا فردا دامپزشک پرندگان هم معاینه‌اش کند. برایش پرونده تشکیل دادند و برای تشکیل پرونده، حیوان باید اسم داشته باشد. اسمش را گذاشتم «بارش» (Barış) (در ترکی به معنی صلح. توضیح غیرضروری اینکه اسم گربه‌ام «ساواش» است، به معنای جنگ!). من هم خوشحال از اینکه پرنده را از دست آن کلینیک ناباب یا نابلد نجات داده‌ام، به خانه برگشتم.

پنج
فردایش در دانشگاه جلسۀ دفاع از پروپوزال داشتیم. وسط جلسه دیدم موبایلم زنگ می‌خورد و شمارۀ دامپزشکی مرکزی است. جواب دادم. گفتند دکتر پرندگان معاینه کرده و بال چپ کلا خون‌رسانی ندارد یا باید بال را قطع کنیم یا یوتانایز کنیم(مرگ آسان، مرگ خوب). حالم بد شد. بعد از جلسه با دو تا از دوستان حاضر که دستی بر آتش فلسفۀ اخلاق داشتند همانجا نشستیم به شور و مشورت که چه کنیم. پرنده‌ای که یک بال داشته باشد و نتواند پرواز کند چه زندگی‌ای می‌تواند داشته باشد؟ گزینۀ دیگر هم مطلوب نبود. چطور می‌توانستیم بی‌دلیل جانش را بگیریم؟ اما کفۀ این رأی سنگین‌تر به نظر می‌رسید که به هر حال زندگی ارزشمند است و مزیت دارد. «بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار». (شخصا گمان می‌کنم زندگی بر مرگ ترجیح دارد اما قداستی هم برای نفس زندگی قائل نیستم). عصر مجددا با دکتر کمیلیان صحبت کردم. (حیفم می آید دو کلمه اضافه نکنم که ایشان یکی از کاربلدترین و شریف‌ترین دامپزشکان، بلکه از شریف‌ترین آدم‌هایی است که می‌شناسم، از آنها که به گفتۀ مسیح «نمک زمین»‌اند). نظر دکتر کمیلیان هم این بود که نمی‌توانیم یوتانایز کنیم. و استدلالش حتی دقیق‌تر از استدلال انتزاعی ما بود: اگر زندگی حیوان با درد همراه باشد یوتانایز کردن موجه است وگرنه مجاز به انتخاب چنین گزینه‌ای نیستیم. اما مشکل این بود که از یک پرندۀ بی‌بال‌وپر کجا و چطور باید نگهداری می‌کردم؟ در این فاصله با دوستان زیادی هم حرف ‌زدم غالبا می‌گفتند آخر برای کبوتر چه کیفیتی دارد زندگی‌ در قفس بدون امکان پرواز؟ تازه تو که گربه داری کجا از او نگهداری خواهی کرد؟ احتمالا این اختلاف نظر همین حالا در میان شما خوانندگان این داستان هم هست. اما نظرتان به هر کدام طرف که باشد، گزینۀ آسانی پیش رویتان نیست.

ادامه در فرستهٔ بعد

@eudemonia

‍ روایت بارش (بخش دوم)
بابک عباسی

شش
نهایتا تصمیم گرفتیم به جای نجاتش از زندگی بی‌پرواز، او را از مرگ نجات دهیم. فردایش عمل انجام شد. روز بعد رفتم بیمارستان برای ملاقاتش. آوردندش، جای بال چپ را پانسمان کرده بودند. لحظاتی در سکوت و سکون تماشایش کردم. شاید در نگاهش به دنبال جواب بودم...
قرار شد چند روزی برای تعویض پانسمان و دیگر کارهای درمانی آنجا بماند ما هم برای بعد از اینش تصمیم بگیریم. یکی دو روز بعد رفتم و با پزشک پرندگان آنجا صحبت کردم. از اینکه کبوتر بیهوشی و عمل را تاب آورده تعجب می‌کرد. و از لابلای صحبتش هم متوجه شدم که اگر با او مشورت می‌کردم یوتانایز را پیشنهاد می‌کرد! کمی در مورد نگرانی‌هایم با او حرف زدم. بدون پریدن افسرده نمی‌شود؟ گفت این کبوتر‌ها حافظۀ قوی‌ای ندارند که گذشته‌‌شان را به یاد بیاورند. به شرایط جدید عادت می‌کند.
حالا باید برایش پناهگاهی برای زندگی پیدا می‌کردم.

هفت
بعد از یک هفته مرخصش کردند ولی هنوز جایی برایش پیدا نکرده بودم. یکی از دوستانم داوطلب شد تا زمانی که جای ثابت و مطمئنی برایش پیدا نشده، پیش خودش نگه دارد. در این ایام خیلی فکر کردیم کجا برایش مناسب است. یکی از دوستان باغ پرندگان را پیشنهاد کرد. تا جایی که می‌دانم، در تهران دو باغ پرندگان داریم. یکی در پارک جنگلی لویزان که جایی تفریحی و در واقع باغ وحش پرندگان است و دیگری در پارک پردیسان که نوعی درمانگاه و جایی برای قرنطینه حیوانات است. از دوستم شنیده بودم که پرنده‌های زخمی را می‌شود به پناهگاه پردیسان برد و آنجا ممکن است بپذیرند. رفتم پارک پردیسان. جای خلوت و عجیبی بود؛ یک جور باغ وحش غیرنمایشی. ظاهرا حیوانات یا پرندگان وحشی زخمی یا بیمار را می‌شود آنجا برد. درمان می‌کنند و بعد از مدتی نگهداری در قرنطینه دوباره در طبیعت رها می‌کنند. راهی پارک پردیسان شدم (و همانجا چند گرگ دیدم که منظرۀ فوق‌العاده‌ای بود). مسئول کلینیک پرندگان را پیدا کردم و مشکل را برایش توضیح دادم. گفت ما اینجا گونه‌های کمیاب و خاص را برای درمان یا نگهداری می‌پذیریم. بعد هم با لحنی سرد ادامه داد که آن پرنده سهم گربه‌ها بوده چرا اصلا دخالت کردی؟ شاید حق با او بود. چیزی نگفتم. و برگشتم.

هشت
در همین رفت و آمدها و گفت‌وگوها راه حلی به فکرمان رسید: یک کبوترباز پیدا کنیم و سرپرستی‌اش را به او بسپاریم. فکر خوبی بود اما وسط شهر تهران کبوترباز از کجا پیدا می‌کردیم؟ اگر پیدا می‌کردیم هم به هر کسی نمی‌شد اعتماد کرد... در همین تاملات و رایزنی‌ها بودیم که دوست خوبم فرزاد مروجی نازنین مثل یک ناجی افسانه‌ای از راه رسید و گفت دوستی دارد که در شهریار باغی دارد و پرندگانی، شاید او بتواند کمک‌مان کند. تلفن کرد و صحبت کرد و آن جوانمرد هم پذیرفت. و این شد که در یک غروب سرد پاییزی پرنده را برداشتیم و بردیم شهریار. خانۀ جدید بارش حیاطی بود بالای پشت بام با یک سقف توری. جای دلباز و باصفایی بود. دوستان جدید بارش هم چندتایی کبوتر و یکی دو کفترچاهی بودند و مهم‌تر از همه اینکه صاحب آنجا مرد مهربان و مورداعتمادی بود. داستان ما اینجا به پایان نمی‌رسد. بعدها شنیدم که «بارش» پریدن با یک بال را هم آموخته و در همان ارتفاع دو سه متری پروازکی هم می‌کند.

نُه
تا اینجای داستان را که برای یکی دو نفر از دوستانم تعریف کرده بودم، هر بار شنیده بودم که چرا این را نمی‌نویسی. و جواب معلوم بود: تنبلی و اهمالکاری! اما آنچه باعث شد بالاخره این روایت را بنویسم، علاوه بر سفارش و تأکید دوستان، این بود که مدتی پیش فرزاد خبر آورد که بارش، که آن روزها جنسیت‌اش را نمی‌دانستیم، در این مدت جفتی هم پیدا کرده و اخیرا پدر شده است!

به جای نتیجۀ اخلاقی، آخرین ویدئویی را که از بارش (قبل از پدر شدنش) دارم اینجا می‌گذارم و خودم و شما را با سوال‌های بی‌جواب رها می‌کنم.

@eudemonia

روایت بارش
بابک عباسی

@eudemonia

شادکامی وعده‌ای پوچ است.
دکتر عیسی حکمتی

دهه‌های قبل، روانشناسی تحت تاثیر فرهنگ عامه مدعی و مروج این نگرش بوده است که مسیر خوشبختی انسان از شادکامی و نداشتن تجارب هیجانی منفی (مثلا غم، اضطراب و ....) می‌گذرد. این وضعیت همچون تله‌ای عمل کرده و تلاش برای شادکامی و رهایی از هر گونه هیجان منفی اثر پارادوکسیکال بر سلامتی روانی و بهزیستی داشته است و در بسیاری از موارد تلاش برای سرکوبی هیجان‌های منفی منجر به تشدید و یا ابتلا به آسیب روانی می‌شود.

جای بسیار تاسف است که اکثر گروهها و کانال‌های مجازی روانشناسی ما هنوز که هنوز است چنین دیدگاه عامه‌گرایانه‌ای را ترویج می‌دهند و بخش عمده مطالب روانشناسی در گروهها دربرگیرنده مثبت‌اندیشی و ... است که فاقد پشتوانه و شواهد علمی هستند.

استیون هیز، بنیانگذار علم رفتار بافتار (بنیاد زیربنایی درمان ACT و نظریه شناخت RFT)، به خوبی به پوچ بودن چنین نگرشی می‌پردازد و پس از پرداختن به تعاریف رایج شادکامی و جنبه‌های مختلف آن (مثل احساس لذت یا داشتن احساس خوب)، چنین نگاه و نگرشی را تهی می‌داند. به نظر وی گسترش فرهنگ تجاری و رسانه‌ای ترکیب علم و تکنولوژی، تحمل کوچکترین ناراحتی‌ها را که جزو ذات زندگی است برای ما دشوار کرده است و در کنار این سنتهای فرهنگی خاصی ما را در معرض خطر قرار داده است به طوری که ما به شکل اشتباهی به دنبال شادکامی هستیم.

در واقع این گفته هیز را چنین می‌توان تفسیر کرد که ما مدل‌های فضیلت‌گرایانه شادکامی را رها کرده و صرفا دنبال شادکامی لذت‌گرایانه هستیم.

مدل لذت‌گرایانه شادکامی (داشتن احساس خوب و هیجانهای مثبت و نداشتن احساس بد و هیجانهای منفی) توهمی بیش نیست؛ چیزی که فرهنگ عامه مردم را برای داشتن آن تشویق می‌کند. چنین وعدهای پوچ و چنین دیدگاهی آسیب‌زا است (البته این دیدگاه ریشه در زبان بشر و ساختار زبان و شناخت بشر دارد) و منجر به افزایش مشکلات روانشناختی و رنج شده است. مشکلاتی چون افسردگی، اضطراب و سایر مشکلات روانشناختی.

در واقع بر اساس چنین نگرشی نسبت به شادکامی است که امروزه مدلهای پزشکی و تجویز دارو برای این نوع مشکلات گسترش پیدا کرده است (یعنی از بین بردن ناراحتی‌ها، احساسها و هیجانهای منفی). پژوهشهای کنترل شده اما نشان می‌دهند که چنین رویکردی تاثیر بسیار اندکی دارد (مثلا در افسردگی داروها در یک پیوستار 56 درجه‌ای فقط دو درجه تغییر می‌توانند ایجاد کنند) و البته عوارض متعددی دارند و این را فراموش نکنیم که هزینه‌های گزافی (حداقل سالیانه میلیون ها دلار در هر کشور) به سیستم بهداشتی تحمیل می‌کنند.

ما به علم خوب نیاز داریم، علم نجیب. باید پنجره‌ای کوچک در این دیوار درست کنیم؛ چیزی که در آن پیامدها و منافع بلند مدت مفید و خوب وجود داشته باشد و عوارض جانبی کمتر. چنین پنجره‌ای هم اکنون در حوزه روانشناسی و رواندرمانی به وجود آمده است که از جمله آنها درمان‌های مبتنی بر شواهدی چون ACT، درمان‌های رفتاری و رفتاردرمانی شناختی است.

@zendeginov
@eudemonia

لینک سخنرانی استیون هیز با عنوان «شادکامی وعده ای پوچ است»

https://www.youtube.com/watch?v=I3OkPiUqyA4

تردید ندارم هر تغییر زیربنایی که در این مُلک رخ دهد از جانب زنان و مدیون آنان خواهد بود.
مردان چنان به "حفظ وضع موجود" چسبیده‌اند که هرگونه داعیه تغییر از جانب آنان مایه تفریح و تفرّج خاطر است.

روز زن به تمام زنان سرزمینم مبارک

@mashghesiah

- می‌فرمودید
- بله داشتم عرض می‌کردم

#با_کرگدن_سفر_کن

@kargadanpub 🦏

چگونه صداهای درون را تغییر دهیم. (بخش یکم)

از کتاب هفت مهارت عاطفی
ترجمهٔ حمیده بحرینی
از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی

🔹راه‌حل دیگری که برای تغییرصداهای درونی مهم است این است که یک دوست خیالی داشته باشیم و سعی کنیم صدای او را بشنویم. این صدا در ابتدا عجیب به نظر می‌آید، چون عادت داریم دوست را فردی جدا از خود بدانیم، نه بخشی از روان خودمان. اما این دوست خیالی ارزشمند است زیرا ما معمولاً آن‌طور که با دوست خود همدلی می‌کنیم و توان تخیّلی خود را برای کمک به او به‌کار می‌گیریم با خودمان رفتار نمی‌کنیم. مثلاً وقتی برای دوستمان مشکلی پیش می‌آید اولین واکنش طبیعی ما قاعدتاً این نیست که به او بگوییم اساساً آدم بازنده‌ای است که به همه چیز گند می‌زند. اگر دوست ما از شریک زندگی‌اش گله‌مند باشد که صمیمی و گرم نیست، هرگز به او نمی‌گوییم لیاقت تو همین است. می‌کوشیم دلگرم‌اش کنیم و به او بگوییم خودش ذاتاً دوست‌داشتنی است و برایمان آن‌قدر ارزش دارد که وقت بگذاریم تا ببینیم چه کاری از دست‌مان برمی‌آید. ما طبیعتاً و به‌صرافت طبع می‌دانیم که در برابر دوستمان چه تدابیر خردمندانه و تسلی‌بخشی را به‌کار بگیریم، اما در مورد خودمان گویا لجوجانه از به‌کار‌گیری آن‌ها امتناع می‌ورزیم.

🔹یک دوست خوب معمولاً سه فن کلیدی در اختیار دارد که اگر بخواهیم به خودمان کمک کنیم و به دوست داشتن خود متعهد باشیم می‌تواند چراغ راه‌مان باشد.

🔹اول اینکه دوست خوب ما را همین‌طور که هستیم حسابی دوست دارد. برای همین اگر نظری دربارۀ ما می‌دهد یا خواهان تغییری بلندپروازانه در ماست، پس‌زمینۀ همۀ این‌ها اصل پذیرش است. وقتی می‌گوید خوب است رویۀ دیگری در پیش بگیری نمی‌خواهد اتمام حجت ‌کند، سخن‌اش تهدید نیست، نمی‌گوید یا تغییر کن یا تنهایت می‌گذارم؛ دوست تأکید می‌کند که ما همین حالا هم به قدر کافی خوب هستیم. او فقط می‌خواهد همراهی‌مان کند تا با توانی بیشتر چالشی را پشت‌سر بگذاریم که به نظر او دست و پنجه نرم کردن و غلبه بر آن در نهایت سودمند است.

🔹دوست خوب، بی‌آنکه در پی چاپلوسی باشد، همواره به خاطر دارد که ما چه کارهایی را خوب بلدیم انجام دهیم. هیچ‌وقت فکر نمی‌کند که اگر از ما زیادی و اغراق‌آمیز تعریف کند و نقاط قوت ما را برجسته ‌کند کار اشتباهی انجام داده است. خیلی آزارنده است که وقتی دچار مشکل می‌شویم قابلیت‌ها و نقاط قوت‌مان را نادیده می‌گیریم. اما دوست ما در این تله نمی‌افتد، او با اذعان به وجود مشکلات و پذیرش حضورشان، خوبی‌های ما را از خاطر نمی‌برد.

🔹دوست خوب دلسوز است، اگر ناکام شویم – که قطعا خواهیم شد – سخاوتمندانه حال ما را درک می‌کند و ما را به خاطر حماقت‌ها‌یمان از دوستی‌اش محروم نمی‌کند. دوست خوب می‌گوید خطا کردن، شکست خوردن و خرابکاری حال و روز همۀ آدم‌هاست. هر کدام از ما از کودکی در محیطی متفاوت بالیده‌ایم و ویژگی‌های خُلقی و گرایش‌هایی را کسب کرده و به همراه آورده‌ایم که برای کنار آمدن با والدینی که قطعا بی‌عیب و نقص نبوده‌اند لازم‌شان داشته‌ایم. سپس با همین عادت‌هایی که به مرور زمان در ذهن و روان ما ‌ تثبیت شده است وارد دورۀ بزرگسالی می‌شویم برای هیچ‌کدام از این‌ها قابل سرزنش نیستیم چرا که ارادۀ ما در انتخاب آن‌ها دخیل نبوده است، و در عمل گزینه‌های بهتری در اختیار نداشته‌ایم.

🔹در همۀ مراحل زندگی حتی وقتی هنوز نمی‌دانستیم چه خطراتی ممکن است ما را تهدید کند یا قرار است انتخاب‌هایمان ما را به کدام سمت و سو ‌ببرد، مجبور بودیم برای زندگی‌مان تصمیم‌های خطیر بگیریم. دراین گونه تصمیم‌ها، در دل سپردن و درانتخاب شغل، کور‌انه قدم‌ها زده‌ایم: شهری دیگر را برای زندگی انتخاب کرده‌ایم در حالی که نمی‌دانسته‌ایم آنجا امکان رشد ما فراهم است یا نه؛ مجبوربوده‌ایم مسیر زندگی و حرفه‌ای خود را انتخاب کنیم، حال آنکه هنوز بی‌تجربه و خام بوده‌ایم و نمی‌دانسته‌ایم در آینده چه نیازهایی خواهیم داشت؛ وارد رابطه‌ای درازمدت با فردی شده‌ایم و به او تعهد داده‌ایم و زندگی خود را به زندگی او گره زده‌ایم، حال آنکه دقیقاً نمی‌دانسته‌ایم داریم چه می‌کنیم و وارد چه نوع رابطه‌ای شده‌ایم.

#در_دست_آماده‌سازی در #نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3t7yYIY

چگونه صداهای درون را تغییر دهیم. (بخش دوم و پایانی)

از کتاب هفت مهارت عاطفی
ترجمهٔ حمیده بحرینی
از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی

🔹دوست خوب می‌داند که شکست چیز نادری نیست. وقتی سر صحبت را با ما باز می‌کند مهم‌ترین و اولین ارجاعاتش خرابکاری‌هایی است که تجربۀ زیستۀ خودش است. به ما می‌گوید گیرم که مسئلۀ تو منحصر به‌فرد باشد اما اصل ماجرا در همۀ آدم‌ها همین است و ادامه می‌دهد که آدمیزاد همیشه در حال شکست خوردن است و هر انسانی تجربۀ ناکامی و شکست دارد، فقط خبرش به گوش دیگران نمی رسد.

🔹طنز روزگار ـ که امید را هم در دل خود دارد ـ این است که ما معمولاً خوب بلدیم بهترین دوست غریبه‌ها باشیم اما به خودمان که می‌رسد کُمیتمان می‌لنگد. جای امیدواری است که سرآخرهمۀ ما این مهارت‌های دوستی و ارتباط دوستانه‌ را بلدیم، فقط مساله این است که هنوز سراغ این مهارت ها نرفته‌ایم تا برای نیازمندترین فرد ـ یعنی خودمان ـ به‌کارش بگیریم.

🔹می‌توانیم به‌کرات به این صداهای خوب درونی وصل شویم، صداهایی خردمند و بسیار مفید که متنوع‌تر از آن است که تاکنون دراختیار داشته‌ایم. اگر صداهای موجود درون‌تان تحقیر‌کننده است و تأثیرگذاری بر پدر و مادری که ناشکیبا و خرده‌گیر است سخت، می‌توانید صدایی را جایگزین کنید که مهربان و همدل باشد؛ مانند آنچه دونالد وینیکات، روان‌‌درمانگر تحلیلی انگلیسی قرن بیستم، پیشنهاد می‌داد. علاقۀ خاص او بررسی زندگی افرادی بود که بر خودشان سخت می‌گرفتند و فکر می‌کردند در رسیدن به معیارهای ایده‌آل ناکام‌اند. او اغلب با والدینی سروکار داشت که به سختی می‌کوشیدند تا آنجا که می‌توانند از کودکان‌شان مراقبت کنند اما با این‌حال همیشه به‌شدت پریشان و مضطرب بودند و فکر می‌کردند هنوز کارشان را به خوبی انجام نداده‌اند. وینیکات از آنان خواست به جای آن که بخواهند پدر و مادری ایده‌آل باشند به این فکر کنند که چگونه می‌توانند «به قدر کافی خوب» باشند. او می‌خواست شرایطی فراهم کند که آنان در درون خود صدایی معقول و معتدل و قدرشناس داشته باشند تا نسبت به تلاش‌های فراوانی که در واقع انجام می‌دهند انصاف را رعایت کنند و قلم عفو بر اشتباه‌هایی بکشند که اجتناب‌ناپذیراست. آن وقت می‌توانستند با بچه‌ها و اطرافیان‌شان هم مهربان‌تر باشند. وینیکات ما را متوجه این نکته می‌کند که طنزی تلخ درون گفته‌های این صدای منتقد و تنبیه‌گر نهفته است: این صدا در واقع می‌خواهد با سخنانش از ما آدم بهتری بسازد، اما آن‌قدر دائماً کوله‌بار انتقادها را سنگین و سنگین‌تر می‌کند که نتیجۀ عکس می‌دهد.

🔹در کنار توجه خاصی که باید به دیدگاه وینیکات داشته باشیم، باید آن صدای ضروری را درون خود مستقر کنیم: صدای یک نویسندۀ با سخاوت و دلگرم کننده، صدای یک مادربزرگ مهربان یا یک دوست خوب. و باید دائماً از خود بپرسیم که اگر آنان بودند در این موقع چه می‌گفتند و چگونه دربارۀ من و کارهایم قضاوت می‌کردند؛ قضاوتی خوشایندتر از قضاوت‌های خودم. باید با اقدامی سنجیده بهترین صداهایی را که شنیده‌ایم در روان خود مستقر سازیم و ‌چنان آن‌ها را درونی کنیم که در مواقع نیاز بتوانیم صدای‌شان را از درون خود بشنویم.

@eudemonia

سردیس دوتایی سقراط و سنکای جوان (قرن سوم میلادی، موزۀ آلتس، برلین)
https://bit.ly/30AVopN

خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری!

#با_کرگدن_سفر_کن

@kargadanpub 🦏

والدینِ به قدر کافی خوب

از کتاب خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ رشید جعفرپور

🔹در میانهٔ قرن بیستم، روانکاو انگلیسی، دونالد وینیکات که تخصصش در زمینهٔ کار با والدین و بچه‌ها بود، از این آشفته شده بود که به‌کرات در اتاق مشاوره‌اش با والدینی روبه‌رو می‌شد که عمیقاً از خودشان ناامید بودند. آنها حس می‌کردند به عنوان والدین در حال شکست خوردن‌اند و در نتیجه عمیقاً از خودشان متنفر بودند. از غرزدن‌های گاه وبیگاهشان شرمنده بودند، از انفجار ناگهانی خشمشان، تعداد دفعاتی که کنار فرزندشان احساس بی‌حوصلگی می‌کردند، اشتباهات فراوانشان. همیشه دلواپس پرسشهای مضطرب‌کنندهٔ این‌چنینی بودند: خیلی سختگیریم؟ خیلی آسانگیریم؟ بیش از اندازه از او محافظت می‌کنیم یا کمتر از حد کافی مراقب او هستیم؟ اما آنچه توجه وینیکات را برانگیخت این بود که بیشتر این افراد در بیشتر مواقع اصلاً والدین بدی نبودند. البته آنها بر مبنای یک ایدئال و استاندارد خیالیْ بی‌نقص نبودند. اما - آن‌گونه که او به‌زیبایی بیان می‌کند - «به اندازۀ کافی خوب بودند».

🔹و عجیب است که «به‌اندازهٔ کافی خوب» از بی‌نقص بهتر است، زیرا کودک بقیهٔ عمرش را در جهانی بسیار پرنقص زندگی خواهد کرد. اگر بنا باشد به اینکه اطرافیانمان در بالاترین ایدئال قابل‌تصور زندگی کنند وابسته شویم، نمی‌توان به زندگی ادامه داد. والدینِ به‌اندازهٔ کافی خوب، گاهی آزرده‌اند، ابله‌اند، نامنصف‌اند، اندکی خسته‌اند یا قدری افسرده‌اند. تأخیر، سردرگمی، خطا و انفجار آزردگی وجود خواهد داشت - اما همیشه (یا تقریباً همیشه، که خود این هم کافی است) پس‌زمینه‌ای از عشق و خیرخواهی در میان خواهد بود.

مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/1573

بهاریه در مخالف ِ مغلوب

نوروز مبارک!

@eudemonia

قول و قرارهای سال جدید...

(موسیقی موومان دوم از سمفونی شماره ۷ بتهوون است)

@eudemonia

به خاطر داشته باش که تزیین کردن قفس با تجربه‌های زیبا، خاطرات عاشقانه و رویاهای بزرگ هیچ گاه مانند خروج از آن نیست. یک قفس هر نام دیگری هم که بر خود داشته باشد، همچنان یک قفس است. تو اشتیاق خارج شدن داری.
برگرفته از کتاب روح تسخیرناپذیر
انتشارات ارجمند
@mindfulliving