خوب زيستن|بابک عباسی

‍ روایت بارش
بابک عباسی

یک
پاییز پارسال، یک روز صبح که داشتم می‌رفتم سر کار متوجه کبوتری شدم که گوشۀ حیاط مجتمع مسکونی‌مان گیر افتاده بود. نمی‌توانست پرواز کند، بال چپش را روی زمین می‌کشید و خودش را به درِ شیشه‌ای حیاط می‌کوبید. از یکی از همسایه‌ها خواستم که بگیرد و نگهش دارد تا عصر که از سر کار برگشتم ببرمش درمانگاه.

دو
شب که برگشتم با چند جا تماس گرفتم ببینم کجا می‌توانم ببرم. کلینیکی پیدا کردم به اسم «دامپزشکی غرب» و بردمش آنجا، گفتند باید از بالش عکس بگیریم. عکس گرفتند. تشخیص‌شان شکستگی بال چپ بود (بعدا معلوم شد شکستگی‌ای وجود نداشته!). گفتند باید جراحی بشود و احتمال فوت هم هست. رضایت‌نامه را نوشتم و هزینۀ پیش‌پرداخت برای عمل جراحی و یک شب پانسیون را هم پرداخت کردم.

سه
فردایش به فکرم رسید که برای احتیاط با یک متخصص و دامپزشک آشنا هم مشورتی کنم. زنگ زدم به دکتر کمیلیان و ماجرا را برایش تعریف کردم. گفت عکس رادیولوژی را بفرست ببینم. رفتم کلینیک و گفتم عکسش را بدهید می‌خواهم برای تصمیم به عمل جراحی بیشتر مشورت کنم. واکنش منفی پذیرش کلینیک به این درخواست من (که در خواست عجیبی نبود) و صحبت‌هایی که بین‌مان رد و بدل شد، من را به این نتیجه رساند که باید کبوتر را از آنها بگیرم و جای دیگری ببرم. با کمی کش و قوس بالاخره اجازه دادند کبوتر را بردارم ولی حاضر نشدند عکس رادیوگرافی را بدهند (تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!)

چهار
برداشتیم و رفتیم بیمارستان دامپزشکی مرکزی. به خاطر آشنایی قبلی، خیالم از بابت کادر متخصص و تجهیزات آنجا راحت بود. دوباره رفتیم رادیوگرافی. نتیجۀ عکس نشان داد که شکستگی‌ای وجود ندارد فقط بال چپ دچار سوختگی شدیدی شده (احتمالا در اثر برخورد به سیم برق یا ...). بالش را پانسمان کردند و امیدوار شدیم که با پماد و آنتی بیوتیک و دوا و درمان این بال زخمی خوب ‌شود. قرار شد همانجا بماند تا فردا دامپزشک پرندگان هم معاینه‌اش کند. برایش پرونده تشکیل دادند و برای تشکیل پرونده، حیوان باید اسم داشته باشد. اسمش را گذاشتم «بارش» (Barış) (در ترکی به معنی صلح. توضیح غیرضروری اینکه اسم گربه‌ام «ساواش» است، به معنای جنگ!). من هم خوشحال از اینکه پرنده را از دست آن کلینیک ناباب یا نابلد نجات داده‌ام، به خانه برگشتم.

پنج
فردایش در دانشگاه جلسۀ دفاع از پروپوزال داشتیم. وسط جلسه دیدم موبایلم زنگ می‌خورد و شمارۀ دامپزشکی مرکزی است. جواب دادم. گفتند دکتر پرندگان معاینه کرده و بال چپ کلا خون‌رسانی ندارد یا باید بال را قطع کنیم یا یوتانایز کنیم(مرگ آسان، مرگ خوب). حالم بد شد. بعد از جلسه با دو تا از دوستان حاضر که دستی بر آتش فلسفۀ اخلاق داشتند همانجا نشستیم به شور و مشورت که چه کنیم. پرنده‌ای که یک بال داشته باشد و نتواند پرواز کند چه زندگی‌ای می‌تواند داشته باشد؟ گزینۀ دیگر هم مطلوب نبود. چطور می‌توانستیم بی‌دلیل جانش را بگیریم؟ اما کفۀ این رأی سنگین‌تر به نظر می‌رسید که به هر حال زندگی ارزشمند است و مزیت دارد. «بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار». (شخصا گمان می‌کنم زندگی بر مرگ ترجیح دارد اما قداستی هم برای نفس زندگی قائل نیستم). عصر مجددا با دکتر کمیلیان صحبت کردم. (حیفم می آید دو کلمه اضافه نکنم که ایشان یکی از کاربلدترین و شریف‌ترین دامپزشکان، بلکه از شریف‌ترین آدم‌هایی است که می‌شناسم، از آنها که به گفتۀ مسیح «نمک زمین»‌اند). نظر دکتر کمیلیان هم این بود که نمی‌توانیم یوتانایز کنیم. و استدلالش حتی دقیق‌تر از استدلال انتزاعی ما بود: اگر زندگی حیوان با درد همراه باشد یوتانایز کردن موجه است وگرنه مجاز به انتخاب چنین گزینه‌ای نیستیم. اما مشکل این بود که از یک پرندۀ بی‌بال‌وپر کجا و چطور باید نگهداری می‌کردم؟ در این فاصله با دوستان زیادی هم حرف ‌زدم غالبا می‌گفتند آخر برای کبوتر چه کیفیتی دارد زندگی‌ در قفس بدون امکان پرواز؟ تازه تو که گربه داری کجا از او نگهداری خواهی کرد؟ احتمالا این اختلاف نظر همین حالا در میان شما خوانندگان این داستان هم هست. اما نظرتان به هر کدام طرف که باشد، گزینۀ آسانی پیش رویتان نیست.

ادامه در فرستهٔ بعد

@eudemonia

attach 📎

👍1

5.53K viewsedited 13:14