برنه بران در این گفتار از مفاهیم مهم زیادی حرف می‌زند، و به‌طور مشخص از سه چیز:
زیستن از دل و جان (wholeheartedness)، شرم، و آسیب‌پذیر بودن؛ که روی دیگر عشق و تعلق و شفقت است.

از گفتارهای تد

@eudemonia

«کسی پیروز می‌شود که بداند چه هنگام مبارزه کند و چه هنگام دست از مبارزه بردارد.»
سوُن تزوُ؛ فیلسوف و استرآتژیست چینی
孫子
عکس: پآتریک دِمآرشِلیِه
Patrick Demarchelier
اِستآیل: اِکآترینآ موُخینآ
Ekaterina Mukhina
انتشارات آنگاه
@angahbooks

🎊🎊 تجدید چاپ شد (چاپ چهارم)
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

ذهن و همه‌چیز
طرح‌واره‌هایی برای زیستن
نویسنده: مقصود فراستخواه
چاپ اول: ۱۳۹۶/ چاپ چهارم: ۱۴۰۰
تعداد صفحه: ۳۰۵/ قیمت ۶۰۰۰۰ تومان

#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#ذهن_و_همه‌چیز
#مقصود_فراستخواه
#طرح‌واره‌های_ذهنی
#کتاب_فلسفه

@kargadanpub 🦏

🎊🎊 تجدید چاپ شد (چاپ چهاردهم)

خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

هنر ظریف بی‌خیالی
مارک منسون/ رشید جعفرپور
ویراستهٔ بابک عباسی
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
چاپ اول: زمستان ۱۳۹۷
چاپ چهاردهم: بهار ۱۴۰۰
تعداد صفحه: ۲۲۲/ قیمت: ۵۰۰۰۰ تومان

مارک منسون، نویسندۀ کتاب هنر ظریف بی‌خیالی، می‌تواند با فراهم کردن امکان مواجهه‌ای صادقانه با ترس‌ها، مشکلات و انتظاراتمان، و همچنین با به چالش کشیدن مفاهیمی مانند شادکامی، امید و مرگ، و از خلال داستان‌هایی جذاب که بعضی‌شان از زندگی شخصی‌اش نشئت گرفته‌اند، دیدگاهی جدید دربارۀ شناخت ارزش‌ها و محدودیت‌های زندگی انسانی و پذیرش آنها به شما هدیه کند.
هنر ظریف بی‌خیالی رتبۀ نخست را در کتاب‌های پرفروش نشریۀ نیویورک تایمز داشته و در یک سال بیش از سه میلیون نسخۀ آن به فروش رسیده و به بیش از بیست‌وپنج زبان دنیا ترجمه شده است.

#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#مجموعه_خوب_زیستن
#هنر_ظریف_بی‌خیالی
#مارک_منسون
#رشید_جعفرپور
#بابک_عباسی

@kargadanpub 🦏

در پاسخ به https://t.me/eudemonia/1621

ماشاءالله شمس‌الواعظین (روزنامه‌نگار، سردبیر روزنامۀ[توقیف‌شده] جامعه):

مطلب بسیار خوب، ایده‌مند و تا حدودی راهگشاست.

این‌ که می‌گویم تا حدودی، بدین سبب است که بحث مربوط به اینکه نیاز حکومت‌ها به تشکل‌های سیاسی-اجتماعی بیش از نیاز جامعه است، حدود ۲۰ سال کمابیش جریان داشته است، اما مشکل در وحشت حکومت از پدیده‌ای به نام نفوذ است که به نوبۀ خود ناشی از بسته شدن مجاری آزاد گردش نخبگان درجامعه است که آن هم ناشی از داشتن سیاست تهاجمی خارجی و عدم تدوین راهبرد تعامل ملایم با جهان خارج یا حداقل آزمودن سیاستهای کمتر تنش‌زا در عرصۀ روابط بین‌المللی است. در نتیجه کشورهای عضو جبهۀ مقابل به راهبرد نفوذ به حلقه‌های نزدیک‌تر لایه‌های بالا در عرصه‌های حیاتی‌تر یا فوری‌تر (برنامهٔ اتمی) چشم دوخته‌اند و برای پیشبرد هدفهایشان این راهبرد را کم‌هزینه و پرفایده تلقی کردند.

در مقابل، حکومت ما متاسفانه بدون تفکیک حوزه‌های راهبردی از حوزه‌های کمتر آسیب‌پذیر، همه کنش‌های اجتماعی را از زاویهٔ تنگ نفوذ می‌بیند و کنشگران را عامل نفوذ دشمن و...ارزیابی می‌کند.
نتیجه همهٔ اینها می‌شود همین اوضاع.

@eudemonia

در پاسخ به https://t.me/eudemonia/1621

غلامرضا صادقیان (روزنامه‌نگار، سردبیر روزنامهٔ جوان):

به نظر می‌رسد نویسنده به عنوان پیش‌فرض پذیرفته است که نظام جمهوری اسلامی، مشروعیت ندارد. حال اگر بتوان شواهدی در رد این ادعا یا دست‌کم در تشکیک به آن آورد، شاید بتوان در مشروعیت آن نوشته تردید روا داشت.
نویسنده صفویه را نظامی دانسته که با حفظ و تایید تشکل‌ها مشروعیت خود را حفظ کرد و پهلوی را نظامی که تشکل‌زدایی کرد و مشروعیت خود را نیز از دست داد، و حالا به جمهوری اسلامی پیشنهاد «فراگیری سیاسی» و تشکیل «حکومت فراگیر» می‌دهد، و این یعنی به‌زعم نویسنده، حاکمیت در جمهوری اسلامی با تشکل‌زدایی، نیروهای سیاسی را حذف و منزوی کرده و با این کار مشروعیت خود را از دست داده است.
پیشتر باید بگویم من وکیل و حقوق‌بگیر جمهوری اسلامی نیستم و در مقام نقد، گفته‌ها و ناگفته‌های زیاد می‌توان گفت اما آیا جمهوری اسلامی واقعاً‌ نامشروع است؟
۱)جمهوری اسلامی در سی سال پس از جنگ با مشارکت معمول و در برخی مواقع فراتر از مشارکت دموکراسی‌های معروف جهان، انتخابات را با حضور مردم برگزار و «قدرت» را به دولتمردان واگذار کرده است که هشت سال سهم اصلاح‌طلبان با حضور همه نیروهای سیاسی آنها از میانه‌رو تا رادیکال بود،‌ هشت سال بعد به کسی واگذار شد که خود را از هر دو جریان سیاسی معروف کشور، منفصل و حتی از حکومت و نظام نیز فراتر و جدا و برتر می‌دانست و هشت سال سوم نیز به کسی که اگرچه با شعار اعتدال وارد شد،‌ اما کابینه‌اش را با همان نیروهای اصلاح‌طلب بست.
معمولاً منتقدان در این جا می‌گویند انتخابات و تشکیل دولت به معنای فراگیری سیاسی و رسیدن به قدرت نیست. شاهد اینکه انتخابات حتی با نظارت استصوابی و رد صلاحیت‌ها، فراگیری سیاسی است،‌ همان حضور بالای پنجاه درصد است،‌همان گونه که کاهش آن را در برخی مواقع نشانه خطر فراگیری سیاسی می‌دانیم و کسی در این باره حضور یا غیبت برخی نامزدها را ملاک فراگیری سیاسی نمی‌داند.(جز غایبان انتخابات که طبیعی است) و شاهد اینکه «دولت،‌ قدرت است» همین بس که الف)مردم چنین می‌پندارند وگرنه تلاشی برای تغییر دولت‌ها نمی‌کردند و دست‌کم در نابسامانی‌ها به دولت‌ها فحش نمی‌دادند و ب)برای دولت آینده که وارث سخت‌ترین دوران تحریم و اقتصاد و مسائل اجتماعی و سیاسی متأثر از آن است، بیشتر از همیشه از نیروهای همین سه جریان گذشته صف کشیده‌اند.
روا نیست هرگاه گروه‌های سیاسی به جبر رأی مردم از قدرت دور افتادند،‌ با نظریه‌پردازی مدعی شوند حکومت دچار انزوای سیاسی و دچار تشکل‌زدایی شده است. در کدام تشکل‌زدایی، یک گروه سیاسی، نصف بیشتر ایام را در قدرت می‌ماند؟! و با کدام پشتوانه میدانی، ژست انزوای سیاسی استالینی گرفته می‌شود؟
به شخصه احساس می‌کنم اصلاح‌طلبان یک نکته مستتر در رفتار سیاسی‌شان هست که در رفتار کمتر دیکتاتوری هست! هرگاه در قدرت بوده‌اند، اعم از دولتی و بخش‌هایی از مناصب غیردولتی، برای باقی‌مانده قدرت و افزایش سهم خود از قدرت چانه‌زنی کرده‌اند و هر گاه به جبر محبوب‌شان «دموکراسی»، از قدرت دور افتاده‌اند،‌ آنچه را که هست غیردموکراتیک می‌دانند و احساس منزوی شدن از طرف قدرت به ایشان دست می‌دهد.
همین حالا این همه سرشکستن‌ها و هیجان‌ها و دل‌دادن‌ها و قلوه‌ستاندن‌ها از تندروترین مخالفان و منتقدان جمهوری اسلامی برای ورود به انتخابات ریاست‌جمهوری، چه معنی دارد؟ می‌خواهند رئیس‌جمهور یک نظام نامشروع منزوی تشکل‌زدای روبه‌فروپاشی شوند؟!

۲) نویسنده محترم پیشنهاد داده است که ابتدا روشنفکران پیش‌قدم و از در آشتی با حکومت وارد شوند. هیهات! شما را ارجاع می‌دهم به گفت‌وگوی اخیر دو روشنفکر معاصر (سروش-ملکیان) که از پیشگامان روشنفکری و پرچمداران آن در دوره کنونی هستند با عنوان «روشنفکری و حقیقت» تا بدانید ذات روشنفکری آشتی‌بردار نیست و اگر تعارفاتی هم هست،‌ آن تعارفات کسی را فریب نمی‌دهد و بر همگان روشن است که دو روشنفکر در اقلیمی نگنجند. حال آشتی ملی و همراه شدن با بقیه روشنفکران و مردم و قدرتمداران چگونه می‌تواند ممکن شود؟

@eudemonia

در پاسخ به https://t.me/eudemonia/1621

دکتر محمد اسکندری (محقق و مدرس جغرافیای سیاسی):

به نظرم طرح بحث آقای دکتر میدری خوب است، ولی به نتیجه رسیدن آن مستلزم کار و تکرار است. ترمیم اعتماد کار یکی دو نسل است، و این هم باید از سوی حکومت شروع شود نه روشنفکران. در فضای تخاصم و تنفر متقابل، طرح این قبیل نکات با مقاومت بسیار از همه سو مواجه می شود. آن هم در شرایطی که فضای مجازی هر نوع تفاهمی را دشوارتر کرده است. بازار شایعات گرم است و هر که بیشتر تخم تنفر بپراکند بازارش گرم‌تر.

مقایسه دوره‌های تاریخی (صفویه و پهلوی) مفید است، ولی با قیدهای فراوان. گاهی برای ساده‌سازی این قیدها را حذف می‌کنیم. ولی در این مورد، به نظرم تذکر دادن این قیدها به بحث کمک می‌کند. صفویه و پهلوی در دو جهان متفاوت بودند. اگر صفویه با عثمانی مقابله می‌کرد که هر دو از یک جنس بودند، قاجار و پهلوی با قدرت غرب مواجه بود که از جنس دیگری بود. ما در دو جهان متفاوت هستیم که دو نوع قدرت را طلب می‌کند. همین تحول در زیست‌جهان، ضرورت بازنگری اساسی در شیوه‌های اداره سیاسی کشور را برای نخبگان روشن کرده بود. آن نوع از امپراطوری که بر مبنای ائتلاف با قدرت‌های محلی استوار بود دیگر در ایران قابل تداوم نبود. سطحی از تمرکز سیاسی ضرورت پیدا کرده بود که خود این ضرورت لوازم بسیاری داشت. همان‌طور که کاوه بیات تذکر داده بخش مهمی از اصلاحات یا تجدد آمرانه دوران پهلوی ناگزیر بود. پایان ملوک‌الطوایفی و ساختن یک دولت مرکزی بدون اعمال قدرت قهریه ممکن نبود. (کتاب خاطرات تقی زاده نشان می‌دهد روحانیت چقدر در برابر ساختن مدرسه جدید یا حتی کتابخانه در تبریز مقاومت می‌کرد. جاده‌ها امن نبود. سفر از نقطه‌ای به نقطه دیگر با خطر همراه بود... در شرایط خطیر، نمی‌شد همه را با نوسازی همراه کرد.) می‌شود زیاده‌روی‌ها را گوشزد کرد، اما نباید از نیاز با انطباق با شرایط جدید غافل شد.

اداره کردن کشوری که ۱۰ درصد شهرنشین و از همین عده هم اقلیتی باسواد است با اداره کردن کشوری که ۳۰ درصد شهرنشین است و اداره کردن کشوری که ۷۵ درصد شهرنشین و ۸۵ درصد باسواد است، یکسان نیست. مسئله مشروعیت به آن شکلی که در زمان پهلوی و زمان ما موضوعیت پیدا کرده در زمان صفویه موضوعیت نداشت. اساسا اکثریت مردم تصوری از حکومت خارج از محیط بسته خود نداشتند و سروکارشان با قدرتهای محلی بود نه ملی. نیروهای گریز از مرکز در دوران صفویه مثل جهان معاصر عمل نمی‌کردند. ثبات شغلی، حرفه‌ای، و شیوه‌های زندگی بیشتر از امروز بود. مسائل جامعه معاصر، مثل بیکاری، تورم، دسترسی به بهداشت و آموزش عمومی، به شکل امروز مطرح نبود. اما آن قدرت‌ها و مناسبات محلی تخریب شده و نهادهای مشروع و واسط محلی جای آنها را نگرفته. جهان ما هم به جهان پهلوی نزدیک‌تر است تا به جهان صفویه.

تذکر قیدهایی از این حیث مهم است چون تاکیدی است به درستی راهی که میدری نشان می‌دهد، چون جهان باز هم تغییر کرده. بخشی از دشواری سیاست در جهان معاصر ساختن اراده سیاسی و ایجاد وفاق و هماهنگی بین خواسته‌هاست. ورود شبکه‌های مجازی ساختن وفاق ملی را دشوارتر کرده و ایجاد شکاف و شایعه‌پراکنی را ساده‌تر. اگر ماکیاولی سزای شایعه‌افکن را محاکمه و مجازات می‌دانست، امروز سرنخ بسیاری از این شایعات را نمی‌شود یافت و نمی‌توان چاره‌ای برای آن جست. در چنین شرایطی، حتی حکومت‌های دموکراتیک با بحران مشروعیت مواجه شده‌اند. تشکل‌های مدنی به مطالبات اجتماعی شکل سیاسی مشخص می‌دهد. تشکل‌های مدنی محملی خواهند بود برای شکل دادن به این تقاضاها. به جای آحاد پراکنده و برانگیخته مردم، با نمایندگان اصناف بهتر می‌شود گفتگو کرد و به تصمیم رسید. مجال بروز ندادن به این مطالبات تنها عرصه را کف خیابان می‌کند. البته مخاطب این خط استدلال، بر خلاف نگاه میدری، حکومت است.

@eudemonia
ادامه در فرستهٔ بعدی...

ادامهٔ فرستهٔ قبلی:

نمی‌دانم کتاب "مدیر مدرسه" آل احمد را خوانده‌اید یا نه. به نظرم تمثیل خوبی است از رابطه روشنفکران و حکومت و بد نیست جایی به این مسئله اشاره شود. نویسنده‌ای که فکر می‌کرده اگر مدیر بشود وقتش آزادتر خواهد شد و به دلمشغولی اصلی‌اش خواهد رسید پست مدیریت مدرسه را می‌پذیرد. بعد متوجه مسئولیت‌ها و دشواری‌های اداره کردن یک مدرسه می‌شود – معلم‌های بی‌انگیزه، دانش‌آموزان بازیگوش، محدودیت بودجه، دعوا در حیاط مدرسه، و آخر سر رسوایی دو دانش آموز و شکایت والدین – و او که کلافه و سردرگم شده است استعفا می‌دهد. درسی که ما از این داستان می‌گرفتیم این بود که باید ساختارها را اصلاح کرد، ولی یک بار نمی‌پرسیدیم یعنی دقیقا باید چه کار کرد؟ روشنفکران ما هم مثل آن مدیر مدرسه بیرون گود نشسته‌اند و وظیفه خودشان را نقد می‌دانند بی‌آنکه متوجه دشواری‌های اداره کردن کشور باشند، یا ایده روشنی برای اصلاح داشته باشند. باید روی این مسئله تاکید کرد که نقدی که در دل خودش پیشنهادی نداشته باشد نقد سازنده نیست. این هم استدلالی برای روشنفکران، که البته به خرجشان نمی‌رود. این‌ها از همان بیرون گود برا‌ی هر نکته‌ای هزار و یک جواب حاضر و آماده دارند.

@eudemonia

‍ ‍ ۲۷ آوریل زادروز تئو آنجلوپولوس، فیلمساز و کارگردان یونانی بود. برازنده‌ترین لقب برای او «شاعر سینما»ست.

کادرهای او و عناصر مرکزی پلان‌های غبارآلودش، چنان قاب‌بندی شده‌اند که انگار آنچه می‌بینید، واقعیت نیست، تجسم یک شعر است، قافیه‌ها و جناس‌ها و ایهام‌ها و وزن، همه در غایت تعالی. مراعات‌النظیر وطن و گذشته و زخم و تنهایی. تصویری انتزاعی از یک واقعه، با زمینۀ حزین یک موسیقی بی‌نظیر.

در فیلم‌های او، صحنه‌ها درست مثل زندگی، آرام پیش می‌روند و اشاره داستان بر دردناک‌ترین و مخفی‌ترین خارخارهای ذهنی بشر از وطن تا نوستالژی و غربت است.

سیاست در آثار او به ظاهر نمودی ندارد اما تراژدی‌های شکل‌گرفته در داستان، از فضای همان جامعه‌ای می‌آید که سیاست مثل هوا تنفس می‌شود، فاصلهْ یک حقیقت است و مرزْ خط‌القعر همهٔ وجوه انسانی.

وقتی به تماشای فیلم‌های آنجلوپولوس می‌نشینید انگار که هر لحظه قرار است به فهمی از دردهای خویش مبعوث شوید. ندایی از جایی شما را می‌خواند، انگشت اشاره‌ای به سمت شماست. ذهن به ضیافت ادراک دعوت است. آنجلوپولوس شاعر حماسه‌سرای سینماست اما حماسه‌ای که او روایت می‌کند روایت تیغ و درفش مردان آهنین و فریاد بر گریوه کشتگان نیست، حماسه او حماسه کشاکش و گاه شکست انسان در خویشتن است. روایت فرجام نزاعی که در یک سوی آن آدم است و در سوی دیگر «خاطره». در فیلم‌های او به تعبیر قیصر، درد نام دیگر آدمی است.
سهند ایرانمهر

موزیک متن فیلم چشم‌اندازی در مه ۱۹۹۸
ساختهٔ النی کارایندرو

@eudemonia

کاوه بهبهانی (نویسنده و مترجم)

دکتر میدری به‌درستی گفته‌اند که «باید بازی‌ای طراحی شود» که جامعه نهایتاً به مطلوبات خود برسد. و خب هذا اول الکلام. طراحی این بازی در شرایط کنونی کاری بسیار دشوار است. کانت در جُستار مشهورِ خود با عنوان «پاسخ به پرسشی مقدر: روشنگری چیست؟» به تحول‌خواهان (انتکلتوئل‌هایِ) عصر روشنگری توصیه می‌کند در «استفادۀ خصوصی از عقل» باید خود را محدود کنند، ولی در «استفادۀ عمومی از عقل» باید آزاد باشند. مراد او از «استفادۀ خصوصی از عقل»، خردورزی در مقام کسی است که منصب یا سِمتی اداری یا مدنی دارد. در نگاه کانت چنین کسی باید از مقامِ مافوق، پیروی کند، اما مراد کانت از «استفادۀ عمومی از عقل»، خردورزی در مقام «اهل علم» و پژوهشگر است. در نگاه کانت چنین کسی حق دارد آزادانه نهادهای حاکمیتی را نقد کند. کانت با این تفکیک می‌خواهد به حکام وقت تضمین بدهد که تغییراتِ موردِنظر اندیشمندان روشنگری، تدریجی خواهند بود و به حکام آسیب نخواهد رساند و از دیگر سو می‌خواهد محافظه‌کاریِ حکام، مانع تغییراتِ عصر روشنگری نشود. کانت پادشاه عصر خود، فردریک کبیر را پادشاهی می‌داند که مجال این را می‌دهد که روشنگری مسیر خود را طی کند، هرچند به تعبیر خود کانت در آن جستار «به‌تدریج». او در این جستار چنین می‌نویسد که«بشر به‌تدریج از توحش خارج خواهد شد» و با این گفته و در پرتو تفکیک «استفادۀ خصوصی از عقل» در برابر «استفادۀ عمومی از عقل» خیال فردریک کبیر را آسوده می‌کند که روشنگری افراط پیشه نخواهد کرد و نیازی نیست پادشاه از آن واهمه‌ای داشته باشد. او در این رساله در ستایش فردریک کبیر چنین قلم می‌زند: «در جهان تنها یک شهریار وجود دارد که می‌گوید هرقدر می‌خواهید، و درباب هرچه می‌خواهید جرّوبحث کنید ولی اطاعت کنید! ». غرض اینکه، روند دگرگونی مصلحانه و بی‌خشونت دو سویه دارد: از سویی روشنفکرانی که خود را به مصلحتِ عقل در استفادۀ خصوصی از عقل محدود می‌کنند، و از سویی دیگر، حاکمی نظیر فردریک کبیر که مجال استفادۀ عمومی از عقل را فراهم می‌کند.

جا دارد سخنی را که ماکس وبر در 28 ژانویۀ 1919 (یک سال بعد از پاندمی آنفولانزای اسپانیایی که حدود صد میلیون نفر را در سراسر جهان کشت) در سخنرانی «سیاست چونان پیشه» خطاب به دانشجویان خوش‌بین آلمانی گفت با هم مرور کنیم. او سوناتی از شکسپیر را خواند که مطلع آن چنین است:
عشق ما در بهار نوپا بود
هنگامی‌که می‌خواستم با شروه‌های خود به استقبال آن بروم
فیلومِل [شاهزادۀ آتنی]، پیشارویِ جلوۀ تابستان آواز سر داد
و در روزهای خوش‌تر به نشید خود پایان داد. (سونات 102)

وِبر این شعر را برای دانشجویان خوش‌بین و پُرشور آلمانی خواند و چنین گفت:
«ولی وضع ما از این قرار نیست. آنچه پیشارویِ ماست نه "جلوۀ تابستان" که دستِ‌کم در اوایل راه، شبی سرد و تاریک و صعب است. ربطی هم ندارد کدام گروه سیاسی نهایتاً پیروز ماجرا شود. [...] هنگامی‌که این شب به‌آرامی پا پس بکشد، از میان کسانی که بهار انگار برای آن‌ها چنین باشکوه شکوفه می‌گستراند، چند نفر هنوز زنده خواهند ماند؟ و از شما، از درونتان چه باقی خواهد ماند؟»

اما هم اوست که در همین سخنرانی بانگ برداشت که:
«سیاست، رخنه کردن آرام و قدرتمند در دلِ تخته‌های سخت است، با آمیزه‌ای از شورمندی و درک مناسبات».

برای خواندن متن کامل لینک زیر یا گزینهٔ instant view را کلیک کنید:

https://bit.ly/3xFmag8

آموزش ْ پُر کردن ظرف نیست، برافروختن آتش است.
(ویلیام باتلر ییتس)

@eudemonia

☑️چرا اخلاقی زندگی نمی کنیم؟

✍مصطفی ملکیان

🔹آیریس مرداک می گفت علت اینکه ما اخلاقی زندگی نمی کنیم این است که دو توهم داریم:یکی توهم اینکه فکر می کنیم تافته جدابافته ای هستیم و به تعبیر مرداک فکر می کنیم که فقط به لحاظ زیست شناختی مثل دیگران هستیم،با اینکه هیچکس تافته جدا بافته نیست،از این رو مثلا می گویم تو حق نداری به من دروغ بگویی اما اگر من دروغ بگویم اشکالی ندارد،این توهم است چون خلاف واقعیت است و همه به لحاظ زیست شناختی،ذهنی،روانی و حقوق و تکالیف و شان در شبکه مناسبات اجتماعی مثل هم هستیم و تا این برابری جویی را نپذیریم اخلاقی زندگی نخواهیم کرد.

🔹توهم دیگر این است که فرد گمان می کند آثار و نتایج افعال بر دیگران با آثار ونتایج آنها برخودش فرق میکند و از این نظر اخلاقی زندگی نمی کند،یعنی می فهمد که اگر کاری که او با دیگران کرد دیگران با او کنند برایش درد و رنج می آورد،ولی فکر می کند کاری که او با دیگران می کند برایشان درد و رنج نمی آورد.اینها شوخی نیست شما اطراف خودتان را نگاه کنید فراوان از این چیزها می بینید.

🍁مصطفی ملکیان، روانشناسی اخلاق صفحه 35

@mostafamalekian

🔸چرا بحث‌های سیاسی و مذهبی خیلی وقت‌ها بی‌نتیجه هستن و حتی به دعوا و درگیری ختم می‌شن؟ تو این ویدئو دربارهٔ بهتر گفت‌وگو کردن حرف زدیم، به کمک چیزهایی که از جاناتان هایت و کتاب ذهن درستکار یاد گرفتیم.

#معرفت‌شناسی_اختلاف_نظر
#ارزش‌شناسی_اختلاف_نظر

@eudemonia
@podcastbplus

نقطهٔ اشتراکی که با دشمن خونی‌تان دارید
دیوید برن
ترجمهٔ آرزو صحیحی

🔹در دنیای پرحرف امروز، زیاد پیش می‌آید که حرفی به گوشمان بخورد و با خودمان بگوییم: «خدایا، چطور ممکن است کسی چنین عقیده‌ای داشته باشد؟» با آدم‌هایی رو‌به‌رو می‌شویم که باورهایشان باعث خشم، تأسف یا خنده‌مان می‌شود و فکر می‌کنیم با آن‌ها ذره‌ای اشتراک نداریم. بااین‌حال، جاناتان هایت، روان‌شناس مشهور آمریکایی، در یکی از مطالعاتش، به حقیقتی جالب‌توجه رسید: باورهای ما، هر چه باشند، در نهایت به شش ارزش اصلی منتهی می‌شوند که همۀ انسان‌ها قبولشان دارند، اما وزن متفاوتی به آن‌ها می‌دهند.

🔹مانند بسیاری از مردم، من هم هرازگاهی می‌شنوم دیگران از ارزش‌ها و باورهایی جانب‌داری می‌کنند که با باورهای من ناسازگارند. جوان‌تر که بودم این موضوع را درک نمی‌کردم. بسیاری از این باورها و سوگیری‌ها در دید من غیرمنطقی بودند. چه‌طور ممکن است مردم به چنین چیزهای احمقانه‌ای باور داشته باشند؟ اما هر چه بیشتر خواندم، سفر کردم و آدم‌های بیشتری دیدم، فهمیدم که ارزش‌ها و باورهایی که شاید برای من غریبه باشند، برای دیگران اغلب به دردی می‌خورند.

🔹چند سال پیش روان‌شناس اجتماعی، جاناتان ‌هایت، در کتاب ذهن درستکار عنوان کرد که شش ارزش اخلاقی بنیادین و میزان اهمیت هر یک از آن‌ها برای فردِ ما، تعیین‌گر رفتارمان است. علاقه‌ای ندارم که دربارۀ فطری یا جهان‌شمول بودن این ارزش‌ها بحث کنم، یا ببینم که آیا چنین ارزش‌هایی کمتر از شش تا هستند یا بیشتر، اما آن‌ها را ابزار واقعاً کارآمدی می‌دانم برای درک انسان‌هایی که دیدگاهی غیر از دیدگاه خود من دارند. این ابزارها کمکم می‌کنند که احساس برتری نکنم. می‌گذارند تصور کنم که دیگران به چه می‌اندیشد و چرا به آن‌چه که باور دارند باور دارند؛ چرا که ما واقعاً در ارزش‌های یکسان بسیاری مشترکیم.

این ارزش‌ها (و نقطۀ مقابلشان) به این ترتیب‌اند:

۱. مراقبت/آسیب: همۀ ما یک خانواده‌ایم و باید تا جایی که می‌توانیم نسبت به دیگران مهربان باشیم. رنج، در صورت امکان، باید از بین برود.

۲. انصاف/تقلب: جامعه باید تلاش کند که منصف باشد. عدالت باید برای همه یکسان باشد. دست در دست هم دادن بهتر از ظلم است. در روی دیگر سکه، متقلبین و مفت خور‌ها هستند که باید مجازات شوند.

۳. وفاداری/خیانت: وفاداری به خانواده، جامعه، گروه، تجارت و ملت برای هر شخصی حیاتی است. این نیرویی است که جلوی فروپاشی را می‌گیرد.

۴. اقتدار/براندازی: افراد باید به قانون احترام بگذارند، چه آن قانون را قبول داشته باشند چه نداشته باشند. توافق جمعی ما برای پیروی از نهادهای اجتماعی و حقوقی است که ما را به یک جامعه تبدیل کرده است.

۵. حرمت/اهانت: پاکدامنی، میانه‌روی، خودداری و ملایمت جهان ما را پایدار می‌کند. رفتارهای خاصی غیراخلاقی هستند و باید از آن‌ها اجتناب شود.

۶. آزادی/سلطه: تا آن‌جا که به دیگران صدمه‌ای نزند، مردم باید در بیان، فکر و رفتار آزاد گذاشته شوند.

#معرفت‌شناسی_اختلاف_نظر
#ارزش‌شناسی_اختلاف_نظر

@eudemona

متن کامل:
https://tarjomaan.com/neveshtar/9962/

میتسوکو اوچیدا

«ساراباند» از سوئیت فرانسوی شماره ۵ باخ

@ArashAbbaasi

- من هم یکی‌ام مثل تو.

@eudemonia

🎊🎊 تجدید چاپ شد
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

فایل صوتی لایو کتاب فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن در صفحۀ اینستاگرام نشر کرگدن.
مهمان: یاسر پوراسماعیل، مترجم کتاب
میزبان: بابک عباسی، دبیر مجموعۀ «خوب زیستن» نشر کرگدن

لینک دسترسی به لایو در صفحهٔ نشر کرگدن:
https://www.instagram.com/tv/CNp-qqpqCrQ/?utm_source=ig_web_copy_link

🔶 اطلاعات کتابشناسی اثر:
فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
چاپ اول: ۱۳۹۹/ چاپ دوم: ۱۴۰۰
تعداد صفحه: ۲۲۴


#نشر_کرگدن
#گپ‌وگفت_درباره_کتاب
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مدرسه_زندگی
#لایو_اینستاگرامی

@eudemonia

سال ۲۰۱۸ گَری اولدمَن بابت فیلم «سیاه‌ترین ساعت»، اسکار گرفت. رفت بالای سن، جایزه‌ی اسکارش را گرفت دستش و یک نطق جذاب کرد. ته حرف‌هایش از مادر ۹۹ ساله‌اش تشکر کرد که مشوقش بوده و آخرش گفت: «مامان، کتری رو بذار که دارم اسکار رو می‌آرم». به همین جذابیت. هیچ جمله‌ای به اندازه‌ی این جمله من را به زندگی امیدوارم نمی‌کند. این‌که یکی زنگ بزند و بگوید که «چایی رو بذار، دارم می‌آم». یا من زنگ بزنم و بگویم «کتری رو بار بذار، دارم می‌آم». چکیده‌ی زندگی برای من همین جمله است. دنیا و آخرت همه حاشیه‌اند.

قدیم‌ها محل کارم نیروگاه برق آلستوم بود. برای وزارت نیرو، استخر می‌ساختیم و با میلگرد و بتن و آجر قمی، کشتی می‌گرفتیم. نیروگاه تا خانه‌ی پدرم چهار قدم گشاد بیشتر راه نبود. بعضی غروب‌ها که مثل نمد مالانده می‌شدم، زنگ می‌زدم خانه‌شان. مادرم می‌گفت «چایی رو می‌ذارم، یه سر بیا». این پیشنهاد مادرم درست مثل پیشنهادهایی بود که دن‌کورلئونه به دیگران می‌داد و هیچ کس توان رد کردنش را نداشت. من هم توانش را نداشتم. کدام کلاغ خیسِ گرفتار در طوفان، پیشنهاد کرسی گرم را رد می‌کند؟

هنوز هم مثال دارم. صد سال پیش یک دوست قشنگ داشتم که امیرآباد زندگی می‌کرد. دانشجو بود. یک بار زنگ زد و گفت که دارد با پایان‌نامه‌اش کلنجار می‌رود. یکی از بعد از ظهر‌های سربی تهران. پیشنهاد دادم که بیام پیشت؟ گفت: «یه قهوه ترک می‌ذارم، بیا». این پیشنهاد دقیقا حکم پرت کردن یک تیوب بادکرده‌ی تراکتور به سمت آدمی بود که داشت توی شط غرق می‌شد. نجات‌بخش و مفرح. آن‌قدر مفرح که بعد از صد سال هر ثانیه‌ی آن دیدار یادم است.

همین ده سال پیش که هنوز مردم توان سفر داشتند، مادر و پدرم قصد کردند بیایند پیشم. رفتند سفارت. چهار ساعت مثل قرص جوشانِ ته لیوان آب، حرص و جوش خوردم و بالا و پائین پریدم. تا بالاخره پدرم زنگ زد و گفت: «ویزا رو گرفتیم، کتری رو بذار اومدیم». به همین جذابیت. انگار سِرم امید به حیات را بزنند توی ساعد دست آدم.

کلا این جمله‌ی «چایی رو بذار، اومدم» عاشقانه‌ترین جمله‌ای است که تا حالا بشر خلق کرده است. مثل این چاقو‌های همه کاره است که به هر کاری می‌آید. پرتقال پوست می‌کند. در نوشابه و بطری شراب باز می‌کند. شکم دزد را جر می‌دهد. حتی گلاب به روی‌تان، در کنسرو لوبیا را هم باز می‌کند. این جمله هم همه‌فن‌حریف‌ است. امید دارد. دوستت دارم دارد. گور بابای دنیا دارد. دلم برایت تنگ شده‌ است دارد. چقدر قشنگ شدی امشب دارد. ماچ بده دارد. همه چیز.

مهم نیست آدم اسکار گرفته باشد یا ویزا. از سر عملیات حفاری گودترین چاله‌ی تهران آمده باشد یا بخواهد مزخرف‌ترین پایان‌نامه‌ی جهان را به سرانجام برساند. این جمله جادو می‌کند. خودم هم یادم نیست که آخرین بار چه وقت بوده که کسی بهم زنگ زده یا من به کسی زنگ زده‌ام و این پیشنهاد را داده باشم. شاید برگردد به همان سال‌های دور. شاید حتی حاضر باشم که پول بدهم به کسی تا بهم زنگ بزند یا من بهش زنگ بزنم. بابت اجرای همین فریضه‌ی امید بخش «کتری رو بذار، دارم میام».
#فهیم_عطار
@fahimattar