مرگ دستچین می‌کند

عبدالرحیم مرودشتی
(مطلبی که مرحوم مرودشتی از خود و روزگارش نوشت)


علی شریعتی دعای معروفی دارد: «خدایا! چگونه زیستن را تو به من بیاموز، "چگونه مردن" را خود خواهم آموخت.» در آن زمان چگونه مردن عبارت بود از گام نهادن در مسیر مبارزه‌ی چریکی و مسلحانه. اما چنین نشد. شریعتی سکته کرد و نتوانست نوع مرگش را انتخاب کند. شاید اصلاً این نوع دعا کردن کمی خلل داشته باشد. نمی‌شود به خدا گفت من این قسمت کار را خودم شخصاً انجام می‌دهم تو هم برو آن قسمت دیگرش را برایم انجام بده.

این مرگ است که ما را انتخاب و دستچین می‌کند. ممکن است کسی زندگی‌اش را صرف مبارزه کند ولی در نهایت با اتومبیل تصادف کند یا از کوه پرت شود یا شبانه در خواب برود، یا سرطان لوزالمعده (استیج 4) بگیرد.

مرگ برای من موضوع تازه‌ای نیست. همیشه به آن می‌اندیشیده‌ام اما چیز چندان جدیدی در آن نمی‌دیده‌ام. مثل این است که میهمانی به سر رسد و هر کسی برود پی کارش. راستش آنچه بیشتر مرا نگران می‌کرد حوادث پس از مرگ بود نه خود مرگ. فکر کردن به اینکه آیا آخرتی هم هست یا نه. اگر هست عدالت خدا (به فرض وجود وی) در آن چگونه است؟ (چون عدالتش در این دنیا که چندان از نظر کوته‌بین من قابل رؤیت نیست.)

پنج ماه پیش دچار زردی شدم. سی تی اسکن و آزمایش خون. گفتند چیزی راه بایل داکت را بسته و باید استنت بگذارم. گذاشتم. تمام کویت و بیمارستانها تعطیل شد و من هم مجبور شدم دو ماه در خانه حبس باشم. بعد از دو ماه سی تی اسکن جدید و یافتن یک تومور سه و نیم سانتی در سر لوزالمعده. سرطان! اینک به عملی نیاز بود به نام ویپل: برداشتن کل لوزالمعده و طحال و کیسه‌ی صفرا و بخشی از معده و روده‌ی کوچک و وصل کردن باقی‌مانده به شکلی خاص. عملی بسیار دشوار و طولانی. باری، شکم را گشودند و با چشم دیدند که سرطان سرایت کرده به دو نقطه‌ی کبد و به همین دلیل جراحی ممکن نیست. شکم را بستند. بعد از یک هفته استنتی فلزی کار گذاشتند تا کار دفع صفرا سهولت یابد. شیمی‌درمانی را یک ماه پس از این جراحی آغاز کردم. تا به حال شش جلسه. پس از هر سه جلسه دو هفته استراحت می‌دهند. درد ندارم جز در محل استنت. راه رفتن برایم دشوار است و بیشتر نشسته‌ام. عوارض جانبی شیمی‌درمانی قابل تحمل بوده. سرم را تراشیده‌ام. گاهی دردهایی در این سو و آن سوی بدن احساس می‌کنم که چندان نمی‌پایند. هنوز به سر کار بازنگشته‌ام. وقتم را به مطالعه و گاهی دیدن فیلم می‌گذرانم. بیشتر کتاب‌هایی را می‌خوانم که قبلاً هم خوانده بودم و همیشه دلم می‌خواست دوباره بخوانمشان.

در مجموع از مردن هراسی ندارم. هنوز به شصت نرسیده‌ام اما خوب زیسته‌ام؛ مطابق اعتقادات هر دوره از زندگی‌ام، نه منافقانه. به اخلاق باور پایبند بوده‌ام. حقیقت را ارج نهاده‌ام. کوشیده‌ام از اوهام و خرافات دوری گزینم. ستم نکرده‌ام. همیشه مهربان بوده‌ام و مردم را به لبخندی نواخته‌ام. هستی را به خاطر این اوصاف سپاس می‌گویم.

این بود گزارش احوال من در این چند ماه. دوستان عزیزی پیام دادند یا در پستهایشان مرا نواختند. از همگی ممنونم. لطفاً مرا به دعای خیر خود بنوازید.

@journalistsclub1

ابراز عشق و محبت آقای بهزاد نوری از محیطبانان استان قزوین به یک بچه آهوی یتیم شده در منطقه حفاظت شده باشگل

هیچ غذایی مثل شیر مادر نمی شود.
طبیعت دوستان ، چوپانان ،جوامع محلی و مردم عزیز؛
در صورت مشاهده نوزادان حیات وحش در طبیعت به هیچ وجه به آنها دست نزنید و به گمان کمک به آنها از طبیعت جدایشان نکنید.
جدا کردن آنها از طبیعت مساوی است با نابودی آنها
محیطبانان مجبورند هر جور شده به آنها رسیدگی کنند و این‌را در نظر داشته باشید امکان بازگشت آنها به طبیعت اغلب با شکست روبرو می شود و حیات وحش محکوم به نابودیست.

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

🔸ماننده‌ی بوی گل با باد صبا رفتی

🖌هومن پناهنده

دوستِ عرشیِ نازنینم عبدالرحیم مرودشتی پس از گذراندن دوره‌ای بیماری درمان‌ناپذیر و تحمل دردی طاقت‌فرسا، خشونتِ خاک را ترک گفت و روحِ به لطافتِ برگِ گلش به عالمِ بالا رفت. مرودشتی مردی فاضل و صاحب کمالات بود و آثاری نیز از او انتشار یافته، اما برترین اثرش، به گمانم، لطف و صفای وجودش، و گرمی و مهربانیِ بی‌دریغش بود. اخلاقیات برایش لقلقه‌ی لسان نبود و جدّیتش را در مراعات اخلاق، از رفتارش و از توجهی که از صمیمِ دل به دیگران داشت می‌شد دریافت: در یکی از دفعاتی که راهی ایران بود وسیله‌ای را که حدس می‌زد به آن نیاز دارم برایم آورد. حدسِ صائبش طبعاً سبب شادیم شد، و نیز تا حدی مرا به فکر فرو برد از اینکه دیدم درباره‌ی رهاوردش وقتی گذاشته بود و اندیشیده بود؛ باری، کارش را سرسری نگرفته بود. مقصودم از توجه به دیگری چنین خُلقی است که در زمانه‌ی زمختِ ما متاعی است کمیاب.
در آخرین صحبتش با من، در پاسخ پرسشم، با متانت و آرامش از احتمال بسیار اندکِ درمان شدنش گفت و از این لحاظ که عمر نسبتاً کوتاهی برایش مقدّر شده بود گله‌ نداشت و، به رغمِ همه‌ی دشواری‌های مادی، از کیفیت معنوی زندگی‌اش فروتنانه راضی بود. نشانه‌ای از هراس در صدایش نیافتم و توصیفِ دقیقش از حالاتِ فرزندم آشکار می‌کرد که هنوز ذهنش فعال و متمرکز است و شخصیتش در برابرِ مهابتِ مرگی که نزدیک است همچنان استوار مانده و دچارِ دستپاچگی نیست.
کسانی هستند که وقتی از دست می‌روند دنیا دیگر، برای دوستانشان، جذابیتِ گذشته را ندارد؛ مرودشتی چنین کسی بود.
نویسنده‌ای می‌گوید آدمی بی یاد و یار هیچ است؛ اکنون برای من نیز از آن یار جز یادی گرامی نمانده است.
باری، با اندوهِ بسیار، برای عبدالرحیم مرودشتی که در این زمانه‌ی بی‌باور هنوز به لاهوت ایمانی داشت و بانگِ جرسی می‌شنید، هستیِ بی‌رنج در ملکوت را آرزو می‌کنم.

# هومن پناهنده
@ gashthaa

«حمّالان پوچی
مرزهای دشوار تحمل را شکستند.»

احمد شاملو

روان‌درمانی – ملاینی کلاین
#مدرسه_زندگی، #روان‌درمانی، #روانکاوی، #کودک

▪️مترجم: نوشین مجلسی
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

- یکیش پدرم

از صفحهٔ اینستاگرام
alirezaajafarzadeh

@eudemonia

انیمیشن
فقط یک زندگی

@eudemonia

✌️ رکوردشکنی کارزار مخالفت با محدودیت اینترنت

✅ تا این لحظه ۸۳۱۱۷۸ شهروند با ثبت امضای خود در سایت کارزار مخالفت خود را با طرح‌های محدودکننده #اینترنت بین‌المللی و فیلترینگ شبکه‌های اجتماعی اعلام کرده‌اند. این تعداد امضا رکورد جدیدی در کمپین‌های آنلاین فارسی در سال‌های اخیر محسوب می‌شود. طی روزهای اخیر جمع وسیعی از فعالین اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و... به این کارزار پیوستند. این تعداد امضا که در مدت زمان کوتاهی ثبت شده و همچنان در حال بیشتر شدن است، نشانگر مخالفت قاطع شهروندان ایرانی با طرح #صیانت_از_حقوق_کاربران است که به زودی توسط کمیسیونی منتخب از نمایندگان مجلس بررسی خواهد شد.

📌 برای پیوستن به این کارزار روی لینک زیر کلیک کنید:
👉 https://www.karzar.net/internet

#منفعل_نباشیم

کارزار؛ پلتفرم مستقل جمع‌آوری امضا:
کانال تلگرام | اینستاگرام | توییتر

حذف قانونی اینترنت

این فایل صوتی از سخنرانی عادل طالبی دبیر انجمن کسب و کارهای اینترنتی به دقت توضیح می‌دهد که #طرح_صیانت مجلس چه بلایی بر سر اینترنت خواهد آورد.

ارزش دارد ۲۸ دقیقه را صرف شنیدن آن کنید و برای دیگران نیز بفرستید.

@fazeli_mohammad

شش اندیشه‌ از فلسفهٔ غرب

از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia
@dr_iman_fani

‍ این روزها زیاد می‌شنوید که می‌گویند:«اوضاع جهان خیلی خراب است»،« کار دنیا تمام است»، « سیل و کرونا و آتش‌سوزی و قتل و غارت... جهان را گرفته». مجموع این گزاره‌ها که در طول روز و پس از خواندن اخبار یا گفتگو با دوستان در ذهنمان می‌چرخد در نهایت ما را به تصور جهانی مجبور می‌کند که هر لحظه ممکن است فروبریزد. اوضاع کشور خودمان که دیگر بماند. مقاومت در برابر چنین احساسی بسیار سخت است چون هم خودمان به این احساس و نتیجه در فرایند ذهنی خودمان رسیده‌ایم و هم در چنین فضایی تنفس می‌کنیم.

جهان، منطقه، کشور، محله و خانواده ما، فشارهای سخت، تلخی‌ها و مرارت‌هایی را شاهد است که اگر منکر آن بشویم، قطعا دچار اختلال و انکاریم . همه اینها که گفتم خوشی‌ها و مایه‌هایی برای لذت هم دارد که اغراق در آنها هم اشتباه است. پس بالاخره جهان را چگونه باید فهمید؟ هانس رزلینگ در کتاب « واقع نگری» به ما پیشنهاد می‌کند که جهان را واقع‌گرایانه ببینیم. او در کتابش می‌نویسد که در آغاز تصور می‌کرده است برای داشتن دید واقع‌گرایانه باید داده‌هایی را که به شکل روزانه وارد ذهنمان می‌کنیم، مورد تردید قرار داد اما در نهایت فهمیده است که دلیل برداشت اغراق شده غالبا منفی یا مثبت ما از جهان، کارکردهای ذهن ماست که خود متاثر از غرایزی است که میلیون‌ها سال به کار بشر می‌آمده است اما در جهان مدرن، خود، رهزن شناخت و ارزیابی منصفانه ما از اوضاع جهان شده است. اگر شما هم از خیل بی‌شمار کسانی هستید که در پایان روز بر شیب تند سقوط جهان جنگ و کرونا و تبعیض زده افسوس می‌خورید حتما این کتاب را بخوانید اما نه برای ایجاد هراس و امید کاذب یا گول زدن خودتان بلکه برای شناخت کارکردهای غریزی ذهن در برداشت از داده‌ها و رسیدن به نکرشی واقع‌گرایانه از جهان با همه بیم‌ها و امیدهایش.

واقع نگری
چرا جهان را کژ می‌فهمیم
هانس رزلینگ
با مقدمه : #مصطفی_ملکیان
ترجمه: علی کاظمیان
#معرفی_کتاب
نشر کرگدن
@sahandiranmehr

🎊🎊 خرید نسخۀ الکترونیکی در نرم‌افزار کتاب‌خوان طاقچه:
https://bit.ly/2TVaRRY

خودشیفته‌ای که می‌شناسی
دفاع از خود در برابر خودشیفته‌های حاد
جوزف بارگو/ کورش کامیاب
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۷۲/ قیمت نسخۀ الکترونیکی: ۴۴۰۰۰ تومان

وقتی می‌شنویم دربارۀ کسی از صفت «خودشیفته» استفاده می‌شود، کلیتی از یک مفهوم در ذهنمان نقش می‎بندد؛ مفهومی کلی معادل «نخوت و تکبر». از یک سو با مفهومی مواجه‌ایم که تصوری کلی از آن نزد همۀ ما وجود دارد و از این حیث برای همۀ ما آشناست؛ اما از سوی دیگر وقتی قرار است دربارۀ جزئیات آن بیندیشیم و سخن بگوییم، آن را خالی از ابهام نمی‌یابیم. تازه متوجه می‌شویم معنای این واژه برایمان گنگ است و بیش از اندازه تعمیم داده شده است؛ به‌ویژه وقتی متوجهِ تفاوت‌های رفتاری میان افرادی می‌شویم که پیش‌تر همۀ آنها را مصادیقی برای این مفهوم واحد، و کلیشه‌شده، در نظر می‌گرفتیم.
هدف این کتاب رهانیدن مفهوم خودشیفتگی از این معنای کلیشه‌ای، و روشن کردن ماهیت پیچیدۀ آن است. مثال‌ها و نمونه‌هایی متنوع از انواع شخصیتِ خودشیفته در کتاب آمده است که نشان می‌دهد «خودشیفتگی» درواقع طیف وسیعی از ویژگی‌ها را در بر می‌گیرد که می‌تواند از فردی به فرد دیگر تغییر کند. اگر مایل‌اید خودشیفته‌‎ها را دقیق‌تر بشناسید و تفاوت‌های میان آنها را از یکدیگر تشخیص دهید، به این کتاب نیاز خواهید داشت. همچنین، اگر به دنبال آموختن تکنیک‌هایی برای نشان دادن واکنش‌های درست در مقابل خودشیفته‌ها هستید، خواندن این کتاب را به شما پیشنهاد می‌کنیم. درنهایت، اگر خواستید جسارت به خرج دهید و از دریچۀ مفهوم «خودشیفتگی» هم نگاهی به خودتان بیندازید و ببینید چگونه هرازگاهی رفتارهای خودشیفته‌وار از شما سر می‎زند، این کتاب را از دست ندهید.

ـ تحریریۀ نشر کرگدن ـ

#نشر_کرگدن
#کتاب_الکترونیکی
#اپلیکیشن_طاقچه
#خودشیفته‌ای_که_می‌شناسی
#مجموعه_خوب_زیستن
#جوزف_بارگو
#کورش_کامیاب
#بابک_عباسی
#کتاب_روانشناسی

@kargadanpub 🦏

مبارزه دارودسته فاسدان با فساد نظام‌مند مثل خاموش کردن ذهن است توسط خود ذهن، در سنت بودایی.
یا - گلاب به روتان - پاک کردن بول با غائط در سنت غیر بودایی.

عکس، محض تلطیف فضاست.


@mashghesiah

ترکیه:
پروانه تشنه

آتش‌سوزی به نزدیکی نیروگاه حرارتی شهر میلاس ترکیه رسید و صدها تن تخلیه شدند.

نیروهای امداد ترکیه نیمه شب چهارشنبه و سحرگاه پنج‌شنبه پنج اوت (۱۴ مرداد) اقدام به تخلیه صدها روستایی از طریق دریا کردند؛ چراکه آتش‌سوزی شدید به‌طور خطرناکی به نزدیکی نیروگاه حرارتیِ شهر میلاس رسیده که محل ذخیره هزاران تن زغال سنگ است.
@sahandiranmehr

میهای چیک‌سِنت‌میهای از پدیدۀ غرقگی (flow) و نسبتش با شادکامی اصیل سخن می‌گوید.

از گفتارهای تد

@eudemonia

چرا چیزی که روزگاری تحسین‌اش می‌کردیم حالا این ‌قدر اعصاب‌مان را خرد می‌کند؟ (بخش نخست)

#بزودی

از کتابِ
بگومگوهای زندگی مشترک
به روایت مدرسهٔ دوباتن

ترجمۀ مریم خدادادی
ویراستۀ مسعود علیا


🔹یکی از چیزهایی که سبب می‌شود عاشق آدم‌ها شویم این است که متوجه می‌شویم آنها می‌توانند کارهایی بکنند که ما توان انجام دادنشان را نداریم. جذب کسانی می‌شویم که توانا به نظر می‌آیند و با قسمت‌هایی از زندگی که ما در آنها می‌لنگیم راحت‌اند. شاید آنها در کارهای اجرایی توان زیادی داشته باشند و ما در این زمینه بی‌عرضه باشیم؛ یا شاید خلاق باشند و ما بیشتر مطابق با آیین‌نامه‌ها عمل کنیم. شاید آنها بسیار پراحساس باشند، در حالی ‌که ما با احساساتمان راحت تا کنیم.

🔹لااقل در سطح ناخودآگاه، امیدواریم از طریق همراه شدن با این یا آن آدم از او بیاموزیم و رشد کنیم. فضیلت‌های او ما را تغییر خواهد داد. مطمئن‌تر یا تیزبین‌تر خواهیم شد، در کارهای اجرایی بهتر می‌شویم یا در تجزیه‌ و تحلیل حیات درونی‌مان تواناتر خواهیم شد. عشق چشم‌اندازی از رشد پیش روی ما می‌گذارد.

🔹اما معمولاً در طول سال‌ها اتفاق ناگواری برای این چشم‌انداز رشد می‌افتد. معمولاً آن به‌اصطلاح توانایی‌های شخص متأسفانه در چشم طرف مقابل‌ به چیزی زیاده از حد و دلسردکننده بدل می‌شوند. «خویشتنداریِ» دلنشین ممکن است به «سردی» محض بدل شود. «خلاقیت» ممکن است شبیه «شیدایی» به نظر آید. «ارزش‌های سنتی» ممکن است شبیه «دهاتی‌گریِ تنگ‌نظرانه» به نظر برسند. «توان اجرایی» در طول یک دهه رفته ‌رفته شبیه «نظم و انضباط وسواس‌گونه» به نظر می‌رسد.

🔹ممکن است زوج قربانی پدیده‌ای شوند به نام دوقطبی شدن. در نتیجۀ این پدیده، شخصی که در یک زمینۀ خاص حرفه‌ای است قوی‌تر می‌شود و از ضعف طرف مقابل منزجرتر، و شخص نابلد ضعیف‌تر می‌شود و نقطۀ قوت طرف مقابل به تحقیر این شخص و بی‌اعتنایی بیشتر او به آن نقطه قوت می‌انجامد. آن شریک زندگی که حرفه‌ای است هرگونه علاقه به این‌که نحوۀ کسب ویژگی‌اش را به طرف مقابل یاد بدهد از دست می‌دهد و به جای این کار فقط در برابر بی‌عرضگی‌های نسبی او از کوره درمی‌رود. در عین حال، فرد نابلد خیلی زود بی‌خیال فضیلت مورد بحث می‌شود، کمتر تمرین‌اش می‌کند و با سوءظن و نفرت بیشتری به فرد حرفه‌ای نگاه می‌کند.

🔹مسئلۀ توان کارهای اجرایی را در نظر بگیرید. زوجی را تصور کنید که یکی‌شان در زمینه‌ای قوی‌تر و دیگری ضعیف‌تر است. در روزهای اول طرف ضعیف کلی تحسین نثار طرف توانمند می‌کند که می‌تواند به این خوبی از پس این قبیل کارها بربیاید. اما در طول زمان همۀ وظایف به نوعی به سمت فرد توانمند سوق پیدا می‌کنند، و این موجب کشمکش و انزجار می‌شود. فردی که در کارهای اجرایی حرفه‌ای است باور دارد که باید در رأس همۀ امور باشد چون طرف مقابل بی‌عرضه‌تر از قبل شده. گهگاهی به خودش لعنت می‌فرستد که (با خطایی سرنوشت‌ساز) زندگی‌اش را بند کسی کرده که در امور اجرایی تنبل است. از آن طرف هم فرد نابلد (که روزگاری این توانمندی را جذاب می‌یافته) با نومیدی تمام احساس می‌کند شریک زندگی‌اش عجیب سختگیر و سلطه‌جو شده.

🔹یا شاید زوجی به «طرف خلاق» و «طرف عمل‌گرا» تقسیم شده باشند، تقسیمی که مایۀ تأسف است. از دید آن شخص خلاق، شریک زندگی‌اش همیشه به دنبال پیدا کردن نقطه ‌ضعف هر نقشه‌ای است؛ او هیچ ‌وقت گمانه‌پردازی یا رؤیاپردازی نمی‌کند؛ اگر چیزی احتمالاً فاقد فایده باشد، نمی‌تواند جدی‌اش بگیرد. از آن طرف، فردی که از قرار معلوم عمل‌گراتر است احساس می‌کند شریک زندگی‌اش بسیاری اوقات توهم‌زده، دمدمی‌مزاج و غیرقابل‌اعتماد است.

🔹این موقعیت‌های دو قطبی‌ تحت فشار دچار انفجار می‌شوند: جواب غریزی این است که احساس کنیم به نوعی گرفتار یک آدم اشتباه شده‌ایم. اما حقیقت این است که ما دقیقاً به این دلیل دچار این کشمکش‌ایم که با آدم درست زندگی می‌کنیم. موضوع این است که تفاوت‌هایمان را درست مدیریت نمی‌کنیم. فراموش کرده‌ایم فضیلت‌هایی را که ابتدای آشنایی‌مان جذب‌شان شده بودیم و تحسین‌شان می‌کردیم به هم یاد بدهیم. (ادامه دارد...)

از مجموعهٔ «خوب زیستن»
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه: بابک عباسی

@eudemonia

https://bit.ly/3ArKAKI

چرا چیزی که روزگاری تحسین‌اش می‌کردیم حالا این ‌قدر اعصاب‌مان را خرد می‌کند؟ (بخش دوم و پایانی)

#بزودی

از کتابِ
بگومگوهای زندگی مشترک
به روایت مدرسهٔ دوباتن

ترجمۀ مریم خدادادی
ویراستۀ مسعود علیا

🔹وظیفۀ کاهش تنش - و کم‌کردن آسیبی که هر کس به دیگری می‌زند - بر عهدۀ فرد حرفه‌ای است. او در موضع قدرت قرار دارد (آدم همیشه در بعضی از زمینه‌ها نسبتاً حرفه‌ای و در بعضی دیگر نسبتاً نابلد است). فرد حرفه‌ای باید حواس‌اش به این موضوع باشد که توانایی فوق‌العاده‌اش در این یا آن زمینه گذشته از این‌که هیچ فایده‌ای برای این موقعیت ندارد، اساساً سرمنشأ مشکل است. این توانمندی، ناخواسته به بی‌کفایتی طرف مقابل دامن می‌زند و تشدیدش می‌کند.

🔹مسئله به اینجا ختم می‌شود که بهترین راه برای یاد دادن کدام است. آدم حرفه‌ای ناخودآگاه معتقد است بهترین شیوۀ تدریس این است که به دانش‌آموز به دلیل بی‌عرضگی‌اش سرکوفت بزنیم (به این دلیل که «وسواسی» یا «سرد» یا «دیوانه» یا «اهل رابطه‌بازی» یا «ترسو» است). اما معلوم است که این کار نتیجه‌ای بجز ترس و کناره‌گیری ندارد. وقتی می‌خواهیم روش حل یک مسئلۀ ریاضی را به بچه‌ای یاد بدهیم، اگر خودمان عجله کنیم و جواب را بدهیم، او پیشرفتی نخواهد کرد. و هرچه عصبانی‌تر شویم، آن بچه بیشتر احساس گیجی و سرخوردگی خواهد کرد. این موضوع را در مورد ریاضی می‌دانیم و شیوه‌هایی متفاوت در پیش می‌گیریم. یک شیوۀ کلیدی از این قرار است: وانمود می‌کنیم نمی‌دانیم. از نشان دادن توانایی‌هایمان دست می‌کشیم. طوری نقش بازی می‌کنیم که انگار ضعیف‌تر از آن‌ایم که هستیم، تا به او کمک کنیم قوی‌تر شود.

🔹اما در زندگی عاشقانه معمولاً چنین رویکرد ملایم - و سازنده‌ای - را در پیش نمی‌گیریم. شریک زندگی‌مان را در حوزه‌ای موجه (مثلاً منظم بودن یا بغل کردن) «مبتدی» در نظر نمی‌گیریم،‌ مبتدی‌ای که به کمکی حساب‌شده نیاز دارد. دلیل‌اش این است: عادت نداریم این را درک کنیم که مدیریت اضطراب‌های مربوط به فلان قرار و مدار به طوری که باعث تأخیر ما نشوند واقعاً نوعی توانایی است؛ یا کاهش ترس‌هایمان در مورد نزدیکی و صمیمیت برای این‌که کسی را در آغوش بکشیم به راستی نوعی توانایی است.

🔹آدم حرفه‌ای، برای تغییر روند دو قطبی‌ شدن، باید از کارهایی که برای خودش راحت است عقب بنشیند؛ باید توجه کند که توانمندی فوق‌العادۀ او عملاً سبب دلسردی فرد ضعیف‌تر می‌شود. باید - تا مدتی، عمداً - در فلان زمینه کمتر از چیزی که هست بشود: باید از سر مهربانی، نقش بازی کند و کمی خجالتی‌تر، شلخته‌تر، کمتر خلاق و... شود و از این طریق با ملایمت طرف مقابل را تشویق کند به این‌که بهتر شود تا توازن کلی فضیلت‌ها در رابطه‌شان برقرار شود. شاید مجبور باشد مدتی بعضی از اشتباهات را در بعضی از حوزه‌ها تحمل کند: شاید اوضاع مالی کمی آشفته شود. شاید به یکی - دو مهمانی نرسد. ممکن است گرد و خاک زیر تخت جمع شود.

🔹آدم حرفه‌ای باید بفهمد که نمی‌تواند توانایی و راحتی خودش را در این یا آن زمینه به شکل دستوری به دیگری منتقل کند. باید آن را به ملایم‌ترین شیوه یاد بدهد. اما می‌تواند خاطرجمع باشد از این‌که طرف مقابل در اعماق وجودش خواهان یادگیری است: اساساً آن جاذبۀ ابتدایی بر همین امر مبتنی بوده. او جذب تفاوت شده و امیدوار بوده کامل‌تر شود. قضیه فقط این است که هیچ کس نمی‌تواند با احساس تحقیر شدن چیزی یاد بگیرد.

از مجموعهٔ «خوب زیستن»
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه: بابک عباسی

@eudemonia

https://bit.ly/2VIh6JF

هراس از معرفت
در نقد نسبی‌انگاری
پل بوغوسیان/ یاسر میردامادی
مجموعۀ «معرفت‌شناسی معاصر»/ دبیر: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۰۰/ قیمت: ۲۰۰۰۰ تومان

زیاد پیش آمده واژۀ «نسبی‌انگاری» به گوشمان خورده باشد؛ چه‌بسا خودمان یکی از طرفداران یا منتقدان آن باشیم. فارغ از اینکه موافقِ نسبی‌انگاری باشیم یا مخالف آن، احتمالاً می‌توانیم بر سر این تعریف کلی از آن با یکدیگر توافق کنیم که نسبی‌انگاری دربارۀ هر حوزه‌ای، اجمالاً، بدین معنا است که در آن حوزه واقعیتی مستقل از اشخاص و جوامع وجود ندارد. درواقع، نسبی‌انگاری مدعی است بُعد محوریِ تفکر، تجربه، ارزیابی و حتی واقعیت وابسته به چیزی دیگر است. اگر دربارۀ نسبی‌انگاری اطلاع و شناختی داشته باشید، این را هم می‌دانید که موافقان و مخالفانِ بسیار دارد و به‌نوعی در جهان امروز مُد است. البته این سخن به این معنا نیست که نسبی‌انگاری از سنخ مشهورات بی‌مبنا است، اما همچون هر تفکر و رویکردی که مد می‌شود، نسبی‌انگاری هم در معرض این خطر هست که بد فهمیده شود. اگر بخواهیم دقیق‌تر گفته باشیم، ممکن است صورت‌بندی‌هایی مبهم از آن داده شود و نتوان بین برداشت‌های متفاوت از آن به‌راحتی تمیز و تفکیک قائل شد. ازاین‌رو، با همۀ شهرتی که نسبی‌انگاری در جهان امروز و ازجمله در ایران معاصر به هم زده است، برای مصون ماندن از خطا و کج‌فهمی در مواجهه با آن، خوب است در پی رسیدن به شناختی درست از آن برآییم و در معانی و صورت‌بندی‌های موجودِ آن دقیق شویم. چه بهتر که این شناخت از رهگذر کتاب فیلسوفِ بزرگِ معاصر، پل بوغوسیان، برآمده باشد.
اگرچه هدف بوغوسیان رد نسبی‌انگاری معرفت است، این کتاب برای مدافعان نسبی‌انگار‌ی معرفت هم بسیار خواندنی است. هم بدین سبب که با خواندن آن می‌توان از منقح‌ترین صورت‌‌بندی‌های نسبی‌انگاری آگاه شد و شناختی مناسب از آن پیدا کرد، و هم بدین سبب که نویسنده کوشیده است، لااقل به‌زعمِ خود، تقریری به دست دهد از بهترین استدلال‌هایی که ممکن است به سود نسبی‌انگاری آورده شوند. ای‌بسا برخی از این استدلال‌ها را خود نسبی‌انگاران نیز، بدین دقتی که در کتاب آمده است، نیاورده باشند.
این کتاب هفت فصل (برساختنِ اجتماعی معرفت، برساختن واقعیات، نسبی‌سازیِ واقعیت، دفاع از نسبی‌انگاریِ معرفت، رد نسبی‌انگاریِ معرفت، حل یک تناقض‌نما، و دلایل معرفتی و تبیین باور) و دو ضمیمه دارد. یکی به قلم بوغوسیان و دربارۀ نسبی‌انگاریِ اخلاقی و دیگری از خودِ مترجم در اهمیت نقد نسبی‌انگاری.

- تحریریۀ نشر کرگدن -

#نشر_کرگدن
#مجموعه_معرفت‌شناسی_معاصر
#هراس_از_معرفت
#در_نقد_نسبی‌انگاری
#پل_بوغوسیان
#یاسر_میردامادی
#بابک_عباسی
#نسبی‌انگاری_فلسفی
#کتاب‌_فلسفه

@kargadanpub 🦏

🔸در اطاعت پیش‌دستی نکنید🔸

بیشترِ قدرتی که در اختیار اقتدارگرایی قرار می‌گیرد داوطلبانه به آن داده شده است. در چنین زمانه‌ای افراد پیشاپیش به این فکر می‌کنند که حکومتِ سرکوبگرتر چه خواهد خواست و بعد بدون این‌که آن چیز از آن‌ها خواسته شده باشد آن را در اختیار حکومت می‌گذارند. شهروندی که چنین رفتاری را در پیش گرفته است در واقع به قدرت می‌آموزد که با وی چه‌ها می‌تواند بکند.

منبع: در برابر استبداد، تیموتی اسنایدر، ترجمه‌ی بابک واحدی، ص ۱۹.

#هومن_پناهنده
@gashthaa