🔴 پرونده "فلسفه تحلیلی در زندگی روزمره"؛

🔹 ۱۴ گفتگو با اساتید و پژوهشگران فلسفه؛
فروردین و اردیبهشت ۱۴۰۱؛

۱. میزگرد فلسفه تحلیلی و زندگی روزمره؟!،
حاضرین: حسین شیخ‌رضایی(مدیر گروه مطالعات علم موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران)، ابراهیم آزادگان(رئیس دانشکده فلسفه علم دانشگاه شریف)، بابک عباسی(مدیر گروه فلسفه دانشگاه آزاد، واحد علوم و تحقیقات تهران)، محمدرضا واعظ(دکترای فلسفه علم، و پژوهشگر فلسفه در دانشگاه بن آلمان)؛
زمان: دوشنبه ۱۵ فروردین، ساعت ۲۰؛

۲. فلسفه تحلیلی و معنای زندگی؛
مهمان: استاد مصطفی ملکیان؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: چهارشنبه ۱۷ فروردین ؛ ساعت ۲۱؛

۳. فلسفه تحلیلی و تفکر انتقادی؛
مهمان: علی حسین‌خانی(عضو هیئت علمی گروه مطالعات علم موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران و پژوهشگر در پژوهشکده فلسفه تحلیلی، پژوهشگاه دانش‌های بنیادین(آی پی ام)؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: جمعه ۱۹ فروردین، ساعت ۲۱؛

۴. میزگرد «خوب‌زیستن در فلسفه تحلیلی و فلسفهٔ قاره‌ای»؛
مهمانان: بابک عباسی و مسعود زنجانی(مدرس و پژوهشگر فلسفه)؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: دوشنبه ۲۲ فروردین، ساعت ۲۰؛

۵. فلسفه تحلیلی و زیبایی شناسی؛
مهمان: کاوه بهبهانی(مترجم و پژوهشگر فلسفه)؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: چهارشنبه ۲۴ فروردین، ساعت ۲۱؛

۶. فلسفه تحلیلی و علم؛
مهمان: امیر احسان کرباسی‌زاده(عضو هیئت علمی گروه فلسفه دانشگاه اصفهان)؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: جمعه ۲۶ فروردین، ساعت ۲۱؛

۷. فلسفه تحلیلی و سیاست(جان رالز، رابرت نوزیک)؛
مهمانان: علی معظمی(عضو سابق هیئت علمی دانشگاه آزاد- واحد علوم و تحقیقات تهران)؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: چهارشنبه ۳۱ فروردین، ساعت ۲۰؛

۸. میزگرد فلسفه تحلیلی و محیط زیست؛
مهمانان: حسین شیخ‌رضایی و امیر احسان کرباسی‌زاده؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: جمعه ۲ اردیبهشت، ساعت ۲۰؛

۹. فلسفه تحلیلی و گردشگری خلاق؛
مهمان: مژگان خلیلی(دکترای فلسفه)؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: دوشنبه ۵ اردیبهشت، ساعت ۲۱؛

۱۰. فلسفه تحلیلی و هنر؛
مهمان: امیر مازیار(عضو هیئت علمی دانشگاه هنر تهران)؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: چهارشنبه ۷ اردیبهشت، ساعت ۲۱؛

۱۱. میزگرد فلسفه تحلیلی و "رابطه علم و دین"؛
مهمانان: ابراهیم آزادگان، حامد صفایی‌پور(دکترای فلسفه علم)؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: جمعه ۹ اردیبهشت، ساعت ۲۰؛

۱۲. فلسفه تحلیلی و ریاضیات؛
مهمانان: آرزو اسلامی(عضو هیئت علمی دانشکده فلسفه دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو آمریکا) و حسین بیات(دکترای فلسفه علم)؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: دوشنبه ۱۲ اردیبهشت، ساعت ۲۰؛

۱۳. عنوان: فلسفه اخلاقِ تحلیلی و روان‌درمانی؛
مهمان: محمود مقدسی(دکترای فلسفه و کارشناسی‌‌ارشد روانشناسی بالینی)؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: چهارشنبه ۱۴ اردیبهشت، ساعت ۲۱؛

۱۴. فلسفه ذهنِ تحلیلی و روان‌درمانگری؛
مهمان: مهدی نسرین(روان درمانگر و عضو سابق هیئت علمی موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران)؛
میزبان: محمدرضا واعظ؛
زمان: شنبه ۱۷ اردیبهشت، ساعت ۲۱؛

📢 حضور علاقه‌مندان در برنامه های این پرونده آزاد و رایگان است.

👥 علاقه‌مندان می‌توانند هم از طریق پلتفرم Zoom و هم پلتفرم اینستاگرام به آدرس‌ زیر این گفتگوها را به طور زنده مشاهده کنند و در جریان جزئیات بیشتر این پرونده قرار بگیرند:

🔻https://instagram.com/mrvaez?utm_medium=copy_link


🌐 وب‌سایت موسسه فرهنگی هنری پیدایش(رویش دیگر):

www.rooyeshedigar.ir

☎️ تلفن:
(۰۰۹۸)۹۱۹۵۹۴۹۹۵۴
(۰۳۱)۳۲۶۶۹۰۲۴

🌻 کانال‌های تلگرامی موسسه پیدایش(رویش دیگر):

@tanhaatarazyekbarg
@rooyeshedigar

🌿 پیج اینستاگرام موسسه پیدایش(رویش دیگر):

https://instagram.com/rooyeshedigar?utm_medium=copy_link

افسردگی پس از جشن‌ها و تعطیلات
و ارتباط آن با بحران میانسالی

نبرد با شبِ درون
@dr_iman_fani

در برنامۀ زنده (لایو) اینستاگرامی پریشب با موضوع «فلسفۀ تحلیلی و زندگی روزمره» به علت اختلال اینترنتی پیش آمده موفق نشدم در گفت‌وگو شرکت کنم. به پیشنهاد مدیر جلسه، آقای دکتر محمدرضا واعظ، قرار شد صحبتم را به صورت ویدئویی ضبط کنم تا به این پرونده اضافه شود. اکنون به لطف دوستان صدانت‌ شکل کامل آن گفت‌وگو در قالب واحد در دسترس قرار گرفته است.

@eudemonia
👇🏼👇🏼👇🏼

🎥 میزگرد فلسفه تحلیلی و زندگی روزمره

👤 با حضور #حسین_شیخ‌رضایی، #بابک_عباسی و #ابراهیم_آزادگان
به همت موسسه فرهنگی مطالعاتی پیدایش(رویش دیگر)
به میزبانی #محمدرضا_واعظ

مشاهده در یوتیوب
مشاهده در آپارات

🌾 @Sedanettv
🌾 @Eudemonia
🌾 @rooyeshedigar
🌾 @tanhaatarazyekbarg

🔶برش اول میزگرد "فلسفه تحلیلی و زندگی روزمره"
طرح مسئله؛

🔻این ویدیو برشی‌ است از میزگرد "فلسفه تحلیلی و زندگی روزمره" در پرونده "فلسفه تحلیلی در زندگی روزمره"؛ با حضور دکتر حسین شیخ‌رضایی، مدیر گروه مطالعات علم موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران؛ دکتر بابک عباسی، مدیر گروه فلسفه دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات تهران؛ دکتر ابراهیم آزادگان، رئیس دانشکده فلسفه علم دانشگاه شریف؛ دکتر محمدرضا واعظ، دبیر علمی پرونده، و پژوهشگر فلسفه علم، دانشگاه بُن آلمان؛

🔵علاقه‌مندان به این بحث می‌توانند نسخه کامل گفت‌وگو را در بخش igtv همین پیج، مشاهده کنند.

https://www.instagram.com/tv/Cb-WkvVD8pv/?utm_medium=share_sheet

بعد از عدم اتصال اینترنتی مناسب دکتر عباسی عزیز در میزگرد "فلسفه تحلیلی و زندگی روزمره"، از ایشان تقاضا داشتم که نظراتشان پیرامون مباحث طرح شده در جلسه را در قالب دو ویدئو ارائه نمایند. از زحمات ایشان جهت تهیه این دو ویدئو بسیار سپاس‌گزارم.

بااحترام،
محمدرضا واعظ

🔶️چهار برداشت از فلسفه: طرح مسئله(۲)؛
بخش اول:
https://www.instagram.com/tv/CcDfXrmjasZ/?utm_medium=copy_link


🔶️چهار برداشت از فلسفه: طرح مسئله(۲)؛
بخش دوم:
https://www.instagram.com/tv/CcEEwHGD_C0/?utm_medium=copy_link

علاقه‌مندان می‌توانند ویدئوی ذخیره شده‌ی این میزگرد، را از طریق دو لینک زیر مشاهده نمایند:
بخش اول میزگرد:
https://www.instagram.com/tv/Cb78yITKeVY/?utm_medium=copy_link

بخش دوم میزگرد:
https://www.instagram.com/tv/Cb8FL7kqeXn/?utm_medium=copy_link

✅ توضیحات:

به همت موسسه فرهنگی مطالعاتی پیدایش(رویش دیگر):

🔶️پرونده "فلسفه تحلیلی در زندگی روزمره"

🟢 میزگرد "فلسفه تحلیلی و زندگی روزمره"؛

🔵 مهمانان میزگرد:

🔹️ دکتر حسین شیخ‌رضایی، مدیر گروه مطالعات علم موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران؛

🔹 دکتر بابک عباسی، مدیر گروه فلسفه دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات تهران؛

🔹 دکتر ابراهیم آزادگان، رئیس دانشکده فلسفه علم دانشگاه شریف؛

🟤 میزبان:

🔸دکتر محمدرضا واعظ، دبیر علمی پرونده و پژوهشگر فلسفه علم، دانشگاه بُن آلمان؛

📚 اولین جمع‌خوانی حیطه‌ی دیگردوستی موثر

📖 «کتاب Doing Good, Better اثر ویلیام مک‌اسکیل»

1⃣ جلسه اول
■ Introduction
□ Worms and Water Pumps: How can you do the most good?

🗓 پنجشنبه ۱۸ فروردین
⏰ ساعت ۱۵
🔊 برگزاری در بستر گوگل میت

✉️ در صورت تمایل برای شرکت در جلسات، به گروه تلگرامی بوک کلاب بپیوندید.

❗️برای عضویت در این حلقه‌ی مطالعاتی، هیچ محدودیت رشته‌‌ای و دانشگاهی وجود ندارد.

📱صفحه‌ی دیگردوستی موثر را در اینستاگرام دنبال کنید.

🆔 @EA_TUMS
🆔 @SSRC_News

🎥 فلسفه تحلیلی و معنای زندگی از دیدگاه تامس نیگل
پرونده "فلسفه تحلیلی در زندگی روزمره"؛

👤مهمان:
#جواد_حیدری ، عضو هیئت علمی دانشگاه شاهد و مترجم آثار تامس نیگل؛

👤میزبان:
#محمدرضا_واعظ ، دبیر علمی پرونده و پژوهشگر فلسفه علم، دانشگاه بُن آلمان

چهارشنبه ۱۷ فروردین‌ماه ۱۴۰۱
به همت موسسه فرهنگی هنری پیدایش(رویش دیگر)

مشاهده در یوتیوب
مشاهده در آپارات

🌾 @Sedanettv
🌾 @rooyeshedigar
🌾 @tanhaatarazyekbarg

🔹گفت‌وگوی زیر را افزون بر اطلاعات و جزئیات مفید و جالبش، در چارچوب رویکرد اکت، نظریۀ «تحقق ارزش‌ها» و آموزه‌های رواقی (مرگ اختیاری: موتوا قبل ان تموتوا) ببینید و بشنوید،
و آخر این‌که: «کسی که از یک تراژدی جان سالم به در برده باشد یقیناً قهرمان آن نبوده است.»

بابک عباسی
@eudemonia

👇🏼👇🏼👇🏼

گفتگو با بابک تختی - قسمت دوم

دروغ کشته شدن تختی را جلال آل احمد آغاز کرد.
زخم زبان‌ها تختی را به بن بست سوق داد. مبادله عاشقانه تختی و مردمش دچار اختلال شده بود.
می‌توانست باغ خود را انتخاب کند جای هتل اما به این امید بود که نجاتش دهند.
- همراه با مروری بر گزارش‌های ساواک از تختی.

@Mehdi_Rostampour

گفتگو با بابک تختی - بخش پایانی

«ویژگی‌های انسانی که تختی با همانها تختی شده را از او می‌گیرند تا آسمانی‌اش کنند.
آنچه می‌گفتند عدم دستبوسی تختی بود، نه تعظیم.
یک بار با صداوسیما مصاحبه کردم. علاقه تختی به مصدق را از گفتگو درآورده بودند. دیگر مصاحبه نکردم»

گپی هم درباره سیستمی که اسم خیابان‌ها و میادین و ورزشگاه‌هایش تختی است اما فعالیت فرهنگی پسر تختی را بر نمی‌تابد.
@Mehdi_Rostampour

«آنآرشیست...!»

انتشارات آنگاه
@angahbooks

‍ ✔️پرواز را به‌خاطر بسپار، پرنده و سنجاب و بلوط همه رفتنی است!

✍️سهند ایرانمهر

🔸در توضیح این‌ویدیوی فراگیر خواندم که:
«سازنده عصر یخبندان، استودیو بلو اسکای، بالاخره پایان خوشی را برای 'اسکرت'، سنجاب بد اقبال این سری، رقم زد و او را به خواسته همیشگی‌اش رساند. این استودیو در سال ۲۰۲۱ پس این که لقب سازنده #انیمیشن قرن ۲۰ام را برای خود کسب کرد، توسط #دیزنی به کار خود پایان داد، کارکنان این استودیو در آخرین پروژه خود این پایان خوش از داستان #اسکرت را به دوست داران این سری هدیه دادند».

🔸#کی‌یرکگور ، #فیلسوف دانمارکی درباره #کمدی و #طنز می‌گوید:« کمدی، صرفا فراغتی مطبوع برای رهایی از سنگینی بار فلسفه نیست. طنز، پادزهر #فلسفه است و با این‌حال، خود نوعی فلسفه است».

طنز، کاریکاتوری از فلسفه است و‌ یادمان می‌دهد، فلسفه، همین جزییاتی است که تحقیرشان می‌کنیم یا موجب خنده‌مان می‌شود.

🔸کل زندگی، همین دویدن‌ و تقلای سنجاب‌‌گونه برای بلوط است که هربار ، درست وقتی خود را در یک قدمی آن بلوط کذایی می‌بینیم، مصداق « تا به ما رسید، آسمان تپید»، چیزی، مانع این رسیدن می‌شود. انسان برای این ‌نرسیدن، یا «کلبی مسلک» می‌شود و می‌گوید:« اصلا نمی‌خواهم» یا اپیکوری مسلک می‌شود و « با هرچیز و هر زمان دیگر حال می‌کند» یا رواقیِ « شد، شد، نشد،
نشد».

🔸نه تضمینی برای رسیدن به بلوط هست نه قطعیتی در نرسیدنش و نه ثبات و پایداری در زمانی که بلوط در دستمان باشد. کسی که بابت بدست نیاوردن بلوط، آزرده است یا بابت ناپایداری لذت در دست داشتن بلوط، گریان است، نادانی است که فکر کرده، «جهان یعنی بلوط» و لذت داشتنش‌ و غم نداشتنش، پایدار!
سنکای فیلسوف چه خوب گفت:« کل زندگی گریه‌دار است چرا برای بخشی از آن‌گریه کنم!».


🔸بلوط‌های زندگی بالاخره یا به دستمان می‌رسد یا نمی‌رسد اما اگر به «اسکرت» سنجاب نگاه کنید می‌بینید چیزی که آن را برای شما، اسکرت جذاب و دوست‌داشتنی کرده است، نرسیدنش به بلوط نیست. اصلا بلوط نیست. راه رسیدن یا نرسیدن به بلوط است. نرسیدن به بلوط ما را هم عصبی و ناراحت می‌کرد. رسیدن به بلوط هم دیدیم که‌ چقدر یخ و بی‌مزه بود و وقتی سنجاب‌مان به بلوط رسید چطور غریبه و خشک برای همیشه از کادر خارج شد.

🔸اسکرت را دوست داشتیم و او برای ما اسکرت #سنجاب شده بود چون «در تقلا» بود. این تقلای همیشگی بود که نرسیدن و رسیدن را علی‌حده کرده بود. این زیستن، علیرغم همه مشقات و ادامه دادن‌ علیرغم‌همه نشدن‌ها. اگر در ذهن‌مان، نقش بسته:«سنجاب عصر یخ» یعنی ما او را نه بخاطر مقصد، نه بخاطر هدف و نه بخاطر بلوط که به خاطر همه آن لحظه‌های مسیر مبدا تا مقصد و تقلاها و دردها و لذتهای موقت و‌تب و‌تاب‌هایش می‌شناسیم. درست‌ مثل زندگی و به همین ‌دلیل است که کی‌یر کگارد می‌گوید:«طنز، یادمان می‌اندازد که فلسفه همین‌جزییاتی است که تحقیرش می‌کنیم یا باعث خنده‌مان می‌شود».

🔸اسکرت و بلوطش خلاصه شده ما و‌ بلوط‌های زندگی‌مان است تا بفهمیم ما انسان شده‌ایم نه بخاطر رسیدن و نرسیدن به بلوط، بخاطر چیزی که در مسیر این بلوط هستیم. پرواز را به‌خاطر بسپار، پرنده و سنجاب و بلوط همه رفتنی است.
#یادداشت
@sahandiranmehr

جنون نوروزی را تجربه کنید!

طرف دیوانه است! ما عموما تصورمان این است که اگر با خودمان حرف بزنیم دیوانه ایم! اما ظاهرا دانشمندان دیدگاه دیگری دارند. روان‌پژوه و استاد دانشگاه بامبرگ آلمان چند سال پیش آزمایشی با گروهی از دانشجویان خود انجام داد. او به آنان وظیفه داد که ایستگاهی برای دوچرخه‌ها طراحی کنند. برخی از دانشجویان اجازه داشتند در حال کار با خود حرف بزنند و بقیه نه. در پایان کار دانشجویانی که اجازه‌ حرف زدن با خود را داشتند، طرح‌های بسیار بهتری ارائه دادند.
او معتقد است که علت این پدیده، عجیب نیست و پیشاپیش می شد حدس زد کسانی که در جریان کار با خود حرف می‌زنند، فقط واژه‌نمی‌سازند، بلکه اندیشه و تصویر هم می‌سازند. او می‌افزاید: «همه چیز مشخص‌تر می‌شود. ما مسایل را بهتر درک می‌کنیم و راه‌حل‌ها را آسان‌تر خلق می کنیم.
این پژوهشگر می‌گوید افرادی هستند که نام کوچک خود را صدا می‌کنند و از خود چیزی می‌پرسند و خود به آن پاسخ می‌دهند. او برای نمونه به دوستی به نام مارکو اشاره می‌کند که با خودش حرف می‌زند و مثلا می‌گوید: سلام مارکو. خب حالا بگو ببینم، جواب این مساله می تواند چه باشد؟ مارکو به این ترتیب خودش را به چالش فکری می‌طلبد و بعد به خودش پاسخ می‌دهد.
بنابراین یکی دیگر از کارکردهای حرف زدن با خود، ایجاد انگیزه و میل در خویشتن است. در این زمینه اما باید مراقب صورت بندی‌ جملات بود. برای نمونه جملاتی مانند: «آخه چقدر احمقی، دفعه بعد کار را بهتر انجام بده ابله!». این نوع صورت بندی‌ها معمولا کمکی نمی‌کنند.
حرف زدن با خود همچنین نقش سوپاپ را دارد؛ به گفته این پروفسور دانشگاه، حرف زدن با خود همچنین نقش سوپاپی را دارد که آدمی با آن احساس خود را بیان و خود را در موقعیت‌های ترس، عدم‌اطمینان، شرم و همدردی تخلیه می‌کند. بنابراین یکی دیگر از کارکردهای حرف زدن با خود، کاهش استرس، ناراحتی و درد است (رفرنس)

☑️⭕️تجویز راهبردی
نوروز فرصت خوبی است برای تازه شدن دیدارها. اما نوروز شما نوروز نخواهد شد مگر اینکه حتما به دیدار یک نفر بروید و متاسفانه بیشتر ما، فرصت نمی کنیم که این فرد را در طول ایام عید ملاقات کنیم. آنقدر درگیر دید و بازدیدهای همیشگی، برنامه های تلویزیونی پشت سر هم و مسافرت هستیم که این فرد در لیست ما، نفر آخر قرار می گیرد و در انتها نیز مانند همیشه فراموش می شود. بهمین خاطر است که شاعر دوست داشتنی؛ قیصر امین پور سروده است:
دیر گاهی است که اُفتاده ام از خویش به دور!
شاید این عید، به دیدارِ خودم هم بروم
درست است، مهم ترین فردی که باید به دیدارش برویم و از حالش بپرسیم: خودمان هستیم.

برای اینکه این دیدار، دیدار خوبی باشد این شش نکته را رعایت کنید:
1⃣وقت ويژه ای را برای وی در نظر بگیرید. سعی کنید در ایام عید زمان خوبی را که سرحال و با انرژی هستید و سرتان شلوغ نیست را برای این دیدار انتخاب کنید. در طول سال که به او سر نزده اید دست کم در ایام عید زمان خوبی را برای وی کنار بگذارید. یک پیشنهاد می تواند صبح های زود قبل از اینکه بقیه بیدار شوند باشد.

2⃣وقتی به دیدار خودتان رفتید، بگذارید او حرف بزند. به حرف هایش گوش کنید. او یک سال شاید هم بیشتر است که حرف نزده است. بگذارید بیرون بریزد و راحت شود. با حوصله به دغدغه هایش، غرغرهایش، آرزوهایش و اهدافش گوش کنید. دقت کنید که حرف زدن نقش سوپاپ احساسی را بازی می کند. به ويژه بگذارید راجع به ترس هایش، اشتباهاتش، شرم هایش حرف بزند.

3⃣خودتان را با نام کوچک صدا کنید و این سوال را از خود بپرسید: چه اهدافی برای سال جدید برای خودت در نظر گرفته ای؟ می خواهی در ارتباط های پنج گانه ات (با خدا، با خودت، با خانواده، با جامعه و در نهایت با جهان) چه کنی؟ سر فرصت به حرف هایش گوش کن. چون بعد از دیدار باید بلافاصله آن ها را بنویسی. اگر بتوانید کنار دست تان کاغذ هم باشد بد نیست حداقل کلیدواژه ها را بنویسید.

4⃣وقتی صحبت هایش تمام شد (می تواند در جلسه دوم باشد)، حالا مورد به مورد درباره اهدافش دقیق تر بپرس. مثلا بپرس که فلان هدفی که اشاره کردی، دقیقا چقدر؟ در چه زمانی؟ چگونه؟

5⃣قرارهای بعدی با خودتان بگذارید هر فصل یک دیدار. انتهای بهار، انتهای تابستان و انتهای پاییزان و دوباره در تعطیلات سال نو بعدی.

6⃣هیچ ایرادی ندارد که گاهی اوقات بلند بلند هم با خود صحبت کنید که گفته اند: همچو مجنون گفتگو با خویشتن باید مرا. بگذارید یک روز در سال دیوانه به نظر برسید. اگر دوست داشتید می توانید بنشینید یا اینکه خودتان را به یک پیاده روی و سپس یک فنجان چای دعوت کنید. مهم این است که در بهترین و شاداب ترین حالت با خود دیدار کنید.

سه روز در سال دیوانه باشید، ۳۶۲ روز دیگر را فرصت دارید عاقل باشید.

مجتبی لشکربلوکی


جان آگه با #فرهیختگان
http://kherad.org

✔️سعدی، یکی از خود ماست🔻
✍🏽سهند ایرانمهر

اول اردیبهشت روز بزرگداشت سعدی است. هانری ماسه (تحقیق درباره سعدی ص.345) می¬گوید:« ما غربی¬ها وقتی اشعار شاعران بزرگ فارسی گوی را می خوانیم با وجود همه نبوغشان فکری ناآشنا و دیر فهم را در آنان می ینیم. در آثار سعدی این دیرفهمی از بین می رود و پیوستگی دایمی و معتدل میان عقل و تخیل، این فلسفه عقل سلیم و این اخلاق کاملا عملی و قابل فهم با سبکی سلیس مشاهده می شود». بنابراین ارنست رنان، درست می گفت که :«سعدی در واقع یکی از خود ماست». حالا می خواهم به سیاق و شکل خلاصه ای که دکتر محمدعلی همایون کاتوزیان به خوبی بیان کرده¬اند یکی ازنمودهای «شکل خودم ما» است ها را با شرح چگونگی پدید آمدن «گلستان» در اینجا یادآوری کنم...
متن کامل را در لینک پایین بخوانید🔻
https://telegra.ph/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C-%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D9%85%D8%A7%D8%B3%D8%AA-04-19

📋 اقتراح رواقی‌‌گری و معناگرایی در اتاق درمان.

#دکتر_محمود_مقدّسی.دکتری فلسفه، کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی. تهران

دردهای فلسفی یا زخم‌های کودکی

در این یادداشت می‌کوشم ابتدا نشان بدهم که "فلسفه‌ورزی" و "آراء فلسفی" به چه معنا با سلامت روان مرتبط‌اند و چه نسبتی با روان‌درمانی دارند. پس از آن به آسیب‌شناسیِ این نسبت می‌پردازم و در نهایت با دعوت به نوعی گفتگو، این نوشتار را به پایان می‌برم.

🧷یک

امروزه دیگر بسیاری از ما این تعریف را پذیرفته‌ایم که انسان موجودی زیستی، روانی، اجتماعی و معنوی است. امّا مراد از معنوی یا معناجو بودن در این تعریف چیست و چرا نمی‌توان آن را ذیلِ وصفِ روانی یا روانشناختی قرار داد؟ معنوی در اینجا به معنای پیروی از یک سنّت دینی یا عرفانی خاص نیست. معناجو بودن یعنی تلاش برای رسیدن به روایتی منسجم و موجّه در مورد زندگی و یافتنِ هدف، کارکرد یا ارزشی برای آن. امّا این وصف را نمی‌توان ذیلِ وصف روانی یا روان‌شناختی قرار داد چون جستجوی معنا همیشه امری درون‌روانی یا بین‌فردی نیست و در بسیاری موارد سویه‌های هستی‌شناختی و متافیزیکال پیدا می‌کند و ما را ناگزیر از تأمل دربارۀ چیستی انسان و جهان و نسبت این دو می‌کند.
فیلسوفان و روان‌درمانگران اگزیستانسیالیست معتقدند که نادیده گرفتن این بخش از هستی انسانی یا ناکامی در آن، صرفاً به نوعی دردِ گنگ معنوی دامن نمی‌زند بلکه سمپتوم‌های گوناگونی را در زندگی روزمرّه و روابطِ بین‌فردی ما انسان‌ها بوجود می‌آورد. از این جهت، آسیب‌های ناشی از ناکامی در این بعد از حیاتِ انسانی را می‌توان بخشی مستقیم یا غیرمستقیم از روان‌رنجوری‌هایی دانست که در اتاق درمان با آن‌ها سر و کار داریم.

🧷دو

با نظر به تاریخ فلسفه می‌توان دید که این جستجوی معنوی با قلمروهای مختلفی از فلسفه از قبیلِ متافیزیک، فلسفه‌ی اخلاق، فلسفه‌ی زبان، زیبایی‌شناسی، فلسفه‌ی دین و ... گره خورده است و فیلسوفانِ بسیاری از یونان تا کنون (خصوصاً تا پیش از شکل‌گیری علمِ روان‌شناسی مدرن) عمیقاً به تحلیل توأمانِ سویه‌های روان‌شناختی و معنویِ زندگی انسانی پرداخته‌اند. به همین دلیل، وقتی پایِ این جستجوی معنوی به میان می‌آید، اندیشه‌های فلسفی و "ذهنِ فلسفی" منابعِ مهمی برای جستجو یا پاسخگویی هستند.

🧷سه

شاید آنچه تا اینجا گفته‌ام بدیهی به نظر برسد. امّا مشکل با نوعی تقلیل‌گرایی (Reductionism) آغاز می‌شود: تحویل بردنِ سویه معنوی به سویه‌های زیستی و روانیِ حیات انسان. در این وضعیت تصوّر بر این است که جستجوی معنوی حتی اگر ارزشمند باشد، اغلب قابلِ تحلیل بر اساسِ نیازهایی زیستی یا روانشناختی ما انسان‌ها است. مثلاً اضطرابِ مرگ با اضطراب جدایی گره می‌خورد، احساس بی‌معنایی محصولِ روان‌رنجوری دانسته می‌شود و جستجوی معنوی در بهترین حالت، نیازی در بالاترین مراحلِ هرمِ نیازها در نظر گرفته می‌شود که ناکام شدنش، ارتباط چندانی با آسیب‌شناسی‌های معمولِ زندگی روزمرّه ندارد. در این صورت، آشنایی با فلسفه برای رواندرمانگر ضرورتِ چندانی نخواهد داشت و به میان کشیدنِ پای فلسفه‌ورزی به اتاقِ درمان، خلطِ مرزهای حرفه‌ای یا حتی نوعی مقاومت به درمان خواهد بود. در این چارچوب، وقتی گفتگویی فلسفی در اتاق درمان در می‌گیرد، اغلب با نوعی عقلانی‌سازی روبرو هستیم که می‌کوشد راه را بر جستجوهای عمیق‌تر و مواجه‌های عاطفی دردناک‌تر ببندد. با این همه می‌توان در این دیدگاهِ کم و بیش پوزیتیویستی تردید کرد. البته در این تردید تنها نیستیم و رواندرمانگران اگزیستانسیالیست و انسان‌گرای بسیاری هم با ما هم‌نظر خواهند بود.

🔻پایان صفحه‌‌ی یک از دو

#تجربه‌های_روان‌پزشکانه

📋 بخش دوم پاسخ دکتر محمود مقدسی به اقتراح

🧷 چهارم

شاید با همه یا بخش‌هایی از آنچه در بالا گفته‌ام موافق باشید.

☀️ امّا همه‌ی این توضیحات و استدلال‌ها، صرفاً اهمیت فلسفه‌ورزی و آراء فیلسوفان را برای سلامت روان نشان می‌دهند و جوازی برای مداخلاتِ ناموجّه یا گذاشتنِ بار اضافه بر دوش فلسفه به شمار نمی‌آیند.

به عبارت دیگر، نه باید دردهای فلسفی را با آسیب‌های کودکی اشتباه گرفت و نه آسیب‌های کودکی را با دردهای فلسفی. مثلاً پرسش از معنای زندگی در اتاق درمان، همیشه به معنای طلبِ گفتگویی فلسفی درباره‌‌ی هدف یا ارزش زندگی نیست. گاهی همه‌ی آن چیزی که باید از این سؤال بشنویم، بیانِ نوعی رنج یا احساسِ تهی بودن است. چه بسیار مواردی که آسیبی در کودکی یا شکستی در روابطِ بین فردی ما را به این پرسش رسانده است که آیا اصلاً زندگی ارزش زیستن دارد؟ به همین دلیل، در چنین شرایطی احتمالاً گفتگو درباره‌ی هدف یا ارزش زندگی، کم‌فایده‌ترین کاری باشد که از عهده‌ی ما بر می‌آید. از سوی دیگر، موارد بسیاری را هم می‌توان سراغ گرفت که در آن‌ها پرسش از معنای زندگی، دقیقاً پرسش از هدفی برای آن است. مثلاً وقتی مراجعی از مواجهه مکررش با شرور در عالم و ناتوانی‌اش در فهم و هضم آن‌ها می‌گوید صرفاً با مشکلی عاطفی روبرو نیستیم. ما و او با جهانی روبرو هستیم که از هر تلاشی برای معنادار کردنِ اتفاقات می‌گریزد. در این حالت، آیا توان درکِ همدلانۀ چالش فلسفی پیش روی او را داریم و آیا می‌توانیم در گفتگویی فلسفی تا حدّی با او همراه بشویم؟

🧷 پنجم

☀️این نوشته را با دعوتی دوسویه به پایان می‌برم: دعوت از روان‌شناسان، روانپزشکان و به طور کلی متخصصان سلامت روان برای آشنایی عمیق‌تر با فلسفه و دعوت از آن دسته از اهالیِ فلسفه که به دنبال کارکردهای درمانی فلسفه هستند برای آشنایی با روان‌شناسی و روان‌پزشکی.

بدفهمیِ دوسویه میان این دو دسته باعث شده است که از یک طرف با تصویری اغلب کاریکاتوری و بسیار ساده‌سازی شده از فلسفه در میانِ متخصصان سلامت روان روبرو باشیم که در آن تمایز چندانی میان فلسفه، دین، عرفان و حتی سفطسه‌گری و لفّاظی وجود ندارد، و از سوی دیگر با تصویری اغراق‌شده از کارکرد فلسفه در میانِ بخشی از طبقه‌ی متوسط تحصیل‌کرده که برای دردهای اوّل شخصِ روانشناختی‌شان به دنبالِ چاره‌های سوم‌شخصِ فیلسوفانه هستند. این آشنایی، مستلزم گفتگویی مستمر، جستجوگرانه و متواضعانه از هر دو سو است. باید به تمایزها و ارتباطِ میان این دو پارادایم توجّه داشته باشیم و بدانیم که در فضایِ ابهام میانِ این دو قلمرو هم فرصت شکل‌گیری بصیرت‌های عمیق وجود دارد و هم فرصتِ گفتنِ حرف‌های بیهوده، جدل‌های آسیب‌زا و هدر رفتنِ عمر آدم‌ها.
بگذارید به عنوان فردی با پس‌زمینه‌ی تحصیلی مضاعف، از قلمروهایی بگویم که آشنایی با آن‌ها در درکِ بهتر از انسان و فهمِ عمیق‌ترِ تجربه‌های بالینی به کار متخصصان سلامت روان می‌آید: فلسفه‌ی علم، فلسفه‌ی زبان، فلسفه‌ی اخلاق، فلسفه‌ی ذهن، پدیدارشناسی، اگزیستانسیالیسم، مباحث نظری مرتبط با معنا و ارزش زندگی و میزانی فلسفۀ دین. از سوی دیگر، تصوّر می‌کنم آن دسته از اهالی فلسفه که پروژه‌ی فلسفه برای زندگی را در پیش گرفته‌اند لازم است تا حدّ زیادی با قلمروهای زیر آشنایی پیدا کنند: آسیب‌شناسی روانی، روانشناسی رشد، نظریه‌های شخصیت، عصب‌شناسی و جریان‌های اصلی روانکاوی.
تصوّر می‌کنم در دورانی که به دلیل افول کلان‌روایت‌های فرهنگی، رجوع به متخصصان سلامت روان و اهالیِ فلسفه، شدّت و کیفیتِ متفاوتی پیدا کرده است، این آشنایی دوسویه و گفتگوی مستمر، مهم‌تر از هر زمان دیگری شده است.

🔻 پایان صفحه‌ا‌ی دو از دو

#تجربه‌های_روان‌پزشکانه

🎊🎊 منتشر شد

خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot