رویکرد آلن دوباتن به فلسفه؛ چهار تابلو از تاریخ فلسفه
پادکست ایمان فانی برای جلسۀ رونمایی از سه کتاب از مجموعۀ «خوب زیستن» نشر کرگدن، مرکز فرهنگی شهر کتاب ۲۹ خرداد ۱۴۰۲

@eudemonia
@dr_iman_fani
@bookcitycc

رویکرد آلن دوباتن به فلسفه؛ چهار تابلو از تاریخ فلسفه
پادکست ایمان فانی برای جلسۀ رونمایی از سه کتاب از مجموعۀ «خوب زیستن» نشر کرگدن، مرکز فرهنگی شهر کتاب ۲۹ خرداد ۱۴۰۲ (فایل صوتی)

@eudemonia
@dr_iman_fani
@bookcitycc

🎊🎊 منتظر باشید ...

📌 به‌زودی کتابفروشی تخصصی نشر کرگدن فعالیت خود را آغاز خواهد کرد. دوستان و همراهان خوب نشر کرگدن می‌توانند برای تهیۀ کتاب‌های موردنیاز خود در زمینه‌های فلسفه، روان‌شناسی و جامعه‌شناسی به کتابفروشی نشر کرگدن مراجعه کنند.
📌 کتابفروشی کرگدن به دو شکل مجازی و حضوری فعالیت خواهد داشت. در بخش مجازی فروشگاه، می‌توانید به سایت نشر کرگدن به آدرس زیر مراجعه کنید:
www.kargadanpub.com
در سایت نشر کرگدن، علاوه بر فروشگاه آنلاین که مختص به عرضۀ کتاب‌های نشر کرگدن با ۱۵ درصد تخفیف است، بخشی با عنوان «ناشران همکار» اضافه شده که گزیده‌ای از کتاب‌های تخصصی علوم انسانی (از ناشران دیگر) با ۱۰ درصد تخفیف در آنجا عرضه خواهد شد.
📌 همچنین، دوستانی که تمایل دارند به‌صورت حضوری کتاب‌هایشان را از کتابفروشی کرگدن تهیه کنند، می‌توانند به محل کتابفروشی مراجعه کنند.
📌 اطلاعات تکمیلی را در پست‌های بعد پیگیری کنید.

#نشر_کرگدن
#با_کرگدن_سفر_کن
#کتابفروشی_کرگدن
#کتاب_علوم_انسانی
#فلسفه
#روان‌شناسی
#جامعه‌شناسی

#پوشه_شنیداری
«تحلیل و بررسی فلسفه‌ورزی به سبک دوباتن» با سخنرانی ایمان فانی، کاوه بهبهانی، حمیده بحرینی و رضا بهرامی

زمان: سه شنبه ۳۰ خرداد ۱۴۰۲

مکان: مرکز فرهنگی شهر کتاب واقع در خیابان شهید بهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه‌ی سوم

@Bookcitycc

☘️ فلسفه‌ورزی به سبک دوباتن

مردم عادی همیشه دور از فلسفه و بی‌بهره از زیبایی‌های آن بودند و کسی به فکر بیان کردن مفاهیم فلسفی به زبان ساده نبود. یکی از کسانی که در این زمینه تلاش‌های بسیاری کرده، آلن دوباتن است. فیلسوف و نویسنده سوییسی که کتاب‌های او کمک بسیاری به این روند کرده و همواره به دنبال پاسخی برای مهم‌ترین پرسش‌های زندگی انسان بوده است. از مجموعه «به روایت مدرسه آلن دوباتن» تاکنون سه کتاب با عناوین «هفت مهارت عاطفی برای خوب زیستن»، «فرهنگ به چه کار می‌آید» و «رام کردن سرمایه‌داری» به همت نشر کرگدن منتشر شده است.

نشست هفتگی شهرکتاب در روز سه شنبه ۳۰ خرداد ۱۴۰۲ به تحلیل و بررسی فلسفه‌ورزی به سبک دوباتن اختصاص داشت که با حضور #حمیده_بحرینی و #رضا_بهرامی در مرکز فرهنگی شهر کتاب واقع در خیابان شهید بهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه‌ی سوم برگزار شد. #ایمان_فانی و #کاوه_بهبهانی نیز سخنان خود را به صورت فایل صوتی برای این نشست ارسال نمودند.

🌐 برای دریافت فیلم، صوت و متن گزارش این جلسه به همراه سخنان ایمان فانی و کاوه بهبهانی اینجا کلیک کنید

🌾 @Sedanet
🌾 @bookcitycc
🌾 @dr_iman_fani
🌾 @kargadanpub
🌾 @Sophia_Kaveh

کتابفروشی کرگدن

کتاب‌های نشر کرگدن همراه با گزیده‌ای از کتاب‌های فلسفه، علوم اجتماعی و روان‌شناسی از ناشران دیگر

خ انقلاب، روبه‌روی دانشگاه تهران، بین فخر رازی و دانشگاه، پ ۱۲۱۸، پاساژ پارسا، همکف، واحد ۴

02166973342

فروشگاه آنلاین
www.kargadanpub.com

✅ اعتراض جمعی از استادان و پژوهشگران فلسفه به حذف ظرفیت پذیرش دانشجوی کارشناسی ارشد در گروه فلسفه‌ی علم دانشگاه صنعتی امیرکبیر


🔹حذفِ ظرفیتِ پذیرشِ دانشجوی کارشناسی ارشد در گروه فلسفه‌ی علم دانشگاه صنعتی امیرکبیر موجبِ نگرانی عمیق ما امضاء‌کنندگان این بیانیه شده است. ما این تصمیم را نادرست و نتیجه‌ی آن را به ضررِ جامعه‌ی ی دانشگاهی فلسفه‌ی علم، به طور خاص، و فلسفه، به طور کلّی، می‌دانیم و به آن معترضیم.

🔹ما تأسیس گروه‌های فلسفه‌ی علم در کشور را، به‌خصوص در دانشگاه‌های علوم پایه و صنعتی، تصمیمی درست می‌دانیم که در پاسخ به نیازی واقعی گرفته شده است و بر آنیم که ضرورتی که تأسیس آنها را در حدود سه دهه‌قبل توجیه می‌کرد امروز بیش از پیش احساس می‌شود.

🔹گروه فلسفه‌ی علم دانشگاه امیرکبیر در تمام سال‌های حیاتش از مهم‌ترین مراکز آموزش فلسفه‌ی علم در کشور بوده است. این گروه، در کنار انگشت‌شمار مراکز دانشگاهی و پژوهشی دیگر در کشور، مجالی را فراهم کرده است برای آموختن فلسفه و پژوهش درباره‌ی چالش‌های مختلف فلسفی، اجتماعی، و اخلاقی علوم. دانشجویان علاقه‌مندی که بسیاری از آن‌ها تحصیلاتِ کارشناسی خود را در حوزه‌های علمی مختلف به انجام رسانده بودند در این گروه فرصت فلسفه‌آموزی و پی‌گیری دغدغه‌های پژوهشی خود را یافتند و امروزه در داخل و خارج از کشور بخشی از جامعه‌ی فلسفی ایرانی را تشکیل می‌دهند.

🔹اعتقاد ما این است که از قضا امروز، پس از حدود سه دهه از تشکیل اولین گروه فلسفه علم در کشور، زمانی است که این مراکز باید به فکر بهره‌گیری از دانش و تجربه‌ی این فارغ‌التحصیلان برای غنای کیفیت خود باشند. متأسفیم که در کمال ناباوری شاهدیم که در عوض این اقدام، دانشگاه امیرکبیر تصمیم به حذفِ ظرفیتِ پذیرشِ دانشجوی کارشناسی ارشد در گروه فلسفه‌ی علم گرفته است. این تصمیم از یک سو باعث نگرانی عاجل دانشجویانی شده است که برای آینده‌ی تحصیلی و حرفه‌ای خود تصمیم به ادامه‌ی تحصیل در این گروه داشتند و با این هدف در کنکور کارشناسی ارشد شرکت کرده بودند. افزون بر این، چنین اقدامی در میان‌مدت و بلندمدت خساراتی جدّی به جامعه‌ی دانشگاهی فلسفی کشور و اعتبار دانشگاه امیرکبیر می‌زند.

🔹از سوی دیگر، آن چه درباره‌ی فرایند تصمیم‌گیری در دانشکده‌ی مدیریت، علم، و فناوری دانشگاه امیرکبیر شنیده می‌شود، و خودداری مسؤولین دانشکده از ارائه‌ی توضیح به عموم جامعه‌ی فلسفی و به خصوص دانشجویان و اعضای هیأت علمی‌ای که آینده‌ی تحصیلی و حرفه‌ای آنها مستقیماً از این تصمیم متأثر می‌شود بر نگرانی ما افزوده است.

🔹ما ضمن درخواست از مسؤولان دانشگاه برای تجدید نظر در این تصمیم از آنها می‌خواهیم اجازه ندهند آبروی یکی از مهم‌ترین نهادهای دانشگاهی کشور ما قربانی قاعده شدنِ چنین روندها و فرایندهای ناصوابی شود.

امضاء کنندگان:

ابراهیم آزادگان، دانشگاه صنعتی شریف.

شهلا اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات.

موسی اکرمی، استاد پیسکسوت فلسفه علم در ایران

کیوان الستی، مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور‌.

حسن امیری‌آرا، مؤسسه‌ی پژوهشی حکمت و فلسفه ایران.

حمید بهلول، مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران.

حامد بیکران بهشت، مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور‌.

نعیمه پورمحمدی، دانشگاه ادیان.

علی حسین‌خانی، مؤسسه‌ی پژوهشی حکمت و فلسفه ایران.

مالک حسینی، پژوهشگر و مترجم فلسفه.

محسن جوادی، دانشگاه قم.

محسن زمانی، پژوهشگاه دانش‌های بنیادی.

حسین شیخ‌رضایی، مؤسسه‌ی پژوهشی حکمت و فلسفه ایران.

امیر صائمی، پژوهشگاه دانش‌های بنیادی.

محمدهادی صفایی، پژوهشگاه دانش‌های بنیادی.

هادی صمدی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات.

ساجد طیبی، پژوهشگاه دانش‌های بنیادی.

بابک عباسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات.

لاله قدک‌پور.

فراز قلبی، پژوهشگاه دانش‌های بنیادی.

علیرضا کاظمی، پژوهشگاه دانش‌های بنیادی.

امیراحسان کرباسی‌زاده، دانشگاه أصفهان.

آیدین کیخایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.

امیر محمد گمینی، دانشگاه تهران.

امیر مازیار، دانشگاه هنر.

محمود مختاری، دانشگاه شهید بهشتی.

محمود مروارید، پژوهشگاه دانش‌های بنیادی.

حسین معصومی همدانی، موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران.

منصور نصیری، پردیس فارابی دانشگاه تهران.

حسین واله، دانشگاه شهید بهشتی.

حمید وحید، پژوهشگاه دانش‌های بنیادی.

مهدی هاتف، پژوهشگر فلسفه علم.

ابوتراب یغمایی، دانشگاه شهید بهشتی.

https://t.me/PhilSciAUT

🔔 این هفته در مدرسهٔ تردید

➖️ رویداد

آیا درخت بکاریم؟

(مهربانی با طبیعت، درنگی فلسفی)

🎙 سخنران:

اردشیر منصوری
 
⏰️ پنج‌شنبه ۲۹ تیر ۱۴۰۲،  ساعت ۱۹

🔔 شرکت در این رویداد برای همه علاقه‌مندان آزاد است.

📍 این رویداد در محیط اسکای روم برگزار خواهد شد.

لینک شرکت در رویداد👇

https://www.skyroom.online/ch/tardidschool/nature

..........

کانال تلگرام مدرسهٔ تردید👇

@tardidschool

.

از کانال تلگرامی «در به‌در در جهان»

گفته‌ بودم جا دارد درباره "زباله" بیشتر بنویسم.

برای من که در ایران گاه دوبار در روز آشغال‌های خانه را در سطل خیابان می‌گذاشتم‌، سامان دادن به زباله‌ها در شهری که فقط یک روز در هفته زباله‌های خشک و تر جمع می‌شود؛ کاری است دشوار....

چهارشنبه صبح، کاغذ، پلاستیک، فلز و شیشه به تفکیک قرار می‌گیرند و زباله تر هم در سطلی جدا.

از سه‌شنبه شب من درگیر جمع‌آوری هرچه زباله احتمالی از گوشه و کنار خانه هستم. سه‌شنبه‌ها چند پیاز بزرگ پوست می‌کنم و کمی تفت می‌دهم تا در طول هفته با بوی پوست پیاز درگیر نباشم و کارهایی از این دست... اما همه این‌ها یک طرف؛ وقتی زمان جمع کردن زباله‌ها می‌رسد، چونان خطاکاری که در قیامت منتظر است کارنامه اعمالش را دریافت دارد، تنم می‌لرزد!

از حجم آشغالی که ما سه نفر ظرف شش هفت روز تولید کرده‌ایم، شرمگین می‌شوم. بطری‌ها و لیوان‌های کاغذی و پلاستیک‌های بسته‌بندی را نگاه می‌کنم و با خودم نق می‌زنم:" یعنی نمی‌شد کمتر بخوریم؟ نمی‌شد کمتر بخریم؟ یعنی این همه چیز که مصرف کرده‌ایم، واقعا ضرورت داشت؟"

شک ندارم اگر پدربزرگم مرا در حال سامان دادن به زباله‌ها می‌دید، سر تاسفی تکان می‌داد و می‌گفت:" چه خبره بابا؟ با کمتر از این هم زندگی می‌گذره!"

و من با این کارنامه مصرف خودم در ایران روبه رو نمی‌شدم، چرا که به طور روزانه ته‌مانده بریز و بپاش‌هایم به شکلی ناسالم و نا‌کارآمد دفع می‌شد، اما در اینجا، کارنامه اعمال یک هفته تمام با من می‌ماند، یک هفته تمام باید فکر کنم در برابر زباله‌ای که به جهان می‌دهم، چقدر تولیدات تمیز داشتم...و آیا وجودم به اندازه هوایی که مصرف کرده‌ام و آشغالی که از من می‌ماند، می‌صرفد یا نه!

چهارشنبه‌ها قیامتی است که باید شیوه بودنم در این جهان را بر مبنای میزان تولید زباله، داوری کنم. می‌دانم این شیوه مواجهه با جهان چنان آشکارا ایراد دارد که "کفی بنفسک الیوم حسیبا"

با خودم می‌گویم:
فلینظر الانسان علی طعامه

راست می‌گوید. آدمی مدام باید خودش را نگاه کند، نگاه کند چه می‌خورد، چقدر می‌خورد؛ چقدر می‌خرد...چقدر مصرف می‌کند و چقدر جهان را می‌خراشد...

انسان باید به زباله‌اش نگاه کند...و خودش و زمانه‌اش را بر مبنای میزان تولید زباله و جنس زباله ارزیابی کند.

چهارشنبه‌ها که با اشتیاق در کار راندن زباله‌ها از خانه می‌شوم، درگیر این بخش از خودشناسی و خودارزیابی می‌شوم:
خودشناسی بر مبنای نگاه کردن به زباله تولید شده!
.

عزیزِ جان!
نمی‌توانی منتظر شوی تا زخم‌هایت خوب شوند، بعد زندگی کنی. زندگی منتظر تو نمی‌ماند!

بعضی زخم‌ها هرگز خوب نمی‌شوند، بعضی‌های‌شان التیام می‌یابند، بعضی فراموش می‌شوند و جایِ بعضی از آن‌ها برای همیشه با تو باقی خواهد ماند.
اما تو تنها نیستی؛ تو تنها کسی نیستی که زخمی شده‌ای. هیچ انسانی در هیچ‌جای تاریخ نبوده‌ست که زخمی نشده باشد و درد نکشیده باشد و رنج نکشیده باشد.
همه یک‌جایی رهاشده‌اند، یک جایی خیانت دیده‌اند، یک‌جایی مورد ظلم بوده‌اند، یک‌جایی آسیب دیده‌اند، یک‌جایی نادیده گرفته شده‌اند، یک جایی زیر‌پا له شده‌اند. همه، زخمی‌اند. زخم‌های تو زخمِ "انسان بودنِ" توست. میلیاردها انسان، پیش و پس از تو، با این زخم‌ها زیسته‌اند و خواهند زیست‌.

به‌جای تلاش برای فرار از زخم‌ها، به‌جای جا ماندن، گیر کردن و درگیر شدن با زخم‌ها، به‌جای نکوهشِ زندگی، زخم‌هایت را به‌عنوان بخش ارزشمندی از وجودِ خودت بپذیر و
به پیش برو.
گذر زمان، رشد کردن و ارزش‌مند زندگی کردن، زخم‌های تو را التیام خواهند داد.
زخم‌هایت را ببخش و اجازه بده خاکِ حاصل‌خیزی باشند برای رشد تو، اجازه بده جای زخم‌هایت محل رویش بال‌‌های پروازت باشند.
زخم‌هایت را عزیز بدار و با "ارزشمند زندگی کردن" بر آن‌ها مرهم بگذار.







دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr

.

🔔 جمعه این هفته

🔹 از مفهوم تردید خواهیم شنید و در کنار شما یک‌سالگی مدرسه را جشن خواهیم گرفت.

◀️ با حضور:

کاوه بهبهانی

لاله قدکپور

امیرحسین خداپرست

حسین شیخ‌رضایی

مریم نصراصفهانی

📍 اگه تهران هستید، حضوری تشریف بیارید.
اینم آدرس👇

تهران، خیابان دکتر قریب، پایین تر از نصرت، نبش کوچه اولیا، فروشگاه کتاب فرهنگان قریب

🕰 ساعت ۱۹ تا ۲۱

📍 و اگه امکان حضوری ندارید، از این لینک به‌صورت مجازی در این رویداد شرکت کنید👇

https://www.skyroom.online/ch/tardidschool/tardid

.

لینک کانال تلگرام مدرسهٔ تردید👇

@tardidschool

.

🔵  در فضیلت به‌موقع کناره گرفتن

یکی از موضوعاتی که گاه به‌نحو روزمره با آن روبرو می‌شویم و اما کم‌تر در باب آن می‌اندیشیم این است که:

❓ چه‌وقت از کاری که به آن مشغولیم، کناره‌جویی کنیم؟ چه‌وقت از یک رابطه  که موجب نگرانی و رنج‌مان می‌شود، بیرون بیاییم؟ چه‌وقت پروژه‌ای را که درحال زیان‌دهی است، تعطیل کنیم و از آن کناره بگیریم؟  چه‌وقت گفت‌وگوی با دیگری را پایان دهیم و یا میهمانی را ترک کنیم؟ چه‌وقت باید از صندلی قدرت و ریاست پایین بیاییم؟ وقت مناسب برای آن‌که صحنه را به دیگران بسپاریم و رخت و بخت خویش را از آن بیرون کشیم، چه وقتی است؟ این وقت مناسب و به‌موقع کناره‌گیری از...، آیا معیار و محکی هم دارد؟ آیا می‌شود از قبل متوجه شد که وقتش فرارسیده است که باید کناره بگیریم و از موقعیتی که در آن قرار گرفته‌ایم بیرون بیاییم؟

وقتی به آن‌چه از سر گذرانده‌ایم و به مجموعه‌ی ضرر و زیان‌هایی که متحمل شده‌ایم و به رنج‌هایی که کشیده‌ایم نگاه می‌کنیم، به صرافت درمی‌یابیم که از یک جایی به‌بعد باید از کاری که می‌کرده‌ایم انصراف می‌دادیم و کناره می‌گرفتیم، اما چنین نکرده‌ایم و به همین علت دچار انواع خسارات و مشکلات شده‌ایم؛ به‌نحوی که آرزو می‌کنیم زمان برگردد، تا به‌موقع کناره بگیریم و دامن خود را از مسئله برچینیم. اگر در عالم خیال از کسانی مانند قذافی و صدام حسین بپرسیم که اگر زنده می‌شدید، چه می‌کردید و آیا روندی که در آن قرار داشتید را ادامه می‌دادید، احتمالا خواهند گفت، باید در فلان موقع مناسب از قدرت کناره می‌گرفتیم تا چنین تحقیر نمی‌شدیم و چنین به تباهی نمی‌رسیدیم. یک ورشکسته‌ی مالی نیز خواهد گفت کاش از بازی که هرچه بود باخت بود، به‌موقع کناره می‌گرفتم تا چنین آس و پاس نمی‌شدم.

یکی از نشانه‌های آشکار انسان خردمند این است که هوشیارانه می‌زید و نسبت به افت و خیزها حساسیت لازم را دارد. انسان خردمند می‌داند که زمانه همواره چنان نخواهد بود که او می‌پسندد و می‌خواهد. می‌داند آدمی در فراز و نشیب سود و زیان گام می‌نهد، از این‌رو متوجه است که یکی از لوازم مواجه شدن با ناپایداری این جهان، بیرون جهیدن از مردابی است که اگر تعلل کند، در آن مدفون خواهد شد. عقل عملی و حکمت انسانی حکم می‌کند پیش از آن که تمام سرمایه‌اش را در قمار ببازد، دست از قمار قدرت و ثروت بشوید و درست به‌موقع از بازی بیرون بیاید. چرخ گردون رحم ندارد، آنانی را که به‌موقع از آن پیاده نمی‌شوند، صورت‌شان را به‌سختی به سنگ واقعیت می‌کوبد و به ناگواری از گردونه، به ناکجاآباد پرتاب می‌کند.

🔽  "به‌موقع کناره‌گیری"، از دو فضیلت سیراب می‌شود:
❗️۱. عقلانیت و حکمت
❗️۲.  تهذیب نفس و اخلاق

به‌عبارتی دیگر، کناره‌گیریِ به‌موقع، هم‌زمان ناشی از فضیلت عقلانی و فضیلت اخلاقی است. گرچه اخلاق در "به‌موقع کناره‌گرفتن"، نقش اساسی بازی می‌کند، اما نباید آن را صرفا به امری اخلاقی و فردی تقلیل داد. از میان عوامل اخلاقی، "قناعت و بسندگی" در کانون، قرار دارد. حرص و طمع، مهم‌ترین مانع اخلاقی بیرون رفتن به‌موقع از روندی است که باید کنارش نهیم. 
اما بیش از آن‌که موضوع به اخلاق ارجاع داشته باشد به خردمندی و دانایی آدمی مربوط است. وقتی شخصی می‌داند که وقت ترک کردن موقعیت است، این "می‌داندِ" او بیش از هر چیزی، به عقلانیت و هوشمندی او معطوف است. به‌واقع، در این‌جا ما با نوعی محاسبه‌ی عقلانی روبرو هستیم. سنجش و آزمودن و محاسبه‌ی دقیق سود و زیان می‌تواند به ما کمک کند که بفهمیم چه "وقت"، وقت مناسبی برای کناره جستن از قدرت  است. اجمالا می‌توان نتیجه گرفت که هرگاه زیان ماندن در موقعیت، بیش از سودش باشد، بهتر است ترک تعلق و پیوند نماییم و موقعیت را به دیگری واگذار کنیم.

یکی از ارکان فضیلتِ عقلانی در "به‌موقع کناره‌جویی"، مهار آرزواندیشی و توجه اکید به واقعیت‌ها است. "واقعیت"، سنگ ترازو و معیار سنجش فهم موقعیت ما است. "واقعیت" به منزله‌ی داور نهایی، باید سخن آخر را بزند و مشخص کند در چه موقعیتی قرار داریم. همواره باید به هوش بود که واقعیت چه پیامی برای ما مخابره می‌کند. اما عموم کسانی که می‌مانند تا زیر بار واقعیت‌های ستبر و تلخ خرد شوند، آنانی هستند که بیش از آن‌که واقعیت را ملاک فهم‌شان قرار دهند، آرزواندیش‌اند و بر اساس خوشایندها و بدآیندهای خود عمل می‌کنند. چیزی که نمی‌توانند بپذیرند این است که واقعیت، اساسا و مطلقا از آرزوی آدمی تبعیت نمی‌کند. بسیاری از کسانی که به سرنوشت هولناک و سیاهی دچار می‌شوند از آن‌رو است که درک‌ از موقعیت‌شان متکی بر داده‌های واقعی نیست.

✔️  آنان که فاقد "فضیلت به‌موقع کناره‌گرفتن" هستند، بیش از هر علتی، سرنوشت خفت‌بارشان ثمره و نتیجه‌ی دو علت است:
۱.  حرص و طمع
۲. آرزواندیشی و چشم بستن بر واقعیت‌ها

✍️ علی زمانیان -  ...۱۱ /۰۵/ ۱۴۰۲

@kherade_montaghed

اهداف نهایی‌ حکمرانی
برنامهٔ چهارم: شادکامی
(نسخهٔ شنیداری)

✅ یکی از بحث‌های مهم در معماری نظام‌های حکمرانی، این است که ما به دنبال چه ارزش‌هایی در حکمرانی هستیم. (بنگرید به کتاب ایران و مسئلهٔ پایداری)

✅ آزادی، شادکامی، برابری، و عدالت برخی از ارزش‌هایی هستند که برای حکمرانی به آنها اشاره شده است. ایرانِ پایدار در سلسله برنامه‌هایی با حضور دکتر جواد حیدری، این چهار ارزش بنیادین را مورد بررسی قرار داد. برنامهٔ اول با موضوع آزادی، برنامهٔ دوم با موضوع برابری، برنامهٔ سوم با موضوع عدالت و برنامهٔ چهارم با موضوع شادکامی برگزار شد. نسخهٔ شنیداری برنامهٔ چهارم در این فایل در دسترس است.

نسخهٔ دیداری در یوتیوب ايران پایدار

برنامهٔ اول: آزادی

برنامهٔ دوم: برابری

برنامهٔ سوم: عدالت

#ایران_پایدار
#ایران_شناسی
#حکمرانی #آزادی #برابری #عدالت  #شادکامی
#جواد_حیدری 
⭕️ ایرانِ پایدار، بستری برای ایران‌شناسی و ایران‌شناسی، بنیانی برای پایداری ایران.

https://t.me/iranepaydar_official

ترانه‌ای بازسازی‌شده متعلق به حدود ۲۶۰۰ سال پیش، اثر سافو (۶۳۰-۵۷۰ق‌م) شاعرهٔ یونان باستان. فکرش را بکنید! شاید نخستین فیلسوفان یونان و همچنین سقراط و افلاطون و ارسطو به این ترانه گوش می‌داده‌اند. این ترانه ما را به جهانی می‌برد که بنیانگذاران فلسفه در آن می‌زیسته‌اند.
@maqulaaat

🔵  گذری به معنویت

"ناتانیل برندن"، فصل آخر کتاب خود را ("هنر هشیارانه زیستن")، به ربط و نسبت میان هشیاری و معنویت اختصاص داده است. نویسنده در ابتدا و به‌قصد روشن شدن مفهوم معنویت، به سه برداشت  از این مفهوم می‌پردازد و در نهایت مقصود خود را بیان می‌کند.

✅ اولین معنای معنویت را معادل "روح یا معنا" (spirit) می‌گیرد. روح به‌معنای نَفَس و آن قوه‌ی حیات که موجود زنده به واسطه‌ی آن، زنده است. در این جا معنویت، همان نیروی حیات است. نیرویی که اگر در کسی زایل گردد، روحیه‌اش در هم می‌شکند.

در معنای دوم از معنویت، به نسبت میان انسان و خدا می‌پردازد؛ و این یعنی "معنویت، دل‌مشغولی عمیق به شناختن و عشق ورزیدن به خدا".

اما مراد "برندن" دو معنای پیش گفته از معنویت نیست. از نظر وی، "معنویت، مربوط است به هشیاری و مربوط به مقتضیات و رشد هشیاری. از این نظر، کسانی که پایبند آگاهی و رشد خود و فهم راه و رسم زندگی هستند، در مسیر معنویت قرار دارند. " هر کس که پیوسته می‌کوشد به بینشی هرچه شفاف‌تر از واقعیت و جایگاه خود در آن دست یابد،... زندگی معنوی را پیشه کرده است".
در این دیدگاه، معنویت اصیل، خودش را در چگونه زیستن و چگونه رفتار کردن نشان می‌دهد معنویت یعنی این‌که افراد چگونه وجود را تجربه می‌کنند و چه نسبتی با واقعیت و هستی برقرار می‌کنند.

✅ در رویکرد ناتانیل برندن، فرق است میان معنویت و مذهب. مذهب، ساحت اعتقادها، آیین‌ها و مناسک است. درحالی که معنویت، یک تجربه‌ی شخصی در مواجهه‌ی با هستی است و "نه در چیزهایی که مدعی اعتقاد به آن‌هاست".
هم‌چنین "برندن" بر این باور است که از طریق باور اشخاص، نمی‌توان تشخیص داد که چه رفتاری دارند؛ زیرا در این دیدگاه، میان باور و رفتار، نسبت وثیق و محکمی وجود ندارد. "صرفا با دانستن این‌که فلان کس ادعا می‌کند به خدا اعتقاد دارد یا ندارد نمی‌توانم حتی یک کار او را پیش‌بینی کنم." نمی‌توان پیش‌بینی کرد که در برخورد با دیگران چقدر با انصاف، عادل و خیرخواه، و در مواجهه با بحث منطقی، چقدر ذهن‌اش باز است. "حرفم این است که این اعتقاد(یا فقدان اعتقاد)، به خودی خود راجع به رشد معنوی، اخلاقی یا روانی یک آدم چیزی به ما نمی‌گوید." 

در دیدگاه نویسنده، چه‌بسا گاهی مذهب، نقطه مقابل معنویت قرار می‌گیرد؛ زیرا مذهب، آدمی را پای ایمان، قربانی می‌کند. در نظر برندن، انسان معنوی، نه خود را فدای دیگران می‌کند و نه دیگران را فدای خود. او به فدا کردن انسان اعتقاد ندارد." نویسنده توضیح می‌دهد که اعتقاد و باور، الزاما در خصلت و رفتار افراد سرریز نمی‌کند. به همین سبب است که "اعتقاد (یا فقدان آن)، به خودی خود راجع به رشد معنوی، اخلاقی، یا روانی یک آدم چیزی به ما نمی‌گوید."

✅ "ناتانیل برندن" به تفاوت، تمایز و مرزگذاری میان دین، عرفان و معنویت، قائل است و این سه را پدیده‌هایی متمایز می‌داند. همان‌گونه که پیش‌تر اشاره شد، دین را مجموعه‌ای از سه عنصر اعتقاد، آیین و مناسک معرفی می‌کند. عرفان را درنهایت، درمان فراق و جدایی انسان از هستی می‌یابد. از نظر او، درحقیقت، عرفان می‌خواهد تمایز میان "خود" را با معشوق رازگونه بزداید و آدمی را با هستی به وحدت برساند. برای این هدف، "خود" باید از میان برود.
همان که حافظ می‌گفت:
میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

"برندن" مدعی است که عرفان نیز مانند دین، هیچ به‌معنای این نیست که الزاما و ضرورتا معتقد را به انسان بهتری تبدیل کند.
از نظر برندن، مرز میان عرفان و معنویت، فردیت و تشخص انسان است. در عرفان، کمال مطلوب، یگانگی با الوهیت یا شالوده‌ی غایی هستی است؛ اما در معنویت، برخلاف عرفان، تمایز، فردیت و تشخص انسان مهم است. در این رویکرد "هیچ‌یک از خصوصیات نوع بشر، به‌اندازه‌ی توانایی تمایز نهادن برای بقای او ضروری نیست". به سخن دیگر، از صغارت درآمدن آدمی (به‌تعبیر کانت)، از درک واقعیت جدا بودن و برپای خود ایستادن، آغاز می‌گردد.

درنهایت، برندن معتقد است عرفان نیز مانند دین، ضرورتا سبب خوب‌تر شدن انسان نمی‌گردد.
"آیا عارفان از غیر عارفان آرامش بیشتری دارند؟ بعضی وقت‌ها، اما نه لزوما. آیا عارفان مهربانتر، بخشنده‌تر و دل‌رحم‌ترند؟ گاهی، و نه لزوما. آیا عارفان در تسکین درد و رنج‌های نوع بشر، بر غیر عارفان ترجیح دارند؟ به‌ندرت.... آیا عمری که وقف سلوک در طریق معنوی به‌معنای عرفانی آن شده باشد شخصیت اخلاقی‌تری پدید می‌آورد؟ نه لزوما"

✔️ هنر هشیارانه زیستن، ناتانیل برندن، ترجمه‌ی کورش کامیاب، ویراسته‌ی هومن پناهنده، نشر کرگدن، ۱۴۰۱


✍️  علی زمانیان.......۱۴۰۲/۰۲/۱۹

@kherade_montaghed

چرا باید از (تقریباً) همه‌چیز قطع امید کرد؟🔻

🔸 حکومت‌های منتخب می‌توانند خودکامه شوند، دموکراسی‌ها می‌توانند فاسد شوند، و ارتش‌های متجاوز معمولاً رفتار خیلی بدی دارند. ما در برابر آنچه نیچه «واقعیتِ سفت و سخت» می‌خوانَد، نه به امید بلکه به «شجاعت در مقابل واقعیت» نیاز داریم.

🔸 وقتی دموکراسی به بی‌راهه می‌رود، اتفاقی که همیشه رخ خواهد داد، راه‌حل را نباید در عقیده‌ای آرمان‌خواهانه به شجاعتِ امید جست، عقیده‌ای که در نهایت جزم‌اندیشانه یا کلبی‌مسلکانه، یا هر دو، به‌نظر خواهد رسید. به‌نظرم، راه‌حل عبارت است از واقع‌گراییِ شکاکانه و عمیقاً مبتنی بر آگاهی از تاریخ. چنین واقع‌گرایی‌ای نه تنها به عقل و خرد و نیاز به مذاکره و اقناع تعهدی پایدار دارد بلکه از محدودیت‌های عقل در برابر خشونت و خصومت نیز به‌خوبی آگاه است. همان‌طور که توسیدید مدت‌ها قبل از «همایش ملی حزب دموکرات» در سال ۲۰۰۴ فهمیده بود، ارائه‌ی سخنرانی‌های زیبا در حوزه‌ی سیاست دشوار نیست اما سخنرانی‌ها به‌ندرت به تغییر عقیده‌ی مردم یا بهبود محسوسِ شرایط اجتماعی می‌انجامند.

🔸 اندیشیدنِ عاری از امید ممکن است مأیوس‌کننده به نظر برسد، اما لزومی ندارد که این‌طور باشد. به‌نظرم چنین کاری آغوش گشودن به روی نوعی واقع‌گراییِ مثبت، و حتی شادی‌آفرین، است. اپیکتِتوس، برده‌ای که معلم فلسفه شده بود، بدون امید زندگی می‌کرد. نیچه به همین دلیل او را می‌ستود و می‌گفت، «آری، او می‌تواند لبخند بزند.» ما هم می‌توانیم.

@NashrAasoo 💭

🔔 این هفته در مدرسهٔ تردید

➖ رویداد

پایان خودخواسته؟

🎙با حضور :

  آرش نراقی

محمود مقدسی

حسن محدثی
 
⏰ پنج‌شنبه ۲۶ مرداد  ۱۴۰۲،  ساعت ۱۹

⚠️ اگر درگیر افکار خودکشی هستید، با اورژانس اجتماعی (۱۲۳) تماس بگیرید.

🔔 شرکت در این رویداد برای همه علاقه‌مندان آزاد است.

📍 این رویداد در محیط اسکای روم برگزار خواهد شد.

لینک شرکت در رویداد👇

https://www.skyroom.online/ch/tardidschool/-123-

..........

کانال تلگرام مدرسهٔ تردید👇

@tardidschool
.