کودکی و آسیب‌های روانی
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ رشید جعفرپور
ویراستۀ مسعود علیا
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۸۸ صفحه/ ۶۵۰۰۰ تومان
خرید کتاب و استفاده از تخفیف ناشر:
www.kargadanpub.com

بی‌بروبرگرد چیزهایی بوده که در کودکی‌مان درست از آب درنیامده‌اند: والدینمان بی‌نقص نبوده‌اند؛ در معرض موقعیت‌های سختی قرار گرفته‌ایم؛ مشکلاتی وجود داشته که باید با آنها مواجه می‌شده‌ایم، اما در سنین پایین نمی‌توانسته‌ایم به‌درستی با آنها کنار بیاییم و ... . تا جایی که توانسته‌ایم تلاش کرده‌ایم خودمان را سازگار کنیم، اما معمولاً این زخم‌های اولیه در بزرگسالی همچنان فشار شومی بر زندگی‌مان وارد می‌کنند. اشاره به آنها می‌تواند معذب‌کننده باشد، زیرا چنین به نظر می‌رسد که صرفاً داریم بهانه جور می‌کنیم – اما درواقع داریم حقایق مهمی را بررسی می‌کنیم دربارۀ اینکه چرا این‌گونه‌ایم. اینکه ببینیم مشکل از کجا آب می‌خورد می‌تواند تغییر عظیمی در آ گاهی‌مان از خود ایجاد کند.

#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#کودکی_و_آسیب‌های_روانی
#آلن_دوباتن
#رشید_جعفرپور
#مجموعۀ_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مدرسه_زندگی
#کتاب_فلسفه

🎊🎊 تجدید چاپ شد
بازدید و خرید از سایت نشر:
www.kargadanpub.com

هنر ظریف بی‌خیالی
رویکردی نامتعارف به خوب زیستن
مارک منسون/ رشید جعفرپور
مجموعهٔ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۲۲۴ صفحه/ ۱۷۰۰۰۰ تومان
بازدید و خرید از سایت نشر:
www.kargadanpub.com

مارک منسون، نویسندۀ کتاب، تلاش می‌کند از طریق مواجهه‌ای صادقانه با ترس‌ها، مشکلات و انتظاراتمان و همچنین با به چالش کشیدن مفاهیمی مانند شادکامی، امید و مرگ، و از خلال داستان‌هایی جذاب که بعضی‌شان از زندگی شخصی‌اش نشئت گرفته‌اند، دیدگاهی جدید به خواننده منتقل کند که همانند عینک عمل می‌کند. همان‌طور که عینک تفاوتی در واقعیت بیرونی ایجاد نمی‌کند و تنها باعث می‌شود شما واقعیت بیرونی را بهتر ببینید، آموزه‌های این کتاب هم تلاشی است برای بهتر دیدن زندگی، تلاشی در جهت بیرون کشیدن معنای شادکامی از دل واقعیاتی که گاه تلخ و دل‌گزا است. به باور منسون، انسان‌ها ضعیف و محدودند و رنج عنصر جدایی‌ناپذیر زندگی است. او ما را فرامی‌خواند این محدودیت‌ها را بشناسیم و آنها را بپذیریم.
هنر ظریف بی‌خیالی رتبۀ نخست را در کتاب‌های پرفروش نشریۀ نیویورک تایمز داشته و در یک سال بیش از سه میلیون نسخۀ آن به فروش رسیده و به بیش از بیست‌وپنج زبان دنیا ترجمه شده است.

#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#مجموعه_خوب_زیستن
#هنر_ظریف_بی‌خیالی
#مارک_منسون
#رشید_جعفرپور
#بابک_عباسی

دوازده پرسش از گیاه‌خواران اخلاقی
شری اف. کُلب
ترجمۀ محمدرسول علیزادۀ اصلی
مجموعۀ «از منظر اخلاقی»/ دبیر: امیرحسین خداپرست
۳۳۶ صفحه/ ۲۵۰۰۰۰ تومان
قیمت کتاب در ایام پیش‌خرید: ۲۱۲۰۰۰ تومان
پیش‌خرید کتاب و استفاده از تخفیف ویژه در ایام پیش‌خرید:
www.kargadanpub.com

🔶 «وگانیسم» چیست؟ نزد برخی، این واژه از ریاضتی سرد و مبهم حکایت دارد، نوعی پرهیز غذایی. نزد برخی دیگر، وگان‌ها کسانی‌اند که سنت‌ها و آیین‌هایی را که زندگی بسیاری افراد را معنادار و مقدس می‌سازد لگدمال می‌کنند. برخی هم آن را یک‌جور مد روز یا دورۀ گذرا در زندگی نوجوانان می‌بینند. اما از دید کسانی که خود را «وگان» می‌دانند این واژه چه معنایی دارد و متضمن چه ارزش‌هایی است؟ وگان‌ها از مشارکت در خشونت علیه حیوانات دوری می‌جویند، یعنی از خریدن و مصرف کردن تن‌پاره‌های حیوانات، لبنیات، تخم‌مرغ، و دیگر محصولاتی که از کشتار و استثمار حیوانات به دست می‌آید، مثل پشم، چرم و خز، می‌پرهیزند. یک وگان در زندگی روزمره‌اش آزادانه انتخاب می‌کند راه خود را از کشتار و زجرهایی که از زایانیدن و کشتن حیوانات برمی‌خیزد جدا کند.
🔶 استدلال وگانیسم از سه بخش تشکیل می‌شود: سلامتی، محیط‌زیست، و حیوانات. نویسندۀ این کتاب، شری کُلب، استاد رشتۀ حقوق و دستیار قضایی، در منطقی اندیشیدن تبحر دارد. در این کتاب، خبری از تعصب و تندروی نیست. کُلب استدلال‌های خود را با زبانی ساده مطرح می‌کند، اما افراد جبهۀ مقابل را، کسانی را که گوشت می‌خورند و فعال حقوق حیوانات نیستند، به چشم آدم‌هایی بی‌فکر و نادان نمی‌بیند. نگاه او باریک‌تر و آموزنده‌تر است. آنچه او از آن سخن می‌گوید مسئلۀ کوچکی مانند انتخاب رنگ لباسی که می‌پوشیم نیست؛ پای چگونه زیستن در میان است: اینکه چقدر باید در برخورد با باقی حیواناتی که در این سیاره با ما سهیم‌اند ملاحظه و پروا به خرج دهیم.
🔶 علاقه‌مندانی که مایل به ثبت سفارش هستند می‌توانند برای پیش‌خرید کتاب به سایت نشر کرگدن مراجعه کنند. در ایام پیش‌خرید تخفیف ویژه‌ای برای کتاب‌ها داریم.

#نشر_کرگدن، #در_دست_انتشار، #دوازده_پرسش_از_گیاه‌خواران_اخلاقی، #شری_اف_کلب، #محمدرسول_علیزاده_اصلی، #از_منظر_اخلاقی، #امیرحسین_خداپرست، #گیاه‌خواری، #وگانیسم، #وگن، #وجترین، #گیاه‌خوار_اخلاقی، #فلسفه_اخلاق، #کتاب_فلسفه، #فلسفه_ورزی

#پوشه_شنیداری
نشست ویژه‌ی نقد و بررسی کتاب «زندگی‌ای که می‌توانی نجات دهی»

با حضور حسین شیخ رضایی، اردشیر منصوری، احمد محمدزکی و کیوان شعبانی‌مقدم

زمان:یکشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۲

مکان:خیابان شهید بهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه‌ی سوم، مرکز فرهنگی شهر کتاب
@Bookcitycc

یادداشتی از محمدمنصور هاشمی درباره چهار کتاب از نشر کرگدن در وب‌سایت شخصی‌اش:


http://mansurhashemi.com/2023/11/15/%da%86%d9%87%d8%a7%d8%b1-%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d9%86%d8%b4%d8%b1-%da%a9%d8%b1%da%af%d8%af%d9%86/

🔹فصل چهارم دیپلم پایۀ فلسفه
معرفی دروس، معرفی اساتید و جدول زمانی تشکیل کلاس‌ها

🔹ثبت‌نام این دوره به‌زودی آغاز می‌شود.

🔹کانال تلگرام اختصاصی این دوره:
@tardidschool_diploma


@tardidschool

ادای احترام به رالز
تامس نیگل
ترجمه‌ی جواد حیدری

توضیح مترجم: «تامس نیگل در مهرماه امسال کتابی منتشر کرده است به اسم «فلسفه‌ی تحلیلی و زندگی انسانی» [=Analytic Philosophy and Human Life]. این کتاب پنج بخش دارد: ۱) مرگ و زندگی؛ ۲) اخلاق‌شناسی؛ ۳) روان‌شناسی اخلاق؛ ۴) واقعیت؛ ۵) ادای احترام (Tributes). در بخش ادای احترام نیگل به متفکرانی می‌پردازد که در طول بیش از ۶۰ سال فلسفه‌ورزی‌اش رابطه‌ی عمیق عاطفی داشتند مثل رالز، نازیک، دورکین، دیویدسن و ... . در مورد استادش رالز می‌گوید:

✅در ترم بهار ۱۹۵۵ اولین درسم را با جان رالز به‌عنوان دانشجوی سال اولی گذراندم. در آن زمان او مجبور بود با لکنت‌زبان جدی دست‌وپنجه نرم کند، که سال‌ها بعد تا حد زیادی برطرف شد. این لکنت‌زبان باید تدریس را برای او دشوار کرده باشد، اگرچه شاید به این کار آمده باشد که با پیوند او و دانشجویانش در یک اضطراب مشترک نظرها را بیشتر جلب خود کرده باشد.

✅ولی، این تنها جنبه‌ای بود که او در آن به نظر آسیب‌پذیر می‌آمد. در طی چهل و هشت سال بعد، اگرچه همواره دانشجوی او بودم، با هم دوست و رفیق نیز شدیم. اما باید بگویم که من هرگز دوست دیگری این‌قدر متفاوت از خودم نداشتم که بالاترین تحسین و علاقه به او با این احساس درهم آمیخته شده باشد که او از سطح کاملاً متفاوتی از انسانیت به وجود آمده است.

✅درباره‌ی ویژگی شخصی او صحبت می‌کنم نه دستاوردهای او، اگرچه این دو به‌هم مرتبط‌اند. هر کسی که جک را می‌شناخت از خلوص و رهایی او از هوای نفسانی متأثر می‌شد، اما این ویژگی او فراسوی فضیلت بود: امیدوارم موجب سوتفاهم نشود اگر بگویم که احساس غالب من از جک این است که او اشراف‌زاده‌ی طبیعی بود.

✅البته او عمیقاً برابری‌طلب و دموکرات بود که زندگی بسیار ساده‌، حتی زاهدانه‌ای داشت، غالباً ژنده‌پوش بود، و دیناری خرج خودش نکرد. نوعی اتکای به‌نفس و دوری‌گزینی درونی داشت که علی‌رغم تواضع واقعی‌ و ابراز منظم عدم‌قطعیت‌اش [در مسائل مختلف] بالاتر از همه‌ی ما بماند. چیزی متکی به خود در او وجود داشت که تنها می‌توانم آن را اشرافی توصیف کنم. اگرچه او از تعارض کناره می‌گرفت و سنجیدگی ظریفی در رفتار داشت، به نظر نمی‌رسید که نیازی به تأیید دیگران داشته باشد. و واکنش‌های اخلاقی و اجتماعی او سطحی از فرهیختگی را نشان می‌دهد که خارج از شعاع رفتارهایی بود که به آن‌ها خوگر شده بودم. مثلاً، اعتقاد دارم که او هرگز برای بورس تحقیقاتی با بوجه‌ی فدرال درخواست نداد، چون اعتقاد نداشت که دولت باید از تلاش‌های افرادی مانند او حمایت کند—اگرچه او البته برای دیگران توصیه‌نامه می‌نوشت.

✅همه‌ی این‌ها باعث می‌شد که دشوار باشد مسیر ظریفی را از سر بگذارنیم که در آن دانشجو و معلم دوست شوند. چنین فرایندی هرگز ساده نیست، اما در این مورد از جانب من چنین فرایندی پیچیده بود: شکاف شخصیتی عظیمی را احساس می‌کردم بین جوان جویای نام و بی‌ملاحظه و دست‌وپاچلفتی‌ای که من باشم و شخصیت نجیب و متکی به خود رالز که او را بسیار بسیار تحسین و ستایش می‌کردم. هر کاری می‌کردم نمی‌توانستم خودم را از چشم او به‌عنوان بربری مضحک نبینم.

✅به مرور زمان نرم‌نرمک دریافتم که او از دیگران نمی‌خواهد که مثل خودش عاری از تکبر و رذیلت‌های از این دست باشند، اما من همیشه در معنویت فطری او معیاری می‌دیدم که از طریق آن می‌توانستم محدودیت‌هایم را بسنجم، حتی اگر او این طور نمی‌خواست. نمی‌دانم که او به این صورت روی دیگران تأثیر می‌گذاشت یا نه؛ کاملاً احساس می‌کنم که او از این نوع دسترس‌ناپذیری که ارائه می‌کرد خبر نداشت، چون مطمئن بود که چنین خلوصی در دسترس همگان قرار دارد. مهم است بدانیم که او بینش اخلاقی کانت را «اشرافیت همگان» توصیف می‌کرد.

✅به نظرم، ذات جک به‌ بهترین نحوی در جملات زیبا و پایانی کتاب نظریه‌ای درباب عدالت بیان شده است که برای بسیاری از شما آشناست:

منظر ابدیت منظری از مکان خاصی فراسوی جهان یک موجود متعالی نیست، بلکه شکلی از تفکر و احساس است که اشخاص عقلانی می‌توانند در درون این جهان به خود بگیرند. و با انجام چنین کاری، آن‌ها می‌توانند، فارغ از نسل‌شان، همه‌ی منظرهای فردی را در طرحی واحد گرد آورند و با یکدیگر به اصول نظام‌بخشی دست یابند که هر کس می‌تواند با پیروی از آن‌ها از چشم‌انداز خاص خود تأییدشان کند. خلوص قلب، اگر بتوان به آن دست یافت، این است که از این دیدگاه به‌طور واضح امور را دریابیم و با رضایت خاطر و خویشتن‌داری عمل کنیم.

🖊یادداشت سياست‌نامه

📚کمی زندگی کنیم

📥 مرتضی مردیها

🖇یکی از خاطره‌های انزجار‌آوری که از عصر جاهلیت دارم، این است که گاهی که می‌خواستیم کمی شادی کنیم به‌ خود نهیب می‌زدیم که مثلاً خوشنودی ما روزی است که از ظلم اثری نباشد. این در حالی بود که تجربۀ مستقیم خود من در جنگ نشان داد حتی در شرایطی که از یک دقیقه بعد خودت خبر نداری و هر لحظه ممکن است ترکشی به گوشۀ جانت گیر کند و آن را با خود ببرد، مجبوری زندگی کنی. یعنی گاهی از خوردن چیزی یا دیدن کسی یا گرفتن نامه‌ای یا هر چیزی به همین‌اندازه‌ها خوشحالی کنی.

🖇بگذاريد مسئله را به شکل دیگری مطرح کنم. اگر من بپذیرم ما از نظر سیاسی در یکی از بدترین (یا بدترین) دوران تاریخ ایران زندگی می‌کنیم، آیا ناسازگار است با این‌که در همان حال بگویم روا نیست که سیاست و سرنوشت و فجایعِ آن، تمام فکر و احساس ما را از خود بیانبارد؟

🖇نه! تنها مسئولیت واقعی ما در این دنیا زندگی است. هرچند حتی آن را هم خودمان انتخاب نکرده‌ایم، ولی حالا که به این دنیا آورده شده‌ایم راهی جز زندگی کردن نیست و زندگی یعنی لذت و تنوع و رضایت. بله، بسا که چیزهایی برای این لازم است که به‌راحتی دسترس نیست؛ باری، لااقل برای کسانی که هست و به قدری که هست، آن را زیر هیمنۀ خشم‌ها و افسوس‌ها نیمه‌جان نکنیم.

🖇فرایند بهبود وضع ایران یک روال دنباله‌دار است که در دوران‌های مختلف شاید اقتضائات متفاوتی داشته باشد، ولی فدایی نمی‌خواهد؛ به این معنا که کسی لحظه‌ای از فکر مصائب آن خالی نباشد. همه چیز برای بهتر زیستن است. پس حتی اگر در حال جنگ هم هستید از یک قوطی کنسرو، یک چای، یک لبخند، یک نامه، یک بغل... شادی کنید. اگر اینطور خیال می‌کنید که زمانی خواهد رسید که نوبت زندگی و شادی است، باور کنید چنان زمانی هرگز نخواهد رسید.

🖇تمام عمر ما روی بلَمی در رودخانه‌ای می‌گذرد. در ضمنِ همین بالا و پایین‌ها و پیچ و خم‌های آن است که زندگی متولد می‌شود و رشد می‌کند و می‌میرد. تمامی آن را از هول و هراس و انتظار و آرزو و حسرت پر نکنیم

@goftemaann 🦉

🎊🎊 تخفیف استثنائی به مناسبت شب یلدا
به دوستانتان اطلاع دهید!
از چهارشنبه، ۲۹ آذر، تا پایان روز جمعه، ۱ دی ۱۴۰۲
۲۵ درصد تخفیف برای همۀ کتاب‌های نشر کرگدن (حضوری و آنلاین)

🔶 لینک فروشگاه آنلاین کرگدن:
www.kargadanpub.com
🔶 آدرس فروشگاه حضوری:
خیابان انقلاب، روبه‌روی دانشگاه تهران، بین فخر رازی و دانشگاه، پلاک ۱۲۱۸، پاساژ پارسا، طبقۀ همکف، واحد ۴، تلفن: ۶۶۹۷۳۳۴۲.

#نشر_کرگدن
#تخفیف_استثنائی
#شب_یلدا
#فروش_ویژه

کتاب «زندگی خوب و بسنده» شرح می‌دهد که هیچ‌کس از نظم اجتماعی رقابت‌محور نفعی نمی‌برد و زیستن راه‌ورسم دیگری هم دارد: زندگی خوب‌ و ‌بسنده برای همه.

آورام آلپرت نشان می‌دهد که دغدغهٔ برتری‌جویی ما را دچار تنش و اضطراب بی‌وقفه می‌کند، به روابطمان آسیب می‌رساند، به نابرابری گستردهٔ سیاسی و اقتصادی دامن می‌زند و محیط‌زیستمان را به ویرانی می‌کشاند. الپرت توضیح می‌دهد که چطور می‌توانیم از جهان‌بینی برتری‌جویی دست بکشیم و جامعه‌ای بسازیم که در آن همه بتوانند شکوفا شوند و ببالند.

(زندگی خوب و بسنده، آورام الپرت، ترجمهٔ نگار شاطریان)

ویدیو: از کانال یوتیوب انتشارات پرینستون

ای دعاگو، آن دعا را بازگو
۲۷ آذر سالگرد وفات مولانا بود
✍🏽 بابک عباسی

در اُپرای مولانا در داستان دیدار شمس و مولانا، ابتدا جلال‌الدین محمد را می‌بینیم که در خلوت و تاریکی روی در خاک می‌گرید (در این صحنه گریستن‌اش را نمی‌بینیم، این را در ادامه از خودش می‌شنویم: چشم گریانم ز گریه کُند بود)، در این حال درماندگی است که به‌‌ناگاه کلام دیگرگونه‌ای را می‌شنود:

هر زمان نو می‌شود دنیا و ما، بی‌خبر از نو شدن اندر بقا/ پس تو را هر لحظه مرگ و رجعتی‌ست، مصطفی فرمود دنیا ساعتی‌ست
(چقدر این «مصطفی» گفتن مولانا را دوست دارم، که در این سکانس بار دیگر تکرار می‌شود: مخزن إنّا فتحنا برگُشا، سرّ جان مصطفی را بازگو).
این کلام چیست و جلال‌الدین در آن چه می‌شنود؟ نمی‌دانیم. ولی هرچه هست مانند سیلی‌ای به گوش این عالِم بسیاردان نواخته می‌شود (عالمی که بعدها خواهد سرود «آه که سودی نکرد دانش بسیار من»)، طوری که در حالی از گیجی و سردرگمی، به جای هر سخنی یکریز و مدام از شمس می‌پرسد «کیستی تو؟ کیستی تو؟»
شمس قصد ندارد جواب او را بدهد و به جای آن صاعقه‌وار و پی‌درپی تازیانه کلام را بر سر جلال‌الدین می‌بارد و چنانکه گویی گنجی را در این ویرانه دیده باشد، با کنایه سوال جلال‌الدین را به خود او برمی‌گرداند: خودِ تو کیستی؟ نکند آن کس که باید از او پرسید «کیستی»، تویی؟! و جلال‌الدین که در اثر این التفات شمس قدری خود را یافته، و شاید برای اینکه زودتر نوبت به سوال خودش برسد، جواب می‌دهد: قطره‌ای از باده‌های آسمان (این را می‌گوید چون نزدیک‌ترین وصف به حالت مویه و اشکی که دارد همین است که خود را در هیأت قطره‌ای‌ می‌بیند) و شمس قافیه او را می‌گیرد و جوابی درخور و در همان قافیه می‌دهد:

این جهان زندان و ما زندانیان، حفره کن زندان و خود را وارهان

اما جلال‌الدین که همچنان از ضربه‌ای که خورده گیج و گم است، این بار با حالتی ملتمسانه و گریه‌آلود (به لحن و صدای محمد معتمدی دقت کنید) می‌پرسد - خدا را- جوابم بده: کیستی تو؟

و شمس همچنان قصد پاسخ ندارد. بلکه گویی می‌خواهد آتشی را که افروخته تیزتر کند برای همین و در همان حال و هوا باز هم سخنی، به قول رودلف اُتو، به‌کلی دیگر (wholly other) می‌گوید:

تیرِ پرّان بین و ناپیدا کمان، جان‌ها پیدا و پنهان جانِ جان

و «ملای روم» از تکرار سوال خود خسته نمی‌شود: کیستی تو؟
و این بار شمس جوابش را کوتاه و کامل می‌دهد:

ره نُمایم همرهت باشم رفیق، من قَلاووزم در این راه دقیق
در عشق سلیمانی من همدم مرغانم، هم عشق پری دارم هم مرد پری‌خوانم
هر کس که پری‌خوتر، در شیشه کنم زوتر، برخوانم و افسونش حرّاقه بجنبانم
هم ناطق و خاموشم هم لوح خموشانم، هم خونم و هم شیرم هم طفلم و هم پیرم

کلام شمس کار خود را کرده است. برای همین این بار مولانا هم سوال را به خویشتن بازمی‌گرداند: کیستم من؟ چیستم من؟
شمس نهایتاً به او می‌گوید «رخت بربند و برس در کاروان، آدمی چون کشتی است و بادبان، تا کی آرد باد را آن بادران...»

در ادامه مولانا رو به شمس می‌گوید‌:

شکر ایزد را که دیدم روی تو، یافتم ناگه رهی من سوی تو
چشم گریانم ز گریه کُند بود، یافت نور از نرگس جادوی تو
بس بگفتم کو وصال و کو نجاح، برد این کوکو مرا در کوی تو
جست‌وجویی در دلم انداختی، تا ز جست‌جو روم در جوی تو
خاک را هایی و هویی کی بُدی، گر نبودی جذب های و هوی تو

شمس را دیگر در صحنه نمی‌بینیم، و فرشته‌هایند که بر دور جلال‌الدین می‌گردند و سماع می‌کنند.
و مولانا را می‌بینیم که در خلوت و تنهایی خود سر از سجده برمی‌دارد.

@eudemonia

https://www.aparat.com/v/HvM3q

ترانهٔ «تلک قضیه» امیر عید یادآور ترانهٔ «برای» شروین حاجی‌پور است، به همان زیبایی به همان غمناکی..

@eudemonia