.
▫️تنفّس و بقای طبقه متوسط


طبقه متوسط مهم است و بقای طبقه متوسط برای هر تحوّلی در آینده ضروری است. جنبش‌های اجتماعی برآمده از طبقاتِ محروم هم سرکوب‌شدنی‌تراند و هم به سختی قابلِ تبدیل شدن به حکمرانی بهتری خواهند بود. من با دغدغۀ تحولات آینده طرفدار هر کنشی هستم که اجازه تنفس و بقا به طبقه متوسط بدهد. این مبنای استدلال من در دفاع از تصمیمی است که برای روز جمعه گرفته‌ام. ممکن است اشتباه باشد. قصد جدل هم با کسی هم ندارم. امّا تفصیلِ استدلالم: تصوّر می‌کنم تفکّر بنیادگرایانه‌ترِ آقای جلیلی و تیمش چنان که به طور خاص در سه سال اخیر در سایه نشان داد، فارغ از هر خطای دیگری، بیش از هر زمانی در دهه‌های اخیرِ ایران تحلیل‌برندۀ طبقه متوسط است و این یعنی هر اتفاقی که در آینده برای حکمرانی در کشور بیفتد، بخشی که قرار است گفتمانِ متفاوتی بسازد و تحولات را نهادمند کند، غایب و ناتوان خواهد بود. تصوّر هم نمی‌کنم نظام، سیاست‌های یکدستی داشته باشد و به قدرت رسیدنِ هرچه بیشترِ این جریان نواصولگرای بنیادگرای رانتی، تغییری در مسئله ایجاد نکند. پس با این حرف موافق نیستم که فرقی نمی‌کند دولت در دستِ چه کسانی باشد.

وقتی از تحلیل‌رفتنِ طبقۀ متوسط صحبت می‌کنم از چهار چیز حرف می‌زنم: مهاجرت، تحلیل رفتنِ اقتصادی (فقیر شدن)، تحلیل رفتن روانی (فرسودگی) و بی‌تجربگی در حکمرانی (دور بودن از دانشگاه گرفته تا وزارت‌خانه‌ها و ادارات و در نتیجه ناآشنایی با حکمرانی). فضای فرهنگی و سیاسی حاکم بر کشور در سال‌های آینده در صورت انتخاب آقای جلیلی از هر چهار جهت، سرعت و شدّت این تحلیل رفتن را افزایش خواهد داد.

امّا در سمتِ ایجابی ماجرا: من به اصلاح‌طلبان بدبینم و خودم و آدم‌های شبیه خودم را نوعی تحوّل‌خواه خارج از چهارچوبِ اصلاح‌طلبی می‌دانم. ایدئال‌هایم هم با هفتاد و شش و هشتاد و هشت و نود و دو متفاوت است. مطلوبِ من چیزی است که تنها تغییراتِ ساختاری آن را تأمین خواهد کرد و در نهایت، اگر آقای پزشکیان رأی بیاورد، مثل هر شهروند دیگری منتقد مدام او خواهم بود. من با امیدی واقع‌بینانه و محدود به تنفّس و بقای طبقه متوسط رأی می‌دهم چون می‌خواهم مثل خیلی‌های دیگر در ایران بمانم و این فرسودگی تدریجی دارد امانم را می‌بُرد و انفجاری بی‌فرجام هم چندان امیدوارم نمی‌کند.

@TheWorldasISee

علوم انسانی: روش‌هایی برای اندیشیدن ...

🔶هم این و هم آن و هم دیگری ها و کثرت ها، به جای فقط «یا این یا آن.»
🔶چندگانه های هرمنوتیک-تفسیری به جای دوگانه های هژمونیک-تغییری.
🔶خاکستری و گلبهی و کالباسی با هم، به جای سیاه و سفید.
🔶چندخاستگاهی و چندگونگی و بی تاریخ، به جای تک خاستگاهی و تاریخ مند.
🔶دلیل های متعدد و متنافر و مردد، به جای علت های یگانه و محکم.
🔶تاریخ های رفت و برگشتی و حلزونی، به جای تاریخ های خطی رو به پیشرفت.
🔶زمان های پیچیده و نابهنگام، به جای زمان های بسیط روزمره.
🔶تراکم پرسش های حل ناشده، به جای پاسخ های مستعجل.
🔶جامعه بیشتر محل تبعیض و تعارض، به جای جامعه، محل همدلی و همبستگی.
🔶دولت، هم عرصه خدمات و اشتغال و آموزش و سرگرمی، هم عرصه پلیس و زندان و سرکوب
🔶 عقل سرد و افسرده، زندگی امری تکراری، به جای عقل اتوپیک و زندگی امری انقلابی.
🔶عشق، چیزی بر تداوم معمول، به جای عشق، چیزی رمانتیک و نامعمول.
🔶سیاست، همین کوچک های گام به گام، به جای سیاست، آرزواندیشی و خواب زدگی.

https://t.me/Togetherness1400

🔹مدرسهٔ تردید، مدرسه‌ای است مجازی با محوریت فلسفه. هدف از تاسیس تردید آموزش عمومی فلسفه به همه کسانی است که دوست دارند به جنبه‌های مفهومی و عمیق زندگی بیندیشند و بدانند متفکران بزرگ چگونه به این امور اندیشیده‌اند.

🔹دموکراسی حکومتی است که در آن مردم اختیار انتخاب قانون و قانون‌گذار را دارند. دموکراسی یک مفهوم منفرد نیست، نوعی شیوه زیست جمعی است که به مقولاتی مانند آزادی اجتماعات، آزادی بیان، حقوق شهروندی، رضایت حکومت‌شوندگان، حق زندگی و حقوق اقلیت‌ها نیز مرتبط است. دموکراسی آموختنی است و نیاز به شهروندانی آگاه دارد تا آن را از گزند انواع خطرات حفظ کنند.

این جمعه به میزبانی کتابفروشی بوکلند مارکیز گرد هم می‌آییم تا کمی درباره ابعاد نظری و معرفتی دموکراسی بشنویم و بحث کنیم و نیز دیداری تازه کنیم تا علاوه بر گوش دادن به چند سخنرانی درباره دموکراسی، تولد دوسالگی تردید را هم جشن بگیریم.

🔹سخنرانان جلسه
• احمد زیدآبادی
•کاوه بهبهانی
• امیرحسین خداپرست

شما نیز به این رویداد دعوت‌اید.
منتظر دیدارتان هستیم.

@tardidschool

نخستین حقیقت شریف بودا این است که وقتی رنج می‌کشیم، بدان معنا نیست که چیزی اشتباه است. چه تسکینی! بالاخره یک نفر حقیقت را گفت. رنج بخشی از زندگی است و نباید احساس کنیم رنج به این دلیل رخ داده که ما شخصا مرتکب اشتباهی شده‌ایم. با این حال در واقعیت، زمانی که رنج می‌کشیم فکر می‌کنیم چیزی نادرست است. مادام که به امید معتادیم احساس می‌کنیم می‌توانیم تجربه‌مان را تعدیل کنیم، در آن تحرکی ایجاد کنیم یا به نحوی از انحا تغییرش دهیم و در نتیجه به تحمل رنج بسیار ادامه می‌دهیم.

ایضا زیستن در روزگار سخت


@mashghesiah

زندگی کردن روز به روز

از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia

نه این کتاب و نه هیچ کتاب دیگری نمی‌تواند به‌واقع کسی را نجات دهد. با این حال، در شرایطی که شکاف ژرفِ موجود بین کار زنده و سرمایۀ مرده روز‌به‌روز در حال عمیق‌تر شدن است، و می‌توان گفت که تا اطلاع ثانوی داشتن روان زخمی، جان بیمار و خاطر آزرده یگانه سرمایۀ نقد و مطمئن بسیاری از ماست، باید به پیشباز هر چیزی رفت که در آن ذره‌ای نور و امید هست. امیدوارم کتاب حاضر ذره‌ای از آن ذره را با خود داشته باشد.

(از یادداشت مترجم)

@eudemonia

حرفها را برای اینکه بشنویم و به گوش جان بشنویم و برای تکان خوردن بشنویم، زمان معینی دارند انگار.
زودتر از آن نمی‌شنویمشان. برای تکان خوردن نمی‌شنویم. برای شنیدن و سر تکان دادن و لبها را جمع کردن و گذشتن می‌شنویم.
انگار



@mashghesiah

در نبرد سگ‌ها سگ برنده سگ بزرگ‌تر نیست بلکه سگی است که نبرد بزرگ‌تری در درونش برپا باشد.
(گوینده مشخص نشد)

(عکس: در نبرد گربه و کودک هر دو برنده‌اند!)

@eudemonia

«آیا آن اندازه شکیبا هستی
تا گل-و-لای‌ات
ته‌نشین شود
و آب، زلال...؟»
دآئُو دِ چینگ
لآئُو تزُو

انتشارات آنگاه
@angahbooks

جلسات کتابخوانی

زیستن در روزگار سخت
پما چودرون

دوشنبه‌ها ۹ تا ۱۰/۵ شب

۴ جلسه

دوستانی که تمایل به همراهی‌مان دارند به بنده پیغام دهند تا لینک جلسه را برایشان بفرستم.


@siorandsh

ماریانا الساندری معتقد است: زندگی خیلی دشوار است، اما می‌توانیم در گرفتاری‌ها به داد هم برسیم. کتاب «دیدن در تاریکی» به ما می‌گوید چطور به خودمان و دیگران دروغ می‌گوییم که خوبیم، درحالی‌که اصلاً خوب نیستیم. ماریا الساندری، فیلسوف اگزیستانسیالیست معاصرمان، با مثال‌هایی از زندگی خودش، آدم‌های عادی، و الهام از متفکران بزرگ به ما راهی تازه نشان می‌دهد و می‌گوید چرا ممکن نیست انسان باشیم بدون اینکه احساساتی همون رنج، خشم، سوگ، اضطراب و افسردگی را تجربه کنیم.

(دیدن در تاریکی، ماریانا الساندری، ترجمهٔ احسان سنایی اردکانی)

شاید روزی جامعۀ ما بفهمد که نمی‌توانیم احوالات دشوارمان را با سرکوب کردنشان بتارانیم و پناه بردن به «حریم خصوصی» اغلب از سر نیازهایی است که مغفول مانده‌اند. فرد راجرز نوشته:

سال‌های سال آدم‌ها به دیگران گفته‌اند «گریه نکن» و منظورشان دقیقاً این بوده که «وقتی احساست رو بروز می‌دی، من خیلی معذب می‌شم: گریه نکن.» دلم می‌خواست در عوض می‌گفتند: «گریه کن. من کنارتم.»

شاید روزی برسد که نترسیم از اینکه غم و اندوهْ عزیزانمان را از ما دور کند و پذیرای آغوش‌های احساسی‌شان باشیم. روزی که بیشتر نگران درد خودمان باشیم تا معذب بودن آنها. این ایده را کنار بگذاریم که حرف زدن از سوگ بر دوام آن می‌افزاید و دیگر نگوییم اگر به گریه بیفتیم «اشکمان هرگز بند نخواهد آمد.»

(دیدن در تاریکی: خودمان را از میان احوالِ تیره‌مان ببینیم و بشناسیم، ماریانا الساندری، ترجمۀ احسان سنایی اردکانی)

♦️غم غربت
✍هومن پناهنده

جوان‌ طبعاً جوانی می‌کند. پیران، در وهلهُ اول، نباید با کم‌خردیِ خود جوان را به سوی تصمیم‌‌هایی سوق دهند که شاید برایش پشیمانی به بار آورد، و در وهلهُ دوم، نباید تصمیم‌گیری‌های جوان را مایهُ مجازاتش قرار دهند.

قهر کردن با حکومت یک چیز است، قهر کردن با وطن و زیر پرچمی دیگر رفتن چیزی دیگر. کسانی که نتوانسته‌اند این دو را از هم تفکیک کنند و دیگر سایه‌ُ وطن را بر سر خود نمی‌بینند، تجربه‌های تلخ داشته‌اند. "مام میهن" یک آرایهُ ادبی سطحی نیست، بلکه نمودار رابطه‌‌ای وجودی و عمیق با وطن است، همچون رابطه‌ای که آدمی با مادر خود دارد. حکومت‌ها می‌روند، اما وطن می‌ماند.

در تصویر تاُثر‌آور بالا می‌بینیم کیمیا علیزاده، که با پرچم بلغارستان به میدان می‌رود، چگونه می‌کوشد پیوندی را، حتی شده به‌باریکی کمربندی به‌رنگ پرچم ایران، با زادگاهش حفظ کند.

✍هومن_پناهنده
@gashthaa

‍ ✔️آغوشی باش…
✍️سهند ایرانمهر

شل سیلورستاین، داستانی دارد به اسم درخت بخشنده. در کودکی خواندم دقیق یادم نمی‌آید اما ماجرای کودکی بود که کودکانه‌اش با یک درخت است. از شاخه‌هایش بالا می‌رود. بزرگتر که می‌شود برای کار و‌ تحصیل و ازدواج و … سراغ درخت می‌آید و‌ درخت از میوه تا چوبش را به او می‌‌بخشد تا زمانی که پسرک پیر شده و عصازنان پیش درخت می‌آید و کمک می‌خواهد و درخت که حالا فقط کُنده‌ای از او‌ مانده می‌گوید دیگر کاری از دستم برنمی‌آید جز اینکه بیایی و بر کُنده‌ام بنشینی و در این‌ دم واپسین در آغوش چروکیده‌ و خسته‌ام، استراحتی کنی.

صباح شریعتی کشتی‌گیر ایرانی که برای کشور آذربایجان کشتی می‌گرفت، در رده بندی کشتی المپیک به امین میرزازاده باخت و از دنیای ورزش قهرمانی خداحافظی‌کرد.
در لحظات پایانی تنها بود و دستکم در ویدیو اثری از همراهی تیم آذربایجان نیست اما سه‌ هموطنش میرزازاده، طالب نعمتی و حسن رنگرز به روی تشک می‌روند تا در زمان خداحافظی کنارش باشند و پایان باشکوهی برایش رقم بزنند.

چرایش را دقیق نمی‌دانم اما یاد پسرک داستان شل سیلورستاین افتادم که از درخت جدا شد اما در روزهای پایانی، باز کنده بجامانده از درخت خسته بود که تکیه‌گاهش شد. نمی‌دانم برای پسرک داستان و امیدش به درخت غصه بخورم یا درخت خالی از عطا‌کردن و تحلیل رفته از بخشیدن اما هرچه که هست انگاری در میان آغوش‌هایی‌که ممکن است برای آدمی گشوده شود، آغوش وطن چیز دیگری است ولو دیگر چیزی برای بخشیدن هم نداشته باشد ولو آدمی در پایان کار باشد.

✍️سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr

چندان دخیل مبند که بخشکانی‌ام از شرمِ ناتوانی‌ خویش:
درختِ معجزه نیستم
تنها یکی درختم
نوجی در آبکندی،
و جز اینم هنری نیست
که آشیانِ تو باشم،
تختت و
تابوتت.

احمد شاملو

@eudemonia

به مناسبت وضع و حال زمانه، مرور سخن‌رانی ماکس وبر در سال ۱۹۱۹ با عنوان «سیاست به‌مثابه‌ی مشغله‌ی حرفه‌ای» یا «سیاست به‌مثابه‌ی حرفه» می‌تواند بسیار آموزنده باشد. از جمله این تعبیر او از سیاست که همه‌ی کسانی را که دلی در گرو خیر عمومی دارند، به کوشش بردبارانه و پی‌گیرانه و خستگی‌ناپذیر و پر‌شکست برای گذشتن از موانع گذرناپذیر فرا می‌خواند.

«سیاست یعنی کوششی سخت و کند برای گشودن روزنه‌ای در موانع درشت و دشوار؛ گذاری شورمندانه و هم‌زمان سنجیده. این یک‌سره درست است، و همه‌ی تجربه‌ی تاریخی گواه درستی آن است، که اگر کسی پیش‌تر سودای رسیدن به هیچ ناممکنی را در سر نپرورانده و سخت‌رویانه آن را در زندگی پی‌ نگرفته بود، آن‌چه امروز امکان‌پذیر است، هرگز ممکن نمی‌شد.»
(مسؤولیت ترجمه با این قلم است).

Max Weber:
"Politik bedeutet ein starkes langsames Bohren von harten Brettern mit Leidenschaft und Augenmaß zugleich. Es ist durchaus richtig, und alle geschichtliche Erfahrung bestätigt es, daß das Mögliche nicht erreicht würde, wenn nicht immer wieder im Leben nach dem Unmöglichen gegriffen würde."

(Weber, Max. Politik als Beruf. 1919. In Gesammelte politische Schriften, edited by Johannes Winckelmann, 5th edition, pp. 505-560. Tübingen: Mohr Siebeck, 1988, p. 557)

۲۱ امرداد ۱۴۰۳
@mmojahedi

خلوت‌گزیده را به تماشا چه حاجت است

@eudemonia

‌
یک:
مسئله‌ی "مبینا نعمت‌زاده" را باید فراتر از یک زرنگ‌بازی و فرصت‌طلبیِ شخصی ببینیم‌. او که برنده‌ی مدالی در المپیک شده، و در عالی‌ترین سطحِ ورزش درخشیده، هنوز خیال می‌کند برای اینکه "به جایی برسد" یا "کسی بشود" باید پزشکی بخواند! حس "ناکافی" بودن به جان قهرمان ورزشی هم افتاده، حقیقتا دردناک است. هم رویای خودش را دنبال می‌کند، هم [احتمالا] باید فکری به حال رویاهای والدین کند. درست چند دقیقه پس از فتح بزرگ، جلوی دوربین با آبرو و کرامت خود بازی کرد، بجای اینکه مشغول شادی‌اش باشد و از لحظه‌های پیروزی لذت ببرد، سراغ اضطراب مهم خود و خانواده‌اش رفت و از دانشگاه حرف زد. این ورزشکار کیس مناسبی برای تحقیق و مطالعه‌ی جامعه‌شناسان و روانشناسان است. ‌‌
‌‌‌
دو:
سهميه‌‌ای‌ها و پولی‌ها زیادند و فساد در مرحله گزینش و ورود، کل سیستم آموزش ما و بخصوص رشته‌‌ی دشوارِ پزشکی را از نفس انداخته؛ اما سهمیه‌ای‌ها معمولا پنهانش می‌کنند. چون زشت است و خجالت دارد. اگر با درخواست مبینا موافقت شود، او جزو معدود سهميه‌دارانی است که همه می‌دانند سهمیه دارد. در دانشگاه تهران دوران تحصیل سختی خواهد داشت. بعد از فراغت هم به عنوان یک "سهميه‌ای مشهور" روزگار بدی در انتظارش است.
‌‌‌‌‌
سه:
سه سال از نوجوانی‌ام صرف کنکور شد. هم خوشیِ آن سال‌های پرشور سوخت و هم بخشی از روانم را فدای کنکور کردم. هنوز کابوس‌هایم مربوط به "درس و دانشگاه" است. اگر به عقب برگردم، باز همین مسیر را طی می‌کنم. وقتی می‌بینم عده‌ای با سهميه (هر نوعش) این راه را روی دوش دیگران طی می‌کنند، درد عجیبی به جانم می‌افتد. مثل اینکه خنجر خورده‌ام، ستم دیده‌ام یا از من دزدی شده یا رنج‌های من بی‌حرمت شده. صندلی دانشگاه تا حد "انعام و کادو و شیرینی" تقلیل پیدا کرده.
‌‌‌‌
چهار:
مبینا جان!
ما _ همه‌ی ما _ برای بدست آوردن چیزی ارزشمند، الزاما و قطعا چیزهای ارزشمند دیگری را از دست خواهیم داد. زندگی همین است. کسی که همه‌چیز را می‌خواهد، دیر یا زود همه‌چیز را می‌بازد. اصلا آدمیزاد با قبول کردن این واقعیت‌ است که بالغ می‌شود.
‌‌
‌

-Moeindehaz-

@uttweet

کارزار حمایت از دکتر احمد میدری برای وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و درخواست رای اعتماد از نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی

لطفا این کارزار را امضاء کنید:

https://www.karzar.net/151427


با ما همراه باشید در کانال تلگرامی
کنشگران حوزه معلولیت
@Disability_activists

در پی‌گیری برنامۀ «بهروزی» (well-being)، دو سه سال پیش بود که با کارهای احمد میدری آشنا شدم و معرفی کتاب در جست‌وجوی سعادت عمومی را که حاصل زحمات او و همکارانش (از جمله حسین موسوی) است در اینجا گذاشتم.
امروز دکتر میدری نامزد وزارت کار و رفاه اجتماعی در دولت پزشکیان است. تحسین‌برانگیز‌ترین ویژگی او برای من این است که در جست‌وجوی بهروزی جمعی هم اهل نظر است هم اهل عمل. این کارزار را امضا کردم و به امید توفیق او در کاستن از نابرابری اجتماعی از تصدی او برای این پست دفاع می‌کنم.
بابک عباسی