Forwarded from نشر کرگدن
شادکامی
درس‌هایی از یک علم جدید
ریچارد لیارد
ترجمۀ گیتی پورزکی
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر مجموعه: بابک عباسی
۳۷۲ صفحه/ ۴۰۰۰۰۰ تومان
بازدید و خرید از سایت نشر:
www.kargadanpub.com
🔸 شادکامی در دل زندگی ما وجود دارد. غالب مردم درآمد بیشتری می‌خواهند و برای آن می‌کوشند، اما با اینکه جوامع غربی ثروتمندتر شده‌اند، مردمانش شادکام‌تر نشده‌اند. این جملات یاوه‌هایی قدیمی نیستند، بلکه واقعیاتی هستند که در کثیری از آثار و پژوهش‌های علمی ثابت شده‌اند. روش‌های خوبی برای سنجش میزان شادکامیِ افراد وجود دارد و تمامی شواهد گویای این است که به‌طور میانگین، امروزه مردم در قیاس با پنجاه سال پیش شادکام‌تر نیستند، درحالی‌که در همین مدت میانگینِ درآمد بیش از دوبرابر شده است. این تناقض در ایالات‌متحدۀ امریکا، بریتانیا و ژاپن صادق است.
🔸 نویسندۀ این کتاب اقتصاددان است و این رشته کمک زیادی به او کرده است. اما از نظر او، در علم اقتصاد تغییر در شادکامی جامعه با تغییر در قدرت خریدْ یکسان – یا تقریباً یکسان – انگاشته شده است. او چنین نگرشی را نمی‌پذیرد و بر این باور است که تاریخ پنجاه‌سالۀ اخیر نیز نادرستی آن را نشان داده است.
🔸 درعوض، از نظر او، در روان‌شناسیِ جدید شادکامی، امکان تدوین نگرشی جایگزین فراهم شده که، به‌جای ادعا، مبتنی بر شواهد و مدارک است. بدین‌ترتیب، او می‌کوشد با استفاده از روان‌شناسی جدید و همچنین علم اقتصاد، مغزشناسی، جامعه‌شناسی و فلسفه، دیدگاه تازه‌ای دراین‌باره شرح‌وبسط دهد که کدام سبک زندگی و کدام سیاست‌ها معقول‌اند.
#نشر_کرگدن، #تازه‌های_کتاب، #حق، #شادکامی، #ریچارد_لیارد، #گیتی_پورزکی، #خوب_زیستن، #بابک_عباسی، #روان‌شناسی_شادی، #اقتصاد_شادی، #فلسفه_شادی
درس‌هایی از یک علم جدید
ریچارد لیارد
ترجمۀ گیتی پورزکی
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر مجموعه: بابک عباسی
۳۷۲ صفحه/ ۴۰۰۰۰۰ تومان
بازدید و خرید از سایت نشر:
www.kargadanpub.com
🔸 شادکامی در دل زندگی ما وجود دارد. غالب مردم درآمد بیشتری می‌خواهند و برای آن می‌کوشند، اما با اینکه جوامع غربی ثروتمندتر شده‌اند، مردمانش شادکام‌تر نشده‌اند. این جملات یاوه‌هایی قدیمی نیستند، بلکه واقعیاتی هستند که در کثیری از آثار و پژوهش‌های علمی ثابت شده‌اند. روش‌های خوبی برای سنجش میزان شادکامیِ افراد وجود دارد و تمامی شواهد گویای این است که به‌طور میانگین، امروزه مردم در قیاس با پنجاه سال پیش شادکام‌تر نیستند، درحالی‌که در همین مدت میانگینِ درآمد بیش از دوبرابر شده است. این تناقض در ایالات‌متحدۀ امریکا، بریتانیا و ژاپن صادق است.
🔸 نویسندۀ این کتاب اقتصاددان است و این رشته کمک زیادی به او کرده است. اما از نظر او، در علم اقتصاد تغییر در شادکامی جامعه با تغییر در قدرت خریدْ یکسان – یا تقریباً یکسان – انگاشته شده است. او چنین نگرشی را نمی‌پذیرد و بر این باور است که تاریخ پنجاه‌سالۀ اخیر نیز نادرستی آن را نشان داده است.
🔸 درعوض، از نظر او، در روان‌شناسیِ جدید شادکامی، امکان تدوین نگرشی جایگزین فراهم شده که، به‌جای ادعا، مبتنی بر شواهد و مدارک است. بدین‌ترتیب، او می‌کوشد با استفاده از روان‌شناسی جدید و همچنین علم اقتصاد، مغزشناسی، جامعه‌شناسی و فلسفه، دیدگاه تازه‌ای دراین‌باره شرح‌وبسط دهد که کدام سبک زندگی و کدام سیاست‌ها معقول‌اند.
#نشر_کرگدن، #تازه‌های_کتاب، #حق، #شادکامی، #ریچارد_لیارد، #گیتی_پورزکی، #خوب_زیستن، #بابک_عباسی، #روان‌شناسی_شادی، #اقتصاد_شادی، #فلسفه_شادی
Forwarded from نشر کرگدن
🔸 گیتی پورزکی در این ویدئو شرح می‌دهد که ریچارد لیارد، نویسندۀ کتاب شادکامی، اقتصاددان است و به‌واسطۀ پژوهش‌های گسترده در باب شادکامی به «سزار شادکامی» مشهور است. لیارد در این کتاب نشان می‌دهد که در دوران معاصر، شادکامی و بهزیستی صرفاً مباحثی ذهنی و نظری نیستند، بلکه در دل زندگی ما وجود دارند، قابل‌اندازه‌گیری و سنجش‌‌اند، و حتی غایت اصلی بشر در جهان امروز به شمار می‌روند.
🔸 لیارد در وهلۀ بعد، در بخش «چه باید کرد»، در باب تکنیک‌های شادکامی سخن می‌گوید و اولویت‌بندی‌های لازم را برای رسیدن به شادکامی نشان می‌دهد.
🔸 او درنهایت به این موضوع اشاره می‌کند که حکومت‌ها هم باید به مسئلۀ «شادکامیِ شهروندان» وارد شوند و در تصمیم‌گیری‌های خود شادکامی را اولویت نخستِ شهروندانشان قرار دهند و در سیاست‌گذاری‌هایشان به‌سمت تحقق شادکامی در جامعه بروند.
🔶 اطلاعات کتاب‌شناسی:
شادکامی
درس‌هایی از یک علم جدید
ریچارد لیارد
ترجمۀ گیتی پورزکی
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر مجموعه: بابک عباسی
۳۷۲ صفحه/ ۴۰۰۰۰۰ تومان
بازدید و خرید از سایت نشر:
www.kargadanpub.com
#نشر_کرگدن، #معرفی_کتاب، #شادکامی، #ریچارد_لیارد، #گیتی_پورزکی، #خوب_زیستن، #بابک_عباسی، #روان‌شناسی_شادی، #اقتصاد_شادی، #فلسفه_شادی
🔸 لیارد در وهلۀ بعد، در بخش «چه باید کرد»، در باب تکنیک‌های شادکامی سخن می‌گوید و اولویت‌بندی‌های لازم را برای رسیدن به شادکامی نشان می‌دهد.
🔸 او درنهایت به این موضوع اشاره می‌کند که حکومت‌ها هم باید به مسئلۀ «شادکامیِ شهروندان» وارد شوند و در تصمیم‌گیری‌های خود شادکامی را اولویت نخستِ شهروندانشان قرار دهند و در سیاست‌گذاری‌هایشان به‌سمت تحقق شادکامی در جامعه بروند.
🔶 اطلاعات کتاب‌شناسی:
شادکامی
درس‌هایی از یک علم جدید
ریچارد لیارد
ترجمۀ گیتی پورزکی
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر مجموعه: بابک عباسی
۳۷۲ صفحه/ ۴۰۰۰۰۰ تومان
بازدید و خرید از سایت نشر:
www.kargadanpub.com
#نشر_کرگدن، #معرفی_کتاب، #شادکامی، #ریچارد_لیارد، #گیتی_پورزکی، #خوب_زیستن، #بابک_عباسی، #روان‌شناسی_شادی، #اقتصاد_شادی، #فلسفه_شادی
Forwarded from مصطفی ملکیان MalekianMedia
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from مهمات
روزها
آکیرا کوروساوا را بیشتر با فیلمهایی که به آنها سامورایی گفته می شه می شناسن ولی فیلمهای اجتماعی و درام و حتی پلیسی شاخصی هم داره که به همون اندازه زیبا هستند مثل : زیستن ، درباره مردی که منتظر مرگش است و چه زیبا آن را به نمایش گذاشته ولی واقعیت آنکه همون فیلمهای سامورایی اش هم گویا هر کدام داستان زندگی امروز ماست ، لذا با هر فرهنگ و زبانی که داشته باشی و ببینی، لذت می بری.
کوروساوا از اونهاست که همه کارهاش خوبن . از اونهاست که نمی تونست فیلم بد بسازه .از اونهایی که گویا برای کارگردانی سینما خلق شده بودن
ریش قرمز ، هفت سامورایی ، سریر خون ، یوجیمبو، راشومون و...
وی در چنین روزی در ۱۹۱۰ به دنیا آمد
معرفی و شرحی بر فیلم
زیستن
ساخته درخشان کوروساوا که شرح حال همه کسانی است که شتابزده غرق زندگی روزمره شده ایم و معنی زندگی را گم کرده ایم در پی می آید . توصیه می کنم حتما فیلم را ببینید
آکیرا کوروساوا را بیشتر با فیلمهایی که به آنها سامورایی گفته می شه می شناسن ولی فیلمهای اجتماعی و درام و حتی پلیسی شاخصی هم داره که به همون اندازه زیبا هستند مثل : زیستن ، درباره مردی که منتظر مرگش است و چه زیبا آن را به نمایش گذاشته ولی واقعیت آنکه همون فیلمهای سامورایی اش هم گویا هر کدام داستان زندگی امروز ماست ، لذا با هر فرهنگ و زبانی که داشته باشی و ببینی، لذت می بری.
کوروساوا از اونهاست که همه کارهاش خوبن . از اونهاست که نمی تونست فیلم بد بسازه .از اونهایی که گویا برای کارگردانی سینما خلق شده بودن
ریش قرمز ، هفت سامورایی ، سریر خون ، یوجیمبو، راشومون و...
وی در چنین روزی در ۱۹۱۰ به دنیا آمد
معرفی و شرحی بر فیلم
زیستن
ساخته درخشان کوروساوا که شرح حال همه کسانی است که شتابزده غرق زندگی روزمره شده ایم و معنی زندگی را گم کرده ایم در پی می آید . توصیه می کنم حتما فیلم را ببینید
Forwarded from مهمات
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
معنای زیستن چیست؟ این سوالی است که کوروساوا در فیلم به دنبال جوابی برای آن می‌گردد. پیرمردی پس از سی سال کارجدی و صادقانه در شهرداری، ناگهان با تلخ‌ترین واقعیت زندگی روبه‌رو می‌شود.میفهمد سرطان دارد و تاچند ماه بیشتر زنده نیست. ترس از مرگ و احساس ترحم نسبت به سرنوشت ناگوار خود تمام وجودش را فرامی‌گیرد. هر چه فکر می‌کند چیزی از سال‌های پیش به یاد نمی‌آورد که بشود نام زندگی بر آن گذاشت.
او قربانی چرخ دنده‌های ماشین بوروکراتیکی است که انسان‌ها را فرومی‌بلعد و به موجوداتی بی‌خاصیت و بی‌هویت بدل می‌سازد. تنها نقش‌هایی که طی تمام سالیان خدمتش برعهده داشته تلاشی نابخردانه برای حفظ جایگاه، سردواندن مردم و مهر و امضا زدن پای نامه‌های اداری بوده.
او نزدیک شدن به زنان، میخوارگی و ... را برای جبران زندگی آزمایش می کند ولی حسرت او را رها نمی کند
کمتر فیلمی چنین زیبا و تفکربرانگیز درباره فلسفه زندگی ساخته شده.
سکانس پایان زندگی بی حاصل انگاشته در حال تاب بازی زیر برف با شعری پر معنی را ببینید
گویا کل زندگی جز همین بازیگوشی کودکانه نبوده و نیست
زیستن . به ژاپنی ikiru . به انگلیسی to live
به کارگردانی اکیرا کوروساوا .۱۹۵۲
او قربانی چرخ دنده‌های ماشین بوروکراتیکی است که انسان‌ها را فرومی‌بلعد و به موجوداتی بی‌خاصیت و بی‌هویت بدل می‌سازد. تنها نقش‌هایی که طی تمام سالیان خدمتش برعهده داشته تلاشی نابخردانه برای حفظ جایگاه، سردواندن مردم و مهر و امضا زدن پای نامه‌های اداری بوده.
او نزدیک شدن به زنان، میخوارگی و ... را برای جبران زندگی آزمایش می کند ولی حسرت او را رها نمی کند
کمتر فیلمی چنین زیبا و تفکربرانگیز درباره فلسفه زندگی ساخته شده.
سکانس پایان زندگی بی حاصل انگاشته در حال تاب بازی زیر برف با شعری پر معنی را ببینید
گویا کل زندگی جز همین بازیگوشی کودکانه نبوده و نیست
زیستن . به ژاپنی ikiru . به انگلیسی to live
به کارگردانی اکیرا کوروساوا .۱۹۵۲
❤2
Forwarded from نشر کرگدن
هنر هشیارانه زیستن
ناتانیل برندن/ کورش کامیاب
ویراستۀ هومن پناهنده
مجموعهٔ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۲۷۶ صفحه/ ۳۰۰۰۰۰ تومان
بازدید و خرید از سایت کرگدن:
www.kargadanpub.com
🔸 هنر هشیارانه زیستن دعوتی است به تعقل و تفکر و بهره‌گیری از فواید بی‌شمار آن، و راهنمایی برای زندگی آگاهانه. نویسنده ما را به بازاندیشی در بسیاری از باورهایمان فرامی‌خواند، از باورهایی دربارۀ فعالیت‌های روزمره تا باورهای اخلاقی و معنوی. ضرورت این بازاندیشی در عصر اطلاعات، که ما را در معرض حجم بی‌سابقه‌ای از نظرها و عقاید دربارۀ هر جنبۀ قابل‌تصوری از زندگی قرار داده است، از هر زمان دیگر بیشتر است.
🔸 هنر هشیارانه زیستن ابزارهایی در اختیارمان قرار می‌دهد تا به کمک آنها بتوانیم به توانمندی‌های خود متکی باشیم.
🔸 از ناتانیل برندن، روان‌شناس و درمانگر کانادایی-امریکایی، بیش از بیست کتاب در حوزۀ روان‌شناسی منتشر شده است. مهم‌ترین دستاورد او بنیان گذاشتنِ جنبش عزت‌نفس است. برندن نخبه‌ترین نظریه‌پردازی است که طی شش دهه تلاش این مفهوم را، که تا دهۀ ۱۹۶۰ در متون روان‌شناسی جدی گرفته نمی‌شد، از ابهام درآورد و سهم بزرگی در معرفی تأثیرات آن بر زندگی روزمرۀ انسان‌ها ایفا کرد. هنر هشیارانه زیستن شانزدهمین کتاب او است که از جنبه‌های فراوان ارزشمندترین اثر این متفکر فقید به شمار می‌آید.
#نشر_کرگدن، #تجدید_چاپ، #هنر_هشیارانه_زیستن، #ناتانیل_برندن، #کورش_کامیاب، #بابک_عباسی، #مجموعه_خوب_زیستن، #خودشناسی، #آگاهی، #راه‌و‌رسم_زندگی، #ذهن‌آگاهی
ناتانیل برندن/ کورش کامیاب
ویراستۀ هومن پناهنده
مجموعهٔ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۲۷۶ صفحه/ ۳۰۰۰۰۰ تومان
بازدید و خرید از سایت کرگدن:
www.kargadanpub.com
🔸 هنر هشیارانه زیستن دعوتی است به تعقل و تفکر و بهره‌گیری از فواید بی‌شمار آن، و راهنمایی برای زندگی آگاهانه. نویسنده ما را به بازاندیشی در بسیاری از باورهایمان فرامی‌خواند، از باورهایی دربارۀ فعالیت‌های روزمره تا باورهای اخلاقی و معنوی. ضرورت این بازاندیشی در عصر اطلاعات، که ما را در معرض حجم بی‌سابقه‌ای از نظرها و عقاید دربارۀ هر جنبۀ قابل‌تصوری از زندگی قرار داده است، از هر زمان دیگر بیشتر است.
🔸 هنر هشیارانه زیستن ابزارهایی در اختیارمان قرار می‌دهد تا به کمک آنها بتوانیم به توانمندی‌های خود متکی باشیم.
🔸 از ناتانیل برندن، روان‌شناس و درمانگر کانادایی-امریکایی، بیش از بیست کتاب در حوزۀ روان‌شناسی منتشر شده است. مهم‌ترین دستاورد او بنیان گذاشتنِ جنبش عزت‌نفس است. برندن نخبه‌ترین نظریه‌پردازی است که طی شش دهه تلاش این مفهوم را، که تا دهۀ ۱۹۶۰ در متون روان‌شناسی جدی گرفته نمی‌شد، از ابهام درآورد و سهم بزرگی در معرفی تأثیرات آن بر زندگی روزمرۀ انسان‌ها ایفا کرد. هنر هشیارانه زیستن شانزدهمین کتاب او است که از جنبه‌های فراوان ارزشمندترین اثر این متفکر فقید به شمار می‌آید.
#نشر_کرگدن، #تجدید_چاپ، #هنر_هشیارانه_زیستن، #ناتانیل_برندن، #کورش_کامیاب، #بابک_عباسی، #مجموعه_خوب_زیستن، #خودشناسی، #آگاهی، #راه‌و‌رسم_زندگی، #ذهن‌آگاهی
Forwarded from تنهاتر از یک برگ: تأملاتی در فلسفه و علم
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔻«آیا پرسش از معنای زندگی نشانه بیماری است؟!»
Forwarded from تنهاتر از یک برگ: تأملاتی در فلسفه و علم
https://t.me/tanhaatarazyekbarg/1122
امروز این ادعای دکتر طهماسب گرامی را در اینستاگرام مشاهده کردم و حقیقتاً دچار شگفتی شدم؛ اینکه پرسیدن از «معنای زندگی» نشانه حال بد یا حتی بیماری‌ست، با این استدلال که: وقتی از زندگی‌ات راضی هستی، خوشحالی، و همه چیز خوب پیش می‌رود، هیچ وقت از خودت نمی‌پرسی «معنای زندگی چیست؟»؛ این سؤال وقتی به ذهن می‌رسد که در بحران باشی. پس لابد پرسش از معنا بی‌فایده یا حتی مشکل‌زاست!
اما این نگاه شوربختانه، از پایه اشتباه است.
نخست باید بدانیم که منشأ روانی یک سؤال هیچ چیزی درباره درستی یا ارزش آن سؤال نمی‌گوید. این نوع استدلال، مصداقِ کلاسیکِ مغالطه ژنتیکی است؛ یعنی نادرست دانستن یک باور صرفاً به‌خاطر منشأ روانی یا تاریخی‌اش. در منطق و فلسفه، منشأ یک ایده لزوماً چیزی درباره اعتبار محتوای آن نمی‌گوید. فیلسوف انگلیسی، سیمون بلکبرن، در کتاب Think می‌نویسد: «یک باور می‌تواند از عللی غیرعقلانی ناشی شده باشد و با این حال همچنان درست باشد» (Blackburn, 2001, p. 7). یعنی حتی اگر ما همیشه در لحظات سخت به سراغ سؤال‌های بزرگ برویم، این به خودی خود چیزی از اهمیت آنها کم نمی‌کند.
از منظر اگزیستانسیالیسم نیز، این پرسش‌ها نه‌تنها نشانه بیماری یا آسیب نیستند، بلکه بخش طبیعی و اصیل از زیستن آگاهانه انسانی‌اند. اگزیستانسیالیست‌هایی مانند کارل یاسپرس و پل تیلیش، این پرسش‌ها را «دغدغه‌های نهایی» انسان می‌دانند؛ لحظاتی که فرد در مواجهه با مرگ، آزادی، تنهایی یا پوچی، به بازاندیشی درباره بنیادهای زندگی‌اش و معنای آن می‌پردازد. این پرسش‌ها، نشانه‌ای از بیداری اگزیستانسیال‌اند، نه فروپاشی روانی.
بسیاری از فیلسوفان، برعکس، می‌گویند اتفاقاً همین پرسش‌هاست که ما را انسان می‌کند. ویکتور فرانکل، روان‌پزشک و نویسنده کتاب انسان در جست‌وجوی معنا، می‌گوید: «تلاش برای یافتن معنا در زندگی، نیروی انگیزشی نخستین در انسان است» (Frankl, 1985, p. 121). او تأکید می‌کند انسان‌هایی که در سخت‌ترین شرایط – حتی اردوگاه‌های کار اجباری – معنایی برای زندگی خود پیدا می‌کردند، امید و انگیزه برای ادامه دادن را در خود نگه می‌داشتند.
از سوی دیگر، این‌طور نیست که معنا فقط در رنج خودش را نشان دهد. سوزان وُلف، فیلسوف آمریکایی، در مقاله‌ای معروف می‌نویسد: «معنا زمانی پدید می‌آید که کشش ذهنی، با ارزشمندی عینی تلاقی کند» (Wolf, 1997, p. 211). یعنی ما وقتی زندگی‌مان را معنادار حس می‌کنیم که کاری را دوست داریم و آن کار واقعاً ارزشمند است – مثل تربیت فرزند، خلق اثر هنری یا ادبی، یا کمک به دیگران. این‌ها فقط در زمان‌های بحران اتفاق نمی‌افتند، بلکه می‌توانند در لحظه‌های شادی هم ما را به فکر معنا بیندازند.
و در نهایت، توماس نیگل، فیلسوف تحلیلی، در مقاله‌ای به نام پوچی می‌گوید دلیل اینکه ما از معنا می‌پرسیم، نه بیماری است و نه بحران، بلکه برخورد آگاهی ما با وسعت و رازآلودی زندگی است. او می‌نویسد: «پوچی نه از موقعیت ما در جهان، بلکه از برخورد بین جدیتی که نسبت به زندگی‌مان داریم و امکان نگریستن به همه این جدیت به مثابه چیزی دل‌بخواهی و قابل تردید ناشی می‌شود» (Nagel, 1971, p. 718).
و البته ، چه بسیار انسان‌هایی که از لحظه تولد تا لحظه مرگ خوشحال‌اند و حتی یک دقیقه هم درنگ نمی‌کنند تا درباره «چراییِ بودن» بیندیشند. آنها گویی مصداق عینی این شعرند که
«هر چه پیش آید خوش آید، ما که خندان می‌رویم»! در واقع، اینجا لازم است این پرسش نیز پاسخ داده شود که آیا زندگی خالی از سؤال درباره معنا، ارزشمند است؟!
در پایان، پرسش از معنا نه فقط نشانه بیماری نیست، بلکه نشانه بیداری است؛ نشانه اینکه انسانیم، می‌اندیشیم، و دنبال چراییِ بودن‌مان هستیم. این پرسش، برخلاف آنچه برخی روان‌شناسان می‌گویند، نه نشانه ضعف، بلکه نشانه عمق است.
منابع:
• Blackburn, S. (2001). Think: A Compelling Introduction to Philosophy. Oxford University Press.
• Frankl, V. E. (1985). Man’s Search for Meaning. Beacon Press.
• Wolf, S. (1997). “Meaning in Life.” In Ethical Theory: An Anthology, ed. R. Shafer-Landau. Blackwell.
• Nagel, T. (1971). “The Absurd.” The Journal of Philosophy, 68(20), 716–727.
امروز این ادعای دکتر طهماسب گرامی را در اینستاگرام مشاهده کردم و حقیقتاً دچار شگفتی شدم؛ اینکه پرسیدن از «معنای زندگی» نشانه حال بد یا حتی بیماری‌ست، با این استدلال که: وقتی از زندگی‌ات راضی هستی، خوشحالی، و همه چیز خوب پیش می‌رود، هیچ وقت از خودت نمی‌پرسی «معنای زندگی چیست؟»؛ این سؤال وقتی به ذهن می‌رسد که در بحران باشی. پس لابد پرسش از معنا بی‌فایده یا حتی مشکل‌زاست!
اما این نگاه شوربختانه، از پایه اشتباه است.
نخست باید بدانیم که منشأ روانی یک سؤال هیچ چیزی درباره درستی یا ارزش آن سؤال نمی‌گوید. این نوع استدلال، مصداقِ کلاسیکِ مغالطه ژنتیکی است؛ یعنی نادرست دانستن یک باور صرفاً به‌خاطر منشأ روانی یا تاریخی‌اش. در منطق و فلسفه، منشأ یک ایده لزوماً چیزی درباره اعتبار محتوای آن نمی‌گوید. فیلسوف انگلیسی، سیمون بلکبرن، در کتاب Think می‌نویسد: «یک باور می‌تواند از عللی غیرعقلانی ناشی شده باشد و با این حال همچنان درست باشد» (Blackburn, 2001, p. 7). یعنی حتی اگر ما همیشه در لحظات سخت به سراغ سؤال‌های بزرگ برویم، این به خودی خود چیزی از اهمیت آنها کم نمی‌کند.
از منظر اگزیستانسیالیسم نیز، این پرسش‌ها نه‌تنها نشانه بیماری یا آسیب نیستند، بلکه بخش طبیعی و اصیل از زیستن آگاهانه انسانی‌اند. اگزیستانسیالیست‌هایی مانند کارل یاسپرس و پل تیلیش، این پرسش‌ها را «دغدغه‌های نهایی» انسان می‌دانند؛ لحظاتی که فرد در مواجهه با مرگ، آزادی، تنهایی یا پوچی، به بازاندیشی درباره بنیادهای زندگی‌اش و معنای آن می‌پردازد. این پرسش‌ها، نشانه‌ای از بیداری اگزیستانسیال‌اند، نه فروپاشی روانی.
بسیاری از فیلسوفان، برعکس، می‌گویند اتفاقاً همین پرسش‌هاست که ما را انسان می‌کند. ویکتور فرانکل، روان‌پزشک و نویسنده کتاب انسان در جست‌وجوی معنا، می‌گوید: «تلاش برای یافتن معنا در زندگی، نیروی انگیزشی نخستین در انسان است» (Frankl, 1985, p. 121). او تأکید می‌کند انسان‌هایی که در سخت‌ترین شرایط – حتی اردوگاه‌های کار اجباری – معنایی برای زندگی خود پیدا می‌کردند، امید و انگیزه برای ادامه دادن را در خود نگه می‌داشتند.
از سوی دیگر، این‌طور نیست که معنا فقط در رنج خودش را نشان دهد. سوزان وُلف، فیلسوف آمریکایی، در مقاله‌ای معروف می‌نویسد: «معنا زمانی پدید می‌آید که کشش ذهنی، با ارزشمندی عینی تلاقی کند» (Wolf, 1997, p. 211). یعنی ما وقتی زندگی‌مان را معنادار حس می‌کنیم که کاری را دوست داریم و آن کار واقعاً ارزشمند است – مثل تربیت فرزند، خلق اثر هنری یا ادبی، یا کمک به دیگران. این‌ها فقط در زمان‌های بحران اتفاق نمی‌افتند، بلکه می‌توانند در لحظه‌های شادی هم ما را به فکر معنا بیندازند.
و در نهایت، توماس نیگل، فیلسوف تحلیلی، در مقاله‌ای به نام پوچی می‌گوید دلیل اینکه ما از معنا می‌پرسیم، نه بیماری است و نه بحران، بلکه برخورد آگاهی ما با وسعت و رازآلودی زندگی است. او می‌نویسد: «پوچی نه از موقعیت ما در جهان، بلکه از برخورد بین جدیتی که نسبت به زندگی‌مان داریم و امکان نگریستن به همه این جدیت به مثابه چیزی دل‌بخواهی و قابل تردید ناشی می‌شود» (Nagel, 1971, p. 718).
و البته ، چه بسیار انسان‌هایی که از لحظه تولد تا لحظه مرگ خوشحال‌اند و حتی یک دقیقه هم درنگ نمی‌کنند تا درباره «چراییِ بودن» بیندیشند. آنها گویی مصداق عینی این شعرند که
«هر چه پیش آید خوش آید، ما که خندان می‌رویم»! در واقع، اینجا لازم است این پرسش نیز پاسخ داده شود که آیا زندگی خالی از سؤال درباره معنا، ارزشمند است؟!
در پایان، پرسش از معنا نه فقط نشانه بیماری نیست، بلکه نشانه بیداری است؛ نشانه اینکه انسانیم، می‌اندیشیم، و دنبال چراییِ بودن‌مان هستیم. این پرسش، برخلاف آنچه برخی روان‌شناسان می‌گویند، نه نشانه ضعف، بلکه نشانه عمق است.
منابع:
• Blackburn, S. (2001). Think: A Compelling Introduction to Philosophy. Oxford University Press.
• Frankl, V. E. (1985). Man’s Search for Meaning. Beacon Press.
• Wolf, S. (1997). “Meaning in Life.” In Ethical Theory: An Anthology, ed. R. Shafer-Landau. Blackwell.
• Nagel, T. (1971). “The Absurd.” The Journal of Philosophy, 68(20), 716–727.
Telegram
تنهاتر از یک برگ: تأملاتی در فلسفه و علم
🔻«آیا پرسش از معنای زندگی نشانه بیماری است؟!»
👇
👇
❤1
مجموعه «خوب زیستن» امسال هم مثل هر سال با نشر کرگدن در نمایشگاه کتاب حضور دارد.
از این مجموعه تاکنون ۱۸ عنوان کتاب منتشر شده. امسال دو عنوان کتاب جدید داریم:
شادکامی ، درس‌هایی از یک علم جدید
آنچه قوی‌ترت می‌کند؛ بالیدن در دل تغییر و بلاتکلیفی
@eudemonia
از این مجموعه تاکنون ۱۸ عنوان کتاب منتشر شده. امسال دو عنوان کتاب جدید داریم:
شادکامی ، درس‌هایی از یک علم جدید
آنچه قوی‌ترت می‌کند؛ بالیدن در دل تغییر و بلاتکلیفی
@eudemonia
Forwarded from شبکه‌های مجازی کرگدن
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from نشر کرگدن
📚 معرفی تازه‌های نشر
🔸 سامان نونهال، یکی از مترجمان کتاب آنچه قوی‌ترت می‌کند، در این ویدئو شرح می‌دهد که این کتاب براساس روش درمانِ مبتنی بر «پذیرش و تعهد» است؛ نوعی روان‌درمانی که پژوهش‌های متعددی اثربخشی آن را در حل مشکلات فردی و بین‌فردی تأیید کرده‌اند؛ روشی که به‌اختصار DNAV یا «کاف-پ-نون-الف» نامیده شده است.
🔸 در این کتاب، سیستم ساده و مفیدی معرفی خواهد شد که محصول تحقیقاتِ دقیق است. این سیستم براساس رویکردهای مبتنی بر شواهدِ پژوهشی بنا شده است، از درمان مبتنی بر پذیرش و پای‌بندی، روان‌شناسی مثبت‌نگر، درمان مبتنی بر فرایند، و مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی گرفته تا نظریۀ خودتعیین‌گری، نظریۀ دلبستگی بزرگ‌سال، و علم تکامل. درنهایت، وجه تمایز این کتاب با بسیاری از کتاب‌های خودیاریِ دیگر تعهد زیادِ نویسندگان آن به علم و تحقیقِ علمی است. سنت‌های حِکَمی گذشته نیز بر دیدگاهِ آنها تأثیر گذاشته، به‌ویژه زمانی که به شواهد پژوهشیِ جدید مرتبط می‌شوند.
🔶 اطلاعات کتاب‌شناسی:
آنچه قوی‌ترت می‌کند
بالیدن در دل تغییر و بلاتکلیفی
نویسندگان: لوییز هِیز، جُزف سیاروچی، اِن بِیلی
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۲۳۲ صفحه/ ۳۰۰۰۰۰ تومان
بازدید و خرید از سایت نشر:
www.kargadanpub.com
#نشر_کرگدن، #معرفی_کتاب، #آنچه_قوی‌ترت_می‌کند، #لوییز_هیز، #جزف_سیاروچی، #ان_بیلی، #سامان_نونهال، #الهه_اکبری، #انعطاف‌پذیری_روانی، #خودیاری
🔸 سامان نونهال، یکی از مترجمان کتاب آنچه قوی‌ترت می‌کند، در این ویدئو شرح می‌دهد که این کتاب براساس روش درمانِ مبتنی بر «پذیرش و تعهد» است؛ نوعی روان‌درمانی که پژوهش‌های متعددی اثربخشی آن را در حل مشکلات فردی و بین‌فردی تأیید کرده‌اند؛ روشی که به‌اختصار DNAV یا «کاف-پ-نون-الف» نامیده شده است.
🔸 در این کتاب، سیستم ساده و مفیدی معرفی خواهد شد که محصول تحقیقاتِ دقیق است. این سیستم براساس رویکردهای مبتنی بر شواهدِ پژوهشی بنا شده است، از درمان مبتنی بر پذیرش و پای‌بندی، روان‌شناسی مثبت‌نگر، درمان مبتنی بر فرایند، و مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی گرفته تا نظریۀ خودتعیین‌گری، نظریۀ دلبستگی بزرگ‌سال، و علم تکامل. درنهایت، وجه تمایز این کتاب با بسیاری از کتاب‌های خودیاریِ دیگر تعهد زیادِ نویسندگان آن به علم و تحقیقِ علمی است. سنت‌های حِکَمی گذشته نیز بر دیدگاهِ آنها تأثیر گذاشته، به‌ویژه زمانی که به شواهد پژوهشیِ جدید مرتبط می‌شوند.
🔶 اطلاعات کتاب‌شناسی:
آنچه قوی‌ترت می‌کند
بالیدن در دل تغییر و بلاتکلیفی
نویسندگان: لوییز هِیز، جُزف سیاروچی، اِن بِیلی
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۲۳۲ صفحه/ ۳۰۰۰۰۰ تومان
بازدید و خرید از سایت نشر:
www.kargadanpub.com
#نشر_کرگدن، #معرفی_کتاب، #آنچه_قوی‌ترت_می‌کند، #لوییز_هیز، #جزف_سیاروچی، #ان_بیلی، #سامان_نونهال، #الهه_اکبری، #انعطاف‌پذیری_روانی، #خودیاری
Forwarded from زبان‌ورزی
🍁 زبان: ابزار توصیف یا داوری؟
▪️بررسیِ واژگان رایج مرگ حیوانات در متون رسمی محیط زیست
✍🏻 ابراهیم احمدیان:
در متون رسمیِ مرتبط با محیط زیست، به‌ویژه در ادبیات اداری یا گزارش‌های دولتی، بارها با واژگانی چون «تلف شد»، «هلاک شد»، یا «حذف شد» روبه‌رو می‌شویم که برای اشاره به مرگ جانوران به‌کار می‌روند؛ خواه این مرگ در اثر آتش‌سوزی، خشک‌سالی، بیماری یا حتی کشتار عمدی روی داده باشد. این واژه‌ها ظاهراً خنثی‌اند، اما اگر دقیق‌تر بنگریم، متوجه می‌شویم که زبان هرگز به‌طور کامل خنثی نیست. به تعبیر دقیق‌تر، زبان فقط بازتاب واقعیت نیست، بلکه واقعیت را شکل می‌دهد، تفسیر می‌کند، و بر آن داوری می‌نهد.
زبان، فراتر از توصیف
توشیهیکو ایزوتسو، زبان‌شناس ژاپنی و از چهره‌های برجستۀ معناشناسی اسلامی، در تحلیل زبان قرآن کریم نشان می‌دهد که بسیاری از واژگان در ساختار معناییِ قرآن، پیش از آنکه حامل یک معنای صرفاً توصیفی باشند، بار اخلاقی و ارزشی دارند. مثلاً واژۀ «منافق» نه فقط یک حالت روانی یا رفتاری را توصیف می‌کند، بلکه ضمن آن، شخص را در موقعیتی از محکومیت اخلاقی قرار می‌دهد. ایزوتسو این پدیده را در قالب تفاوت «واژگان توصیفی» (descriptive) و «واژگان ارزشی» (evaluative) تحلیل می‌کند.
تلف یا جان باختن: تفاوت در بار معناییِ مرگ حیوانات
اگر این منطق را به زبان روزمره و اداری محیط زیست تعمیم دهیم، متوجه می‌شویم که واژه‌هایی چون «تلف» یا «هلاک» نیز واجد چنین بار معنایی‌اند. وقتی در گزارشی رسمی می‌خوانیم: «در این حادثه، ۱۲ رأس گوزن تلف شدند»، ما تنها با گزارشی دربارۀ مرگ جانوران روبه‌رو نیستیم، بلکه این زبان، ناخودآگاه یا آگاهانه، این جان‌ها را تقلیل می‌دهد؛ هم در سطح زبانی، هم در سطح ارزشی. گویی جان آنها «ضایعه» یا «فقدان» نیست، بلکه چیزی است که ازبینرفتناش «قابل انتظار» یا حتی «اجتناب‌ناپذیر» است.
در مقابل، اگر بگوییم: «۱۲ گوزن جان باختند»، یا «۱۲ گوزن از میان رفتند»، وزن اخلاقی و عاطفیِ جمله تغییر می‌کند. زبان در این حالت، به‌جای تقلیل جان موجودات زنده به شیء یا داده، بار احساسیِ بیشتری به مخاطب منتقل می‌کند. همین تفاوت ظریف در زبان می‌تواند بر نگرش سیاست‌گذاران، مسئولان اجرایی و حتی افکار عمومی تأثیر بگذارد.
ایدئولوژی زبانی و جایگاه حیوانات
در جامعه‌شناسیِ زبان، این مسئله تحت عنوان «ایدئولوژی زبانی» (language ideology) بررسی می‌شود. این مفهوم به مجموعه‌ای از باورهای پنهان یا آشکار دربارۀ زبان و نحوۀ کارکرد آن اشاره دارد. بر اساس این دیدگاه، استفادۀ مکرر از واژه‌هایی چون «تلف» یا «حذف» برای حیوانات، بخشی از یک گفتمان وسیع‌تر است که جایگاه جانوران را در مرتبه‌ای پایین‌تر از انسان و در بسیاری مواقع، پایین‌تر از اشیای اقتصادی تعریف می‌کند.
تأثیر زبان در حقوق و سیاست
حتی در سطح حقوقی، این زبان تأثیرگذار است. بسیاری از نظام‌های حقوقی هنوز مرگ یک حیوان را صرفاً در قالب خسارت مالی به مالک آن تعریف می‌کنند. در این فضا، زبان بی‌طرف نیست؛ زبان بخشی از سیاست است. واژگان نه‌تنها احساس و اخلاق ما را شکل می‌دهند، بلکه چارچوب‌های حقوقی، اجرایی، و حتی بودجه‌بندی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهند.
بازنگری در زبان محیط زیست: گامی به سوی همدلی
از این رو، بازنگری در زبان محیط‌زیستی، و به‌ویژه اصلاح واژگان مربوط به رنج و مرگ جانوران، اقدامی صرفاً ادبی یا نمادین نیست. این کار، در واقع، گامی است در جهت ایجاد گفتمانی تازه، اخلاق‌محور و همدلانه نسبت به جانوران. همان‌گونه که در حوزه‌های جنسیت، نژاد و عدالت اجتماعی، تغییر زبان مقدمۀ تغییر نگرش و سیاست‌ها بوده، در حوزۀ محیط زیست نیز چنین اصلاحی می‌تواند مقدمه‌ای بر دگرگونیِ اساسی‌تر باشد.
قدرت کلمات
در پایان، باید یادآور شد که همان‌قدر که زبان توانایی دارد برای ستم، فراموشی و تحقیر به‌کار رود، می‌تواند ابزار قدرتمندی برای همدلی، آگاهی و ترمیم نیز باشد. کافی است کلمات را با دقت بیشتری انتخاب کنیم، و به یاد داشته باشیم: هر واژه‌ای سنگی است در بنای اندیشۀ ما دربارۀ جهان.
©️ از: دینآنلاین (۱۴۰۴/۲/۲۷) | #زبان_و_جهان‌بینی
▪️بررسیِ واژگان رایج مرگ حیوانات در متون رسمی محیط زیست
✍🏻 ابراهیم احمدیان:
در متون رسمیِ مرتبط با محیط زیست، به‌ویژه در ادبیات اداری یا گزارش‌های دولتی، بارها با واژگانی چون «تلف شد»، «هلاک شد»، یا «حذف شد» روبه‌رو می‌شویم که برای اشاره به مرگ جانوران به‌کار می‌روند؛ خواه این مرگ در اثر آتش‌سوزی، خشک‌سالی، بیماری یا حتی کشتار عمدی روی داده باشد. این واژه‌ها ظاهراً خنثی‌اند، اما اگر دقیق‌تر بنگریم، متوجه می‌شویم که زبان هرگز به‌طور کامل خنثی نیست. به تعبیر دقیق‌تر، زبان فقط بازتاب واقعیت نیست، بلکه واقعیت را شکل می‌دهد، تفسیر می‌کند، و بر آن داوری می‌نهد.
زبان، فراتر از توصیف
توشیهیکو ایزوتسو، زبان‌شناس ژاپنی و از چهره‌های برجستۀ معناشناسی اسلامی، در تحلیل زبان قرآن کریم نشان می‌دهد که بسیاری از واژگان در ساختار معناییِ قرآن، پیش از آنکه حامل یک معنای صرفاً توصیفی باشند، بار اخلاقی و ارزشی دارند. مثلاً واژۀ «منافق» نه فقط یک حالت روانی یا رفتاری را توصیف می‌کند، بلکه ضمن آن، شخص را در موقعیتی از محکومیت اخلاقی قرار می‌دهد. ایزوتسو این پدیده را در قالب تفاوت «واژگان توصیفی» (descriptive) و «واژگان ارزشی» (evaluative) تحلیل می‌کند.
تلف یا جان باختن: تفاوت در بار معناییِ مرگ حیوانات
اگر این منطق را به زبان روزمره و اداری محیط زیست تعمیم دهیم، متوجه می‌شویم که واژه‌هایی چون «تلف» یا «هلاک» نیز واجد چنین بار معنایی‌اند. وقتی در گزارشی رسمی می‌خوانیم: «در این حادثه، ۱۲ رأس گوزن تلف شدند»، ما تنها با گزارشی دربارۀ مرگ جانوران روبه‌رو نیستیم، بلکه این زبان، ناخودآگاه یا آگاهانه، این جان‌ها را تقلیل می‌دهد؛ هم در سطح زبانی، هم در سطح ارزشی. گویی جان آنها «ضایعه» یا «فقدان» نیست، بلکه چیزی است که ازبینرفتناش «قابل انتظار» یا حتی «اجتناب‌ناپذیر» است.
در مقابل، اگر بگوییم: «۱۲ گوزن جان باختند»، یا «۱۲ گوزن از میان رفتند»، وزن اخلاقی و عاطفیِ جمله تغییر می‌کند. زبان در این حالت، به‌جای تقلیل جان موجودات زنده به شیء یا داده، بار احساسیِ بیشتری به مخاطب منتقل می‌کند. همین تفاوت ظریف در زبان می‌تواند بر نگرش سیاست‌گذاران، مسئولان اجرایی و حتی افکار عمومی تأثیر بگذارد.
ایدئولوژی زبانی و جایگاه حیوانات
در جامعه‌شناسیِ زبان، این مسئله تحت عنوان «ایدئولوژی زبانی» (language ideology) بررسی می‌شود. این مفهوم به مجموعه‌ای از باورهای پنهان یا آشکار دربارۀ زبان و نحوۀ کارکرد آن اشاره دارد. بر اساس این دیدگاه، استفادۀ مکرر از واژه‌هایی چون «تلف» یا «حذف» برای حیوانات، بخشی از یک گفتمان وسیع‌تر است که جایگاه جانوران را در مرتبه‌ای پایین‌تر از انسان و در بسیاری مواقع، پایین‌تر از اشیای اقتصادی تعریف می‌کند.
تأثیر زبان در حقوق و سیاست
حتی در سطح حقوقی، این زبان تأثیرگذار است. بسیاری از نظام‌های حقوقی هنوز مرگ یک حیوان را صرفاً در قالب خسارت مالی به مالک آن تعریف می‌کنند. در این فضا، زبان بی‌طرف نیست؛ زبان بخشی از سیاست است. واژگان نه‌تنها احساس و اخلاق ما را شکل می‌دهند، بلکه چارچوب‌های حقوقی، اجرایی، و حتی بودجه‌بندی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهند.
بازنگری در زبان محیط زیست: گامی به سوی همدلی
از این رو، بازنگری در زبان محیط‌زیستی، و به‌ویژه اصلاح واژگان مربوط به رنج و مرگ جانوران، اقدامی صرفاً ادبی یا نمادین نیست. این کار، در واقع، گامی است در جهت ایجاد گفتمانی تازه، اخلاق‌محور و همدلانه نسبت به جانوران. همان‌گونه که در حوزه‌های جنسیت، نژاد و عدالت اجتماعی، تغییر زبان مقدمۀ تغییر نگرش و سیاست‌ها بوده، در حوزۀ محیط زیست نیز چنین اصلاحی می‌تواند مقدمه‌ای بر دگرگونیِ اساسی‌تر باشد.
قدرت کلمات
در پایان، باید یادآور شد که همان‌قدر که زبان توانایی دارد برای ستم، فراموشی و تحقیر به‌کار رود، می‌تواند ابزار قدرتمندی برای همدلی، آگاهی و ترمیم نیز باشد. کافی است کلمات را با دقت بیشتری انتخاب کنیم، و به یاد داشته باشیم: هر واژه‌ای سنگی است در بنای اندیشۀ ما دربارۀ جهان.
©️ از: دینآنلاین (۱۴۰۴/۲/۲۷) | #زبان_و_جهان‌بینی
💯1
Forwarded from پَرْسِه
بازنشر به مناسبت روز جهانی خر
هیچ‌کس ناز خر را نمی‌خرد
✍🏻 علی ورامینی/
❇️ آخرین فیلم «یژی اسکولیموفسکی»، «ای‌اُ : EO» روایت پاره‌هایی از جهان از چشم خر است. پاره‌هایی که گویی جهان جز آنها نیست؛ فیلم با مهر شروع می‌شود. کاساندرا، دختری که در سیرک کار می‌کند، انگار تنها عاشق حقیقی خر است. محبتی که اول فیلم بین آن دو می‌بینیم دوام چندانی نمی‌آورد. جبر این محبت را بی‌دوام می‌کند. خر انگار که از بهشتش جدا می‌شود و به جهان بدون کاساندرا پرتاب می‌شود یا حتی بخوانیم هبوط می‌کند.
❇️ کاساندرا اولین و آخرین نفری است که او را دوست دارد. لحظه جدایی این دو هنگامی که ای‌اُ را به زور سوار کامیون می‌کنند از درخشانترن لحظات فیلم است. ای‌اُ از منفذ ماشین دختر را تماشا می‌کند که هی از او دورتر و دورتر می‌شود. تاریکی، تنهایی و البته استیصال اولین حس‌هایی است که خر در سفر آنها را تجربه می‌کند. استیصالِ فقدان، دورشدن و اینکه کاری ازش بر نمی‌آید. بعد از آن گویی جز حیرت چیزی نیست و چه آشناست این سفر خر. شکوه اسب‌ها و عشوه‌گری‌هایشان در طبیعت محسورش می‌کند؛ اسکولیموفسکی این را به زیبایی و کاربلدی با رفت‌وبرگشت دوربین میان گله‌ای اسب که در طبیعت چهارنعل می‌دوند و چشمان ای‌اُ که از میان روزنه‌های کابینی آنها را می‌نگرد، نشان می‌دهد. به مقصد می‌رسد. مقصد که نه ایستگاه اول آوارگی که مرکز پرورش اسب است؛ احتمالاً اسب‌های خاص. ای‌اُ آنجا برای کسی اهمیت ندارد.
❇️ دوربین و میزانسن به ما نشان می‌دهد که خر دوباره دل‌بسته می‌شود. دل‌بسته اسبی باشکوه که احتمال وصالش حتی از کاساندارا هم کمتر است. آن لحظه که این را میفهمد خربازی در می‌آورد، زیر کاسه کوزه اصطبل می‌زند. طبیعی است که کسی ناز خر را نمی‌خرد. او را از اصطبل با شکوه بیرون می‌اندازند و به مزرعه خرها می‌رود، آنجا که دوستش دارند، به او محبت می‌کنند و می‌تواند که در میان دیگر خرها روزگار خوش به سر کند، که نمی‌خواهد. آخرین دیدار با کاساندرا و دیدن اسبی سرکش چیزی در او عوض می‌کند. کولی می‌شود، به جنگل می‌رود و تا آخر زندگیش که چندان بلند نیست زندگی کولی‌واری طی می‌کند. در سفر کولی‌وار انگار دیگر چیز قشنگی نیست. از این به بعد خر بیشتر برای ببینده یک شاهد بیرونی است. شاهدی که اصلا شبیه ما نیست و از جهان او داریم به جهان می‌نگریم. خر کمتر جلب توجه می‌کند.
خاصیت خر همین است. به کار کسی کار ندارد. سر به زیر می‌اندازد. یونجه‌ای پیدا کند می‌خورد پیدا هم نکند صبر پیشه می‌گیرد.
❇️ اما آدمی به همه کار دارد، حتی به خری که یک گوشه نشسته است و با حیرت به توپ فوتبال نگاه می‌کند. آدمی که به او بر می‌خورد اگر خر خطابش کنند، باخت تیم‌شان را گردن خر بخت برگشته می‌اندازند و تا دم مرگ ای‌اُ را کتک می‌زنند. البته که این آدمیان به یکدیگر هم رحم نمی‌کنند و ای‌اُ تا به پایان همه نوع پلشتی را می‌بیند؛ از خودخواهی گرفته تا قتل و خیانت. خر اما سنگ صبور خوبی است. مثل گربه و سگ نیست که هزار اطوار داشته باشد، هزار جور باید نازش را کشید تا دمی بنشیند تا کاری برایت کند.
❇️ خر به وقتش بار می‌کشد، آن هم سر به زیر و فروتن. به وقتش هم سنگ صبور می‌شود، حتی سنگ صبور پسر خیانت کاری که باخت قمارش را با باج عاطفی به مادرخوانده‌اش می‌خواهد جبران کند. سر آخر پلشتی آن خانه را تاب نمی‌آورد و فرار می‌کند. بعد از آن خر را در مسلخ می‌بینیم. گویی خودش قدم به آنجا گذاشته، انگار همه چیز را دیده است و دیگر چیزی نیست که او را برای نمردن وسوسه کند. هرچند فرقی نمی‌کرد، بخت خر جز این نیست؛ امروز سالامی نمی‌شد، چندی بعد می‌شد.
@zamaneyebarkhord
🗞منتشرشده در روزنامه هم‌میهن
هیچ‌کس ناز خر را نمی‌خرد
✍🏻 علی ورامینی/
❇️ آخرین فیلم «یژی اسکولیموفسکی»، «ای‌اُ : EO» روایت پاره‌هایی از جهان از چشم خر است. پاره‌هایی که گویی جهان جز آنها نیست؛ فیلم با مهر شروع می‌شود. کاساندرا، دختری که در سیرک کار می‌کند، انگار تنها عاشق حقیقی خر است. محبتی که اول فیلم بین آن دو می‌بینیم دوام چندانی نمی‌آورد. جبر این محبت را بی‌دوام می‌کند. خر انگار که از بهشتش جدا می‌شود و به جهان بدون کاساندرا پرتاب می‌شود یا حتی بخوانیم هبوط می‌کند.
❇️ کاساندرا اولین و آخرین نفری است که او را دوست دارد. لحظه جدایی این دو هنگامی که ای‌اُ را به زور سوار کامیون می‌کنند از درخشانترن لحظات فیلم است. ای‌اُ از منفذ ماشین دختر را تماشا می‌کند که هی از او دورتر و دورتر می‌شود. تاریکی، تنهایی و البته استیصال اولین حس‌هایی است که خر در سفر آنها را تجربه می‌کند. استیصالِ فقدان، دورشدن و اینکه کاری ازش بر نمی‌آید. بعد از آن گویی جز حیرت چیزی نیست و چه آشناست این سفر خر. شکوه اسب‌ها و عشوه‌گری‌هایشان در طبیعت محسورش می‌کند؛ اسکولیموفسکی این را به زیبایی و کاربلدی با رفت‌وبرگشت دوربین میان گله‌ای اسب که در طبیعت چهارنعل می‌دوند و چشمان ای‌اُ که از میان روزنه‌های کابینی آنها را می‌نگرد، نشان می‌دهد. به مقصد می‌رسد. مقصد که نه ایستگاه اول آوارگی که مرکز پرورش اسب است؛ احتمالاً اسب‌های خاص. ای‌اُ آنجا برای کسی اهمیت ندارد.
❇️ دوربین و میزانسن به ما نشان می‌دهد که خر دوباره دل‌بسته می‌شود. دل‌بسته اسبی باشکوه که احتمال وصالش حتی از کاساندارا هم کمتر است. آن لحظه که این را میفهمد خربازی در می‌آورد، زیر کاسه کوزه اصطبل می‌زند. طبیعی است که کسی ناز خر را نمی‌خرد. او را از اصطبل با شکوه بیرون می‌اندازند و به مزرعه خرها می‌رود، آنجا که دوستش دارند، به او محبت می‌کنند و می‌تواند که در میان دیگر خرها روزگار خوش به سر کند، که نمی‌خواهد. آخرین دیدار با کاساندرا و دیدن اسبی سرکش چیزی در او عوض می‌کند. کولی می‌شود، به جنگل می‌رود و تا آخر زندگیش که چندان بلند نیست زندگی کولی‌واری طی می‌کند. در سفر کولی‌وار انگار دیگر چیز قشنگی نیست. از این به بعد خر بیشتر برای ببینده یک شاهد بیرونی است. شاهدی که اصلا شبیه ما نیست و از جهان او داریم به جهان می‌نگریم. خر کمتر جلب توجه می‌کند.
خاصیت خر همین است. به کار کسی کار ندارد. سر به زیر می‌اندازد. یونجه‌ای پیدا کند می‌خورد پیدا هم نکند صبر پیشه می‌گیرد.
❇️ اما آدمی به همه کار دارد، حتی به خری که یک گوشه نشسته است و با حیرت به توپ فوتبال نگاه می‌کند. آدمی که به او بر می‌خورد اگر خر خطابش کنند، باخت تیم‌شان را گردن خر بخت برگشته می‌اندازند و تا دم مرگ ای‌اُ را کتک می‌زنند. البته که این آدمیان به یکدیگر هم رحم نمی‌کنند و ای‌اُ تا به پایان همه نوع پلشتی را می‌بیند؛ از خودخواهی گرفته تا قتل و خیانت. خر اما سنگ صبور خوبی است. مثل گربه و سگ نیست که هزار اطوار داشته باشد، هزار جور باید نازش را کشید تا دمی بنشیند تا کاری برایت کند.
❇️ خر به وقتش بار می‌کشد، آن هم سر به زیر و فروتن. به وقتش هم سنگ صبور می‌شود، حتی سنگ صبور پسر خیانت کاری که باخت قمارش را با باج عاطفی به مادرخوانده‌اش می‌خواهد جبران کند. سر آخر پلشتی آن خانه را تاب نمی‌آورد و فرار می‌کند. بعد از آن خر را در مسلخ می‌بینیم. گویی خودش قدم به آنجا گذاشته، انگار همه چیز را دیده است و دیگر چیزی نیست که او را برای نمردن وسوسه کند. هرچند فرقی نمی‌کرد، بخت خر جز این نیست؛ امروز سالامی نمی‌شد، چندی بعد می‌شد.
@zamaneyebarkhord
🗞منتشرشده در روزنامه هم‌میهن
Forwarded from شبکه‌های مجازی کرگدن
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM