#از_چیزهای_دیگر

تروریسم دولتی
✍🏼 حسین شیخ‌رضایی

از جمهوری اسلامی راضی باشیم یا ناراضی، آن را تحقق حکومت الاهی بدانیم یا شر مطلق، درباره گزاره‌های زیر می‌شود تامل حقوقی کرد:

🔹حمله پیش‌دستانه در عرف بین‌الملل به‌سختی قابل‌توجیه است و برای موجه بودن لازم است شورای امنیت از آن مطلع باشد. حمله پیش‌دستانه یعنی یک دولت ادعا کند طرف دیگر در آستانه حمله قریب‌الوقوع به او بوده و اگر او حمله نمی‌کرده، نابود می‌شده است و راهی جز حمله در پیش نبوده. اسرائیل ادعای حمله پیش‌دستانه به ایران دارد. کسی جز خودش این ادعا را تایید نکرده و ایران در فرایند مذاکره بوده است.

🔹حمله به تاسیسات اتمی نقض قوانین بین‌المللی است و از آنجا که خطر آلودگی شدید برای غیرنظامیان دارد تنها در صورتی موجه است که آن تاسیسات مستقیما در حمله نظامی دخیل بوده باشند. حمله اسرائیل به تاسیسات هسته‌ای نطنز نقض قوانین بین‌المللی است.

🔹جدا از غیرنظامیانی که تاکنون کشته شده‌اند، نمونه حمله اسراییل به بهزیستی قصرشیرین نشان می‌دهد مانند نمونه غزه اسرائیل مراکز درمانی و بهداشتی و ... را خواهد زد و ادعا می‌کند تحت پوشش آنها کارهایی نظامی می‌شده است.

🔹فارغ از نوع حکمرانی جمهوری اسلامی در پنج دهه گذشته، حمله پیش‌دستانه اسرائیل به ایران از لحاظ حقوق بین‌الملل نادرست و مصداق تروریسم دولتی است. اگر نمی‌توانیم از بغض جمهوری اسلامی آشکارا اعلام کنیم که این حملات تروریستی است، دچار مغالطه احساس‌گرایی شده‌ایم.

منبع: صفحه اینستاگرام نویسنده

🔻ایرانی «ماندن» پس از تجاوز اسرائیل به ایران
✍یاسر میردامادی
در این یادداشت ضمن نقد پنداری که جنگ تحمیلی اسرائیل به ایران را «این جنگ جنگ ما نیست» معرفی می‌کند، توصیه می‌کند در شرایط جنگ، باید در عین داشتن اختلافات، به وحدت اندیشید.
📎 پيوند به متن کامل این یادداشت در سایت دین‌آنلاین
https://www.dinonline.com/45226/

🆔 @dinonline

جانِ دلیر و زهرۀ شیر

ارسطو در اخلاق نیکوماخوس تعریفی از شجاعت دارد که به‌نظر هنوز معتبرترین تعریف از این فضیلت است. «کسی که ترس و اعتماد را در موقعیت و زمان درست و در اندازه‌ی مناسب به‌کار می‌برد، شجاع است. کسی که در اعتماد نسبت به چیزهای واقعاً ترسناک زیاده‌روی کند، بی‌پروا است و کسی که در ترس افراط کند، ترسو است. شجاع واقعی راه میان دو سر حد را می‌پیماید؛ در هنگام عمل تیزهوش و فعال است، ولی قبل از آن آرام و سنجیده».

پیام این دوست که زنی جوان است، من را یاد تعریف شجاعتِ ارسطو انداخت. چند روز بعد این پیام، دوست فیلمسازی بیست‌و‌چندساله‌ای تماس گرفت و از این دلخور بود که چرا مجوز فیلم‌برداری و مستندسازی از حمله‌های اسرائیل نمی‌دهند. می‌گفت روایت با قاب موبایل، مرگ مولف را رقم می‌زند. می‌خواست که بتواند به دل حادثه بزند و روایت کند این روزهای هول را.

این جان‌های دلیر متعلق به نسلی‌اند که مدعیان آنان را بدترین نسل تاریخ می‌نامیدند، مدعیانی که تا روز آخر جنگ هیچ نام و نشانی از آنها نخواهیم یافت.


▪️▪️▪️▪️
@zamaneyebarkhord

‍ ✔️حرف روز دوازدهم
✍🏻سهند ایرانمهر

ارنست رنان، متفکر فرانسوی، در سخنرانی مشهور خود در سوربن (۱۸۸۲) با عنوان «ملت چیست؟» می‌گوید:

«یک ملت بیش از آن‌که با خاطرات افتخارآمیز ساخته شود، با فراموشی خشونت‌ها و خطاهای گذشته‌اش زنده می‌ماند. وحدت ملی یعنی توانایی در به اشتراک گذاشتن فراموشی‌ها و اصلاح گذشته.»

این جمله، درسی عمیق برای امروز ما دارد. هم‌وطنان‌مان در شهرهای زیر حمله، از رشت تا تبریز، از یزد تا اهواز، و به‌ویژه دیشب در تهران و کرج، با گوشت و پوست، واقعیت جنگ را لمس کردند. آن‌ها اکنون از هر کس دیگری شایسته‌ترند برای درک ارزش آتش‌بس و ضرورت کاهش تنش. مردم ایران سزاوار آرامش‌اند؛ سزاوار زندگی‌اند.

جنگ ۱۲روزه تمام شد. اما اگر نخواهیم این دوازده روز را با دقت ببینیم و با صداقت روایت کنیم؛ اگر از خود نپرسیم ضعف‌ کجا بود؟ و نگاه‌مان به امنیت، اطلاعات، مردم، ملت، امر ملی، منافع ملی، «خودی» و «غیرخودی»، «امین» و «خائن»، «هزینه» و «منفعت» را بر مبنای تجربه همین دوازده روز بازنگری نکنیم، همان آسیب‌ها و همان ضعف‌ها بار دیگر دامان کشور و مردم را خواهد گرفت.

بازدارندگی واقعی نه فقط با موشک، که از دل شفافیت و اصلاح درونی می‌آید؛ از رجوع به مردم، به همان معنا که در این چند روز، برای نخستین‌بار از رسانه رسمی شنیده شد: «با‌حجاب و بی‌حجاب، ارزشی و غیر‌ارزشی نداریم؛ یک وطن داریم و اسمش ایران است.» (نقل به مضمون)

این نباید فقط یک شعار و نتیجه یک هیجان غیرقابل کنترل و از سر اضطرار باشد. زیر‌بنای بازدارندگی واقعی، حس تعلق مردم به سرزمین است؛ حسی که از مسیر مشارکت آنان در قدرت و تصمیم‌گیری شکل می‌گیرد. در چنین صورتی، بی‌تدبیری و توهم، در سایه حضور عقل‌های متکثر مجال رشد نمی‌یابند و خیانت و شکاف، در پرتو احساس مسئولیت مشترک مردم، فرصت خزیدن انگل‌وار به بنیان مملکت را پیدا نمی‌کنند.

این دوازده روز، تلخی‌ها و مصائب انکارناپذیری داشت. اما اگر آنچه گفته شد را جدی بگیریم، می‌توان امیدوار بود که بخشی از این رنج‌ها جبران‌پذیر باشد. کم نبوده‌اند دولت‌ها و ملت‌هایی که از دل مصیبت، درس‌های بزرگ گرفته‌اند و از دل سیاهی جنگ، راه درست را یافته‌اند.

در این دوازده روز بسیار چیزها آشکار شد از نقول و عقولی که به گِل نشستند تا چهره‌های مذبذب و بی‌ثباتی که در یک لحظه، حیثیت و ادعای‌شان را به حراج گذاشتند. از آن‌هایی که در داخل آرزو می‌فر‌وختند تا آنانی که در خارج مدعی بودند تجاوز خط قرمزشان است، و به ناگاه برای متجاوز هلهله کشیدند. از آن‌هایی که از بستن خلل و فرج و پیش‌اندیشی سخن می‌گفتند، اما هنگام حادثه، اثری از وعده‌هایشان نبود و مردم را در بی‌پناهی و آوارگی در نهایت بی‌مسئولیتی وانهادند تا آنان که به طعنه کشته‌شدن هم‌وطنان را عارضه فرعی رسیدن به آینده‌ای روشن به دست کسانی جلوه دادند که در جنایت رسوای عالمند!

برخی از همان‌ها که تا پیش از این، هر سخن از هزینه‌های جنگ و نقد آن را با تهمت «مرعوب غرب» یا «مزدور دولت» پاسخ می‌دادند، امروز احتمالاً در نگاه خود تجدید نظر کرده‌اند. برخی از آنانی هم که تجربه نسل‌های قبل را به بی‌عملی و جسارت حوالت می‌کردند هم شاید با تانی بیشتری به تجربه زیسته دیگران اندیشه کنند.

اما همه این‌ها فرعی است. روز پایان جنگ یعنی روز اندیشه به صلح به اراده برای ساختن و تغییر و بازنگری. مردم باید خودشان را باور کنند، مردم‌ را باید باور کنند. مردم‌ ما چیزی بزرگتر از باورند. آنها همه چالش‌های باورنکردنی یک تاریخ را در چند دهه و‌ اصلا در چند روز از سرگذرانده‌‌اند. این تجربه ما را ملزم می‌کند یکدیگر را صادقانه بپذیریم، مطالباتمان را بی‌هیچ لکنت بیان کنیم و ایران را حلقه‌ی پیوند میان خود برای مواجهه با چالش‌های بزرگ آینده بدانیم و آنچه بیگانه با وعده آن دل‌ها را مفتون خود می‌کند را با همت و اراده خود محقق کنیم، آن‌گاه شاید مسیر نجات، از دل همین دوازده روز دشوار، گشوده شود.

@sahandiranmehr

اجراى ‏ارکستر سمفونیک تهران با ۷۰ نوازنده در ميدان آزادى در راستاى تجليل از همبستگى ملى
‏به رهبرى استاد نصیر حیدریان

‏۴ شنبه ۴ تیرماه-ساعت ۱۸-برج آزادی

در اين كنسرت رايگان و مردمى چهار قطعه به ترتيب اجرا خواهد شد:

‏فردای وطن با تنظيم استاد روحانى
‏پاوانه از گابریل فوره
پولکا ‏یوهان اشتراوس
‏ای ایران ای مرز پر گهر از استاد خالقی

‏‌#شهر_زندگی_موسیقی⁩

#به_نام_ایران: همبستگی ملی، دفاع میهنی
@benameiran404

امید خواب دیدن در بیداری است

ارسطو

✍️
درباره امید، همدلی، همبستگی و سایر چیزهای قشنگ

✅ من خصلتا آدم امیدوار و پرانرژی‌ای نیستم. از خانواده تا مدرسه، تا دانشگاه، تامحل کار کسانی به من گلام گفته‌اند (یکی از اهالی لی‌لی‌پوت در کارتون گالیور با تکیه کلام «من مــی‌دونم ممکن نیست...»). برای همین است که الان هم مثل بسیاری دوستان وطن‌پرست و شریف‌ام نمی‌توانم تند تند و زیاد زیاد درباره امید و همدلی و همبستگی بنویسم.

✅ تلاش برای حفظ روحیه و «تاب‌آوری» را می‌فهمم. مثلا در این حد که مرتب احوالپرسی کنم از دوستان و عزیزان، به جزئیات توجه کنم، موقع کار در خانه رژ لب بزنم، موقع دم کردن برنج از ته‌دیگ سیب‌زمینی و کنجد استفاده کنم، یا چیزکی برای حیوانات بی‌زبان خیابانی (که هیچ دل خوشی هم ازشان ندارم) دست‌وپا کنم.

این‌ها امید نیستند، تلاش برای طاقت آوردن است.

✅ به گمانم در بعد اجتماعی هم امیدبخش نیست و فراتر از دل‌نوشته نیست که به حکم وجدان و وظیفه و «دستورالعمل مسئولیت اجتماعی در شرایط بحران»، مثل همیشه درباره «این مردم نازنین...» و «این مردم نجیب...» بنویسم و کم و کوچک را زیاد و بزرگ جلوه دهم.

✅ چاره تقویت امید اجتماعی این نیست که حالا که اینترنت را ملی کرده‌اند، همه برویم توی بله کانال بزنیم و امید بدهیم. این خود خود بی‌چارگی است.
(کلمات قدرت خودشان را از دست می‌دهند وقتی اینطور بی‌پروا و مسرفانه از آن‌ها استفاده کنیم. در واقع از دست داده‌اند)

✔️البته که همه را ذیل ۱,۲,۳ دستورالعمل‌ها می‌فهمم

✅ اما «امید» پدیده پیچیده‌ای است. گاهی با آرزو و ایمان یکی گرفته می‌شود؛ گاهی هم با خوش‌بینی و خوش‌خیالی. ولی امید با این‌ها یکی نیست. امید هم بُعد احساسی دارد و هم بُعد شناختی و معرفتی و هم بُعد عملی و کنشگرانه. هم تمایل و آرزوست و هم اراده برای عمل و هم به‌طور معقولی حدی از امکان وقوع را محتمل می‌داند.

✅ وجه آرزواندیشانه و آرمانی امید قرار است باعث تقویت اقدام و عمل باشد، ولو اینکه به نتیجه آن مطمئن نباشیم. درعین حال حدی از امکان تحقق یافتن «فرض» است. تشجیع و هل دادن آدم‌ها برای اراده به چیزی/کاری که نتیجه‌ای نامحتمل دارد خیلی زود منجر به یاس و انفعال و حس فریب‌خوردگی خواهد شد. چنانکه در همه این سال‌ها شده.

✅ هرقدر هم که پای نسل و فصل را پیش بکشیم، نمی‌توان انکار کرد که کلمات جاری شده بر قلم‌ها/کیبوردهای خیالاتی و گاه فرصت‌طلب ما مفاهیم را تبدیل به اصواتی بی‌معنا کرده است که دیگر در کسی درنمی‌گیرد.
معلوم است که اغلب ایرانیان عاشق ایرانند و از تجاوز به آن عمیقا آزرده و آسیب‌خورده...ولی انصافاً تبدیل آن/ بهره‌برداری از آن به فراتر از آنچه هست، به تغییرات ملموس در همه ابعاد حاکمیتی نیاز دارد. همه مردم ایران باید حس کنند همانقدر که ایران برایشان عزیز است، وجود و هستی یک یک آن‌ها نیز برای ایران عزیز است.

@neocritic

🌱
دیشب خوب خوابیدیم! با ترس و احتیاط می‌خواهم جرات کنم تیتراژ پایانی را بنویسم!

✅ تشکر می‌کنم از عباس عراقچی و همه آدم‌ها و اندیشه‌های پشت او. سنجیدگی تک تک کلمات سخنرانی‌ها و مصاحبه‌ها و بیانیه‌هایش. ممنونم که از لحظه اول با حفظ اقتدار سمت صلح و پرهیز از افزایش تنش بود. (با همه اهانت‌های تندروهای هتاک که صدایشان پس‌زمینه هر قدم دلسوزانه در این مملکت است.)

✅ از نیروهای نظامی و انتظامی ممنونم که رغم شوک اولیه، نه فقط بابت از دست دادن فرماندهان که برملاشدن میزان نفوذ، زود بر اوضاع مسلط شدند، هم با دشمن خارجی جنگیدند و هم با نفوذ داخلی. هم امنیت خیابان‌ها را تامین کردند و هم صفوف طولانی بنزین را سامان دادند و هم جاده‌ها و استان‌ها و شهرهای مهمانپذیر را تدبیر کردند.

✅ از همه پزشکان و پرستاران و نیروهای امدادی رسمی و مردمی تشکر می‌کنم که با مهارت، دلسوزی و بدون هیاهو به کمک هموطنان آسیب‌دیده شتافتید. عزیزان آتش‌نشان، کادر درمان، هلال‌احمر. از یکی یکی شما که هشدارها و نکات ایمنی را ترجمه و تنظیم و مصور و دست‌به‌دست کردید و برای سالمندان بلند بلند خواندند.

✅ متشکرم از خبرنگاران شجاع روزنامه هم‌میهن که دنبال می‌کردمشان و از خانم بهروز آذر و نیروها و اندیشه‌ای که حمایتشان کرد: که با تاکید بر اسم و هویت قربانیان غیرنظامی اجازه ندادند آنها تبدیل به اعدادی ذیل مفهوم «تلفات ناخواسته» شوند. ۹۵ درصد از کل کشته‌شدگان!
به همت آن‌ها ما نام و تصویر و قصه‌ای از آنها و رنج خانواده‌هایشان داریم که فراموش نخواهد شد.

✅ ممنونم از رسانه‌های نیمه‌رسمی و غیر رسمی که اگر نبودند هم را پیدا نمی‌کردیم و خیال می‌کردیم در ناخشنودی از شرایط موجود و نگرانی برای ایران تنهاییم.

✅ از تک‌تک نارنجی‌پوشان شهرداری تهران ممنونم که تحت هیچ شرایطی صدای خش خش جاروهایشان قطع نشد. صدایی که در سحرگاه‌های بی‌خوابی، به ما این حس را می‌دادند که شهر شروع شده.

✅ از آقارضا و علی‌آقا سوپرمارکت محله ما که بدون یک روز تعطیلی با بودنشان نگذاشتند محله، تبدیل به محله ارواح شود ممنونم.

✅ مادر و پدرهای کودکان و نوجوانان، خسته نباشید بابت همه نقش‌هایی که بازی کردید تا نسل آینده بدون وحشت و آسیب‌روانی رشد کند. مادر و پدرهای فرزندان بزرگسال خسته نباشید از پذیرایی و مراقبت از مهمانان تهرانی‌تان. فرزندان والدین سالمند خسته نباشید از مراقبت مضاعف از والدین.
(خانواده نهاد عزیز و عجیب‌وغریبی است.)

✅ از خودمان ممنونم که رغم همه فشارهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی این سال‌ها نشان دادیم ما هستیم. گرچه انحصارطلبی خسارتبار گروه‌هایی، بخش بزرگی از منابع و مواهب و موقعیت‌های و تصمیم‌گیری‌های حیاتی این مملکت را محدود کرده به افرادی خاص، چنانکه انگار کشور متعلق به آنهاست. «هر کس ناراحته جمع کنه بره». ما بدون امتیاز و انحصار و رانت عاشق کشورمان هستیم.

این در تیتراژ پایانی فیلم‌ها نیست ولی باید بگویم:

🔴 سوهان روح بودید در صداوسیمای ملی. ما نگران بودیم و شما نوحه پخش کردید. همه جا تهدید برای تخلیه شهر بود و ما صدای پدافند می‌شنیدیم، شما خسارات اسرائیل را نشان می‌دادید. ما به انتظار شنیدن نکات اموزشی و اطلاع درباره مدیریت بحران بودیم و کارشناسان شما برای دشمنی رجز می‌خواندند که نه زبانشان را بلد بود و نه آنها را می‌شنید. ما دلهره صداهای بیرون را داشتیم و شما یکسره فیلم جنگی نشان می‌دادید تا همان صداها از تلویزیون هم بلند باشد. شما رسانه‌ای برای همه مردم ایران نبودید که با همان ادبیات همیشگی تنها در خدمت تبلیغات جنگ بودید(که می‌توانست بخشی از کار شما باشد)

🔴 خوب عمل نکردید در بی‌بی‌سی فارسی. به‌ویژه در روزهای نخست، برخی از شما جوری درباره ایران حرف زدید گویی از بخت بد زبان شما هم فارسی شده. ما آن دیگری بیرون از زمان و مکان شما بودیم که کارشناسان خارج‌نشین‌ و اغلب نامعتدل و گاه نامتعادل‌تان درباره آن‌ها بیانیه و به آن‌ها دستور می‌دادند.

🔴 قطع اینترنت بین‌الملل روح و روان مردم درمانده میان رسانه‌های جهت‌دار را خراشید، ارتباط با عزیزان‌ نگرانی که بسیاری بفرموده و اجبار «جمع کرده و رفته بودند» قطع کرد. کسانیکه رغم شایستگی و تخصص «جایی» نیافتند در مملکتی که با اسم رمز «نفوذ» وطن‌پرست‌ترین فرزندانش را تاراند تا جا باز شود برای افراد بی‌صلاحیتی که هرکاری می‌کنند برای شما و طبعاً آن کسی که پول و امکان بیشتری از شما بدهد.
درعین حال، این قطعی امکان کارکردن عادی برای تاب‌آوری شرایط را از بسیاری گرفت و روزها را پریشان‌تر و کشدارتر کرد.

🌱آخر تیتراژ بر زمینه سیاه با خط درشت سفید:

تو را ای کهن پیر جاوید برنا
تو را ای گران‌مایه ایران زمین، دوست دارم


@neocritic

شر مطلق و برانداختن آن (بخش ۱ از ۲)
✍🏼 حسین شیخ‌رضایی

آنچه در تحلیل شرایط فعلی می‌نویسم حرف جدیدی نیست. این روزها این مضمون را بارها دیگران به زبان‌های مختلف گفته‌اند. من در اینجا سعی می‌کنم صورت‌بندی خودم را از موضوع ارائه کنم.

حمله به یک کشور نیازمند برنامه‌ریزی فنی و تکنولوژیک دقیق و طولانی‌مدت است. مثلا به این خبر از بی‌بی‌سی فارسی دقت کنید:

ژنرال کین: حملات آمریکا به ایران نتیجه «۱۵ سال برنامه‌ریزی» بود

ژنرال دن کین در بخش دیگری از نشست خبری گفت که عملیات «چکش نیمه‌شب» حاصل ۱۵ سال کار مداوم بود. او گفت تسلیحاتی که در این حمله‌ها استفاده شدند «طراحی، برنامه‌ریزی و اجرا» شده بودند تا حمله به سایت هسته‌ای فردو موفقیت‌آمیز باشد.

دقت کنید: تجهیزات انحصارا برای تخریب سایت فردو طی ۱۵ سال ساخته شده‌اند. اما علاوه بر کارهای فنی، سیستمی که برای ساخت بمب‌های سنگرشکن و هواپیمای مناسب حمل آنها ۱۵ سال زمان صرف می‌کند، به اقدامات نرم‌افزاری هم نیاز دارد تا مکمل اقدامات نظامی‌اش باشد. این اقدامات نرم‌افزاری باید چنان باشند که پذیرش اقدامات نظامی را در ذهن مردم کشوری که این کار علیه‌شان انجام شده راحت‌تر کنند. یکی از این اقدامات نرم‌افزاری ترویج چیزی است که من اسمش را《ذهنیت شر مطلق》می‌گذارم.

اسم ذهنیت شر مطلق از کجا آمده؟ چند وقت پیش، قبل از حملات نظامی اخیر، یکی از کنشگران سیاسی در مصاحبه‌ای گفت که دستاوردش در تحلیل شرایط امروز ایران این است که دریافته نظام سیاسی حاکم《شر مطلق》است و چیزی جز خسارت و شرارت به بار نیاورده است (نقل به مضمون). من نمی‌دانم او این اصطلاح را در معنای فنی و دقیق آن به کار برد، یا صرفا قصدش نشان دادن وخامت اوضاع فعلی بود. اما اجازه دهید این اصطلاح را در معنای تحت‌الفظی‌اش بفهمیم.

اگر چیزی را《شر مطلق》بدانیم به چه معنا است؟ به این معنا است که آن چیز ذاتا و از بیخ‌وبن فاسد و شر است و هیچ خیری از آن حاصل نمی‌شود و وظیفه اخلاقی ما نابودی و برانداختن آن به هر شکل و با هر قیمت است. به بیان دیگر، شر مطلق چیزی است که مطلقا هر اقدامی برای برانداختن آن موجه و حتی ضروری است. یکی از این اقدامات هم البته می‌تواند جنگ و براندازی نظامی باشد.

ذهنیت شر مطلق ممکن است خود را به شکل دیگری هم نشان دهد. اگر کنشگری روایت خود از وضع موجود را چنان تدوین کند که در آن، هر آنچه منفی و شر است به کارهای یکی از طرفین مخاصمه برگردد و طرف دیگر در این میان هیچ نقشی نداشته باشد، او بدون اینکه لزوما آگاه باشد، در حال ساختن ذهنیت شر مطلق است.

در این روایت‌ها، که از بام تا شام در اینترنشنال و بی‌بی‌سی نمونه‌هایی از آنها را می‌شنویم، رویدادها چنان چیده‌ می‌شوند که گویی درخصوص آنچه رخ داده (مثلا جنگ) تنها یکی از طرفین مخاصمه (ایران) خطاکار است، و طرف دیگر در نهایت عقلانیت و بدون انجام هیچ اقدام شرورانه‌ای، گزینه‌ای جز آنچه انجام داده، آن هم درست با همین درجه و شدت، نداشته و کار او عقلا و اخلاقا و قانونا موجه است.

خلاصه اینکه، ذهنیت شر مطلق اولا می‌گوید از یکی از طرفین چیزی جز شر، آن هم شر بینهایت و مطلق، صادر نمی‌شود. ثانیا صدور شر بینهایت سبب می‌شود طرف دیگر راه و چاره‌ای نداشته باشد جز اینکه به شکل طبیعی و به قوی‌ترین شکل به آن پاسخ دهد. و ثالثا نمی‌توان طرف دیگر را به دلیل کم یا زیاد بودن خشونت و خشمی که نشان می‌دهد سرزنش کرد. در مقابله با شر مطلق هیچ کاری ناروا نیست.

داشتن ذهنیت شر مطلق حاکی از داشتن نوعی نگاه رمانتیک به سیاست است. ذهنیت شر مطلق تداوم نگاه پیشامدرن و اسطوره‌ای است به مناسبات سیاسی و اجتماعی مدرن، هر چقدر هم که گوینده‌اش اسامی متفکران بزرگ را به زبان آورد، یا ادعا کند در حال گزارش بی‌طرفانه امور واقع است. شر مطلق دیدن چیزی یعنی ندیدن اندازه‌ها و مقیاس‌ها در سنجش شر، یعنی ناتوانی در مقایسه میزان شرور.

ذهنیت شر مطلق فقط از دل تحلیل و مصاحبه چند کنشگر و تحلیلگر صاحب رسانه در اذهان عموم مردم تثبیت نمی‌شود. در همان مدتی که بخش نظامی رقیب مشغول ساخت بمب است، بخش شناختی و نرم‌افزاری آن هم در حال تولید و تکثیر این ذهنیت (یا مِم) در رسانه‌های اجتماعی است. یادتان بیفتد چند پیام و توییت و فیلم و ... دریافت کرده‌اید که هر چیزی را مربوط به زندگی ما بوده (از نظام سیاسی‌مان تا کشورمان تا آداب و رسوممان تا زبانمان) مسخره کرده و مثلا با بانمکی گفته اگر شما این را ببری خارج، درجا بهت اقامت می‌دهند؟ تداوم ورود چنین پیام‌هایی به مغز، ناخودآگاه ذهنیت شر مطلق را در ما ایجاد می‌کند.

@eudemonia

شر مطلق و برانداختن آن (بخش ۲ از ۲)
✍🏼 حسین شیخ‌رضایی

ترویج و تثبیت این نگاه که حاکمیت سیاسی در یک کشور《شر مطلق》است سبب می‌شود هر اقدامی در مخالفت با آن، ولو آن اقدام جنگ پیش‌دستانه و کشتن غیرنظامیان باشد، موجه و منطقی و طبیعی تلقی شود، چرا که شر مطلق را باید مطلقا با هر وسیله‌ای که ممکن است از بین برد. بی‌دلیل نیست که بسیاری از مروجان نگاه شر مطلق نتوانستند (یا نخواستند) در ماجراهای اخیر، حمله نظامی به کشورشان را تمام‌قد محکوم کنند یا اسمی از متجاوز بیاورند.

آیا نقطه مقابل ذهنیت شر مطلق، این است که بگوییم نظام سیاسی حاکم خیر مطلق است و هیچ ایرادی به آن وارد نیست؟ آشکار است که چنین پاسخی مهمل است. نقطه مقابل ذهنیت شر مطلق، وزن دادن به میزان شر امور (از جمله نظام سیاسی حاکم) است. وزن دادن به شر یک چیز یعنی داشتن تخمینی از اینکه تا چه حد برای برانداختن و نابود کردن آن می‌توان به خشونت و سایر اقدامات غیراخلاقی دست زد. اگر میزان شرارت چیزی الف باشد، می‌توان با انجام کارهایی غیراخلاقی، نهایتا در حدی کمتر از الف، به مقابله با آن پرداخت. اما اگر میزان شرارتش مطلق و بینهایت باشد، هیچ عملی در برانداختن آن ناموجه نیست.

از نظر من، میزان شرارت نظام سیاسی حاکم بر کشور ما تا آن حد نیست که حمله نظامی کشوری دیگر به ایران موجه باشد یا جنایتکار جنگی‌ای مانند نتانیاهو بتواند برای برانداختن این نظام وارد عمل شود. این نظام سیاسی شرور و کاستی‌های جدی و درونی فراوان دارد و البته حق شهروندانش است که برای اصلاح یا برانداختنش، با احتساب میزان شرورش، اقدامات اخلاقا موجه کنند.

احتمالا یک قلم از شرور این نظام آن است که خود را خیر مطلق می‌داند و از قضا اگر از چنین ذهنیتی دست بکشد به شهروندانش نیز کمک می‌کند آن را شر مطلق ندانند. اما در هر حال، شر مطلق دانستن نظام سیاسی تله‌ای است که ذهن را ناخودآگاه به سمت موجه جلوه دادن《هر》اقدامی علیه آن می‌برد، حتی اگر آن اقدام جنگ و کشتار غیرنظامیان و نقض حقوق فردی و جمعی انسان‌ها باشد. اتفاقات اخیر در کشور نشان داد که باید در مقابل افتادن در این تله هشیار بود.

پی‌نوشت: بدیهی است برخورد امنیتی و دستگیری کسانی که در مقام تحلیلگر، ذهنیت شر مطلق را ترویج می‌کنند صحیح نیست و باید از نظام سیاسی حاکم خواست سریعا این کار را متوقف کند. بازنگری در ذهنیت‌ها تنها از خلال تضارب آزادانه آراء و نظرها در جامعه صورت می‌گیرد، نه با تحمیل یک ذهنیت از بالا.

@eudemonia

https://www.ibna.ir/news/536379/%D9%BE%D9%84%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D8%B4-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%DB%8C-%D9%88-%D8%A7%D8%B5%D9%88%D9%84-%D8%A8%D9%86%DB%8C%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9-%D9%88-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA


گفتگویی درباره کتاب حق، با امیرحسین خداپرست، خبرگزاری ایبنا

نیاز این روزها

محمد فاضلی

«چگونه انسان‌های خوب، افراد شرور می‌شوند؟» این پرسش #فیلیپ_زیمباردو در کتاب اثر لوسیفر است.

او مفصل به این سؤال پاسخ می‌دهد اما نکته مهم‌ترش این است: «تجلیل از قهرمانی که در درون هر یک از ما زندگی می‌کند.»

زیمباردو می‌نویسد «برخلاف به‌هنجاری شرارت یا عادی شدن شرارت که فرضش این است که مردم عادی می‌توانند مسئول شنیع‌ترین اعمال ظالمانه و تحقیرآمیز باشند، من معتقد به فرضیه به‌هنجاری قهرمانی هستم، یعنی هر مرد و زنی می‌تواند قهرمان باشد. هر انسانی وقتی هنگامه‌ی آن فرا رسد، آماده پاسخ‌گویی به ندای بشریت خود و عمل بر اساس آن است. این ندا بهترین بعد سرشت انسان را به عمل فرامی‌خواند، بعدی که فراتر از فشارهای شدید موقعیت و نظام است و بر کرامت انسان در برابر شرارت اهریمنی صحه می‌گذارد.» (کتاب #اثر_لوسیفر، ص. ۲۴)

جامعه در لحظات بحرانی به «به‌هنجاری قهرمانی» بیشتر نیاز دارد، و فرصت‌هایی برای بروز آن مهیا می‌کند؛ و هم آدم‌هایی را که این خصیصه را بروز می‌دهند بیشتر در اطراف خود می‌بینیم. از آنکه کارت بنزینش را با دیگری به اشتراک می‌گذارد تا میلیون‌ها آدمی که علی‌رغم عادی نبودن موقعیت و شرایط، به خودشان می‌گویند «آرام باش، زندگی کن و کمک کن زندگی به آرامی جریان داشته باشد.»

هر قدر زندگی با همه جزئیات همیشگی آن، بیشتر جریان داشته باشد، به نفع همه ماست. کمتر می‌ترسیم، کمتر اضطراب تجربه می‌کنیم و بیشتر در زندگی غرق می‌شویم تا «ضدزندگی/نازندگی» ما را از درون نفرساید.

هر آدمی می‌تواند در حد توانش، علی‌رغم همه سختی‌ها به خودش بگوید «آرام باش، زندگی کن و کمک کن زندگی به آرامی جریان داشته باشد.» آن وقت تو همان قهرمانی.

@fazeli_mohammad

من و شماهایی که در ایران(خصوصا در تهران) هستیم احتمالا همین الان زندگی روزمره داریم. چای یا قهوه‌مان رو خورده‌ایم، اخبار جنگ را دنبال کرده‌ایم و فارغ ازینکه دیشب را چه طور گذرانده‌ایم، یه گوشه‌ی ذهنمان این است که مثلا برای ناهار چه درست کنیم یا لباس‌ها را کی بشوییم ... زندگی روزمره ادامه دارد حتی زیر بمباران!

"زندگی روزمره" این روزها به نظرم ارزشی به مراتب بیشتر از زنده ماندن دارد. مخصوصا هم اگر قرار است این دراما ادامه‌دار باشد (که پیش‌بینی من این است) کسانی از نظر روانی در امان خواهند بود که بتوانند بیشتر به روزمرگی چنگ بزنند.

خالد حسینی در رمان «بادبادک‌باز» از قدرت ایجاد حس امنیت روزمرگی می‌گوید: «پدرم همیشه چای را توی قوری مسی درست می‌کرد. صدای قل‌قل آب، صبح‌ها در کابُل، حس امنیت می‌داد. حتی وقتی بمب‌ها صدا می‌کردند، باز هم آن صدا بود.»

کورت ونه‌گات در «سلاخ خانه‌ی شماره‌ی پنج» زمانی را توصیف می‌کند که بعد از بمباران درسدن از پناهگاه بیرون آمده‌اند و شهر را با خاک یکسان شده می‌بینند اما سربازی که کنارش بوده به دنبال دگمه‌ی گمشدهٔ پیراهنش می‌گشته!

برای داشتن سلامت روان در این روزها احتمالا ما هم نیاز داریم دنبال آن دگمه‌ی گمشده باشیم، یا به آوای قوری چای گوش بسپاریم.

برای ما انسان‌های معمولی این که در زیر بمباران و اخبار جنگ دنبال آب و نان باشیم، عاشق باشیم، ترسیده باشیم، حتی عشق ابدی ببینیم یا جوک بگوییم کاملا طبیعی و عادی است، ما می‌خواهیم زنده بمانیم و زندگی کنیم نه این که قهرمان باشیم!

درامای ایران ما متاسفانه پیش آمده و ممکن است ادامه داشته باشد. اما بهتر است مثل آنچه واسیلی گروسمن در کتاب «زندگی و سرنوشت» توصیف می‌کند، به شکست دادن جنگ فکر نکنیم، چایی‌مان را دم کنیم و از آرامشی که ممکن است کوتاه، موقت، ناپایدار و حتی دودشدنی باشد ولی در لحظه داریم، لذت ببریم.
«زنی در آشپزخانه‌ای تاریک، با دو شمع، سوپ چغندر می‌پزد. او جنگ را شکست نمی‌دهد، فقط با آن سازگار می‌شود."

دکتر مریم نوروزیان
نورولوژیست - فلوشییپ اختلالات شناختی

@eudemonia‎

So many gods, so many creeds,
So many paths that wind and wind,
While just the art of being kind
Is all the sad world needs.

Ella Wheeler Wilcox


این همه خدا،این همه کیش و آیین،
این همه راهِ پیچاپیچ،
این‌ همه، در حالی که هنرِ مهربان بودن
یگانه نیازِ این جهان اندوهناک است.

اِلا ویلر ویلکاکس


#هومن_پناهنده

@gashthaa

دسترسی به اینترنت بین‌الملل، طبق اصل ۹ و ۲۰ قانون اساسی، ماده ۱۹ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، و ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر، حق مسلم شهروندان است.

اپراتورها وقتی اینترنت می‌فروشند، باید «شبکه‌ی جهانی» تحویل دهند؛ نه خدماتی ناقص، محدود یا مختل. فروش کالای معیوب، فیلتر خودسرانه و قطع مستمر، مصداق نقض قرارداد، نقض حقوق مصرف‌کننده و نقض آزادی اطلاعات است.

از همه‌ی حقوق‌دان‌ها و فعالان اجتماعی و سیاسی می‌خواهم، پیگیری این حق حیاتی را در رأس مطالبات قرار دهند.

قطع اینترنت، نه‌تنها نقض حقوق بشر است، بلکه خسارت اقتصادی، فقر اطلاعاتی، و تبعیض دیجیتال علیه میلیون‌ها ایرانی ایجاد می‌کند.

مستند به قوانین:
۱. قانون اساسی
اصل ۹: هیچ مقامی حق ندارد آزادی‌های مشروع را، حتی با وضع قانون، سلب کند.

اصل ۲۰: همه‌ی افراد ملت، از حقوق مساوی برخوردارند و از حمایت قانون برخوردارند.

اصل ۴۴، ۴۶ و ۴۷: مالکیت خصوصی، مشروع و محترم است. اینترنت خریداری‌شده، یک نوع دارایی است.

۲. قانون تجارت الکترونیکی ایران (۱۳۸۲)
ماده ۲: صحت داده‌های الکترونیکی باید تضمین شده باشد.

ماده ۳۳: ارائه‌دهندگان خدمات موظف‌اند خدمات قابل اتکا و مشخص‌شده را تحویل دهند.

ماده ۳۷: مشتری حق دارد هر زمان بخواهد از خدمات منصرف شود یا شکایت کند؛ اختلالات عمدی نقض این حق است.

۳. قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان (مصوب ۱۳۸۸)
ماده ۲: عرضه‌کننده موظف است کالای سالم و خدمات استاندارد تحویل دهد.

ماده ۶: اطلاعات ناکافی یا ناقص درباره کیفیت یا محدودیت خدمات، مصداق فریب مصرف‌کننده است.

۴. اسناد بین‌المللی و حقوق بشر
ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر: هر انسانی حق دارد آزادانه اطلاعات و افکار را از هر مرز و رسانه‌ای دریافت کند.

ماده ۱۹ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR): ایران به آن متعهد است؛ و دسترسی به اطلاعات و بیان عقیده را حتی از طریق اینترنت تضمین می‌کند.

قطعنامه ۲۰۲۱ شورای حقوق بشر سازمان ملل: دسترسی به اینترنت یکی از حقوق بنیادین بشر است و قطع یا فیلتر گسترده‌ی آن بدون مبنا، ناقض حقوق بشر است.

۵. رویه‌های بین‌المللی
بسیاری از کشورها (از جمله هند، آلمان، برزیل) در دادگاه‌های عالی خود، قطع اینترنت را نقض حقوق شهروندی و آزادی بیان دانسته‌اند.

دادگاه عالی هند (۲۰۲۰): اعلام کرد قطع اینترنت حتی به دلایل امنیتی، باید محدود، موقت و شفاف باشد؛ نه بی‌قاعده و مستمر!

با احترام،
کوین زاکاریان...

🔗 @kevinzakarian

🌹 بخشی از کتاب «برابری؛ به چه معناست و چرا اهمیت دارد ...»🌹

🔸... برای پیش بردن ایده‌ی کرامت انسانی و به‌رسمیت شناسیِ متقابل، یک پیشنهاد مشخص دارم. یکی از مخرب‌ترین پیامدهای نابرابری‌های فزاینده در دهه‌های اخیر این است که افراد مرفه و کسانی که درآمدهای متوسط یا پایین‌تری دارند، روزبه‌روز زندگی‌های جداگانه‌تری از دیگران پیدا می‌کنند.

🔸همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، ما فرزندانمان را به مدارس متفاوتی می‌فرستیم؛ اما جدا از آن، در مکان‌های متفاوتی زندگی می‌کنیم، کار می‌کنیم، خرید می‌کنیم و تفریح می‌کنیم. افراد مرفه از فضاهای عمومی شهری فاصله می‌گیرند و به باشگاه‌های خصوصی روی می‌آورند.

🔸تعداد نهادهایی در جامعه مدنی که افراد از طبقات مختلف را با هم در تماس قرار می‌دهند، روز به روز کمتر می‌شود. موقعیت‌هایی که در آن‌ها فقیر و غنی در جریان معمول زندگی با هم برخورد داشته باشند، به‌ندرت پیش می‌آید.

🔸ما نیاز داریم زیرساختی مدنی برای یک زندگی مشترک بسازیم. جایی که مردم در آن با یکدیگر روبه‌رو شوند؛ در درمانگاه‌های عمومی، وسایل حمل‌ونقل عمومی، پارک‌ها و فضاهای تفریحی، مراکز خدمات شهری، کتابخانه‌های عمومی یا حتی در استادیوم‌های ورزشی.

🔸این مواجهاتِ ناخواسته و خودانگیخته میان طبقات مختلف جامعه - حتی پیش از آنکه به بحث مالیات‌ها بپردازیم، که با تو هم‌عقیده‌ام کاملاً ضروری‌اند - می‌تواند به‌تدریج عاداتی بسازد، نگرش‌هایی شکل دهد و گرایش‌هایی پرورش دهد  که ما را به یادِ اشتراک‌هایمان می‌اندازد.

مایکل سندل در گفتگو با توماس پیکتی

قرار بود در بنیاد حقوقی که نوعی باشگاه وکلاست در مورد رواقیون و راهکارهای آنان در مواجهه با اضطراب حرف بزنم. به ذهنم رسید شاید از نظر رواقیون هر آدمی در ذهن خود یک دادگاه دارد که متهم، وکیل مدافع، دادستان و قاضی همه خود او هستند و این گروه دست به دست هم می‌دهند تا ما در پرونده های روزانه خود ببریم یا ببازیم.

⭕️ آخرین خرمای غزه

✍🏻 عاصم النبیه، سخنگوی شهرداری غزه

تنها افرادی که نسل‌کشی را تجربه کرده‌اند و آن را با تمام وجودشان حس کرده‌اند، می‌توانند واقعاً بفهمند که این نسل‌کشی یعنی چه – آنها می توانند ترس مداوم از مرگ و فقدان، گرسنگی جسمی و اشتیاق برای احساس امنیت را درک کنند.» این نوشته‌ی عاصم النبیه است. النبیه، همسر، پدر، پسر، مهندس و سخنگوی شهرداری غزه است. او در حالی که برای زنده ماندن در تاریک ترین روزهای نسل‌کشی تلاش می کند همچنان می کوشد تا ارائه خدمات اولیه به مردم در شهر غزه امکان پذیر شود. یک هفته پیش در ششصد و پنجاهمین روز از نسل‌کشی غزه، عاصم النبیه در شبکه‌های اجتماعی خود تصویری از یک خرما در کنار یک خط‌ کش گذاشت و نوشت:

این فقط یک خرما نیست. یک خرمای ۴ سانتی‌متری است و فکر می‌کنم ممکن است آخرین خرمایی باشد که در غزه باقی مانده است. من این خرما را شش ماه نگه داشتم و به خودم می‌گفتم که باید برای تاریک‌ترین روزها نگه دارم. می‌دانی تاریک‌ترین روزها اکنون اینجا هستند. عرب ها خرما را دوست دارند. من عاشق خرما هستم و مادرم هم همینطور. دیروز بعد از ۶ ماه تصمیم گرفتم آن را به مادرم بدهم. روز بعد به من گفت که آن را به خواهرم نسمه داده است. نسمه در سال ۲۰۰۸ به دنیا آمده است. بنابراین، او جنگ های اسرائیل علیه غزه در سال‌های ۲۰۰۸، ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ را پشت سر گذاشته و تا امروز زنده مانده است. او ۱۷ سال دارد و این روزها درس های مدرسه اش را بدون معلم، بدون برق، بدون اینترنت و فقط با چند کتاب قدیمی می‌خواند. او به سه زبان صحبت می کند و دانش شگفت انگیزی در ریاضی و فیزیک دارد. من معتقدم که او نابغه است. مادرم تصمیم گرفت آن خرما را به نسمه بدهد زیرا معتقد است که او برای درس خواندن به آن نیاز دارد.

اما نسمه تصمیم گرفت آن خرما را به برادرزاده‌ام بدهد. او یک پسر دو ساله است و تنها دو ماه قبل از جنگ به دنیا آمده و پدرش معاذ رجب، یک مرد ۳۷ ساله فلسطینی که فوق لیسانس اقتصاد و محقق بود را از دست داده است. پسرک نمی‌دانست خرما چیست.

سپس به این اندیشیدم که این تنها یک خرما است. ما نباید برای خوردن یک خرما مجبور به گرفتن چنین تصمیماتی شویم، و بعد آنجا بود که شروع کردم به فکر کردن به اینکه ما همدیگر را دوست داریم. ما واقعاً همدیگر را دوست داریم. می‌دانید ما عمیقاً عاشق یکدیگر هستیم و خوبی‌های زیاد و افراد خوب زیادی در این شهر زخمی وجود دارد. مردم من، خانواده‌ام، مادرم، خواهرم، برادرزاده‌ام و من - همه ما لیاقت بهتر از این را داریم. مردم غزه‌ لیاقت بهتر از این را دارند.

امروز این خرما نمادی از عشق است و این فقط یک اتفاق در غزه است. هر روز نمونه‌هایی را می بینیم که نشان می‌دهد فلسطینی‌ها شایسته زندگی هستند. فلسطینی‌ها شایسته زندگی در صلح هستند. کسانی که برای خودشان، برای شهرشان، برای وطنشان و حتی برای تمدن جهانی کار نیک انجام می‌دهند پس به ما فرصتی بدهید. شاید بعضی‌ها بگویند این فقط یک خرما است. بله، فقط یک خرما است. اما معنای زیادی در این خرما وجود دارد اینکه هیچ‌کس نمی‌خواهد آخرین خرما را بخورد. هیچ‌کس نمی‌خواهد خارق‌العاده است. آرزو می‌کنم نسمه در زمانه بهتری زندگی کند، آرزو می‌کنم بتواند آنطور که دلش می‌خواهد پزشکی بخواند و خرما بخورد بدون اینکه مجبور باشد آنها را بشمارد و نیاز داشته باشد که تنها خرمایش را به برادرزاده‌اش بدهد. این امید من است.

رفعت العرعیر، دوست صمیمی و معلم من می‌گفت: "اگر قرار است بمیرم، بگذارید مرگم امید به بار بیاورد." من هم همین را می‌گویم. اما همچنین اضافه می‌کنم،" اگر قرار است بمیرم، بگذار مرگم مقاومت به بار بیاورد. اگر قرار است بمیرم، بگذارمرگم انقلاب بیاورد. اگر قرار است بمیرم، بگذار آزادی، عدالت، رهایی و صلح به بار بیاورد. چرا که من قرار نیست برای هیچ بمیرم. می‌دانید، مردم من برای هیچ نمی‌میرند. من نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم و به این فکر نکنم که در واقع در یک ثانیه ممکن است جان خود را از دست بدهم، به اینکه هوش مصنوعی می تواند هر لحظه تصمیم به از بین بردن من بگیرد. من دائما این احساس را دارم که ممکن است قربانی بعدی باشم، اما در عین حال، هنوز هم خواستار آزادی‌ام هستم و این مهمترین هدف ما در حال حاضر است که در مقابل اسرائیل بایستیم و تا جایی که می‌توانیم با صدای بلند و بلند به آنها نه بگوییم. زیرا چاره دیگری نداریم. متأسفانه، راه دیگری وجود ندارد.

@jalaeipour

🟥چگونه در شبکه‌های اجتماعی بحث کنیم؟

جواد حیدری


♦️این مطلب برگرفته از نویسنده‌ی جدی و خوشنام به نام لوئیس وُون است که در تفکر انتقادی و نظریه‌های اخلاقی تخصص دارد. وُون در کتاب بسیار تأمل‌برانگیزش به نام «فلسفه‌نگاری: راهنمای دانشجویان برای خواندن و نوشتن جستارهای فلسفی» [Writing Philosophy
A Student’s Guide to Reading and Writing Philosophy Essays] مطلب مهمی را درباره‌ی چگونگی بحث در شبکه‌های اجتماعی و آنلاین مطرح می‌کند.

♦️فرض کنید که شما می‌خواهید در شبکه‌های اجتماعی درباره‌ی موضوع سیاسی یا اخلاقی یا فلسفی مهمی وارد بحث جدی و صادقانه و سازنده شوید. شما قصد دارید در یک مباحثه‌ی واقعی مشارکت کنید و از بحث‌های بی‌فایده‌ای که وقت و انرژی شما را هدر می‌دهند اجتناب کنید. چگونه این کار را باید انجام دهید؟ به این شیوه:

1️⃣ قبل از هر چیز، از کسانی که فکر می‌کنید فقط می‌خواهند برتری خودشان را به رخ بکشند، جلب توجه و خودنمایی کنند، خود را آرام کنند، خشم خودشان را بر سر شما خالی کنند، یا شما را عصبانی و تحریک کنند دوری کنید. اگر در نیمه راه بحث متوجه شدید که طرف مقابل شما علاقه‌ای به بحث عقلانی ندارد، خداحافظی کنید و خود را کنار بکشید. به سمت گفتگوهایی بروید که در آن مباحث محترمانه و هوشمندانه رایج است.

2️⃣ فقط روی استدلال متمرکز شوید. شکل استدلال یا صدق مقدمات طرف مقابل‌تان را نقد کنید و اصلاً به شخصیت او کار نداشته باشید. از شخصی کردن بحث اجتناب کنید و عواطف خود را وارد بحث نکنید و بحث بی‌ربط به موضوع را طرح نکنید.

3️⃣ سعی کنید دیدگاه طرف مقابل خیلی خوب فهم کنید. با این کار مجال ارائه‌ی بحث خوب را افزایش می‌دهید و چیزهایی را که نمی‌دانستید یاد می‌گیرید و با نشان دادن همدلی خود بحث را آرام می‌کنید. با ارج نهادن به ایرادات طرف مقابل‌تان می‌توانید استدلال خودتان را قوی‌تر کنید و نشان دهید که در بحث جدی و منصف هستید.

4️⃣ به طرف مقابل‌تان در بحث احترام بگذارید. حرف‌های او را با دقت بخوانید و گوش فرادهید. در مورد انگیزه‌های او، یا ارزش‌های او یا پیشینه‌ی او بدترین حالت را متصور نشوید. تنها بر مبنای گرایش‌ها و تمایلات سیاسی به طرف مقابل‌تان برچسب نزنید. از اظهارنظرهای رکیک، تمسخرآمیز، فحاشانه و توهین‌آمیز اجتناب کنید.

5️⃣ محل نزاع را عوض نکنید؛ با طرح موضوعات جانبی بی‌ربط یا با عیب‌جویی بحث را منحرف نکنید. اشاره به اشکالات گرامری طرف مقابل‌تان یا بر شمردن خطاهای تایپی و املائی او اصلاً بحث پیش نخواهد رفت و احتمالاً مهر خاتمه خواهید زد بر هرگونه شانس بحث عقلانی.

6️⃣ احساسات خود را مهار کنید. اگر خشمگین یا مضطرب یا عصبانی هستید، نمی‌توانید آن‌طور که باید واضح فکر کنید، ممکن است به جای اقامه‌ی استدلال قوی و محکم، شروع کنید به ناسزا گفتن و احتمالاً طرف مقابل‌تان هم به همین شیوه به شما پاسخ خواهد داد.

7️⃣ بدانید که در مورد چه چیزی صحبت می‌کنید. فرض کنید که با کسی درباره‌ی یک موضوعی بحث می‌کنید. در گرماگرم بحث متوجه می‌شوید که از واقعیاتی بی‌خبر هستید. اما همچنان اصرار می‌ورزید که بر حق هستید، چون برای شما بسیار عذاب‌آور است که قبول کنید که درباره‌ی آن موضوع یک سری نکات را نمی‌دانستید. این وضعیت اتلاف وقت است. بهتر است قبل از این که وارد بحث و منازعه شوید از واقعیات باخبر شوید. از قبل در مورد موضوع تحقیق کنید و از استدلال‌های له و علیه موضع مورد بحث مطلع شوید.

8️⃣ قبل از این که بخواهید وارد بحث جدی در یک پلتفرم شبکه‌ی اجتماعی با کارکتر محدود مانند توییتر شوید دوباره فکر کنید. محدودیت کاراکتر توییتر بحث درباره‌ی موضوعات پیچیده و طولانی را دشوار یا بی‌فایده می‌کند.

@eudemonia

خیر قرار نیست بر شر پیروز شود یا خون بر شمشیر یا اخلاق بر پفیوزی‌گری.
قرار است خیر حضور داشته باشد. همین.


@mashghesiah