«بزرگترین بیماری که با او سر و کار دارم، خودم هستم»

این جمله از زیگموند فروید است. فردی که در زندگی راه‌های بسیاری را آزمود و اغلب در غم دست و پا زد و با بنیان نهادن رشتهٔ روانکاوی به شهرت رسید.


🆔@Eudaemonia
👇🏼

چرا زندگی سخت است و چگونه باید با این سختی مقابله کنیم؟ (دربارهٔ زندگی و اندیشه‌های زیگموند فروید)

@gomaneh
🆔@Eudaemonia

زندگی‌ای مطلوب است که: ۱)خوب باشد
۲)خوش باشد
۳)معنادار باشد

زندگیِ خوبِ خوشِ معنادار، زندگی مطلوب است.

خوب بودن و خوش بودن و معنادار بودن، سه چیز غیر از یکدیگر است و زندگی‌ای مطلوب است که هر سه ویژگی را داشته باشد.

زندگی خوب، یعنی زندگی‌ای که فرد به مطلوب‌های اخلاقی دسترسی پیدا کرده است. زندگی خوب یعنی زندگی اخلاقی. وقتی فردی زندگی خوبی دارد، یعنی به جای تکبر، تواضع دارد و به جای تزویر و ریا، صداقت دارد و به جای آزار دیگران، به آن‌ها نیکی می‌کند. پس شرط اول زندگی خوب، زندگی اخلاقی است.

زندگی مطلوب، باید خوش هم باشد. زندگی خوش یعنی به دست آوردن مطلوب‌های روانشناختی. مطلوب روانی یعنی شخص آرامش داشته باشد، شاد باشد، امید داشته باشد، رضایت باطن داشته باشد. انسان می‌خواهد که به جای دلهره و اضطراب و استرس، آرامش داشته باشد.

همچنین زندگی مطلوب، زندگی معناداری هم باید باشد. ممکن است شخصی زندگی خوب و خوشی داشته باشد، اما زندگی در نظر او بی‌معنا باشد. در نظر چنین شخصی زندگی به زیستن‌اش نمی‌ارزد. اگر زندگی بی‌معنا باشد، مطلوب نیست.

@Eudaemonia

https://goo.gl/LpUZSs

این را که «در عشق افتادن» و «#در_عشق_ایستادن» تا چه حد با هم متفاوت‌اند می‌توان با فکر کردن به تفاوت میان به سر بردن با افرادی که در عشق افتاده‌اند و به سر بردن با افرادی که در عشق ایستاده‌اند، دریافت. معاشرت با گروه اول- زوج‌هایی که تازه عاشق یکدیگر شده‌اند- معمولا چندان خوشایند نیست. آنها چنان در عشقِ هم افتاده‌اند که چندان کاری به دیگران ندارند. این سندرم عشق و عاشقی است. بسیار آزاردهنده است اجبارِ به سر بردنِ یک روز عصر با چنین افرادی، یا در قطار و اتوبوس رو به روی آنها نشستن. آنها چنان مجذوب یکدیگرند که باقی دنیا را نمی‌بینند. آنها عشق را بخت و اقبالی می‌دانند که تنها نصیب خودشان شده و باقی دنیا از آن بی‌بهره مانده‌اند. در نتیجه، با چنین افرادی احساس تنهایی می‌کنیم.

اما به سر بردن با افرادی که در عشق ایستاده و مانده‌اند سراسر متفاوت است، سرشار از شعف و شادمانی است. دوست‌داشتنی‌ترین افرادی که می‌شناسیم آنهایی هستند که عاشق یکدیگرند و شما را هم در عشق خود شریک می‌سازند. آنها با ایستادن و ماندنشان در عشق، به شما نیز خوشامد می‌گویند. چنین عاشقانی هنر عشق ورزیدن به یکدیگر را با یکدیگر آموخته‌اند و همین منجر می‌شود به آن که مراقب و متوجه دیگران هم باشند.
(زندگی خوب، 30 گام فلسفی برای کمال بخشیدن به هنرِ زیستن، #مارک_ورنون، ترجمۀ پژمان طهرانیان)
@Eudaemonia

ذهن و تکامل

چرا ذهن ما بیشتر به دیدن موارد منفی گرایش دارد؟

#راس_هریس
#پذیرش_و_تعهد
#اکت

@happinessnet
🆔 @Eudaemonia

(از ذهن که حرف می‌زنیم از چه حرف می‌زنیم؟!! )

من: بذار بخوابم
ذهن: هه، نه! بیا بیدار بمونیم و همۀ تصمیم‌های احمقانه‌ای رو که در زندگی گرفتی یکی یکی مرور کنیم.
من: اوکی!

@Eudaemonia

آیا درد و‌ رنج اجتناب‌پذیر است؟
#راس_هریس پاسخ می‌دهد.
#اکت
#شادکامی

@happinessnet
🆔@Eudaemonia

قانون ١٥ دقیقه چیست؟

این قانون به قدرت تغییرات کوچک اشاره دارد.
ساموئل اسمایلز ، مولف کتاب اخلاق و اعتماد به نفس، بر این اعتقاد است که تکرار کارهای کوچک نه تنها شخصیت انسان را می سازد بلکه شخصیت ملت ها را تعیین می کند.

اگر روزی ١٥ دقیقه را صرف خودسازی کنید در پایان یک سال، تغییر ایجاد شده در خویش را به خوبی احساس خواهید کرد.

اگر روزی ١٥ دقیقه از کارهای بی اهمیت خویش بکاهید، ظرف چند سال موفقیت نصیبتان خواهد شد.

اگر روزی ١٥ دقيقه را به فراگیری زبان اختصاص دهید از هفته ای یک بار کلاس زبان رفتن بهتر است.

اگر روزی ١٥ دقیقه را به پیاده روی سریع اختصاص دهید از هفته ای چند بار به باشگاه ورزشی رفتن، نتیجه ی بهتری خواهید گرفت.

اگر روزی ١٥ دقیقه مطالعه و سلول های خاکستری خویش را درگیر کنید، به پیشرفت های عظیم یادگیری دست خواهید یافت.

زیبایی روش یا قانون ١٥ دقیقه در این است که آنقدر کوتاه است که هیچ وقت به بهانه ی این که وقت ندارید آن را به تأخیر نمی اندازید.

جالبتر اینکه، کشور ژاپن امروزه موفقیت خود را مدیون این قانون می داند.

رابرت کیوساکی
ایمان_ابریشمچی
@believes
🆔 @sayehsokhan

برای اینکه بدانید با زندگی‌تان چه کنید، چه چیزهایی را دنبال کنید، و چه شغل و حرفه‌ای اختیار کنید، از آخر شروع کنید: از بستر مرگ.

#ارزشها_اهداف
@persianschooloflife
🆔@Eudaemonia

دو تلقی از زندگی خوب(۱)
(بابک عباسی، عضو هیئت علمی واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی)

وقتی از «زندگی خوب» سخن گفته می‌شود، ممکن است تصور کنیم زندگی خوب به معنای زندگی توأم با لذت و شادی و رفاه و آسایش است، همان که نامش را خوشبختی یا شادکامی(happiness) گذاشته‌اند: نه نزاعی در درون تجربه می‌کنیم نه نزاعی در بیرون، نه طرد می‌شویم نه تحقیر. نه به عشقمان جواب رد می‌دهند نه محبوبمان ما را ترک می‌کند. نه شکست می‌خوریم نه ورشکست می‌شویم. داشتن فرزندی مبتلا به اوتیسم برای دیگران است و سرطانْ بدشانسیِ یک آشنای دور. خودمان و عزیزانمان در سلامتی کامل زندگی می‌کنیم و در سلامتی کامل(!) می‌میریم «زندگی در عیش مُردن در خوشی». در این تلقی از زندگیِ خوب رنجی نیست، تنشی نیست، اگر هم رنج و ناخوشی هست به‌اندازه است و به‌قاعده(آن قدر که بتوان قدر شادکامی را دانست)، و همه‌چیز- کم یا بیش- طبق روال پیش می‌رود.

این یک تلقی از زندگی خوب است. پیش از آنکه جلوتر برویم، و برای شناخت بهتر این معنا، می‌شود پرسید این تلقی از زندگی خوب بر چه مبنایی استوار است؟ این طور به نظر می‌رسد که محور و مبنای این تلقی حس و احساس است: «زندگی خوب به‌مثابه احساس».

البته همۀ ما احساس‌های خوب را دوست داریم و از احساسهای بد گریزانیم. اما چرا باید محور تعریف ما از زندگی خوب، احساس باشد؟ چرا باید موتور محرکۀ زندگی ما جلب احساسهای خوب و دفع احساسهای بد باشد؟ یک جواب این است که چون طبع ما چنین است. حسِ خوب ملایم طبع است و حسِ بد مخالف آن، و از این طبیعی‌تر نمی‌شود.

البته این جواب درستی است. اما از اینکه حس خوب ملایم طبع است نمی‌توان نتیجه گرفت که آنچه در زندگی باید به دنبال آن باشیم انجام دادن کاری است که حس خوبی به ما بدهد. بلکه از قرار معلوم، قضیه کاملا برعکس است: داشتنِ «حس خوب»، تلۀ شادکامی و آن آدرس غلطی که ممکن است به ما بدهند(به یاد بیاورید که چقدر این جمله را شنیده یا حتی خودتان گفته‌اید که «کاری را بکن که حس خوبی به تو بدهد»).

جالب است که همۀ اَشکال تلۀ شادکامی به اندازۀ این بیان از لذت‌جویی و شادی‌طلبی، برجسته و آشکار و فاش نیستند. تلۀ شادکامی صورتهای موجه‌نما و معنوی‌تر و ظاهر‌الصلاح‌تری هم دارد: خشنودی عمیق، رضایت قلبی. به نظر می‌رسد حتی احساس خشنودی و رضایت هم تا جایی که در خدمت «زندگی خوب به‌مثابه احساس» است، دچار مشکل «تلۀ شادکامی» است. اما مشکل این تلقی از زندگی خوب چیست؟ اولین مشکل تلۀ شادکامی، ناکامی است!

در یادداشت بعدی باید ببینیم چرا جستجوی شادکامی ناکام می‌ماند، و چه تلقی از زندگی خوب را می‌توان جایگزین این تلقیِ معیوب کرد.

#زندگی_خوب
#زندگی_خوب_به_مثابه_احساس
#تله_شادکامی

@Eudaemonia

سه راه برای گله و شکایت در روابط بین‌فردی

@persianschooloflife
🆔@Eudaemonia

از ذهن که حرف می‌زنیم از چه حرف می‌زنیم؟(۲)

#اکت
#شیاطین_ذهن

@Eudaemonia

دو تلقی از زندگی خوب (۲)
بابک عباسی

▪️در یادداشت پیشین یک تلقی از زندگی خوب مطرح شد؛ تلقی‌ای که اسمش را «زندگی خوب به‌منزلۀ نوعی احساس» گذاشتیم. این تلقی کمابیش همانی است که تحت عنوان «شادکامی» بین عموم مردم رایج است: داشتن احساسات مثبتی مانند لذت و شادی و آسایش، و نداشتن احساسات منفی از قبیل رنج و نگرانی و ترس. در انتها گفتیم که این تلقی از زندگی خوب گرفتار «تلۀ شادکامی» است. سوال پایانی ما این بود که این تلقی از زندگی خوب چه ایرادی دارد، و جواب این بود که مشکلش ناکامی است. اگر این حرف درست باشد، چه ایرادی بزرگتر از اینکه شادکامی به ناکامی بینجامد؟!

▪️اما باید دید چرا و چگونه جستجوی شادکامی ناکام می‌ماند. جوابهای متعددی به این سؤال داده شده که یکی از آنها متعلق به فیلسوف اروپایی قرن هجدهم آرتور شوپنهاور است. به طور خلاصه، او معتقد بود کسانی که به دنبال شادکامی‌اند در چرخۀ باطل «میل و ملال» گرفتار می‌شوند. ما در تمنای شادی و رهایی از رنج به چیزهای خوشایند و لذت‌بخش میل می‌کنیم. اما وقتی امیال ما ارضا شد وقتی به اهداف‌مان رسیدیم(مهم نیست هدف ما چیزی پیش‌پاافتاده باشدمثل خرید یک ساعت مچی، یا هدفی بلندمرتبه مثل نوشتن یک کتاب)، ممکن است برای مدتی خشنود باشیم اما بزودی دچار ملال خواهیم شد. و برای دفع این ملال، باید میل جدیدی و هدف جدیدی بیابیم... و این چرخه مدام تکرار می‌شود تا جایی که، به قول متفکر دیگری متعلق به قرن نوزدهم اروپا، یعنی سورِن کی‌یر کگور، به پوچی برسیم: از میلی به میلی دیگر، و از ملالی به ملالی دیگر.. و ادامه دادن این چرخه رو به روز بی‌معنی‌تر خواهد شد. شاید هیچ کس دیگری به اندازۀ کی‌یرکگور نتوانسته باشد پوچی «زندگی خوب به‌منزلۀ احساس» را با دقت و با تصویرها و تمثیلهایی زنده وصف کند.

▪️پاسخ دیگر به سوال بالا، همانی است که در درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد(اکت) و در نظرات کسانی مانند استیون هیز و راس هریس سراغ داریم. به گفتۀ ایشان، کسی که شادکامی را در کسب لذت و پرهیز از رنج می‌داند، دیر یا زود با نواخته شدن سیلی واقعیت به چهره‌اش پی می‌برد که این راه به زندگی خوب نمی‌رسد. آن کس که به دنبال شادکامی است #سیلی_واقعیت را نخورده است! چرا؟ چون زندگی پر از چاله چوله است و دنیا دنیای راحت و آسانی نیست، چون تکامل ما به گونه‌ای بوده است که نمی‌توانیم برای مدتی مدید از احوال و عواطف منفی برکنار باشیم. شاید در یادداشتهایی دیگر، باز به این موضوع بپردازیم اما فعلا به همین مقدار قناعت می‌کنیم.
حال باید پرسید اگر این تلقی از زندگی خوب به بن‌بست می‌خورد، چه بدیلی برای آن وجود دارد؟

▪️تلقی دیگر از زندگی خوب، «زندگی خوب به‌منزلۀ اقدام و عمل بر مبنای ارزش‌ها و فضایل» است. فرد ارزشهای شخصی‌اش، یعنی مهمترین چیزها در زندگی‌اش، را در حوزه‌های مختلف زندگی(خود، کار، روابط) کشف یا معین می‌کند و سپس می‌کوشد وفق آن ارزشها عمل کند. اهدافش را هم در جهت آن ارزشها انتخاب می‌کند. در معنای دوم حتی تعبیر «خوب زیستن» بهتر از «زندگی خوب» است. زیرا در تعبیر خوب زیستن، تأکید بر ویژگی عملی و فرایندیِ آن امر مطلوب صریح‌تر است. زندگی خوب، خوب زیستن است.
(زیستن بر اساس ارزشها یک رکن از شش رکن فلسفۀ مبتنی بر پذیرش و تعهد است).


#خوب_زیستن #زندگی_خوب #ارزشها_اهداف #اکت

@Eudaemonia

8 Great Philosophical Questions That We'll Never Solve http://io9.com/5945801/8-philosophical-questions-that-well-never-solve
1. Why is there something rather than nothing?
2. Is our universe real?
3. Do we have free will?
4. Does God exist?
5. Is there life after death?
6. Can you really experience anything objectively?
7. What is the best moral system?
8. What are numbers?

سه دلیلی که ما را نسبت به جستجوی شادکامی محتاط و بدبین می‌کند.
خصوصا دلیل سوم جالب‌ توجه است.

#تله_شادکامی

@happinessnet
🆔@Eudaemonia

همان‌طور که نیچه گفته است، مرگ پایان زندگی است ولی مرگ‌اندیشی آغاز آن
مصطفی ملکیان

▪️از لحظه‌ای که انسان به اندیشۀ مرگ می‌افتد، تازه زندگی راستین و واقعی‌اش را شروع می‌کند. نیچه می‌گفت اگر می‌خواهید زندگی راستین‌تان را آغاز کنید، خود را در یک آزمایش خیالی و ذهنی تصور کنید که در آن، مثلاً، فرشته مرگ در برابر تو حاضر می‌شود و می‌گوید فقط و فقط این فرصت را داری که نوشتۀ روی سنگ قبرت را بنویسی و به محض اینکه آن را نوشتی، قبض روح می‌شوی؛ هر چه می‌خواهی بنویس ولی به این صورت: در قسمت اول جملات خود، آرمان‌هایت را و در قسمت دوم، واقعیت زندگی‌ات را بنویس، مثلاً بنویس در اینجا کسی آرمیده است که می‌خواست با همه مهربان باشد(یعنی آرمانش این بود) اما دست به قتل زد (یعنی واقعیت زندگی‌اش این شد)؛ می‌خواست عالِم بزرگی بشود اما تحصیلات مقدماتی را هم طی نکرد؛ می‌خواست متواضع باشد اما بیشترین تکبرها را از خود نشان داد و قس علی هذا.

▪️نیچه می‌گفت حالا روی قسمت دوم جملات خود- یعنی روی قسمتی از جملات که واقعیت زندگی است- خط بکشید و از این لحظه به بعد زندگی طبق قسمت اول جملاتتان- یعنی طبق آرمان‌هایتان- را آغاز کنید. این‌گونه بود که می‌گفت «هر که سنگ روی قبر خود را بنویسد، زندگی واقعی را آغاز کرده است.» یعنی کاری به این نداشته باشیم که تاکنون و در سالیان گذشته واقعیت‌های زندگی با آرمان‌های زندگی ما فاصله داشته است، همه را کنار بگذاریم و بگوییم از این لحظه به دنیا آمده‌ایم و با آرمان‌هایمان زندگی کنیم. باید به یاد مرگ باشیم تا بتوانیم چنین کاری بکنیم.

#ارزشها_اهداف #ملکیان

@mostafamalekian
🆔@Eudaemonia

آيا ديگران جذب نقاط قوت ما مى‌شوند يا جذب نقاط ضعف مشترك و آسيب‌پذيرى‌ها؟
ترجمه و صدا: مهرداد طلايى

#ترس_از_شکست
#ترس_از_قضاوت_دیگران

@persianschooloflife
🆔@Eudaemonia

چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند

این روزها همه از هم می‌پرسند چه باید کرد. این سؤال، پاسخ‌های روشنی دارد. کارهای بسیاری هست که از عهدۀ ما برمی‌آید و در بهبود اوضاع مؤثر است. معجزه‌ای رخ نخواهد داد؛ اما ما می‌توانیم به کمک یکدیگر این روزهای سخت‌ را که شاید سخت‌تر هم بشود، از سر بگذرانیم، تا نوبت به روزهای خوب هم برسد. به هر حال «مرغ زیرک چون به دام افتد، تحمل بایدش».
مهم‌ترین کاری که اکنون باید بکنیم، کنترل منفعت‌طلبی‌های شخصی و فردی است. بحران‌های اقتصادی و اضطراب‌های سیاسی، درک ملی را به حاشیه می‌رانند و جای آن را به سودهای پست و ناپایدار می‌دهند که نتیجۀ آن فاجعۀ ملی است. در تاریخ هر ملتی، سال‌هایی هست که به مثابۀ آزمون تاریخی برای آن ملت است. در این سال‌ها آنچه نجات‌بخش است، درک ملی و پرهیز از سودجویی‌های فردی است. در غیبت درک ملی، هر ایرانی تبدیل به بمبی ویرانگر برای اقتصاد و رفاه و آیندۀ کشور می‌شود. مهربانی و نوع‌دوستی، اگر وقت معینی داشته باشد، همین روزها و سال‌ها است. تا اطلاع ثانوی، مردم ایران هیچ دادرسی جز خودشان ندارند. از نصیحت مسئولان ناامید نمی‌شویم، اما آنان اگر هم بخواهند و اراده کنند، نمی‌توانند مسائل کشور را در کوتاه‌مدت حل کنند؛ چون نخست باید به تغییرات شناختی و ساختاری و سراسری تن دهند که فعلا ممکن نیست. توقع انصاف و انعطاف از عوامل برون‌مرزی بحران‌ها نیز بیهوده است. آنها اگر نوع‌دوست هم باشند، نوع‌دوستی‌شان را به پای مردم کشورشان می‌ریزند، نه کشوری بیگانه که شعار رسمی آن، مرگ‌خواهی برای کشورهای دیگر بوده است.
بیایید تا می‌توانیم بر هم آسان بگیریم؛ به یک‌دیگر اعتماد کنیم؛ دست‌های همدیگر را بگیریم و رها نکنیم؛ پشتیبان هم باشیم؛ شادی و برخورداری دیگری را شادی و برخورداری خود بدانیم و میهن‌‌پرستی را تجربه کنیم. همۀ ملت‌هایی که اکنون از رفاه و آسودگی بیشتری برخوردارند، چنین روزهایی را از سر گذرانده‌اند و اکنون به گذشتۀ خود افتخار می‌کنند. بیایید چنان رفتار کنیم که آیندگان نیز به ما افتخار کنند. فراموش نکنیم که ما روزگارانی بسیار ناگوارتر از این نیز داشته‌ایم؛ اما در زمانی اندک، روزگاری دیگر آفریده‌ایم. از سقوط اصفهان، پایتخت سلسلۀ صفوی، در سال ۱۱۳۵ق، که جنگ و قحطی را به جایی رساند که یادآوری آن نیز دل‌ها را غرق بهت و اندوه می‌کند، تا پیروزی سپاه نادری بر لشکر ۸۰۰ هزار نفری گورکانیان هند، حدود ۱۶ سال فاصله است؛ یعنی کشوری که در برابر لشکر ۲۰ هزار نفری محمود افغان به زانو درآمد و یکی از سخت‌ترین و فاجعه‌آمیزترین دوران خود را آغاز کرد، ۱۶ سال بعد توانست یکی از بزرگ‌ترین امپراتوری‌های جهان را تسلیم کند و مرزهای کشور را به جایی برساند که تنها مرزهای ایران باستان، با آن قابل قیاس است.

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند
سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود
که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند
توانگرا دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند
بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند
ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

رضا بابایی

۹۷/۵/۸
@RezaBabaei43

#اکت در سه جمله

۱. شادکامی هدفی نیست که به دنبالش باشیم. درد و رنج اجتناب‌ناپذیر است و نباید در پی حذف آن یا حتی فرار از آن بود.

۲. به جای اجتناب از درد و رنج باید رابطه‌مان را با آن عوض کنیم. (پذیرش)

۳. به جای تلاش و تقلا برای کسب احساسات و افکار خوشایند، همت ما باید معطوف به خلق یک زندگی غنی و پربار و پرمعنا باشد. باید هنر خوب زیستن را بیاموزیم. (تعهد)

درمان مبتنی بر #پذیرش و #تعهد

@Eudaemonia