This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آيا ديگران جذب نقاط قوت ما مى‌شوند يا جذب نقاط ضعف مشترك و آسيب‌پذيرى‌ها؟
ترجمه و صدا: مهرداد طلايى
#ترس_از_شکست
#ترس_از_قضاوت_دیگران
@persianschooloflife
🆔@Eudaemonia
ترجمه و صدا: مهرداد طلايى
#ترس_از_شکست
#ترس_از_قضاوت_دیگران
@persianschooloflife
🆔@Eudaemonia
Forwarded from یادداشت‌ها
چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند
این روزها همه از هم می‌پرسند چه باید کرد. این سؤال، پاسخ‌های روشنی دارد. کارهای بسیاری هست که از عهدۀ ما برمی‌آید و در بهبود اوضاع مؤثر است. معجزه‌ای رخ نخواهد داد؛ اما ما می‌توانیم به کمک یکدیگر این روزهای سخت را که شاید سخت‌تر هم بشود، از سر بگذرانیم، تا نوبت به روزهای خوب هم برسد. به هر حال «مرغ زیرک چون به دام افتد، تحمل بایدش».
مهم‌ترین کاری که اکنون باید بکنیم، کنترل منفعت‌طلبی‌های شخصی و فردی است. بحران‌های اقتصادی و اضطراب‌های سیاسی، درک ملی را به حاشیه می‌رانند و جای آن را به سودهای پست و ناپایدار می‌دهند که نتیجۀ آن فاجعۀ ملی است. در تاریخ هر ملتی، سال‌هایی هست که به مثابۀ آزمون تاریخی برای آن ملت است. در این سالها آنچه نجات‌بخش است، درک ملی و پرهیز از سودجویی‌های فردی است. در غیبت درک ملی، هر ایرانی تبدیل به بمبی ویرانگر برای اقتصاد و رفاه و آیندۀ کشور می‌شود. مهربانی و نوع‌دوستی، اگر وقت معینی داشته باشد، همین روزها و سالها است. تا اطلاع ثانوی، مردم ایران هیچ دادرسی جز خودشان ندارند. از نصیحت مسئولان ناامید نمی‌شویم، اما آنان اگر هم بخواهند و اراده کنند، نمی‌توانند مسائل کشور را در کوتاه‌مدت حل کنند؛ چون نخست باید به تغییرات شناختی و ساختاری و سراسری تن دهند که فعلا ممکن نیست. توقع انصاف و انعطاف از عوامل برون‌مرزی بحران‌ها نیز بیهوده است. آنها اگر نوع‌دوست هم باشند، نوع‌دوستی‌شان را به پای مردم کشورشان می‌ریزند، نه کشوری بیگانه که شعار رسمی آن، مرگ‌خواهی برای کشورهای دیگر بوده است.
بیایید تا می‌توانیم بر هم آسان بگیریم؛ به یکدیگر اعتماد کنیم؛ دست‌های همدیگر را بگیریم و رها نکنیم؛ پشتیبان هم باشیم؛ شادی و برخورداری دیگری را شادی و برخورداری خود بدانیم و میهن‌‌پرستی را تجربه کنیم. همۀ ملت‌هایی که اکنون از رفاه و آسودگی بیشتری برخوردارند، چنین روزهایی را از سر گذرانده‌اند و اکنون به گذشتۀ خود افتخار می‌کنند. بیایید چنان رفتار کنیم که آیندگان نیز به ما افتخار کنند. فراموش نکنیم که ما روزگارانی بسیار ناگوارتر از این نیز داشته‌ایم؛ اما در زمانی اندک، روزگاری دیگر آفریده‌ایم. از سقوط اصفهان، پایتخت سلسلۀ صفوی، در سال ۱۱۳۵ق، که جنگ و قحطی را به جایی رساند که یادآوری آن نیز دل‌ها را غرق بهت و اندوه می‌کند، تا پیروزی سپاه نادری بر لشکر ۸۰۰ هزار نفری گورکانیان هند، حدود ۱۶ سال فاصله است؛ یعنی کشوری که در برابر لشکر ۲۰ هزار نفری محمود افغان به زانو درآمد و یکی از سخت‌ترین و فاجعه‌آمیزترین دوران خود را آغاز کرد، ۱۶ سال بعد توانست یکی از بزرگ‌ترین امپراتوری‌های جهان را تسلیم کند و مرزهای کشور را به جایی برساند که تنها مرزهای ایران باستان، با آن قابل قیاس است.
رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند
سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود
که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند
توانگرا دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند
بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند
ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند
رضا بابایی
۹۷/۵/۸
@RezaBabaei43
این روزها همه از هم می‌پرسند چه باید کرد. این سؤال، پاسخ‌های روشنی دارد. کارهای بسیاری هست که از عهدۀ ما برمی‌آید و در بهبود اوضاع مؤثر است. معجزه‌ای رخ نخواهد داد؛ اما ما می‌توانیم به کمک یکدیگر این روزهای سخت را که شاید سخت‌تر هم بشود، از سر بگذرانیم، تا نوبت به روزهای خوب هم برسد. به هر حال «مرغ زیرک چون به دام افتد، تحمل بایدش».
مهم‌ترین کاری که اکنون باید بکنیم، کنترل منفعت‌طلبی‌های شخصی و فردی است. بحران‌های اقتصادی و اضطراب‌های سیاسی، درک ملی را به حاشیه می‌رانند و جای آن را به سودهای پست و ناپایدار می‌دهند که نتیجۀ آن فاجعۀ ملی است. در تاریخ هر ملتی، سال‌هایی هست که به مثابۀ آزمون تاریخی برای آن ملت است. در این سالها آنچه نجات‌بخش است، درک ملی و پرهیز از سودجویی‌های فردی است. در غیبت درک ملی، هر ایرانی تبدیل به بمبی ویرانگر برای اقتصاد و رفاه و آیندۀ کشور می‌شود. مهربانی و نوع‌دوستی، اگر وقت معینی داشته باشد، همین روزها و سالها است. تا اطلاع ثانوی، مردم ایران هیچ دادرسی جز خودشان ندارند. از نصیحت مسئولان ناامید نمی‌شویم، اما آنان اگر هم بخواهند و اراده کنند، نمی‌توانند مسائل کشور را در کوتاه‌مدت حل کنند؛ چون نخست باید به تغییرات شناختی و ساختاری و سراسری تن دهند که فعلا ممکن نیست. توقع انصاف و انعطاف از عوامل برون‌مرزی بحران‌ها نیز بیهوده است. آنها اگر نوع‌دوست هم باشند، نوع‌دوستی‌شان را به پای مردم کشورشان می‌ریزند، نه کشوری بیگانه که شعار رسمی آن، مرگ‌خواهی برای کشورهای دیگر بوده است.
بیایید تا می‌توانیم بر هم آسان بگیریم؛ به یکدیگر اعتماد کنیم؛ دست‌های همدیگر را بگیریم و رها نکنیم؛ پشتیبان هم باشیم؛ شادی و برخورداری دیگری را شادی و برخورداری خود بدانیم و میهن‌‌پرستی را تجربه کنیم. همۀ ملت‌هایی که اکنون از رفاه و آسودگی بیشتری برخوردارند، چنین روزهایی را از سر گذرانده‌اند و اکنون به گذشتۀ خود افتخار می‌کنند. بیایید چنان رفتار کنیم که آیندگان نیز به ما افتخار کنند. فراموش نکنیم که ما روزگارانی بسیار ناگوارتر از این نیز داشته‌ایم؛ اما در زمانی اندک، روزگاری دیگر آفریده‌ایم. از سقوط اصفهان، پایتخت سلسلۀ صفوی، در سال ۱۱۳۵ق، که جنگ و قحطی را به جایی رساند که یادآوری آن نیز دل‌ها را غرق بهت و اندوه می‌کند، تا پیروزی سپاه نادری بر لشکر ۸۰۰ هزار نفری گورکانیان هند، حدود ۱۶ سال فاصله است؛ یعنی کشوری که در برابر لشکر ۲۰ هزار نفری محمود افغان به زانو درآمد و یکی از سخت‌ترین و فاجعه‌آمیزترین دوران خود را آغاز کرد، ۱۶ سال بعد توانست یکی از بزرگ‌ترین امپراتوری‌های جهان را تسلیم کند و مرزهای کشور را به جایی برساند که تنها مرزهای ایران باستان، با آن قابل قیاس است.
رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند
سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود
که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند
توانگرا دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند
بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند
ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند
رضا بابایی
۹۷/۵/۸
@RezaBabaei43
#اکت در سه جمله
۱. شادکامی هدفی نیست که به دنبالش باشیم. درد و رنج اجتناب‌ناپذیر است و نباید در پی حذف آن یا حتی فرار از آن بود.
۲. به جای اجتناب از درد و رنج باید رابطه‌مان را با آن عوض کنیم. (پذیرش)
۳. به جای تلاش و تقلا برای کسب احساسات و افکار خوشایند، همت ما باید معطوف به خلق یک زندگی غنی و پربار و پرمعنا باشد. باید هنر خوب زیستن را بیاموزیم. (تعهد)
درمان مبتنی بر #پذیرش و #تعهد
@Eudaemonia
۱. شادکامی هدفی نیست که به دنبالش باشیم. درد و رنج اجتناب‌ناپذیر است و نباید در پی حذف آن یا حتی فرار از آن بود.
۲. به جای اجتناب از درد و رنج باید رابطه‌مان را با آن عوض کنیم. (پذیرش)
۳. به جای تلاش و تقلا برای کسب احساسات و افکار خوشایند، همت ما باید معطوف به خلق یک زندگی غنی و پربار و پرمعنا باشد. باید هنر خوب زیستن را بیاموزیم. (تعهد)
درمان مبتنی بر #پذیرش و #تعهد
@Eudaemonia
Forwarded from ویدلش | weedlashiha
کسایی که توی زندگیتون هستن رو سفت بچسبین این زندگی همه چی تکراری داره جز آدما .
این یادداشت از دکتر مهرپور فوق تخصص ارتوپدی برای همسر مرحومشون رو ببینید بلکه از خواب غفلت بیدار بشیم.
Elf
@weed_lash
این یادداشت از دکتر مهرپور فوق تخصص ارتوپدی برای همسر مرحومشون رو ببینید بلکه از خواب غفلت بیدار بشیم.
Elf
@weed_lash
قرار است فردا در انجمن فلسفۀ شهر تبریز صحبتی داشته باشم دربارۀ معرفت‌شناسی فضیلت.
ابتدا دربارۀ چهار تلقی از کارویژۀ فلسفه و چهار هدفی که ممکن است در فلسفه دنبال کنیم(معرفت، استعلا، بازی، خوب زیستن) مطالبی خواهم گفت و بعد از معرفی مختصر معرفت‌شناسی فضیلت در مقایسه با جریان‌های مرسوم معرفت‌شناسی، به نسبت این نظریه با تلقی چهارم(خوب زیستن) خواهم پرداخت. بخش آخر سخنانم برای کسانی که در جلسۀ نقد و بررسی کتاب فضایل ذهن در خانۀ کتاب تهران حضور داشتند یا گزارشش را خوانده‌اند، احتمالا چیز تازه‌ای نخواهد داشت.
ابتدا دربارۀ چهار تلقی از کارویژۀ فلسفه و چهار هدفی که ممکن است در فلسفه دنبال کنیم(معرفت، استعلا، بازی، خوب زیستن) مطالبی خواهم گفت و بعد از معرفی مختصر معرفت‌شناسی فضیلت در مقایسه با جریان‌های مرسوم معرفت‌شناسی، به نسبت این نظریه با تلقی چهارم(خوب زیستن) خواهم پرداخت. بخش آخر سخنانم برای کسانی که در جلسۀ نقد و بررسی کتاب فضایل ذهن در خانۀ کتاب تهران حضور داشتند یا گزارشش را خوانده‌اند، احتمالا چیز تازه‌ای نخواهد داشت.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
با نزاعی که در درون‌مان جریان دارد چه کنیم؟
روایتی ساده از کاربرد ذهن‌آگاهی (Mindfulness)
#راس_هریس #ذهن_آگاهی
@happinessnet
🆔@Eudaemonia
روایتی ساده از کاربرد ذهن‌آگاهی (Mindfulness)
#راس_هریس #ذهن_آگاهی
@happinessnet
🆔@Eudaemonia
Forwarded from خانه کتاب دهخدا
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
هم اکنون گفتگوی صمیمی با دکتر بابک عباسی درباره کتاب فضائل ذهن نشر کرگدن همراه با دوستان در خانه کتاب دهخدا
مارتا نوسبام، فیلسوف معاصر آمریکایی، در نوشتۀ کوتاه زیر به بیماری اجتماعی خشم و اهمیت مهارت یافتن در مهار خشم پرداخته است.
او سه دلیلی را بررسی می‌کند که ممکن است باعث نوعی بی‌اعتنایی یا سهل‌انگاری فرهنگ معاصر در برابر این پدیده شده باشد.
از متن: مهم‌ترین دلیل بی‌علاقگیِ شخصی و اجتماعی ما به بی‌خشمی این است که، به رغم اختلاف نظر شدید فرهنگ‌های مدرن درباره‌ی این موضوع، بسیاری از مردم در جامعه‌ی مدرن آمریکا همچنان خشم را خوب، و نشانه‌ی قدرت و مردانگی می‌دانند. آنها خشم را در کودکان خود (به ویژه پسران) می‌پرورند، و در خشم گرفتن بر خویشتن و دیگران زیاده‌روی می‌کنند. آنها از سیاست‌های حقوقی مبتنی بر به اصطلاح «محاسن خشم» حمایت می‌کنند. برعکس، یونانی‌ها و رُمی‌ها هوادار خشم نبودند. هرچند آنها هم بسیار خشمگین می‌شدند، و هر چند درباره‌ی پرهیز مطلق از خشم یا صرفاً مهار شدید آن اختلاف نظر داشتند، عمدتاً خشم را نوعی بیماری و ضعف می‌دانستند، و خشونت را کودکانه (یا به تعبیر خود، زنانه) می‌شمردند و نه نشانه‌ی قدرت (و، به تعبیر خود، مردانگی). فهم این امر نیمی از کار و مشکل‌ترین بخش آن است. تهذیب نفس دشوار است، اما اگر هیچ‌وقت آن را شروع نکنیم به امری محال مبدل می‌شود.
@Eudaemonia
نسخۀ صوتی و نوشتاری:
http://www.aasoo.org/fa/articles/%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%B1-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%AE%D8%B4%D9%85
او سه دلیلی را بررسی می‌کند که ممکن است باعث نوعی بی‌اعتنایی یا سهل‌انگاری فرهنگ معاصر در برابر این پدیده شده باشد.
از متن: مهم‌ترین دلیل بی‌علاقگیِ شخصی و اجتماعی ما به بی‌خشمی این است که، به رغم اختلاف نظر شدید فرهنگ‌های مدرن درباره‌ی این موضوع، بسیاری از مردم در جامعه‌ی مدرن آمریکا همچنان خشم را خوب، و نشانه‌ی قدرت و مردانگی می‌دانند. آنها خشم را در کودکان خود (به ویژه پسران) می‌پرورند، و در خشم گرفتن بر خویشتن و دیگران زیاده‌روی می‌کنند. آنها از سیاست‌های حقوقی مبتنی بر به اصطلاح «محاسن خشم» حمایت می‌کنند. برعکس، یونانی‌ها و رُمی‌ها هوادار خشم نبودند. هرچند آنها هم بسیار خشمگین می‌شدند، و هر چند درباره‌ی پرهیز مطلق از خشم یا صرفاً مهار شدید آن اختلاف نظر داشتند، عمدتاً خشم را نوعی بیماری و ضعف می‌دانستند، و خشونت را کودکانه (یا به تعبیر خود، زنانه) می‌شمردند و نه نشانه‌ی قدرت (و، به تعبیر خود، مردانگی). فهم این امر نیمی از کار و مشکل‌ترین بخش آن است. تهذیب نفس دشوار است، اما اگر هیچ‌وقت آن را شروع نکنیم به امری محال مبدل می‌شود.
@Eudaemonia
نسخۀ صوتی و نوشتاری:
http://www.aasoo.org/fa/articles/%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%B1-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%AE%D8%B4%D9%85
آسو
مهارت یافتن در مهار کردن خشم
در تاریک‌ترین روزهای جنگ جهانی دوم، گاندی گفت: «باید با نگاهی آرام و مهربان، چشم در چشمِ جهان بدوزیم، هرچند امروز دیدگان دنیا خونین است.» این همان جانِ کلام آشیل در نمایش‌نامه‌ی «الاهگان انتقام» است: دنیا عمدتاً بر مدار خشم و تلافی‌جویی چرخیده، اما بگذارید…
گزارش تصویری نشست بحث و گفتگو دربارۀ کتاب #فضایل_ذهن (#نشرکرگدن) در خانۀ کتاب دهخدا، تبریز،۱۳مرداد۹۷
(با تشکر از آقای فرزین یزدانی برای ضبط و ارسال تصاویر).
@dehkhodabook
@Eudaemonia
👇🏼👇🏼👇🏼
(با تشکر از آقای فرزین یزدانی برای ضبط و ارسال تصاویر).
@dehkhodabook
@Eudaemonia
👇🏼👇🏼👇🏼
Abbasi_Virtue Epistemology (1).mp4
18.1 MB
فایل صوتی سخنرانی #بابک_عباسی در نشست «معرفت‌شناسی فضیلت»، انجمن فلسفهٔ تبریز(۱۱مرداد۹۷)، قسمت اول: در فلسفه به دنبال چه هستیم.
@Eudaemonia
@Eudaemonia
پندار کمال (تلۀ کامل‌گرایی)
#بابک_عباسی
دو نکته دربارهٔ «پرفکشنیسم»:
▪️اولین نکته دربارۀ معادل فارسی این اصطلاح است. معادل رایج برای perfectionism «کمالگرایی» است. نمی‌دانم این معادلِ-به گمان من نارسا- پیشنهاد چه کسی است، اما به هر حال این معادل امروزه دیگر جا افتاده است(در انیمیشن زیر هم مترجم از همین «کمالگرایی» استفاده کرده است). و البته به کسی که این معادل را وضع کرده یا آنهایی که به جا افتادن این معادل کمک کرده‌اند نیز نمی‌شود خرده گرفت(اولین و جلوی‌چشم‌ترین معادل «پرفکشن» همان «کمال» است). اما متاسفانه این معادل شیک، که حُسن و خوبی از سر و رویش می‌بارد(مگر از کمال بهتر هم داریم؟!)، بسیار محتمل است گولمان بزند و تصور کنیم با چیز خوبی روبه‌رو هستیم و چه بسا باعث شود از مرضی که در ذهن ما ریشه دوانده(خودم را می‌گویم) غافل شویم. «علتی بدتر ز پندار کمال، نیست اندر جان تو ای ذودلال»(مولانا).
▪️اما قبل از آنکه معادلِ- به گمان خودم- مناسب‌تر را پیشنهاد کنم، نکتۀ دوم را بگویم که کاملاً با نکتۀ اول مرتبط است: بر اساس مشاهداتم(که حتما محدود و ناقص است) قربانیان پرفکشنیسم در میان قشر تحصیل‌کرده و فرهیخته از آنچه فکر می‌کنیم بیشتر است. اگر این حرف درست باشد، یکی از دلایلش ممکن است همین اسم شیک و موجه‌نمای این گرایش شخصیتی و رفتاری باشد. البته نه اینکه آدمهای تحصیل‌کرده وقتی با این اسم زیبا مواجه می‌شوند پیش خود بگویند «چه خوب! برویم و پرفکشنیست بشویم.» نه، منظور این نیست. بلکه این معادل‌گذاری ممکن است باعث شود به اندازۀ کافی متوجه خطرات این طرز فکر و رفتار نباشیم و از جنبۀ اختلال‌زای آن غافل شویم و در نتیجه درصدد درمان آن برنیاییم. به همین دلیل، از میان دیگر معادلهای پیشنهادی برای پرفکشنیسم، «کامل‌گرایی» را به بقیه ترجیح می‌دهم(از دوست عزیزم دکتر #حسن_حمیدپور شنیدم که گویا این معادل را سالها پیش دکتر نجاریان به کار برده است). به گمانم اصطلاح کامل‌گرایی حتی اگر بهترین معادل نباشد(قرار شد پرفکشنیست نباشیم!)، بهترین معادل موجودی است که به‌خوبی جهت‌گیری ناصواب این گرایش ذهنی-رفتاری را نشان می‌دهد.
▪️این معادل‌گذاری مزیت دیگری هم دارد و آن اینکه «کمالگرایی» را برای رویکرد سالم و قابل‌دفاع کمالطلبی و بهبودخواهی نگه می‌دارد. همه دوست داریم در پی کمال باشیم اما راه رسیدن به کمال از قضا در غلبه بر کامل‌گرایی است. با در نظر گرفتن این توضیحات، می‌توان نتیجه گرفت: ۱. می‌شود کمالگرا باشیم اما کامل‌گرا نباشیم؛ همچنانکه ممکن است: ۲.کامل‌گرا باشیم بی‌آنکه در مسیر کمال باشیم. ۳. شخص کمالگرایی که به کامل‌گرایی آلوده شده، باید بداند که نمی‌شود هر دو را داشت و باید دست به انتخاب بزند: کمالگرایی سالم یا کامل‌گرایی ویرانگر.
#تلۀ_کامل‌گرایی
#کمالگرایی
@Eudaemonia
#بابک_عباسی
دو نکته دربارهٔ «پرفکشنیسم»:
▪️اولین نکته دربارۀ معادل فارسی این اصطلاح است. معادل رایج برای perfectionism «کمالگرایی» است. نمی‌دانم این معادلِ-به گمان من نارسا- پیشنهاد چه کسی است، اما به هر حال این معادل امروزه دیگر جا افتاده است(در انیمیشن زیر هم مترجم از همین «کمالگرایی» استفاده کرده است). و البته به کسی که این معادل را وضع کرده یا آنهایی که به جا افتادن این معادل کمک کرده‌اند نیز نمی‌شود خرده گرفت(اولین و جلوی‌چشم‌ترین معادل «پرفکشن» همان «کمال» است). اما متاسفانه این معادل شیک، که حُسن و خوبی از سر و رویش می‌بارد(مگر از کمال بهتر هم داریم؟!)، بسیار محتمل است گولمان بزند و تصور کنیم با چیز خوبی روبه‌رو هستیم و چه بسا باعث شود از مرضی که در ذهن ما ریشه دوانده(خودم را می‌گویم) غافل شویم. «علتی بدتر ز پندار کمال، نیست اندر جان تو ای ذودلال»(مولانا).
▪️اما قبل از آنکه معادلِ- به گمان خودم- مناسب‌تر را پیشنهاد کنم، نکتۀ دوم را بگویم که کاملاً با نکتۀ اول مرتبط است: بر اساس مشاهداتم(که حتما محدود و ناقص است) قربانیان پرفکشنیسم در میان قشر تحصیل‌کرده و فرهیخته از آنچه فکر می‌کنیم بیشتر است. اگر این حرف درست باشد، یکی از دلایلش ممکن است همین اسم شیک و موجه‌نمای این گرایش شخصیتی و رفتاری باشد. البته نه اینکه آدمهای تحصیل‌کرده وقتی با این اسم زیبا مواجه می‌شوند پیش خود بگویند «چه خوب! برویم و پرفکشنیست بشویم.» نه، منظور این نیست. بلکه این معادل‌گذاری ممکن است باعث شود به اندازۀ کافی متوجه خطرات این طرز فکر و رفتار نباشیم و از جنبۀ اختلال‌زای آن غافل شویم و در نتیجه درصدد درمان آن برنیاییم. به همین دلیل، از میان دیگر معادلهای پیشنهادی برای پرفکشنیسم، «کامل‌گرایی» را به بقیه ترجیح می‌دهم(از دوست عزیزم دکتر #حسن_حمیدپور شنیدم که گویا این معادل را سالها پیش دکتر نجاریان به کار برده است). به گمانم اصطلاح کامل‌گرایی حتی اگر بهترین معادل نباشد(قرار شد پرفکشنیست نباشیم!)، بهترین معادل موجودی است که به‌خوبی جهت‌گیری ناصواب این گرایش ذهنی-رفتاری را نشان می‌دهد.
▪️این معادل‌گذاری مزیت دیگری هم دارد و آن اینکه «کمالگرایی» را برای رویکرد سالم و قابل‌دفاع کمالطلبی و بهبودخواهی نگه می‌دارد. همه دوست داریم در پی کمال باشیم اما راه رسیدن به کمال از قضا در غلبه بر کامل‌گرایی است. با در نظر گرفتن این توضیحات، می‌توان نتیجه گرفت: ۱. می‌شود کمالگرا باشیم اما کامل‌گرا نباشیم؛ همچنانکه ممکن است: ۲.کامل‌گرا باشیم بی‌آنکه در مسیر کمال باشیم. ۳. شخص کمالگرایی که به کامل‌گرایی آلوده شده، باید بداند که نمی‌شود هر دو را داشت و باید دست به انتخاب بزند: کمالگرایی سالم یا کامل‌گرایی ویرانگر.
#تلۀ_کامل‌گرایی
#کمالگرایی
@Eudaemonia