رازهای میل و تمنا در یک رابطهٔ درازمدت

در روابط درازمدت ما اغلب انتظار داریم که معشوق‌مان هم بهترین دوست‌مان باشد، هم یار اروتیک‌مان. در ویدئوی زیر #استر_پرل می‌گوید که سکس مطلوب و متعهد از دو نیاز متضاد تأمین می‌شود: نیازمان برای امنیت و نیازمان برای ماجراجویی. پس چگونه می‌توانید در یک رابطۀ درازمدت شور اروتیک را تقویت کنید؟
پرل با شوخ‌طبعی و فصاحت، ما را به صحنهٔ رازهای ذهن‌آگاه بودن در رابطه می‌برد.

https://video-subtitle.tedcdn.com/talk/podcast/2013S/None/EstherPerel_2013S-480p-fa.mp4

@Eudemonia

فلسفه از فیلم چه چیزهایی می‌تواند بیاموزد؟

▪️برخی از فیلسوفان می‌گویند فلسفه میدانِ برهان‌آوری عقلی است، نه بازی با احساسات و هیجانات، و به همین دلیل نباید فیلم‌ها را وارد بحث‌های فلسفی کرد. اما واقعیت آن است که سردرگمی‌ها، شعف‌ها و غم‌ها بخشی جدانشدنی و پراهمیت از حیات انسانی‌اند، مسائلی که جایشان در بحث‌های فلسفی معمولاً خالی است. اینجاست که اتفاقاً یک فیلم می‌تواند به ما نشان دهد، به‌عنوان یک موجود بشری، قرارگرفتن در موقعیتی فلسفی چه حال و هوایی دارد.

▪️شاید برایمان سؤال شود که یک فیلم‌ساز سر میزِ بحث فلسفی چه می‌کند؟ بنا به یک خط فکری که تا الآن در حاشیه است ولی روزبه‌روز اثرگذارتر می‌شود، کارگردانی مثل کوروساوا دقیقاً همان کاری را می‌کند که هر فیلم‌ساز خوب باید بکند: تحریک بینندگان به اینکه از آنچه روی پرده می‌بینند فراتر بروند، درگیر پرسش‌های بزرگ دربارۀ وضعیت بشر شوند و سینما را وسیله‌ای برای پیگیری اهداف فلسفی کنند. چهره‌های متعددی، از ژیل دلوز و استنلی کاول تا استفان میولهال و رابرت سینربرینک، استدلال می‌آورند که «فیلم می‌تواند فلسفه باشد». یعنی اینکه خدمت سینما به فلسفه می‌تواند فقط در یک نقش فرعی (مثلاً با تأمین نسخه‌های «نمایشی» از مسائل فلسفی برای کلاس درس) محدود نشود، بلکه در ذات خود، با روش‌های خود، و به شیوه‌ای باشد که نتوان آن را به روش‌های فلسفه‌ورزی سنتی تقلیل داد. روشن است که همۀ فیلم‌ها به‌طرز چشم‌گیر فلسفی نیستند، اما برخی فیلم‌ها هستند و همین ما را بس. به تعبیر مالهال در دربارۀ فیلم (۲۰۰۱): «چنین فیلم‌هایی مادۀ خام فلسفه یا مایۀ تزیینش نیستند، بلکه مشق فلسفه‌اند، فلسفه در عمل، فیلم به‌مثابۀ تفلسف».
نسخهٔ نوشتاری:
(تخمین زمان مطالعه: ۹ دقيقه)
http://tarjomaan.com/neveshtar/8871/

نسخهٔ شنیداری:
http://tarjomaan.com/sound/9151/

با مخاطبان آشنا

۱) کانال «خوب زیستن» یک‌ساله شد! یک سال پیش در چنین روزهایی بود که فکر راه انداختن کانالی با مضمون #فلسفه_عملی به ذهنم رسید، و برخلاف همیشه که یک پا روی گاز، یک پا روی ترمز حرکت می‌کردم! این بار خیلی سریع فکرم را عملی کردم (اولین قدم در فلسفۀ عملی!). از شکل‌گیری اصل ایده تا اجرا یک روز و نصفی طول کشید (همینجا باید از دوستانم هومن پناهنده و مالک حسینی تشکر کنم که از فکر چنین کانالی استقبال و تشویقم کردند).

۲) دربارۀ هدف یا دست‌کم نقطۀ عزیمتِ کانال «خوب زیستن» در اولین پُست کانال (https://t.me/eudemonia/7) توضیحکی داده‌ام و تکرارش نمی‌کنم. بازخوردهایی که در این مدت از مخاطبان گرفتم مثبت بود و مطمئن‌تر شدم که در تکاپوهای فکری ما و از آن مهم‌تر در زندگی روزمرۀ ما جای فلسفۀ عملی و مباحثی از این قبیل(مثلاً موضوعاتی در مرز میان فلسفه و درمان/تراپی) خالی است. از همین رو مدتی است به این فکر افتاده‌ام که این ایده را به بیرون از فضای مجازی هم بسط بدهیم. به همین خاطر، در #نشر_کرگدن در حال تدوین مجموعه‌ای هستم با عنوان احتمالیِ #هنر_خوب_زیستن، کتاب‌هایی با موضوعاتی که در این یک سال در کانال طرح شده است: فلسفۀ عملی، توسعۀ هوش عاطفی، انعطاف‌پذیری روانی، زیستن در حال، شکوفایی شخصی، زندگی مینیمال، و...(اولین مجلد از این مجموعه، کتاب #هنر_ظریف_بیخیالی است که در نشرکرگدن دارد مراحل آماده‌سازی را طی می‌کند.) اگر این مجموعه پا بگیرد باید آن را از میوه‌های این کانال دانست (خدا کند کال نباشد!)

۳) در «خوب زیستن» به دنبال جذب فالوئر نبوده‌ام و برخلاف آنچه در کانال‌های تلگرامی مرسوم است، تبادل لینک نداشته‌ام. کانال مخاطبانش را به روش قدیمی سینه به سینه (امروزه باید گفت گوشی به گوشی!) پیدا کرده است. طبیعتا از اینکه مخاطبان بیشتری داشته باشم خوشحال می‌شوم اما دروغ چرا، زیاد بودنِ تعداد اعضای کانال به‌ خودیِ خود برایم مهم نیست. بیشتر نگران آنم که مخاطبان مطالب را بخوانند و مثلا در دلشان بگویند چه مطلب خوبی! (یا بدتر از آن: چه جالب!) و بروند سراغ پستی دیگر در کانالی دیگر...

بیت:
علم چندان که بیش‌تر خوانی، چون عمل در تو نیست نادانی

یکی از زمینه‌های اهمیت پیدا کردن فلسفۀ عملی همین است که گاهی واقعا به نظر می‌رسد که ما دچار تورم (شاید هم توهّمِ) علم و دانایی شده‌ایم. و حافظ بهتر از هر کس دیگری فهمیده بود که ملالت علما هم ز علم بی‌عمل است!

۴) آخرین نکته‌ای که مایلم با مخاطبان در میان بگذارم این است که از این پس «خوب زیستن» در عین قدم برداشتن در مسیری که از ابتدا داشته، گاهی حال و هوای شخصی‌ هم خواهد داشت.

از شما که برای خواندن و شنیدن و دیدن مطالب وقت می‌گذارید ممنونم. امیدوارم بعضی از ایده‌هایی که اینجا مطرح می‌شود برایتان موثر باشد، برای من که موثر بوده.

بابک عباسی

@eudemonia

مروری بر تعالیم افلاطون؛ زیبایی، عشق، سیاست، و خوب زیستن (۱)
#افلاطون
@persianschooloflife
🆔@eudemonia

فلسفه به‌مثابه درمان، و اهمیت آموزش.
مروری بر «تمثیل غار» #افلاطون (۲)
@persianschooloflife
🆔@eudemonia

تازه‌واردها مهمترین افراد این جلسه هستند.

@siavashnikpoor
@eudemonia

چکیده: می‌گویند: «آن چیز که خوار آید، روزی به کار آید». اغلبِ بزرگترها وقتی دربارۀ دورانداختن یا نگه‌داشتن یادگارها و وسایلِ اضافی با فرزندانشان به اختلاف برمی‌خورند اینطور استدلال می‌کنند. نویسنده‌ای ژاپنی در کتابش این موضوع را به چالش می‌کشد و فلسفه‌ای عملی برای مرتب‌سازی خانه ارائه می‌کند. او نوید لذت‌بخش بودن یک زندگی مختصرومفید را می‌دهد. هرچند پیاده‌کردن روش‌های او برای برخی‌ها به ویژه کودکان پناهنده‌گان و مهاجران چندان ساده به‌نظر نمی‌رسد. (۲۰۷۰ کلمه، زمان مطالعه ۱۳ دقیقه)

ادامه مطلب را در لینک زیر بخوانید:
http://tarjomaan.com/vdci.zavct1auvbc2t.html

به مناسبت روز کودک

آموزش‌های اضافی به کودکان
#مصطفی_ملکیان

▪️برخی از آموزش‌های اضافی‌ای که به کودکان می‌دهیم ممکن است در برخی صحنه‌های اجتماعی، آنان را ناموفق کند.

▪️در بیشتر موارد در ایران گزینش‌ها، شغل‌ها و انتصاب‌ها بر اساس عواملی است که کودکانی که مهارت زندگی را آموخته‌اند، برای آن شرایط آماده نشده‌اند. برای مثال کودکی گیاهان اطراف خود را می‌شناسد یا به روش ایوان ایلیچ تعلیم یافته است و قادر است اگر در جزیره‌ای تک و تنها بود، از پس زندگی بر بیاید و حاجات خود را مرتفع کند و با اندک تجهیزاتی، وسایل زندگی خود را بسازد. رابینسون کروزوئه‌ها، توانایی تامین وسایل و شرایط زندگی خود را دارند.

▪️همچنین یک دهقان ممکن است نداند که هیئت بطلمیوسی درست است یا هیئت کپرنیکی، اما از رنگ طلوع خورشید، چیزهایی را تشخیص دهد که به درد زندگی عملی اش می‌خورد. اما دانستن هیچ یک از این موارد، کمکی به یک دانش‌آموز دبیرستانی نمی‌کند تا در کنکور پزشکی قبول شود. سخن بر سر این است که نظام آموزش و پرورش به کلی باید دگرگون و متحول شود. فرض کنید کسی بگوید که من توانسته‌ام با بدن خود طوری رفتار کنم که سلامت آن محفوظ باشد و زیبایی آن کاهش پیدا نکند، اما نیرومندی آن بیشتر شود. این مهارت در کشور ما به هیچ دردی نمی‌خورد. چرا که همگی ما قوز داریم و بینایی چشممان پایین است، اما در عوض پروفسور هستیم! در صورتی که در نظام آموزشی به سبک فِرره، این فرد مورد تکریم قرار می‌گیرد و جایگاه بالایی دارد.

▪️پس تا وقتی نظام آموزشی همین چیزی که هست باقی بماند، مهارت‌های زندگی‌ای که از آن‌ها نام بردیم، ممکن است در موفقیت افراد، حتی نقش منفی بازی کند.

▪️نکته‌ای که باید بدان بسیار توجه شود این است که مدرک تحصیلی و تحصیلات آکادمیک، به هیچ وجه همه چیز نیست! یعنی چنین نیست که اگر کسی مدرک تحصیلی نداشت و از آموزش‌های آکادمیک بهره‌ای نبرده بود، نتواند زندگی کند. اتفاقا بسیار هستند کسانی که بویی از زندگی آکادمیک نبرده‌اند، اما زندگی بسیار خوبی دارند.

(سخنرانی آموزش هنر زندگی به کودکان)

@mostafamalekian
@eudemonia

خانم #حمیده_بحرینی، مترجم حوزۀ فلسفه، برای یک‌سالگی کانال «خوب زیستن» پیامی از سر لطف فرستاده‌اند که اینجا می‌گذارم:

سلام جناب عباسی.
امروز سری زدم به کانال "خوب زیستن" و دیدم نوشته‌اید یک‌ساله شده این کانال دوست‌داشتنی!
چه خوب که همت کردید و این همه مطالب خوب و موثر را گلچین کردید ...من که هر وقت خواستم سخن تازه‌ای بشنوم و حالم خوب بشود یکی از اولین جاهایی که سرزدم این کانال بوده است و برای تدریس هم از آن بسیار استفاده کرده‌ام ...
خواستم هم بهتون خسته نباشید بگویم و هم سپاسگزاری کنم🙏
در ضمن کتاب‌هایی که ذیل این عنوان در نشر کرگدن در حال ترجمه است هم بسیار خوشحال‌کننده و نویدبخش است....
روزگارتون نیکو

نبوغ چیست؟ آیا همه می‌توانند نابغه باشند؟
#خودشکوفایی

@persianschooloflife
@eudemonia

▪️آیا تا به ‌حال دوست داشته‌اید قید فکرکردن به پیر شدن را بزنید؟ خب، در این کار تنها نیستید. تعداد کمی از فیلسوفان بلندپایه از زمان سیسرون (۴۵ ق.م) تا کنون به این موضوع پرداخته‌اند. بنابراین باید به دو محقق برجسته، مارتا سی. نوسبام و ساول لِومور، برای قدم گذاشتن در این وادی آفرین گفت.

▪️خبر خوب برای خوانندگان سخت‌پسند این است که نویسندگان فوراً به ما اطمینان می‌دهند که کتاب جدید آن‌ها «فکورانه پیرشدن: گفت‌وگوهایی دربارۀ بازنشستگی، عشق، چین و چروک، و پشیمانی» قطعاً دربارۀ مردنِ بامتانت یا به انحای دیگر نیست.

▪️قالب این اثر از کتاب «در باب سالخوردگی» سیسرون الهام گرفته است، گفت‌وگویی میان این فیلسوف و بهترین دوستش، آتیکوس، هنگامی که در شصت‌سالگی‌شان بودند. در «فکورانه پیرشدن»، هشت جفت جستارْ بررسی جنبه‌های مختلف زندگی در اواخر عمر را به عهده گرفته‌اند، از ماهیت دوستی و روابط خانوادگی گرفته تا ازدست‌رفتن کنترل جسمی و ذهنی. نوسبام، فیلسوف سرشناس، بر موضوعات اخلاقی و زندگی عاطفی انگشت می‌گذارد، درحالی‌که لومور در قامت یک حقوق‌دان‌ـ‌اقتصاددان رویۀ عمل‌گرایانه‌تری در پیش می‌گیرد.

▪️سطح امید به زندگی یونانیان و رومیان باستان حدود ۳۵ سال بود؛ این را مقایسه کنید با سن تقریبی آمریکاییان امروز که حدود ۷۹ سال است. شاید نوادگان ما قرن‌ها عمر کنند. این امر یک زمینۀ جدید فرهنگی و زیست‌شناختی است. نقش‌ها، نهادها و نگرش‌ها همچنان باید درگیر موضوع باشند، بنابراین باید از گوشۀ دنج بی‌خبری‌مان بیرون بزنیم و دربارۀ این زمینۀ پیش رو تأمل کنیم و به شکل‌گیری آن کمک کنیم. برای این مقصود، این کتاب آموزنده و دلپذیرْ رهنمودهای زیادی پیش رویمان می‌گذارد.

▪️شمار اندکی از ما -به گفتۀ نویسندگان همین کتاب- از صحبت‌کردن دربارۀ این‌گونه چیزها اذیت نمی‌شویم: از اینکه چگونه دارایی‌هایمان را برای فرزندانمان به جا بگذاریم، یا جسم ما [پس از مرگ] چگونه دچار دگرگونی می‌شود، یا امید داریم که چگونه از ما یاد شود. «فکورانه پیرشدن» دل به دریا می‌زند و عمداً به این حوزۀ ناخوشایند وارد می‌شود.

#پیری #نوسبام #فکورانه_پیر_شدن
@eudemonia
متن کامل:
(تخمین مدت مطالعه:۱۳ دقیقه)
http://tarjomaan.com/barresi_ketab/8828/

شاید لازم باشد شوخی‌های‌ دوستانه را جدی‌تر بگیریم!
#شوخی
@persianschooloflife
@eudemonia

خانم دکتر #مریم_هاشمیان، مترجم کتاب #دلایل_عشق، در پیامی لطف‌آمیز یک‌سالگی خوب زیستن را تبریک گفته‌ است:

سلام. وقت‌تان بخیر. دیدم یک ساله شد تلاش‌تان برای معرفی یا تعریف «خوب زیستن». تبریک!
آمدم بگویم به نظرم کانال‌تان «حرکت» داشته و هنوز هم بلکه حتی بس بیشتر دارد. حالا در مقایسه با اوایل کارش، منسجم‌تر و مشخص‌ترند پستها و مطالب. موضوعات متنوع‌تری آن هم بدون رودربایستی می‌گذارید، موضوعاتی که گویی قرار است تمام ابعاد زیستن را از اول تا آخرین لحظه‌ی زیستن دربربگیرند، تا جایی که احساس میکنم این کانال دارد به سمت زندگی «حرکت می‌کند». می‌گویم احساس، چون نمیدانم زندگی دقیقاً چیست و چقدر شبیه هست به ذهنیات من. آنقدر می‌دانم که این «مسیر»ی است که «خوب زیستن» دارد طی میکند، و آدم، «شدن» را می‌بیند در تکاپوهای آن. به هر حال، ممنونم از شما. بارها مطالب بسیار خوبی پیدا کرده‌ام در این کانال، از کتاب گرفته تا فیلم و ... برقرار باشید و باشد «خوب زیستن».

امید نداشتن، غیر از ناامید بودن است

@siavashnikpoor

«مرهمی است زمان»

فقط زمان ! Only Time


Who Can Say Where The Road Goes
Where The Day Flows
...Only Time

And too Can Say If Your Love Grows
As Your Heart Choose
Only Time

We Got A Day, We Got A Day

Who Can Say Why Your Heart Sighs
As Your Love Flies
...Only Time

And Too Can Say Why Your Heart Cries
When Your Love Lies
Only Time

We Got A Day... We Got A Day

Who Can Say When The Roads Meet
That Your Love Might Be In Your Heart
And Too Can Say When The Day Sleeps
If The Night Keeps All Your Heart
Night Keeps All Your Heart

We Got A Day, We Got A Day

Who Can Say If Your Love Grows
As Your Heart Choose
Only Time

And Too Can Say Where The Road Goes
Only Time

Who Knows?
Only Time


کی ‌می‌تونه بگه که انتهای جاده‌ها به کجا ختم می‌شه؟
یا بگه که گردش روزها به کجا میرسه؟
فقط زمان
و همینطور کی می‌تونه بگه که عشق شما رشد می‌کنه یا نه؟
همچنین قلب شما بعدها چی را انتخاب می‌کنه؟
فقط زمان می‌تونه بگه
ما فقط همین امروز را داریم
کی می‌تونه بگه که چرا از ته قلب حسرت می‌خورید
چون عشق شما، شمارو ترک می‌کنه
فقط زمان
و همچنین کی می‌تونه بگه چرا شما از ته قلب گریه می‌کنید
وقتی که عشق شما دروغه
فقط زمان
ما فقط همین امروز را داریم
کی می‌تونه بگه آیا وقتی که جاده ها به هم می‌رسند عشق شما هنوز در قلبتون می‌تپه
و کی می‌تونه بگه که وقتی روزها به خواب بروند شب ممکنه قلب شما را حفظ کنه
شب قلب شما را حفظ می‌کنه
ما همین امروز را داریم
کی می‌دونه که آیا عشق شما رشد می‌کنه
همچنین قلب شما چه چیز را انتخاب می‌کنه
فقط زمان
و چه کسی می‌تونه بگه که جاده‌ها به کجا می‌رسند
فقط زمان
کی می‌دونه؟ فقط زمان...

هر آنچه رنج می‌کشد می‌خواهد زندگی کند.

#حقوق_حیوانات
@eudemonia

مارتا نوسبام:

اگر در خشم دقیق‌تر شویم، به تدریج می‌توانیم به جواب این سؤال برسیم که چرا زندگی را بر مدار خشم سپری کردن کار احمقانه‌ای است. تعریفی که ارسطو ارائه می‌کند، می‌تواند یک سرآغاز مناسب باشد؛ تعریفی نه کامل اما مفید، و سرآغازی برای یک سنت مدید تأمل در غرب. ارسطو می‌گوید که خشم واکنشی به یک آسیب جدی به کسی یا چیزی است که آدم به او یا به آن اهمیت می‌دهد، و این آسیبی است که فرد خشمگین عقیده دارد به خطا و به شکل ستمگرانه وارد شده است. ارسطو اضافه می‌کند که خشم رنج‌آور است، اما در بطن خود حامل نوعی امیدواری به تلافی هم هست: آسیب جدی، مرتبط بودن با ارزش‌ها یا حلقه‌ی دغدغه‌های فرد، و ستم. همه‌ی اینها هم درست به نظر می‌رسند و هم بی‌چون‌وچرا. آن‌چه چون‌وچرای بیشتری دارد، احتمالاً، این ایده‌ی او است (ایده‌ای که با این حال مورد موافقت همه‌ی فیلسوفان غربی‌ای است که درباره‌ی خشم قلم زده‌اند) که فرد خشمگین می‌خواهد به نوعی تلافی کند، و این بخشِ مفهومیِ چیزی است که خشم می‌خوانیم. به عبارت دیگر، اگر خواهان تلافی نباشید، احساسی که به شما دست می‌دهد واقعاً خشم نیست، چیز دیگری است (شاید اندوه).

واقعاً این طور است؟ من این طور فکر می‌کنم. ما باید به درک این نکته برسیم که تلافی‌جویی می‌تواند خواست بسیار ظریفی باشد: فرد خشمگین نیازی ندارد که به شخصه خواهان انتقام گرفتن باشد. این احتمال وجود دارد که خواست او صرفاً این باشد که قانون چنان انتقامی بگیرد، یا حتی نوعی عدالت آسمانی چنین کند. یا به شکلی ظریف‌تر، خواسته‌ی او فقط این باشد که زندگی فرد ستمگر در آینده دچار مصیبت شود و برای مثال، امیدوار باشد که ازدواج دوم همسر خیانتکارش واقعاً افتضاح از کار در بیاید. تصور می‌کنم اگر این خواسته را در معنای وسیع کلمه درک کنیم، حق با ارسطو است: خشم حامل نوعی تمایل به تلافی کردن است. روان‌شناسان معاصری که خشم را مورد مطالعه قرار داده‌اند عملاً با ارسطو موافق اند که در چنین احساسی جریان دوگانه‌ای وجود دارد: از رنج به امید.

#خشم #نوسبام #ارسطو
متن کامل:
http://www.aasoo.org/fa/articles/180

از متن: مبارزه با خشم اغلب مستلزم خودآزمایی انفرادی است. خواه خشمِ مورد نظر شخصی باشد، و خواه حرفه‌ای و سیاسی، این مبارزه مستلزم مقابله با عادات خود فرد و نیروهای فرهنگیِ غالب است. بسیاری از رهبران بزرگ به درک معنای این مبارزه رسیده‌اند، و نلسون ماندلا در این میان به عمیق‌ترین درک دست یافته است. ماندلا اغلب می‌گفت که خشم را خوب می‌شناسد، و ناگزیر بوده با تمایل به تلافی‌جویی در درون شخصیت خود بجنگد. گفته است که در طول 27 سال حبس خود، باید در نوعی مراقبه‌ی منضبط ممارست می‌کرده تا روند رشد شخصیت خود را حفظ کند و از دام خشم بگریزد. اکنون، روشن شده است که زندانیان در جزیره‌ی روبن مخفیانه به نسخه‌ای از کتاب #تأملات #مارکوس_اورلیوس، فیلسوف رواقی، دسترسی پیدا کرده، و از آن به عنوان الگویی برای مقاومت بردبارانه در برابر زنگار خشم بهره می‌گرفتند.

چگونه می‌توانیم هنر بخشودن را بیاموزیم؟ با گوش سپردن به غمگین‌ترین نغمه‌های درونی‌مان!
@mindfulliving