در معرفی رویکرد پذیرش و پایبندی(اکت)، اینجا و اینجا دو مفهوم کلیدی «جداسازی»(defusion) و «خودِ مشاهده گر» را معرفی کردیم. در این انیمیشن استعارۀ «نوار نقالۀ سوشی» را به روایت #راس_هریس می‌بینیم که هر دوی این مفاهیم را در خود دارد.
#ذهن‌آگاهی

مترجم: #حسین_محمدی‌زاده
(ترجمهٔ این انیمیشن به پیشنهاد کانال «خوب زیستن» و برای نشر اختصاصی در این کانال انجام گرفته است)

@eudemonia

قسمت سوم پادکست کُرُن

در این قسمت درباره‌ی پیش‌درآمد، ساخته‌ی علی عظیمی صحبت می‌کنیم.

@koronpodcast

این هم خود قطعه‌ی پیش‌درآمد.

@koronpodcast

درست در لحظه ای که تصمیم میگیرم دیگر چیزی را به کسی اثبات نکنم اتفاق فرخنده ای درونم می افتد.
یا شاید پس از اتفاق فرخنده ای که درونم می افتد، تصمیم بگیرم چیزی را به کسی اثبات نکنم.

@mashghesiah

پیاز خودآگاهی
خودآگاهی مانند پیاز است؛ چندین لایه دارد و هر چه بیش‌تر لایه‌ها را پوست می‌کَنید بیش‌تر احتمال دارد اشک‌تان دربیاید.
فرض کنید اولین لایۀ پیاز خود‌آگاهی درک سادۀ احساسات و عواطف خودمان باشد: «در این مواقع احساس خوشحالی می‌کنم.» «این مرا ناراحت می‌کند.» «این به من امید می‌دهد.»
متأسفانه بسیاری از افراد حتی در ساده‌ترین مراحل خود‌آگاهی هم با مشکل مواجه هستند. من این را خوب می‌دانم، زیرا خودم یکی از آن‌ها هستم. من و همسرم گاهی اوقات چنین مکالمۀ بامزه‌ای داریم:
او: چی شده؟
من: چیزی نیست.
او: نه چیزی هست، بگو.
من: خوب‌ام. جدی می‌گویم.
او: مطمئنی؟ به نظر ناراحت می‌آیی.
من: (با خنده‌ای عصبی) جداً؟ نه خوب‌ام. باور کن.
(نیم‌ساعت بعد...)
من: برای همین است که حالم خوب نیست. طرف جوری رفتار می‌کند انگار من وجود خارجی ندارم.
همۀ ما نقاط کور عاطفی داریم، که بیشترشان به عواطفی مربوط‌اند که از کودکی به ما یاد داده‌اند که نامناسب‌اند و نباید بروز‌ دهیم. سال‌ها زمان می‌برَد تا این نقاط کور را در خودمان شناسایی کنیم و سپس احساسات درگیر را به شکلی مناسب بروز دهیم. اما این عمل مهم است و به زحمتش می‌ارزد.
@eudemonia

هر برگی فرشته‌ای در ذات خود دارد که روی آن خم می‌شود و زمزمه می‌کند:
رشد کن. رشد کن

@mashghesiah

باشد که به خودم اجازۀ ناکامل بودن بدهم!
@mindfulliving

سختی‌ها هم یک روزی تمام می‌شوند.

البته معنایش این نیست که یک روز دیگر، دوباره برنمی‌گردند.
لعنتی‌ها هی می‌روند، هی برمی‌گردند. هی می‌روند، هی برمی‌گردند.
تا یک روز که می‌بینیم دیگر برنمی‌گردند.
و دارند بالای سرمان نماز میت می‌خوانند.

@mashghesiah

توتْ بی‌فلسفه خوردن

@Eudaemonia

اگر مثل من گاه از وضع موجود راضی نیستید و حسرت آن دوران طلائی را می‌خورید که آدمها بیشتر غم هم را می‌خوردند و کمتر جیب هم را می‌زدند؛ دوره‌ای که بعید می‌دانم هیچوقت وجود داشته‌باشد، فقط می‌دانیم در گذشته واقع شده، برای خودم و احتمالا برخی از شما یک پیشنهاد دارم.
هر روز دو کار فقط برای رضایت دیگران، بی آنکه خودشان بفهمند و مطلقاً بدون توجه به منافع شخصی انجام دهیم.
اینطور، یک اپسیلون به آن گذشته ایده‌آل - در معنای افلاطونی‌اش - نزدیکتر می‌شویم.
دستکم یک اپسیلون از وضع گاه مزخرف کنونی فاصله که می‌گیریم.
اگر موافقید دمتون گرم.

@mashghesiah

چرا خیانت به‌شدت آسیب‌زننده است، و آیا صمیمیتِ بعد از خیانت ممکن است؟
تحلیلی موشکافانه از خیانت، دکتر حسن حمیدپور، روان‌درمانگر 👇🏻👇🏻

چاپ اول «هنر ظریف بی‌خیالی» در مدت سه هفته تمام شد!

این استقبال گسترده، آن هم در اوضاع بحران‌زدۀ کنونی نشر، نشان از آن دارد که کتاب به‌درستی بر نیازها و مشکلات مبتلابه قشر تحصیلکرده و کتابخوان دست گذاشته است.

این کتاب با اتکا بر مبانی فلسفی و روانشناختی قدرتمندی نوشته شده است و امیدواریم بتواند کمک کند نقطۀ ثقل زندگی خود را بیابیم، به قول حافظ از «عهد سست و سخن‌های سخت خویش» بگذریم و برای خلق یک زندگی غنی و ارزشمند سبکبار شویم.

چاپ دوم هفتۀ بعد عرضه خواهد شد.
@eudemonia

در هفته‌ای که گذشت، به دعوت آقای محمدخانی عزیز، و به همراهی دکتر محمدابراهیم باسط و دکتر میثم سفیدخوش، در نشست نقد و بررسی کتاب «فلسفۀ دین و فلسفۀ قاره‌ای» در شهر کتاب صحبت کوتاهی داشتم دربارۀ مقایسۀ فلسفۀ دین تحلیلی و فلسفۀ دین قاره‌ای، که فایل صوتی‌اش را در پُست بعدی می‌گذارم.
@eudemonia
👇🏼

فلسفۀ دین تحلیلی و فلسفهٔ دین قاره‌ای: بحثی در فرافلسفۀ دین،
بابک عباسی
(۳۰ بهمن۹۷، مرکز فرهنگی شهر کتاب)


@eudemonia

"دیگران"مختصات ما را تعیین می‌کنند. که ما کجا ایستاده‌ایم. چقدر باهوشیم. چقدر زیبائیم. چقدر توانمندیم. تا کجا می‌توانیم پیش برویم. محدودیتهایمان کدامهاست. کجا باید تسلیم شویم. چه چیزهائی را باید بخواهیم. کِی خسته شویم. عاشق کی شویم. از کی بدمان بیاید. چه بخوانیم. کِی مریض شویم. چه‌وقت خوب شویم. کِی دکتر برویم. کِی بمیریم. کِی بمیریم.
و بگمانم، وقتی که عمیقاً درک می‌کنیم ترکیب امروزینمان دستپخت "دیگران" است، آنوقت شبح محو خودمان، خود خودمان را در انتهای جاده، گمشده در غبار می‌بینیم، شاید ببینیم، که اینهمه سال منتظرمان بوده. طفلک!
شاهد خاموش زندگی نکبت‌بار و مصنوعی و پلاستیکی‌مان بوده.
لبخندها و انتخابها و بیدارشدنها و خوابیدنها و تنفرها و خشمها و عشقها و زایشها و فرسایشهای پلاستیکی.



@mashghesiah