زندگی‌ات داستانِ توست؛
خوب بنویسش و بارها ویرایشش کن.

مترجم: بهروز صفرزاده
https://t.me/gozinguye

صحنه زیبایی است

✅اینجا دانمارک یا سوئد نیست. اینجا ایران است. برای نجات جان بچه گربه ای که از پشت بام به قسمت های پنهان ساختمان سقوط کرده است دیوار پذیرایی خانه را شکافته اند.

▪️چند ماه قبل از فردی که تعمیرات و کارهای ساختمانی انجام می داد درخواست کردم تا بیاید و چند وسیله را در حمام و دستشویی خانه مان نصب کند. موقع کار به دو گربه(مادر و بچه) پشت شیشه در تراس خانه مان اشاره کرد و با لبخند پرسید که آنها چرا مدام به داخل خانه نگاه می کنند؟ گفتم گربه های کوچه هستند. هر روز می آیند و به آنها غذا می دهیم. غذایشان را می خورند و می روند. خندید و تشکر کرد و گفت چقدر ثواب می کنید. خدا خیرتان بدهد. بعد تعریف کرد که در بالای شهر تأسیسات چند ساختمان را رفع و رجوع می کند. چند روزی است که چند نفر از ساکنان یکی از همین ساختمان ها که اتفاقا آدم های شیک و پیکی هستند و اغلب شان هم دکتر، مهندس اند از او خواسته اند تا راه ورود قسمت هایی از ساختمان را که کبوترها در آنجا لانه کرده اند با گچ مسدود کند چرا که کبوترها و جوجه هایشان سر و صدا می کنند و نمی گذارند که آنها آسوده بخوابند! او می گفت که چند روز است از این کار طفره می رود. آنها حتی او را تهدید کرده اند که اگر این کار را انجام ندهی تو را اخراج می کنیم. می گفت که به آنها گفتم: شما رحم ندارید؟ کبوترها در اینجا لانه کرده اند، می روند و برای جوجه هایشان غذا می آورند. اگر من گچ بگیرم و مادر بیچاره شان بیاید و گچ را ببیند و شاهد مرگ تدریجی بچه هایش باشد لعن و نفرین خدا مرا خواهد گرفت. من این کار را انجام نمی دهم، اخراجم می کنید بکنید.
با لبخند به او گفتم: متأسفانه راست می گویند که شعور به ثروت و تحصیلات نیست.
فردین علیخواه
.................................................................
https://www.instagram.com/p/Bw4o1eWnmsj/

ترس آن‌قدرها هم که فکر می‌کنم چیز ترسناکی نیست.

@mashghesiah
@eudemonia

در فکر منظم و مهذّب، نه اثری از تباهی است، نه پلیدی و چرک. چنین کسی را تقدیر در نیمه راه زندگی غافلگیر نمی کند، یعنی برخلاف آن بازیگری که همواره در میانۀ ایفای نقش پیش از اتمام نمایش صحنه را ترک می کند، نقش خود را ناتمام نمی گذارد. نه نوکرمآب است و نه از خودراضی؛ نه به دیگران تکیه می کند و نه از ایشان کناره می گیرد؛ به هیچکس پاسخگو نیست، ولی از چیزی هم طفره نمی رود.

تأملات
مارکوس اورلیوس
ترجمه عرفان ثابتی

@mashghesiah

#در_دست_آماد‌سازی

شیرینی‌ها و مصائب فرزندآوری
-چرا والدین خوب فرزندان حرف‌نشنو دارند

#آلن_دوباتن و همکاران
ترجمهٔ #رشید_جعفرپور

دو خانوادهٔ بسیار متفاوت را تصور کنید که در یک شب معمولی هر کدام دور میز شام‌‌شان نشسته‌اند.

🔹در خانوادۀ یک: فرزندان خانواده رفتار خیلی خوبی دارند: می‌گویند غذا چقدر خوشمزه شده است، دربارهٔ اتفاقاتی که در مدرسه افتاده است صحبت می‌کنند، به چیزهایی که والدین‌شان در نظر دارند گوش می‌دهند، و در آخر می‌روند سراغ تمام کردن تکالیف باقی‌ماندۀ مدرسه.

🔹در خانوادۀ دو: اوضاع نسبتاً متفاوت است. مادر‌شان را ابله خطاب می‌کنند، وقتی پدرشان چیزی می‌گوید با استهزا خُر‌خُر می‌کنند، نظری جلف می‌دهند که نشان می‌دهد درمورد بدن‌شان حجب و حیایی ندارند؛ اگر والدین‌شان بپرسند که تکالیف مدرسه در چه حالی است، می‌گویند مدرسه مسخره است و با عصبانیت اتاق را ترک می‌کنند و در را پشت سرشان می‌کوبند.
به نظر می‌رسد در خانوادۀ یک همه‌چیز رو‌به‌راه است و در خانواده دو اوضاع خراب است. اما اگر درون ذهن بچه‌ها را نگاه کنیم ممکن است تصویر متفاوتی ببینیم.

🔹در خانوادۀ یک، بچهٔ به اصطلاح خوب، گسترهٔ کاملی از احساسات را در درون خودش دارد که آن‌ها را از چشم دیگران دور نگاه می‌دارد. نه به خاطر ‌این‌که خودش این را می‌خواهد، بلکه به این خاطر که احساس نمی‌کند این امکان هم برایش وجود دارد که والدینش او را آن‌چنان که واقعاً هست تحمل کنند. احساس می‌کند نمی‌تواند بگذارد والدینش ببینند که خشمگین، دمغ یا کسل است. زیرا این‌گونه به نظر می‌رسد که والدین هیچ‌گونه درایت درونی برای کنار آمدن خودِ واقعی او ندارند. باید خودِ جسمانی، زمخت و بی‌ثباتش را سرکوب کند. هر انتقادی از جانب یک بزرگسال (در ذهن او) آن‌چنان جانکاه و کوبنده است که قابل بیان نیست.

🔹در خانوادۀ دو، بچهٔ به اصطلاح بد، می‌داند که اوضاع مستحکم است. او احساس می‌کند که می‌تواند به مادرش بگوید که یک ابله بی‌خاصیت است زیرا در دلش می‌داند که مادرش او را دوست دارد و او مادرش را دوست دارد و دوره‌ای کوتاه از بی‌ادبیِ عصبی نابودش نمی‌کند. می‌داند که پدرش از این‌که مسخره شود به هم نمی‌ریزد و در صدد انتقام برنمی‌آید. محیط به اندازۀ کافی گرم و قوی است که تندی، خشم، کثیفی و ناامیدی کودک را جذب کند.

🔹نتیجه این‌که خروجی غیرمنتظره‌ای خواهیم داشت: بچهٔ خوب به سمت مشکلات زندگی بزرگسالی روانه است که معمولاً مربوط است به تبعیت شدید، مقرراتی بودن، کمبود خلاقیت و وجدانی که به طرز غیرقابل‌تحملی بی‌رحم است و ممکن است او را به سمت خودکشی سوق دهد. و بچهٔ حرف‌نشنو در راه بلوغی سالم است که تشکیل شده است از صرافت طبع، انعطاف‌پذیری، تحمل شکست و حسی از پذیرش خود.

🔹آن‌چه ما حرف‌نشنویی می‌نامیم، در واقع جستجوی ابتدایی اقتدار و استقلال است. به عنوان کودکان سابقاً حرف‌نشنو، می‌توانیم خلاق‌تر باشیم زیرا می‌توانیم ایده‌هایی را که در ابتدا با تایید مواجه نمی‌شوند امتحان کنیم. می‌توانیم اشتباه کنیم یا ریخت و پاش کنیم یا مسخره به نظر برسیم و این یک فاجعه نباشد. چیزها را می‌توان تعمیر کرد یا ارتقا داد. تمایلات جنسی‌مان ذاتاً مورد پذیرش ماست و مجبور نیستیم در معرفی آن به یارمان به شدت احساس شرمندگی و عذاب داشته باشیم. می‌توانیم انتقادات دربارهٔ خودمان را بشنویم و تحمل داشته باشیم تا حقایق آن‌ها را جستجو کنیم و غرض‌ورزی‌هایشان را رد کنیم.

🔹ما باید یاد بگیریم بچه‌های حرف‌نشنو را، چند صحنهٔ آشوب‌ناک و بالا رفتن گه‌گاه صدا را نشانهٔ سلامتی بدانیم تا نشانهٔ قصور و کوتاهی. و متقابلاً یاد بگیریم از آدم‌های کوچکی که هیچ دردسری درست نمی‌کنند بترسیم. و اگر هرازگاهی لحظات شادکامی و خوشی را تجربه می‌کنیم، باید مخصوصاً قدردان باشیم که مطمئناً کسی آن بیرون در گذشتهٔ دور بوده، که تصمیم گرفته از دریچهٔ چشمان عشق به بعضی از رفتارهای عمیقاً بی‌منطق و آشکارا ناخوشایند ما نگاه کند.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

@eudemonia

📗 هنر ظریف بی خیالی

📗 کتابی که تنها طی یک سال در آمریکا سه میلیون نسخه بفروشد و در اندک مدتی به 25 زبان زنده دنیا ترجمه شود، حتماً حرف هایی برای گفتن دارد.

📗 "هنر ظریف بی خیالی" را در ایران هم ترجمه کرده اند، آن هم چند مترجم. از این رو، نسخه های متعددی از آن در بازار کتاب ایران وجود دارد.

📗 در واقع، هنر ظریف بی خیالی ما را به بی اهمیت انگاشتن زندگی دعوت نمی کند بلکه برعکس، به ما گوشزد می کند که بسیاری از چیزها که ارزش کمتری از زندگی دارند، می خواهند بر زندگی چنبره بزنند و ما باید حواس مان به این خطر عمومی و بی صدا باشد.

✅ لینک تهیه کتاب و 7 درس درباره توسعه توانمندی های فردی:
👇👇👇
http://www.savadezendegi.com/fa/news/351

🕰 روزی 5 الی 10 دقیقه "سواد زندگی" بخوانید.

کانال سواد زندگی:
@savadzendegi

همدلی

به یاد خود می آورم که در هر موقعیتی می توانم عقب بایستم
از چشم انداز فرد دیگری به وضعیت بنگرم
و تصور کنم او چه احساسی دارد.

از کتاب در دست چاپ «بازیهای آگاهانه»
با همکاری دکتر رکسانا کارخانه

@mashghesiah

لازم نیست به هرچه می‌بینی واکنش نشان بدهی.

جان مادرتان به خودتان اجازه دهید مزخرف باشید. اجازه دهید آدم ضایع و خزی باشید. اجازه دهید سوتی بدهید. اجازه دهید حتی تِر بزنید. اجازه دهید بی‌مزه باشید. اجازه دهید بی‌دست و پا باشید. اجازه دهید حتی دست و پا چلفتی باشید. اجازه دهید نادان باشید، حماقت کنید، غلط بگویید، غلط کنید، ندانید، بلدنباشید، کامل نباشید.
و با این موجود مفلوک مزخرف خز ضایع بی‌مزه بی‌دست و پای دست وپا چلفتی کم‌خوان کم‌دان نادان احمق ناکامل، به‌طور کامل مهربان باشید.
اینجاست که حق ندارید اشتباه کنید.

ولی اگر دست بر قضا با خودتان مهربان نبودید، با این موجود نامهربان هم، مهربان باشید.

@mashghesiah

هر کس با سرعت خودش رشد می‌کند.
@mindfulliving

🔹دابروفسکی استدلال می‌کند ترس و اضطراب و غم الزاماً همیشه حالت‌های نفسانی نامطلوب و مضر نیستند، بلکه عموماً نمایان‌گر رنجِ ضروری برای رشد روانی‌اند. تن زدن از این رنج به معنای تن زدن از تحقق ظرفیت‌های درونی‌ خود ماست. همان‌طور که برای رسیدن به عضلات و استخوان‌های قوی باید رنج بدنی را تحمل کرد، برای رشد انعطاف‌پذیری عاطفی، درک بهتری از خود و بالا بردن حس همدردی، و در کل برای داشتن زندگی شادتر هم نیاز به تحمل رنج‌های عاطفی داریم.

🔹بنیادی‌ترین تغییرات در دیدگاه‌های ما معمولاً در انتهای بدترین لحظات زندگی‌مان اتفاق می‌افتد. فقط هنگامی که درد شدیدی احساس می‌کنیم تمایلش را داریم که نگاهی به ارزش‌ها‌ی‌مان بیندازیم و از خود بپرسیم که گویا این ارزش‌ها در شکست ما نقش داشته‌اند. ما نیاز به نوعی بحران وجودی داریم تا بتوانیم به صورت عینی ببینیم که معنای زندگی‌مان را از کجا می‌گیریم و سپس به تغییر مسیر بیندیشیم.

@eudemonia

https://t.me/kargadanpub/850

«گاهی اشکالی نداره که تنها كاری که یه‌روز انجام می‌دی؛ فقط نفس‌کشیدن باشه...»
انتشارات آنگاه
@angahbooks

هنر ظریف بی‌خیالی
​​
به تازگی انتشارات کرگدن کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی» نوشته‌ی مارک منسون با ترجمه‌ی رشید جعفرپور را منتشر کرده است.
«هنر ظریف بی‌خیالی» اگرچه در رده‌ی کتاب‌های خودیاری طبقه‌بندی می‌شود اما از آنجایی که موضع منتقدانه‌ای نسبت به رویکردهای رایج در این گونه کتاب‌ها دارد، از سطح کتاب‌های خودیاری موجود فراتر می‌رود. همان‌گونه که در عنوان فرعی کتاب آمده است، نویسنده رویکردی نامتعارف و اگر بشود گفت «منفی» به موضوع «خوب زیستن» دارد، رویکردی که همان قدر از بصیرت‌های سنت‌های دینی و عرفانی بهره می‌گیرد که از بصیرت‌های موج سوم رفتاردرمانی.
مارک منسون نشان می‌دهد که در عصر حاضر چگونه جستجوی صریح ایده‌آل‌هایی مانند شادکامی، امید و آرامش شخص را از زندگی شاد و آرام و امیدوار محروم کرده است. نویسنده با کمک گرفتن از شیوه‌های مختلف روایی و با لحنی صمیمی می‌کوشد در عین دوری از شگردهای کتاب‌های «انگیزشی» چشم‌اندازی دست‌یافتنی از یک زندگی خوب را برای خواننده ترسیم کند.
نشست هفتگی شهر کتاب در روز سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ساعت ۱۶:۳۰ به نقد و بررسی کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی» اختصاص دارد که با حضور دکتر مهرنوش اثباتی، دکتر بابک عباسی و رشید جعفرپور در مرکز فرهنگی شهر کتاب واقع در خیابان شهید بهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه سوم برگزار می‌شود.

هنر ظریف بی‌خیالی

نشست هفتگی شهر کتاب در روز سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ساعت ۱۶:۳۰ به نقد و بررسی کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی» اختصاص دارد که با حضور دکتر مهرنوش اثباتی، دکتر بابک عباسی و رشید جعفرپور در مرکز فرهنگی شهر کتاب واقع در خیابان شهید بهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه سوم برگزار می‌شود.

کار ذهن ما این است که مدام ما را برای آنچه که بعداً قرار است اتفاق بیفتد آماده کند، و آنچه انجام شده است را ارزیابی کند؛ با این حال این می تواند خسته کننده و توان فرسا باشد که او همیشه جایی است که شما آنجا نیستید. "تماس با لحظهٔ حال" همراه با "شفقت به خود" می تواند به ما کمک کند تا خودمان را از قلاب افکار مربوط به گذشته و آینده رها کنیم و در کاری که هم اکنون در حال انجام آن هستیم غرق شویم.

✅ Channel: @happinessnet

💢آرامش ذهن بوداوار یا اغتشاش ذهنِ مملو از پندار

🔹از مسلمات زندگي بودا اين است كه بعد از اينكه از آيين هندو منشعب شد و دين جديد بنا نهاد، بزرگان آيين هندو و مرتاضان هندو نزد او آمدند و يكي گفت من بر آب راه مي‌روم و ديگري گفت من طي‌الارض مي‌كنم و ديگري گفت فلان و بهمان و بعد رو كردند به بودا و گفتند تو چه مي‌تواني بكني؟ بودا گفت من كاري مي‌توانم بكنم كه هيچ كدام از شما نمي‌توانيد بكنيد و آن اينكه وقتي غذا مي‌خورم فقط غذا مي‌خوردم و وقتي استراحت مي‌كنم فقط استراحت مي‌كنم و وقتي سخن مي‌گويم فقط سخن مي‌گويم. #مصطفی_ملکیان @mostafamalekian

دوست عزیزم سیاوش نیک‌پور که مخاطبان این کانال با نکته‌های عمیق و طبع لطیفش آشنا هستند، یادداشتی لطف‌آمیز نوشته دربارۀ کتاب و ترجمۀ «هنر ظریف‌ بی‌خیالی». از او سپاسگزارم.

بالاخره کتاب را خواندم.
از مارک منسون سپاسگزارم که کتاب را نوشت. و اینقدر خوب نوشت.
و از آقای رشید جعفر پور که ترجمه اش کرد.
و از دوستم دکتر بابک عباسی که ویراستش.
و باز از او که کتاب را به من هدیه داد.
و باز هم از او که چند روز پیش ازم پرسید که آنرا خوانده ام یا نه.
و بالاخره از مرتضی که با پست اینستاگرامش تیر خلاص را زد.
کتاب را با اشتیاق و تقریباً بی وقفه خواندم.
توی مترو.
الان می خواهم فقط درباره ترجمه فارسی کتاب بگویم.
ابوالحسن نجفی در مقاله مهم امانت در ترجمه از قول یکی از صاحبنظران ترجمه می گفت (و من نقل به مضمون می کنم با اندکی تغییر) که خوب ترجمه کردن فردوسی به انگلیسی یا شکسپیر به فارسی یعنی که اگر فردوسی انگلیسی زبان و شکسپیر زبانش فارسی بود همینطور می نوشت که مترجم می گوید و می نویسد.
من نه متن اصلی کتاب"هنر ظریف بی خیالی" را دیده ام و نه نویسنده اش را می شناسم. ولی نمی دانم چرا خیال می کنم اگر می خواست کتابش را به فارسی بنویسد، کم یا بیش همین لحن و زبان را بکار می برد.
پیدا کردن لحن نویسنده و درآوردنش به زبان مقصد بنظرم یکی از دشوارترین کارهای مترجم است.
و نمی دانم چرا خیال می کنم مترجم و ویراستار به خوبی از عهدۀ آن برآمده اند.
خصوصاً جاهایی که نویسنده از زبان طنزآمیز زیرپوستی و هوشمندانه اش استفاده می کند.

خیلی خوشحالم که کتاب را خواندم و از محتوا و فرمش چیزهای خوبی یاد گرفتم.
امروز هم حتماً به جلسۀ شهر کتاب می روم.
شما هم اگر کار مهم تری ندارید پیشنهاد می کنم بروید. یعنی بیایید.

@mashghesiah

شفقت به خود شاید مهمترین توانمندی آدمی باشد
نویسنده: علی فیضی
شفقت‌ ورزیدن به خود نه تنها توانایی ما برای جان به در بردن از ناخوشایندی‌های روزگار را افزایش می‌دهد بلکه موجب شکوفایی و پیشرفت اصیل ما نیز می‌شود چون شرایط ایده‌آل برای تغییر و رشد را فراهم می‌کند. در وضعیت شفقت به خود، ناکامل بودن ذاتی انسانی خود را می‌پذیریم و با مهربانی محدودیت‌ها و توانایی‌های واقعی خود را روشن‌تر متوجه می‌شویم. با پرورش شفقت، دیگر چشم و گوش بسته به احکام ناخوشایند و ناموثری که خانواده، جامعه یا فرهنگ برای ارزشمند بودن، موفق بودن و شایسته بودن در ذهن ما حک کرده‌اند گردن نمی‌نهیم. شفقت ما را آزاد می‌کند تا میل اصیلی که به زیستن، خودشکوفایی، نوع‌دوستی و افتخار به خود داریم را عملی بسازیم. با شفقت به خود است که می‌توانیم بهتر دریابیم که آنچه به عنوان ارزش‌ها یا قوانین اصلی زندگی پذیرفته‌ایم به چه میزان اصیل و آگاهانه انتخاب شده است و به چه میزان حاصل درونی‌سازی‌ پیام‌ها و القائات مستقیم و غیرمستقیم دیگران است. انسانی که به خود به صورت مداومی شفقت می‌ورزد نه تنها به صلح با خود می‌رسد و شکست‌ها و پیروزی‌هایش را همدلانه می‌فهمد و ارج می‌نهد بلکه می‌تواند همدلی شناختی و هیجانی عمیقی را نیز در ارتباط با دیگران به کار بگیرد. او می‌داند که درد کشیدن، سخت‌گرفتن بی‌رحمانه به خود و درون‌فکنی ارزش‌های نااصیل، همه و همه از ویژگی‌های مشترک انسان‌هاست نه نشانۀ بیمار یا خطرناک بودن. این همدلی عمیق او را قادر می‌کند تا هرجا که توانست و موثر بود با شفقت اقدامی برای تسکین رنج دیگران انجام دهد. این درون‌خوانی* عمیق و در نتیجه پذیرش خود و دیگران باعث می‌شود تا او روابطی موثرتر هم شکل بدهد چون تلاش می‌کند تا در خود و دیگران از هرآنچه که معنای انسانیت را می‌سازد بهوشیار باشد: آرزوها، امیال، رویاها، هوس‌ها و تکانه‌ها، ارزش‌ها، نیت‌ها و نیازها.
* درون‌خوانی یا mentalization به توانایی ما برای تامل دربارۀ وضعیت ذهنی خود و دیگران و فهم صحیح و موثر آن اشاره دارد؛ به این معنا که نسبت به حال خود و دیگران و چرایی آن بینشی کنجکاوانه، همدلانه و حاکی از بهوشیاری پیدا کنیم. این توانایی مهارتی لازم برای تنظیم هیجان موثر و پیش‌شرط مهارت‌های ارتباطی، تسکین دادن خود، همدلی و دیگر مولفه‌های هوش هیجانی و نیز بهوشیاری و گسلش در درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد است. شایان ذکر است درمان مبتنی بر درون‌خوانی هم‌اکنون از جمله رواندرمانی‌های صاحب حمایت پژوهشی است. مبنای نظری این رواندرمانی را نظریۀ دلبستگی جان باولبی می‌سازد.
#شفقت_به_خود
#بهوشیاری
#رواندرمانی
#درون‌خوانی
#mentalization
https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy