🔹دابروفسکی استدلال می‌کند ترس و اضطراب و غم الزاماً همیشه حالت‌های نفسانی نامطلوب و مضر نیستند، بلکه عموماً نمایان‌گر رنجِ ضروری برای رشد روانی‌اند. تن زدن از این رنج به معنای تن زدن از تحقق ظرفیت‌های درونی خود ماست. همان‌طور که برای رسیدن به عضلات و استخوان‌های قوی باید رنج بدنی را تحمل کرد، برای رشد انعطاف‌پذیری عاطفی، درک بهتری از خود و بالا بردن حس همدردی، و در کل برای داشتن زندگی شادتر هم نیاز به تحمل رنج‌های عاطفی داریم.
🔹بنیادی‌ترین تغییرات در دیدگاه‌های ما معمولاً در انتهای بدترین لحظات زندگی‌مان اتفاق می‌افتد. فقط هنگامی که درد شدیدی احساس می‌کنیم تمایلش را داریم که نگاهی به ارزشهایمان بیندازیم و از خود بپرسیم که گویا این ارزش‌ها در شکست ما نقش داشته‌اند. ما نیاز به نوعی بحران وجودی داریم تا بتوانیم به صورت عینی ببینیم که معنای زندگی‌مان را از کجا می‌گیریم و سپس به تغییر مسیر بیندیشیم.
@eudemonia
https://t.me/kargadanpub/850
🔹بنیادی‌ترین تغییرات در دیدگاه‌های ما معمولاً در انتهای بدترین لحظات زندگی‌مان اتفاق می‌افتد. فقط هنگامی که درد شدیدی احساس می‌کنیم تمایلش را داریم که نگاهی به ارزشهایمان بیندازیم و از خود بپرسیم که گویا این ارزش‌ها در شکست ما نقش داشته‌اند. ما نیاز به نوعی بحران وجودی داریم تا بتوانیم به صورت عینی ببینیم که معنای زندگی‌مان را از کجا می‌گیریم و سپس به تغییر مسیر بیندیشیم.
@eudemonia
https://t.me/kargadanpub/850
Telegram
نشر کرگدن
«هنر ظریف بی‌خیالی» از هفتهٔ آینده با چاپ چهارم به روی پیشخوان کتابفروشی‌ها بازمی‌گردد.
#هنر_ظریف_بی‌خیالی
@kargadanpub
#هنر_ظریف_بی‌خیالی
@kargadanpub
Forwarded from انتشارات آنگاه
«گاهی اشکالی نداره که تنها كاری که یه‌روز انجام می‌دی؛ فقط نفس‌کشیدن باشه...»
انتشارات آنگاه
@angahbooks
انتشارات آنگاه
@angahbooks
Forwarded from مرکز فرهنگی شهرکتاب
هنر ظریف بی‌خیالی
به تازگی انتشارات کرگدن کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی» نوشته‌ی مارک منسون با ترجمه‌ی رشید جعفرپور را منتشر کرده است.
«هنر ظریف بی‌خیالی» اگرچه در رده‌ی کتاب‌های خودیاری طبقه‌بندی می‌شود اما از آنجایی که موضع منتقدانه‌ای نسبت به رویکردهای رایج در این گونه کتاب‌ها دارد، از سطح کتاب‌های خودیاری موجود فراتر می‌رود. همان‌گونه که در عنوان فرعی کتاب آمده است، نویسنده رویکردی نامتعارف و اگر بشود گفت «منفی» به موضوع «خوب زیستن» دارد، رویکردی که همان قدر از بصیرت‌های سنت‌های دینی و عرفانی بهره می‌گیرد که از بصیرت‌های موج سوم رفتاردرمانی.
مارک منسون نشان می‌دهد که در عصر حاضر چگونه جستجوی صریح ایده‌آل‌هایی مانند شادکامی، امید و آرامش شخص را از زندگی شاد و آرام و امیدوار محروم کرده است. نویسنده با کمک گرفتن از شیوه‌های مختلف روایی و با لحنی صمیمی می‌کوشد در عین دوری از شگردهای کتاب‌های «انگیزشی» چشم‌اندازی دست‌یافتنی از یک زندگی خوب را برای خواننده ترسیم کند.
نشست هفتگی شهر کتاب در روز سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ساعت ۱۶:۳۰ به نقد و بررسی کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی» اختصاص دارد که با حضور دکتر مهرنوش اثباتی، دکتر بابک عباسی و رشید جعفرپور در مرکز فرهنگی شهر کتاب واقع در خیابان شهید بهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه سوم برگزار می‌شود.
به تازگی انتشارات کرگدن کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی» نوشته‌ی مارک منسون با ترجمه‌ی رشید جعفرپور را منتشر کرده است.
«هنر ظریف بی‌خیالی» اگرچه در رده‌ی کتاب‌های خودیاری طبقه‌بندی می‌شود اما از آنجایی که موضع منتقدانه‌ای نسبت به رویکردهای رایج در این گونه کتاب‌ها دارد، از سطح کتاب‌های خودیاری موجود فراتر می‌رود. همان‌گونه که در عنوان فرعی کتاب آمده است، نویسنده رویکردی نامتعارف و اگر بشود گفت «منفی» به موضوع «خوب زیستن» دارد، رویکردی که همان قدر از بصیرت‌های سنت‌های دینی و عرفانی بهره می‌گیرد که از بصیرت‌های موج سوم رفتاردرمانی.
مارک منسون نشان می‌دهد که در عصر حاضر چگونه جستجوی صریح ایده‌آل‌هایی مانند شادکامی، امید و آرامش شخص را از زندگی شاد و آرام و امیدوار محروم کرده است. نویسنده با کمک گرفتن از شیوه‌های مختلف روایی و با لحنی صمیمی می‌کوشد در عین دوری از شگردهای کتاب‌های «انگیزشی» چشم‌اندازی دست‌یافتنی از یک زندگی خوب را برای خواننده ترسیم کند.
نشست هفتگی شهر کتاب در روز سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ساعت ۱۶:۳۰ به نقد و بررسی کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی» اختصاص دارد که با حضور دکتر مهرنوش اثباتی، دکتر بابک عباسی و رشید جعفرپور در مرکز فرهنگی شهر کتاب واقع در خیابان شهید بهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه سوم برگزار می‌شود.
Forwarded from مرکز فرهنگی شهرکتاب
هنر ظریف بی‌خیالی
نشست هفتگی شهر کتاب در روز سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ساعت ۱۶:۳۰ به نقد و بررسی کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی» اختصاص دارد که با حضور دکتر مهرنوش اثباتی، دکتر بابک عباسی و رشید جعفرپور در مرکز فرهنگی شهر کتاب واقع در خیابان شهید بهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه سوم برگزار می‌شود.
نشست هفتگی شهر کتاب در روز سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ساعت ۱۶:۳۰ به نقد و بررسی کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی» اختصاص دارد که با حضور دکتر مهرنوش اثباتی، دکتر بابک عباسی و رشید جعفرپور در مرکز فرهنگی شهر کتاب واقع در خیابان شهید بهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه سوم برگزار می‌شود.
Forwarded from The School of Happiness
کار ذهن ما این است که مدام ما را برای آنچه که بعداً قرار است اتفاق بیفتد آماده کند، و آنچه انجام شده است را ارزیابی کند؛ با این حال این می تواند خسته کننده و توان فرسا باشد که او همیشه جایی است که شما آنجا نیستید. "تماس با لحظهٔ حال" همراه با "شفقت به خود" می تواند به ما کمک کند تا خودمان را از قلاب افکار مربوط به گذشته و آینده رها کنیم و در کاری که هم اکنون در حال انجام آن هستیم غرق شویم.
✅ Channel: @happinessnet
✅ Channel: @happinessnet
Forwarded from مصطفی ملکیان
💢آرامش ذهن بوداوار یا اغتشاش ذهنِ مملو از پندار
🔹از مسلمات زندگي بودا اين است كه بعد از اينكه از آيين هندو منشعب شد و دين جديد بنا نهاد، بزرگان آيين هندو و مرتاضان هندو نزد او آمدند و يكي گفت من بر آب راه مي‌روم و ديگري گفت من طي‌الارض مي‌كنم و ديگري گفت فلان و بهمان و بعد رو كردند به بودا و گفتند تو چه مي‌تواني بكني؟ بودا گفت من كاري مي‌توانم بكنم كه هيچ كدام از شما نمي‌توانيد بكنيد و آن اينكه وقتي غذا مي‌خورم فقط غذا مي‌خوردم و وقتي استراحت مي‌كنم فقط استراحت مي‌كنم و وقتي سخن مي‌گويم فقط سخن مي‌گويم. #مصطفی_ملکیان @mostafamalekian
🔹از مسلمات زندگي بودا اين است كه بعد از اينكه از آيين هندو منشعب شد و دين جديد بنا نهاد، بزرگان آيين هندو و مرتاضان هندو نزد او آمدند و يكي گفت من بر آب راه مي‌روم و ديگري گفت من طي‌الارض مي‌كنم و ديگري گفت فلان و بهمان و بعد رو كردند به بودا و گفتند تو چه مي‌تواني بكني؟ بودا گفت من كاري مي‌توانم بكنم كه هيچ كدام از شما نمي‌توانيد بكنيد و آن اينكه وقتي غذا مي‌خورم فقط غذا مي‌خوردم و وقتي استراحت مي‌كنم فقط استراحت مي‌كنم و وقتي سخن مي‌گويم فقط سخن مي‌گويم. #مصطفی_ملکیان @mostafamalekian
دوست عزیزم سیاوش نیک‌پور که مخاطبان این کانال با نکته‌های عمیق و طبع لطیفش آشنا هستند، یادداشتی لطف‌آمیز نوشته دربارۀ کتاب و ترجمۀ «هنر ظریف بی‌خیالی». از او سپاسگزارم.
Forwarded from سیاهمشق
بالاخره کتاب را خواندم.
از مارک منسون سپاسگزارم که کتاب را نوشت. و اینقدر خوب نوشت.
و از آقای رشید جعفر پور که ترجمه اش کرد.
و از دوستم دکتر بابک عباسی که ویراستش.
و باز از او که کتاب را به من هدیه داد.
و باز هم از او که چند روز پیش ازم پرسید که آنرا خوانده ام یا نه.
و بالاخره از مرتضی که با پست اینستاگرامش تیر خلاص را زد.
کتاب را با اشتیاق و تقریباً بی وقفه خواندم.
توی مترو.
الان می خواهم فقط درباره ترجمه فارسی کتاب بگویم.
ابوالحسن نجفی در مقاله مهم امانت در ترجمه از قول یکی از صاحبنظران ترجمه می گفت (و من نقل به مضمون می کنم با اندکی تغییر) که خوب ترجمه کردن فردوسی به انگلیسی یا شکسپیر به فارسی یعنی که اگر فردوسی انگلیسی زبان و شکسپیر زبانش فارسی بود همینطور می نوشت که مترجم می گوید و می نویسد.
من نه متن اصلی کتاب"هنر ظریف بی خیالی" را دیده ام و نه نویسنده اش را می شناسم. ولی نمی دانم چرا خیال می کنم اگر می خواست کتابش را به فارسی بنویسد، کم یا بیش همین لحن و زبان را بکار می برد.
پیدا کردن لحن نویسنده و درآوردنش به زبان مقصد بنظرم یکی از دشوارترین کارهای مترجم است.
و نمی دانم چرا خیال می کنم مترجم و ویراستار به خوبی از عهدۀ آن برآمده اند.
خصوصاً جاهایی که نویسنده از زبان طنزآمیز زیرپوستی و هوشمندانه اش استفاده می کند.
خیلی خوشحالم که کتاب را خواندم و از محتوا و فرمش چیزهای خوبی یاد گرفتم.
امروز هم حتماً به جلسۀ شهر کتاب می روم.
شما هم اگر کار مهم تری ندارید پیشنهاد می کنم بروید. یعنی بیایید.
@mashghesiah
از مارک منسون سپاسگزارم که کتاب را نوشت. و اینقدر خوب نوشت.
و از آقای رشید جعفر پور که ترجمه اش کرد.
و از دوستم دکتر بابک عباسی که ویراستش.
و باز از او که کتاب را به من هدیه داد.
و باز هم از او که چند روز پیش ازم پرسید که آنرا خوانده ام یا نه.
و بالاخره از مرتضی که با پست اینستاگرامش تیر خلاص را زد.
کتاب را با اشتیاق و تقریباً بی وقفه خواندم.
توی مترو.
الان می خواهم فقط درباره ترجمه فارسی کتاب بگویم.
ابوالحسن نجفی در مقاله مهم امانت در ترجمه از قول یکی از صاحبنظران ترجمه می گفت (و من نقل به مضمون می کنم با اندکی تغییر) که خوب ترجمه کردن فردوسی به انگلیسی یا شکسپیر به فارسی یعنی که اگر فردوسی انگلیسی زبان و شکسپیر زبانش فارسی بود همینطور می نوشت که مترجم می گوید و می نویسد.
من نه متن اصلی کتاب"هنر ظریف بی خیالی" را دیده ام و نه نویسنده اش را می شناسم. ولی نمی دانم چرا خیال می کنم اگر می خواست کتابش را به فارسی بنویسد، کم یا بیش همین لحن و زبان را بکار می برد.
پیدا کردن لحن نویسنده و درآوردنش به زبان مقصد بنظرم یکی از دشوارترین کارهای مترجم است.
و نمی دانم چرا خیال می کنم مترجم و ویراستار به خوبی از عهدۀ آن برآمده اند.
خصوصاً جاهایی که نویسنده از زبان طنزآمیز زیرپوستی و هوشمندانه اش استفاده می کند.
خیلی خوشحالم که کتاب را خواندم و از محتوا و فرمش چیزهای خوبی یاد گرفتم.
امروز هم حتماً به جلسۀ شهر کتاب می روم.
شما هم اگر کار مهم تری ندارید پیشنهاد می کنم بروید. یعنی بیایید.
@mashghesiah
Forwarded from کانال تخصصی موج سوم رفتاردرمانی (Ali Feizi)
شفقت به خود شاید مهمترین توانمندی آدمی باشد
نویسنده: علی فیضی
شفقت ورزیدن به خود نه تنها توانایی ما برای جان به در بردن از ناخوشایندی‌های روزگار را افزایش می‌دهد بلکه موجب شکوفایی و پیشرفت اصیل ما نیز می‌شود چون شرایط ایده‌آل برای تغییر و رشد را فراهم می‌کند. در وضعیت شفقت به خود، ناکامل بودن ذاتی انسانی خود را می‌پذیریم و با مهربانی محدودیت‌ها و توانایی‌های واقعی خود را روشن‌تر متوجه می‌شویم. با پرورش شفقت، دیگر چشم و گوش بسته به احکام ناخوشایند و ناموثری که خانواده، جامعه یا فرهنگ برای ارزشمند بودن، موفق بودن و شایسته بودن در ذهن ما حک کرده‌اند گردن نمی‌نهیم. شفقت ما را آزاد می‌کند تا میل اصیلی که به زیستن، خودشکوفایی، نوع‌دوستی و افتخار به خود داریم را عملی بسازیم. با شفقت به خود است که می‌توانیم بهتر دریابیم که آنچه به عنوان ارزش‌ها یا قوانین اصلی زندگی پذیرفته‌ایم به چه میزان اصیل و آگاهانه انتخاب شده است و به چه میزان حاصل درونی‌سازی پیام‌ها و القائات مستقیم و غیرمستقیم دیگران است. انسانی که به خود به صورت مداومی شفقت می‌ورزد نه تنها به صلح با خود می‌رسد و شکست‌ها و پیروزی‌هایش را همدلانه می‌فهمد و ارج می‌نهد بلکه می‌تواند همدلی شناختی و هیجانی عمیقی را نیز در ارتباط با دیگران به کار بگیرد. او می‌داند که درد کشیدن، سخت‌گرفتن بی‌رحمانه به خود و درون‌فکنی ارزش‌های نااصیل، همه و همه از ویژگی‌های مشترک انسان‌هاست نه نشانۀ بیمار یا خطرناک بودن. این همدلی عمیق او را قادر می‌کند تا هرجا که توانست و موثر بود با شفقت اقدامی برای تسکین رنج دیگران انجام دهد. این درون‌خوانی* عمیق و در نتیجه پذیرش خود و دیگران باعث می‌شود تا او روابطی موثرتر هم شکل بدهد چون تلاش می‌کند تا در خود و دیگران از هرآنچه که معنای انسانیت را می‌سازد بهوشیار باشد: آرزوها، امیال، رویاها، هوس‌ها و تکانه‌ها، ارزش‌ها، نیت‌ها و نیازها.
* درون‌خوانی یا mentalization به توانایی ما برای تامل دربارۀ وضعیت ذهنی خود و دیگران و فهم صحیح و موثر آن اشاره دارد؛ به این معنا که نسبت به حال خود و دیگران و چرایی آن بینشی کنجکاوانه، همدلانه و حاکی از بهوشیاری پیدا کنیم. این توانایی مهارتی لازم برای تنظیم هیجان موثر و پیش‌شرط مهارت‌های ارتباطی، تسکین دادن خود، همدلی و دیگر مولفه‌های هوش هیجانی و نیز بهوشیاری و گسلش در درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد است. شایان ذکر است درمان مبتنی بر درون‌خوانی هم‌اکنون از جمله رواندرمانی‌های صاحب حمایت پژوهشی است. مبنای نظری این رواندرمانی را نظریۀ دلبستگی جان باولبی می‌سازد.
#شفقت_به_خود
#بهوشیاری
#رواندرمانی
#درون‌خوانی
#mentalization
https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy
نویسنده: علی فیضی
شفقت ورزیدن به خود نه تنها توانایی ما برای جان به در بردن از ناخوشایندی‌های روزگار را افزایش می‌دهد بلکه موجب شکوفایی و پیشرفت اصیل ما نیز می‌شود چون شرایط ایده‌آل برای تغییر و رشد را فراهم می‌کند. در وضعیت شفقت به خود، ناکامل بودن ذاتی انسانی خود را می‌پذیریم و با مهربانی محدودیت‌ها و توانایی‌های واقعی خود را روشن‌تر متوجه می‌شویم. با پرورش شفقت، دیگر چشم و گوش بسته به احکام ناخوشایند و ناموثری که خانواده، جامعه یا فرهنگ برای ارزشمند بودن، موفق بودن و شایسته بودن در ذهن ما حک کرده‌اند گردن نمی‌نهیم. شفقت ما را آزاد می‌کند تا میل اصیلی که به زیستن، خودشکوفایی، نوع‌دوستی و افتخار به خود داریم را عملی بسازیم. با شفقت به خود است که می‌توانیم بهتر دریابیم که آنچه به عنوان ارزش‌ها یا قوانین اصلی زندگی پذیرفته‌ایم به چه میزان اصیل و آگاهانه انتخاب شده است و به چه میزان حاصل درونی‌سازی پیام‌ها و القائات مستقیم و غیرمستقیم دیگران است. انسانی که به خود به صورت مداومی شفقت می‌ورزد نه تنها به صلح با خود می‌رسد و شکست‌ها و پیروزی‌هایش را همدلانه می‌فهمد و ارج می‌نهد بلکه می‌تواند همدلی شناختی و هیجانی عمیقی را نیز در ارتباط با دیگران به کار بگیرد. او می‌داند که درد کشیدن، سخت‌گرفتن بی‌رحمانه به خود و درون‌فکنی ارزش‌های نااصیل، همه و همه از ویژگی‌های مشترک انسان‌هاست نه نشانۀ بیمار یا خطرناک بودن. این همدلی عمیق او را قادر می‌کند تا هرجا که توانست و موثر بود با شفقت اقدامی برای تسکین رنج دیگران انجام دهد. این درون‌خوانی* عمیق و در نتیجه پذیرش خود و دیگران باعث می‌شود تا او روابطی موثرتر هم شکل بدهد چون تلاش می‌کند تا در خود و دیگران از هرآنچه که معنای انسانیت را می‌سازد بهوشیار باشد: آرزوها، امیال، رویاها، هوس‌ها و تکانه‌ها، ارزش‌ها، نیت‌ها و نیازها.
* درون‌خوانی یا mentalization به توانایی ما برای تامل دربارۀ وضعیت ذهنی خود و دیگران و فهم صحیح و موثر آن اشاره دارد؛ به این معنا که نسبت به حال خود و دیگران و چرایی آن بینشی کنجکاوانه، همدلانه و حاکی از بهوشیاری پیدا کنیم. این توانایی مهارتی لازم برای تنظیم هیجان موثر و پیش‌شرط مهارت‌های ارتباطی، تسکین دادن خود، همدلی و دیگر مولفه‌های هوش هیجانی و نیز بهوشیاری و گسلش در درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد است. شایان ذکر است درمان مبتنی بر درون‌خوانی هم‌اکنون از جمله رواندرمانی‌های صاحب حمایت پژوهشی است. مبنای نظری این رواندرمانی را نظریۀ دلبستگی جان باولبی می‌سازد.
#شفقت_به_خود
#بهوشیاری
#رواندرمانی
#درون‌خوانی
#mentalization
https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy
Telegram
کانال تخصصی موج سوم رفتاردرمانی
این کانال با هدف معرفی و آموزش رواندرمانی‌های متعلق به موج سوم رفتاردرمانی و کاربردهای فردی و اجتماعی آنها ایجاد شده است.
#در_دست_آماده‌سازی
از کتاب «خوشی‌ها و مصائب فرزندآوری»
#آلن_دوباتن و همکاران
ترجمهٔ #رشید_جعفرپور
🔹والدین و فرزندان هر چه‌قدر هم که از یکدیگر متنفر باشند، دور از هم بزرگ شوند یا از یکنواختی طبیعت زندگی خانوادگی خسته شوند، هیچ‌گاه قادر نخواهند بود کاملاً از توالی وقایعی فراطبیعی که خالق و مخلوق را به هم وصل می‌کند بگذرند. به خاطر اینکه دو نفر پانزده سال پیش همدیگر را در آشپزخانهٔ یکی از دوستان‌شان دیدند، از ظاهر یکدیگر خوش‌شان آمد، شمارۀ تلفن ردوبدل کردند و قرار شام گذاشتند، اکنون-آن‌ور میز- موجودی نشسته که یک بینی خاص، یک خوی احساسی متمایز و شیوه‌ای از لبخند زدن دارد که (همان‌طور که همه اشاره کرده‌اند) به طرز عجیب‌وغریبی شبیه لبخند پدربزرگِ مادری فقید است.
🔹والد بودن ناگزیر می‌طلبد که به بزرگ‌ترین و بنیادی‌ترین پرسش فلسفی بپردازیم: زندگی خوب چیست؟ به موازات این که تلاش می‌کنیم به این سوالات، از طریق کلمات و اعمال‌مان در طول سالیان متمادی، جواب دهیم، حداقل می‌دانیم که یک ترس بزرگ را کنار زده‌ایم که در غیر این صورت دست از سرمان برنمی‌داشت و معمولاً خودش را در زمینۀ کارمان نشان می‌داد: که نتوانیم تغییری ایجاد کنیم. کوچکترین خطری بابت موثر نبودن وجود نخواهد داشت، مگر آنکه ناخواسته تأثیر بدی از خود بر جای بگذاریم. ما زندگی‌نامه‌نویس، مربی، معلم، آشپز، عکاس، ارباب و بندهٔ شخص تحت سرپرستی‌مان خواهیم شد.
#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia
از کتاب «خوشی‌ها و مصائب فرزندآوری»
#آلن_دوباتن و همکاران
ترجمهٔ #رشید_جعفرپور
🔹والدین و فرزندان هر چه‌قدر هم که از یکدیگر متنفر باشند، دور از هم بزرگ شوند یا از یکنواختی طبیعت زندگی خانوادگی خسته شوند، هیچ‌گاه قادر نخواهند بود کاملاً از توالی وقایعی فراطبیعی که خالق و مخلوق را به هم وصل می‌کند بگذرند. به خاطر اینکه دو نفر پانزده سال پیش همدیگر را در آشپزخانهٔ یکی از دوستان‌شان دیدند، از ظاهر یکدیگر خوش‌شان آمد، شمارۀ تلفن ردوبدل کردند و قرار شام گذاشتند، اکنون-آن‌ور میز- موجودی نشسته که یک بینی خاص، یک خوی احساسی متمایز و شیوه‌ای از لبخند زدن دارد که (همان‌طور که همه اشاره کرده‌اند) به طرز عجیب‌وغریبی شبیه لبخند پدربزرگِ مادری فقید است.
🔹والد بودن ناگزیر می‌طلبد که به بزرگ‌ترین و بنیادی‌ترین پرسش فلسفی بپردازیم: زندگی خوب چیست؟ به موازات این که تلاش می‌کنیم به این سوالات، از طریق کلمات و اعمال‌مان در طول سالیان متمادی، جواب دهیم، حداقل می‌دانیم که یک ترس بزرگ را کنار زده‌ایم که در غیر این صورت دست از سرمان برنمی‌داشت و معمولاً خودش را در زمینۀ کارمان نشان می‌داد: که نتوانیم تغییری ایجاد کنیم. کوچکترین خطری بابت موثر نبودن وجود نخواهد داشت، مگر آنکه ناخواسته تأثیر بدی از خود بر جای بگذاریم. ما زندگی‌نامه‌نویس، مربی، معلم، آشپز، عکاس، ارباب و بندهٔ شخص تحت سرپرستی‌مان خواهیم شد.
#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia
در ستایش شکست
در دورانی که همه به فکر پیشرفت و موفقیت‌اند، حرف‌زدن از شکستْ گناه کبیره است. اما کاستیکا براداتان، دقیقاً در همین دوره‌زمانه، بر شکست دست می‌گذارد تا ما را به یاد نکتۀ فراموش‌شده‌ای بیندازد: اگر روزی همه‌چیز درست شود و به آرمان‌شهر معروف برسیم، آن‌وقت باید چشم باز کنیم و به پوچی خوش‌آمد بگوییم. براداتان می‌گوید معنای زندگی در پیروزی‌های مکرر نیست، بلکه در یادگرفتن «چگونه باختن» است. و البته آن فیلسوفانی که جانشان را در راه ایدۀ خود داده‌اند می‌دانند چگونه در زندگی بهتر از دیگران ببازند.
@eudemonia
http://tarjomaan.com/news/9407/
در دورانی که همه به فکر پیشرفت و موفقیت‌اند، حرف‌زدن از شکستْ گناه کبیره است. اما کاستیکا براداتان، دقیقاً در همین دوره‌زمانه، بر شکست دست می‌گذارد تا ما را به یاد نکتۀ فراموش‌شده‌ای بیندازد: اگر روزی همه‌چیز درست شود و به آرمان‌شهر معروف برسیم، آن‌وقت باید چشم باز کنیم و به پوچی خوش‌آمد بگوییم. براداتان می‌گوید معنای زندگی در پیروزی‌های مکرر نیست، بلکه در یادگرفتن «چگونه باختن» است. و البته آن فیلسوفانی که جانشان را در راه ایدۀ خود داده‌اند می‌دانند چگونه در زندگی بهتر از دیگران ببازند.
@eudemonia
http://tarjomaan.com/news/9407/
ترجمان | علوم انسانی و ترجمه
کاستیکا براداتان، راوی فیلسوفان شهید
در دورانی که همه به فکر پیشرفت و موفقیت‌اند، حرف‌زدن از شکستْ گناه کبیره است. اما کاستیکا براداتان، دقیقاً در همین دوره‌زمانه، بر شکست دست می‌گذارد تا ما را به یاد نکتۀ فراموش‌شده‌ای بیندازد: اگر روزی همه‌چیز درست شود و به آرمان‌شهر معروف برسیم، آن‌وقت باید…
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#خوب_زیستن از نظر #افلاطون
در رسالۀ آپولوژی (دفاعیه) #سقراط را می‌بینیم که در دادگاه در برابر اتهام تشویش اذهان عمومی و گمراه کردن جوانان، در دفاع از شیوهٔ عمل و زندگی خود جملۀ معروفش را بر زبان می‌آورد که «زندگیِ بدون تامل و نسنجیده ارزش زیستن ندارد».
یک معنا از سنجیدن زندگی سنجیدن #ارزش‌هایی است که با آنها زندگی می‌کنیم. و نیز اینکه چگونه باید به کمک عقل با عواطف و احساسات مواجه شد.
این ویدئو مروری است بر مضامین طرح‌شده در رسالۀ «جمهوری» دربارۀ خوب زیستن به معنای فردی و جمعی.
مترجم: #حسین_محمدی‌زاده
@eudemonia
در رسالۀ آپولوژی (دفاعیه) #سقراط را می‌بینیم که در دادگاه در برابر اتهام تشویش اذهان عمومی و گمراه کردن جوانان، در دفاع از شیوهٔ عمل و زندگی خود جملۀ معروفش را بر زبان می‌آورد که «زندگیِ بدون تامل و نسنجیده ارزش زیستن ندارد».
یک معنا از سنجیدن زندگی سنجیدن #ارزش‌هایی است که با آنها زندگی می‌کنیم. و نیز اینکه چگونه باید به کمک عقل با عواطف و احساسات مواجه شد.
این ویدئو مروری است بر مضامین طرح‌شده در رسالۀ «جمهوری» دربارۀ خوب زیستن به معنای فردی و جمعی.
مترجم: #حسین_محمدی‌زاده
@eudemonia
Forwarded from انتشارات آنگاه
«اگر بکوشی تغییرش دهی ویران‌ش می‌کنی.
اگر بکوشی نگاه‌ش داری از دست‌ش می‌دهی.»
لآئُو تزوُ
انتشارات آنگاه
@angahbooks
اگر بکوشی نگاه‌ش داری از دست‌ش می‌دهی.»
لآئُو تزوُ
انتشارات آنگاه
@angahbooks
Z0000001
My Recording
📢 ... #پوشۀ_شنیداری نشست «هنر ظریف بی‌خیالی»
با حضور: مهرنوش اثباتی، بابک عباسی، رشید جعفرپور و علی‌اصغر محمدخانی
سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۸
@Bookcitycc
با حضور: مهرنوش اثباتی، بابک عباسی، رشید جعفرپور و علی‌اصغر محمدخانی
سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۸
@Bookcitycc
Forwarded from سیاهمشق
با همه زرنگی و تردستی هم که بتوانم حرف دروغی را نزد زرنگ‌ترین آدمهای دنیا راست جلوه دهم و این کارم باعث شود که حق را به من بدهند، فرقی نمی‌کند. آن حرف دروغ هنوز و همچنان دروغ است.
و من این را می‌دانم.
@mashghesiah
و من این را می‌دانم.
@mashghesiah
Forwarded from 🌈روانشناسی و زندگی، دکتر مهرنوش اثباتی🌈
🔮 خلاصه سخنرانی #دکتر_مهرنوش_اثباتی در جلسه نقد و بررسی کتاب "هنر ظریف بی خیالی"، در "مرکز فرهنگی شهر کتاب تهران" 👇
🔵 اصلی‌ترین پیام‌های این کتاب به گمان #دکتر_مهرنوش_اثباتی عبارتند از:
🦋 تجربه کردن رنج اجتناب ناپذیر است. مهم نیست که چطور عمل کنید، چون در هر صورت با چالش، دشواری، شکست، فقدان، پشیمانی و در نهایت با مرگ روبرو خواهید شد.
🦋 حالا که نمی‌توان زندگی بی‌دردی داشت و زندگیِ سراسر گل و بلبل نداریم، نباید از خودمان بپرسیم "چگونه می‌توانم جلوی رنج را بگیرم؟"، بلکه باید از خودمان بپرسیم "من چه رنجی را انتخاب می‌کنم؟!" یا "من چرا و برای چه هدفی می‌خواهم رنجی را متحمل شوم؟". این سوال کمک می‌کند تا بینش بهتری در مورد اینکه چگونه می‌خواهید زندگی کنید بدست آورید.
🦋 "بی خیالی" یعنی ما خردمندانه اهدافی را برای مهم بودن و اهمیت داشتن انتخاب کنیم و به سختی‌ها و مشکلاتی که در راه رسیدن به آنها مواجه می‌شویم اهمیت ندهیم!
🦋 بلوغ و پختگی یعنی نسبت به چیزهایی که باید به آنها اهمیت بدهیم "گزینشی‌تر" عمل کنیم و تنها زمانی به چیزی اهمیت دهیم که آن چیز واقعا ارزش اهمیت دادن داشته باشد. بنابرابن باید ارزشهایمان را با دقت انتخاب کنیم.
🦋 ارزش‌هایی که حاضرید برایشان مبارزه و تلاش کنید شما را تعریف می‌کنند. پس در برابر این طبیعت انسانی که شما را وا می دارد ارزش هایتان را در مقایسه با دیگران انتخاب کنید، مقاومت کنید و به جای آن استانداردهای خودتان را کشف کنید. در واقع پیام این است که تلاش‌ها و مبارزاتت را عاقلانه و آگاهانه انتخاب کن!
🦋 در مواجهه با مشکلات به جای این که بپرسید "چرا این اتفاق برای من افتاد؟"، از خودتان بپرسید " حالا چکار می‌توانم انجام بدهم؟". ممکن است بروز مشکلات "تقصیر" شما نباشد اما حل مشکلات "مسئولیت" شماست.
🦋 هیچ چیزی قطعی نیست! اطمینان بیش از حد به باورها یا پیش‌بینی‌های خود، دشمن رشد کردن است. انسانی که فکر می‌کند همه‌چیز را می‌داند هیچ چیزی یاد نمی‌گیرد. به همین دلیل بهتر است که عدم کمال را حتی در مورد ارزش‌های خود قبول کنیم.
🦋 با خودتان روراست باشید و بپذیرید که خاص نیستید! افرادی که واقعا عزت نفس بالایی داشته باشند می‌توانند صادقانه کیفیت‌های منفی خودشان را ببینند و متعاقب آن برای تغییر دادن آنها عمل کنند.
🦋 فقط انجامش بدهید! اگر برای ایجاد تغییری مهم در زندگی کمبود انگیزه دارید منتظر انگیزه‌مند شدن نمانید! اقدام مفیدی هرچند کوچک انجام بدهید و از پیامد آن اقدام برای انگیزه دادن به خودتان استفاده کنید.
🦋 هرچه کمتر داشته باشیم خوشحال‌تر خواهیم بود (پارادوکس انتخاب)! وقتی انتخاب‌ها و گزینه‌های زیادی پیش روی ما باشد در واقع ناشادتر خواهیم بود و هرچه را که انتخاب کنیم با این فکر درگیر خواهیم شد که آیا آن گزینۀ دیگر بهتر نبود؟ با تعهد به ارزش‌های اصیل خود، تصمیم‌گیری راحت‌تر می‌شود و ترس از دست دادن چیزهای دیگر از بین می‌رود.
🦋 تنها واقعیت قطعی زندگی مرگ است! مرگ در انتظار همه ماست و یادآوری به خود دربارۀ محدود بودن زندگی به ما کمک می‌کند ارزش‌های سطحی و بی‌معنا را رها کنیم.
🍀کانال روانشناسی و زندگی
@lifeandpsychology
🔵 اصلی‌ترین پیام‌های این کتاب به گمان #دکتر_مهرنوش_اثباتی عبارتند از:
🦋 تجربه کردن رنج اجتناب ناپذیر است. مهم نیست که چطور عمل کنید، چون در هر صورت با چالش، دشواری، شکست، فقدان، پشیمانی و در نهایت با مرگ روبرو خواهید شد.
🦋 حالا که نمی‌توان زندگی بی‌دردی داشت و زندگیِ سراسر گل و بلبل نداریم، نباید از خودمان بپرسیم "چگونه می‌توانم جلوی رنج را بگیرم؟"، بلکه باید از خودمان بپرسیم "من چه رنجی را انتخاب می‌کنم؟!" یا "من چرا و برای چه هدفی می‌خواهم رنجی را متحمل شوم؟". این سوال کمک می‌کند تا بینش بهتری در مورد اینکه چگونه می‌خواهید زندگی کنید بدست آورید.
🦋 "بی خیالی" یعنی ما خردمندانه اهدافی را برای مهم بودن و اهمیت داشتن انتخاب کنیم و به سختی‌ها و مشکلاتی که در راه رسیدن به آنها مواجه می‌شویم اهمیت ندهیم!
🦋 بلوغ و پختگی یعنی نسبت به چیزهایی که باید به آنها اهمیت بدهیم "گزینشی‌تر" عمل کنیم و تنها زمانی به چیزی اهمیت دهیم که آن چیز واقعا ارزش اهمیت دادن داشته باشد. بنابرابن باید ارزشهایمان را با دقت انتخاب کنیم.
🦋 ارزش‌هایی که حاضرید برایشان مبارزه و تلاش کنید شما را تعریف می‌کنند. پس در برابر این طبیعت انسانی که شما را وا می دارد ارزش هایتان را در مقایسه با دیگران انتخاب کنید، مقاومت کنید و به جای آن استانداردهای خودتان را کشف کنید. در واقع پیام این است که تلاش‌ها و مبارزاتت را عاقلانه و آگاهانه انتخاب کن!
🦋 در مواجهه با مشکلات به جای این که بپرسید "چرا این اتفاق برای من افتاد؟"، از خودتان بپرسید " حالا چکار می‌توانم انجام بدهم؟". ممکن است بروز مشکلات "تقصیر" شما نباشد اما حل مشکلات "مسئولیت" شماست.
🦋 هیچ چیزی قطعی نیست! اطمینان بیش از حد به باورها یا پیش‌بینی‌های خود، دشمن رشد کردن است. انسانی که فکر می‌کند همه‌چیز را می‌داند هیچ چیزی یاد نمی‌گیرد. به همین دلیل بهتر است که عدم کمال را حتی در مورد ارزش‌های خود قبول کنیم.
🦋 با خودتان روراست باشید و بپذیرید که خاص نیستید! افرادی که واقعا عزت نفس بالایی داشته باشند می‌توانند صادقانه کیفیت‌های منفی خودشان را ببینند و متعاقب آن برای تغییر دادن آنها عمل کنند.
🦋 فقط انجامش بدهید! اگر برای ایجاد تغییری مهم در زندگی کمبود انگیزه دارید منتظر انگیزه‌مند شدن نمانید! اقدام مفیدی هرچند کوچک انجام بدهید و از پیامد آن اقدام برای انگیزه دادن به خودتان استفاده کنید.
🦋 هرچه کمتر داشته باشیم خوشحال‌تر خواهیم بود (پارادوکس انتخاب)! وقتی انتخاب‌ها و گزینه‌های زیادی پیش روی ما باشد در واقع ناشادتر خواهیم بود و هرچه را که انتخاب کنیم با این فکر درگیر خواهیم شد که آیا آن گزینۀ دیگر بهتر نبود؟ با تعهد به ارزش‌های اصیل خود، تصمیم‌گیری راحت‌تر می‌شود و ترس از دست دادن چیزهای دیگر از بین می‌رود.
🦋 تنها واقعیت قطعی زندگی مرگ است! مرگ در انتظار همه ماست و یادآوری به خود دربارۀ محدود بودن زندگی به ما کمک می‌کند ارزش‌های سطحی و بی‌معنا را رها کنیم.
🍀کانال روانشناسی و زندگی
@lifeandpsychology
خوب زيستن|بابک عباسی
در ستایش شکست در دورانی که همه به فکر پیشرفت و موفقیت‌اند، حرف‌زدن از شکستْ گناه کبیره است. اما کاستیکا براداتان، دقیقاً در همین دوره‌زمانه، بر شکست دست می‌گذارد تا ما را به یاد نکتۀ فراموش‌شده‌ای بیندازد: اگر روزی همه‌چیز درست شود و به آرمان‌شهر معروف برسیم،…
در ستایش شکست
هنرِ شکست خوردنْ باید جزء جدایی‌ناپذیر هنر زیستن بشود.
کاستیکا براداتان
ترجمهٔ علیرضا صالحی
🔹شکست به ما این امکان را می‌دهد که به تماشای عریان وجود خود بنشینیم.
وقتی شکست رقم می‌خورد، به ما می‌فهماند که چقدر وجودمان به وضع متضاد خود نزدیک است. از فرط اینکه میل به بقا داریم یا از سر یک ناتوانی در فهم، دوست داریم جهان را همچون جایی یکنواخت، اعتمادپذیر و حتی ماندگار بدانیم. واقعاً برایمان دشوار است که بفهمیم آن جهان چگونه بدون ما سر پا خواهد بود. به قول گوته، «در کل، برای موجودِ متفکر ممکن نیست به عدم خود، پایان زندگی و تفکرش فکر کند». ازآنجایی‌که اهل فریب دادن خود هستیم، یادمان می‌رود که وجودمان چقدر به نبودن نزدیک است. مثلاً از کار افتادن موتور هواپیما چیزی است که برای پایان دادن به همه‌چیز حتی زیاده از حد هم هست؛ حتی افتادن یک سنگ یا بریدن ترمز ماشین هم می‌تواند کار را یکسره کند. اگرچه شکست همیشه کشنده نیست، اما همیشه درجۀ کمی از تهدید وجودی را با خود دارد. شکستْ یورش نابهنگام عدم است به قلب وجود. تجربۀ شکست به معنای نقطۀ آغاز نگریستن به شکاف‌های بنای وجود است و این دقیقاً همان دمی است که شکستْ در ظاهر نقمت است و در باطن نعمت، زیرا همین تهدیدِ مداوم و همیشگی است که ما را از شگفتی‌های وجودمان باخبر می‌سازد: اعجازِ اینکه ما هستیم، حال آنکه هیچ دلیلی برای بودنمان نمی‌یابیم. فهم این اعجاز به ما شرافت می‌دهد.
🔹با این تعریف، شکست اثری شفابخش و متمایز دارد. اغلب ما (اغلب، به‌جز افراد خودآگاه و روشن‌بین) دائماً از فقرِ هماهنگی با وجود رنج می‌برند؛ ما ناخواسته خودمان را مهم‌تر از آنچه هستیم نشان می‌دهیم و جوری رفتار می‌کنیم که جهان فقط به‌هوای ما وجود دارد؛ در بدترین لحظات زندگی‌مان، همچون کودکان خودمان را مرکز عالم خیال می‌کنیم و توقع داریم کل عالم در خدمت ما باشد. با حالتی سیری‌ناپذیر، دیگر جانوران را به یغما می‌بریم و سیارۀ حیات را از زندگی تهی می‌کنیم و آن را با زباله پر می‌سازیم. شکست می‌توانست درمانی باشد برای تکبر و خودبینی‌مان، چنانکه حاصلش هم برایمان افتادگی و تواضع است.
@eudemonia
متن کامل:
http://tarjomaan.com/neveshtar/8641/
هنرِ شکست خوردنْ باید جزء جدایی‌ناپذیر هنر زیستن بشود.
کاستیکا براداتان
ترجمهٔ علیرضا صالحی
🔹شکست به ما این امکان را می‌دهد که به تماشای عریان وجود خود بنشینیم.
وقتی شکست رقم می‌خورد، به ما می‌فهماند که چقدر وجودمان به وضع متضاد خود نزدیک است. از فرط اینکه میل به بقا داریم یا از سر یک ناتوانی در فهم، دوست داریم جهان را همچون جایی یکنواخت، اعتمادپذیر و حتی ماندگار بدانیم. واقعاً برایمان دشوار است که بفهمیم آن جهان چگونه بدون ما سر پا خواهد بود. به قول گوته، «در کل، برای موجودِ متفکر ممکن نیست به عدم خود، پایان زندگی و تفکرش فکر کند». ازآنجایی‌که اهل فریب دادن خود هستیم، یادمان می‌رود که وجودمان چقدر به نبودن نزدیک است. مثلاً از کار افتادن موتور هواپیما چیزی است که برای پایان دادن به همه‌چیز حتی زیاده از حد هم هست؛ حتی افتادن یک سنگ یا بریدن ترمز ماشین هم می‌تواند کار را یکسره کند. اگرچه شکست همیشه کشنده نیست، اما همیشه درجۀ کمی از تهدید وجودی را با خود دارد. شکستْ یورش نابهنگام عدم است به قلب وجود. تجربۀ شکست به معنای نقطۀ آغاز نگریستن به شکاف‌های بنای وجود است و این دقیقاً همان دمی است که شکستْ در ظاهر نقمت است و در باطن نعمت، زیرا همین تهدیدِ مداوم و همیشگی است که ما را از شگفتی‌های وجودمان باخبر می‌سازد: اعجازِ اینکه ما هستیم، حال آنکه هیچ دلیلی برای بودنمان نمی‌یابیم. فهم این اعجاز به ما شرافت می‌دهد.
🔹با این تعریف، شکست اثری شفابخش و متمایز دارد. اغلب ما (اغلب، به‌جز افراد خودآگاه و روشن‌بین) دائماً از فقرِ هماهنگی با وجود رنج می‌برند؛ ما ناخواسته خودمان را مهم‌تر از آنچه هستیم نشان می‌دهیم و جوری رفتار می‌کنیم که جهان فقط به‌هوای ما وجود دارد؛ در بدترین لحظات زندگی‌مان، همچون کودکان خودمان را مرکز عالم خیال می‌کنیم و توقع داریم کل عالم در خدمت ما باشد. با حالتی سیری‌ناپذیر، دیگر جانوران را به یغما می‌بریم و سیارۀ حیات را از زندگی تهی می‌کنیم و آن را با زباله پر می‌سازیم. شکست می‌توانست درمانی باشد برای تکبر و خودبینی‌مان، چنانکه حاصلش هم برایمان افتادگی و تواضع است.
@eudemonia
متن کامل:
http://tarjomaan.com/neveshtar/8641/
ترجمان | علوم انسانی و ترجمه
شکست مقدمۀ پیروزی نیست، مقدمۀ شکستی دیگر است
شنیدن این ضرب‌المثل قدیمی که «هر شکست مقدمۀ پیروزی است» ما را کسل می‌کند؛ یا باورش نمی‌کنیم یا اگر آن را درست بدانیم، فکر می‌کنیم برای نابغه‌هایی است که ناگهان نیروهایی ماورایی به کمکشان آمده. اما کسانی که این ضرب‌المثل را ساخته‌اند از بُن اشتباه می‌کردند.…
#در_دست_آماده‌سازی
«فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی الن دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی
افلاطون (قسمت اول)
🔹افلاطون که در خانواده‌ای برجسته و ثروتمند به دنیا آمده بود، زندگی خود را وقف یک هدف کرد: کمک به مردم برای رسیدن به حالتی که خود ائودایمونیا (εὐδαιμονία) می‌خواند. ترجمۀ این واژۀ عجیب اما جذابِ یونانی قدری دشوار است: تقریباً به معنای «شادکامی» است اما معنایش واقعاً به «رضایت» نزدیک‌تر است، چون «شادکامی» نوعی سرزندگی و شادی پیوسته را تداعی می‌کند، در حالی که «رضایت» با وجود دوره‌هایی از درد و رنج شدید -که به نظر می‌آید حتی در یک زندگی خوب نیز بخشی اجتناب‌ناپذیر است- سازگارتر است.
🔹افلاطون چه راهی برای دستیابی به رضایت بیشتر پیشنهاد می‌کند؟ در آثار او چهار اندیشۀ محوری هست.
۱. عمیق‌تر بیندیشید
🔹افلاطون بر این عقیده بود که بخش عمدۀ مشکلات ما در زندگی ناشی از این است که تقریباً هیچ‌گاه زمان کافی برای اندیشیدنِ دقیق و منطقی به برنامه‌های خود در نظر نمی‌گیریم. و از همین رو در نهایت به ارزش‌ها و کارها و روابط نادرستی می‌رسیم. افلاطون می‌خواست به ذهن ما نظم و وضوح ببخشد.
🔹او به این نکته توجه کرد که چقدر از افکار ما برگرفته از اندیشه‌های عوام است، از آنچه یونانی‌ها «دوکسا» می‌خواندند، و ما «عقاید عرفی» می‌نامیم. او در ۳۶ کتابی که به رشتۀ تحریر درآورد، به‌کرات نشان می‌دهد که این عقاید عرفی پر است از خطا و تعصب و خرافه. اندیشه‌های عوام دربارۀ عشق و شهرت و پول و نیکی در برابر سنجش عقلانی تاب مقاومت ندارند.
🔹افلاطون همچنین متوجه شد مردم چه اندازه افتخار می‌کنند به اینکه غرایز یا شور و احساسات‌شان راهنمای آنها است (و تصمیم‌هایشان مبتنی بر هیچ پایه و اساسی نیست جز اینکه «چه احساسی دارند») و می‌گفت این وضع خطرناک مانند آن است که به دنبال گله‌ای اسب وحشیِ چشم‌بسته این سو و آن سو کشیده شوید.
🔹همان‌طور که فروید هم مشتاقانه تأیید می‌کرد، افلاطون مبدع درمان روانی بود، و تأکید داشت که یاد بگیریم تمام افکار و احساسات خود را در معرض داوری عقل قرار دهیم. همان‌گونه که افلاطون بارها نوشته است، جوهر فلسفه همین فرمان است: γνῶθι σεαυτόν «خود را بشناس!»
#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia
«فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی الن دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی
افلاطون (قسمت اول)
🔹افلاطون که در خانواده‌ای برجسته و ثروتمند به دنیا آمده بود، زندگی خود را وقف یک هدف کرد: کمک به مردم برای رسیدن به حالتی که خود ائودایمونیا (εὐδαιμονία) می‌خواند. ترجمۀ این واژۀ عجیب اما جذابِ یونانی قدری دشوار است: تقریباً به معنای «شادکامی» است اما معنایش واقعاً به «رضایت» نزدیک‌تر است، چون «شادکامی» نوعی سرزندگی و شادی پیوسته را تداعی می‌کند، در حالی که «رضایت» با وجود دوره‌هایی از درد و رنج شدید -که به نظر می‌آید حتی در یک زندگی خوب نیز بخشی اجتناب‌ناپذیر است- سازگارتر است.
🔹افلاطون چه راهی برای دستیابی به رضایت بیشتر پیشنهاد می‌کند؟ در آثار او چهار اندیشۀ محوری هست.
۱. عمیق‌تر بیندیشید
🔹افلاطون بر این عقیده بود که بخش عمدۀ مشکلات ما در زندگی ناشی از این است که تقریباً هیچ‌گاه زمان کافی برای اندیشیدنِ دقیق و منطقی به برنامه‌های خود در نظر نمی‌گیریم. و از همین رو در نهایت به ارزش‌ها و کارها و روابط نادرستی می‌رسیم. افلاطون می‌خواست به ذهن ما نظم و وضوح ببخشد.
🔹او به این نکته توجه کرد که چقدر از افکار ما برگرفته از اندیشه‌های عوام است، از آنچه یونانی‌ها «دوکسا» می‌خواندند، و ما «عقاید عرفی» می‌نامیم. او در ۳۶ کتابی که به رشتۀ تحریر درآورد، به‌کرات نشان می‌دهد که این عقاید عرفی پر است از خطا و تعصب و خرافه. اندیشه‌های عوام دربارۀ عشق و شهرت و پول و نیکی در برابر سنجش عقلانی تاب مقاومت ندارند.
🔹افلاطون همچنین متوجه شد مردم چه اندازه افتخار می‌کنند به اینکه غرایز یا شور و احساسات‌شان راهنمای آنها است (و تصمیم‌هایشان مبتنی بر هیچ پایه و اساسی نیست جز اینکه «چه احساسی دارند») و می‌گفت این وضع خطرناک مانند آن است که به دنبال گله‌ای اسب وحشیِ چشم‌بسته این سو و آن سو کشیده شوید.
🔹همان‌طور که فروید هم مشتاقانه تأیید می‌کرد، افلاطون مبدع درمان روانی بود، و تأکید داشت که یاد بگیریم تمام افکار و احساسات خود را در معرض داوری عقل قرار دهیم. همان‌گونه که افلاطون بارها نوشته است، جوهر فلسفه همین فرمان است: γνῶθι σεαυτόν «خود را بشناس!»
#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia
#در_دست_آماده‌سازی
«فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی الن دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی
افلاطون (قسمت دوم)
۲. عاقلانه‌تر عشق بورزید.
🔹افلاطون یکی از بزرگ‌ترین نظریه‌پردازان دربارۀ رابطه است. کتاب او، «ضیافت»، کوششی است برای تبیین اینکه عشق واقعاً چیست. این رساله داستان مهمانی شامی است که آگاثون، شاعر خوش‌سیما، ترتیب داده و دوستانش را دعوت کرده است تا دور هم بخورند و بنوشند و دربارۀ عشق سخن بگویند.
هریک از میهمانان نظر خاصی دربارۀ چیستی عشق دارد. افلاطون سودمندترین و جالب‌ترین نظریه را از زبان دوست قدیمی‌اش سقراط -که یکی از شخصیت‌های اصلی این کتاب و دیگر آثار اوست- نقل می‌کند. این نظریه تقریباً چنین است: وقتی عاشق می‌شوید، اتفاقی که می‌افتد این است که در شخص دیگری صفت نیکی می‌بینید که خودتان ندارید. مثلاً شاید آن شخص در شرایطی که شما برانگیخته و هیجان‌زده می‌شوید، آرام و خونسرد می‌ماند؛ یا شاید شخصی منضبط است در حالی که شما بی‌نظم و شلخته‌اید؛ یا شاید خوش‌سخن است در حالی که شما نمی‌توانید خوب حرف بزنید.
خیالِ در پسِ عشق این است که با نزدیک شدن به این شخص می‌توانید قدری شبیه به او شوید. او می‌تواند به شما کمک کند که استعدادهای خود را به طور کامل شکوفا کنید.
🔹از نگاه افلاطون، عشق در ذات خود نوعی آموزش است: نمی‌توانید واقعاً کسی را دوست داشته باشید اگر نخواهید که آن شخص باعث پیشرفت شما شود. عشق باید چیزی باشد میان دو نفر که می‌کوشند با هم رشد کنند -و در این راه یار یکدیگر باشند. و این یعنی باید به شخصی بپیوندید که یک تکۀ گمشدۀ اساسی در راه تکامل‌تان را پیش خود دارد؛ یعنی فضایلی را دارا است که شما ندارید.
🔹امروز ما بیشتر این تعبیر را می‌پسندیم که عشق یعنی کسی را همان‌طور که هست کامل بدانیم، از همین رو این نظر افلاطون بسیار عجیب به نظر می‌رسد. عاشق و معشوق در گرماگرم بحث و جدل به هم می‌گویند «اگر من را دوست داشتی، تلاش نمی‌کردی تغییرم بدهی».
🔹عقیدۀ افلاطون درست در نقطۀ مقابل قرار دارد. او از ما می‌خواهد با نگرشی وارد رابطۀ عاشقانه شویم که اصلاً این اندازه مبارزه‌طلبانه و غرورآمیز نباشد. باید بپذیریم که کامل نیستیم و بگذاریم معشوقمان چیزهایی به ما بیاموزد. در یک رابطۀ خوب دیگری را دقیقاً همان‌طور که هست دوست نداریم. رابطۀ خوب یعنی متعهد بودن به کمک به دیگری تا به نسخۀ بهتری از خودش تبدیل شود -و بتواند این مرحلۀ تحولات پرتلاطمی را که این مسیر ناگزیر دربردارد تاب آورد- و در عین حال عدم مقاومت در برابر کوشش او برای بهبود دادن ما.
#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia
«فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی الن دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی
افلاطون (قسمت دوم)
۲. عاقلانه‌تر عشق بورزید.
🔹افلاطون یکی از بزرگ‌ترین نظریه‌پردازان دربارۀ رابطه است. کتاب او، «ضیافت»، کوششی است برای تبیین اینکه عشق واقعاً چیست. این رساله داستان مهمانی شامی است که آگاثون، شاعر خوش‌سیما، ترتیب داده و دوستانش را دعوت کرده است تا دور هم بخورند و بنوشند و دربارۀ عشق سخن بگویند.
هریک از میهمانان نظر خاصی دربارۀ چیستی عشق دارد. افلاطون سودمندترین و جالب‌ترین نظریه را از زبان دوست قدیمی‌اش سقراط -که یکی از شخصیت‌های اصلی این کتاب و دیگر آثار اوست- نقل می‌کند. این نظریه تقریباً چنین است: وقتی عاشق می‌شوید، اتفاقی که می‌افتد این است که در شخص دیگری صفت نیکی می‌بینید که خودتان ندارید. مثلاً شاید آن شخص در شرایطی که شما برانگیخته و هیجان‌زده می‌شوید، آرام و خونسرد می‌ماند؛ یا شاید شخصی منضبط است در حالی که شما بی‌نظم و شلخته‌اید؛ یا شاید خوش‌سخن است در حالی که شما نمی‌توانید خوب حرف بزنید.
خیالِ در پسِ عشق این است که با نزدیک شدن به این شخص می‌توانید قدری شبیه به او شوید. او می‌تواند به شما کمک کند که استعدادهای خود را به طور کامل شکوفا کنید.
🔹از نگاه افلاطون، عشق در ذات خود نوعی آموزش است: نمی‌توانید واقعاً کسی را دوست داشته باشید اگر نخواهید که آن شخص باعث پیشرفت شما شود. عشق باید چیزی باشد میان دو نفر که می‌کوشند با هم رشد کنند -و در این راه یار یکدیگر باشند. و این یعنی باید به شخصی بپیوندید که یک تکۀ گمشدۀ اساسی در راه تکامل‌تان را پیش خود دارد؛ یعنی فضایلی را دارا است که شما ندارید.
🔹امروز ما بیشتر این تعبیر را می‌پسندیم که عشق یعنی کسی را همان‌طور که هست کامل بدانیم، از همین رو این نظر افلاطون بسیار عجیب به نظر می‌رسد. عاشق و معشوق در گرماگرم بحث و جدل به هم می‌گویند «اگر من را دوست داشتی، تلاش نمی‌کردی تغییرم بدهی».
🔹عقیدۀ افلاطون درست در نقطۀ مقابل قرار دارد. او از ما می‌خواهد با نگرشی وارد رابطۀ عاشقانه شویم که اصلاً این اندازه مبارزه‌طلبانه و غرورآمیز نباشد. باید بپذیریم که کامل نیستیم و بگذاریم معشوقمان چیزهایی به ما بیاموزد. در یک رابطۀ خوب دیگری را دقیقاً همان‌طور که هست دوست نداریم. رابطۀ خوب یعنی متعهد بودن به کمک به دیگری تا به نسخۀ بهتری از خودش تبدیل شود -و بتواند این مرحلۀ تحولات پرتلاطمی را که این مسیر ناگزیر دربردارد تاب آورد- و در عین حال عدم مقاومت در برابر کوشش او برای بهبود دادن ما.
#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia