خوب زيستن|بابک عباسی

#گشایش

چنین گوید ابومعین‌الدین ناصر خسرو القبادینی المروزی(تاب الله عنه) که من مردی دبیرپیشه بودم و از جمله متصرفان در اموال و اعمال سلطانی، و به کارهای دیوانی مشغول بودم و مدتی در آن شغل مباشرت نموده در میان اقران شهرتی یافته بودم.

در ربیع الآخر سنهٔ سبع و ثلثین و اربعمائه [۴۳۷هجری قمری] که امیرخراسان ابوسلیمان جعفری بیک داوود بن میکائیل بن سلجوق بود از مرو برفتم به شغل دیوانی، و به پنچ دیه مروالرود فرود آمدم، که در آن روز قِران رأس و مشتری بود. گویند که هر حاجت که در آن روز خواهند باری تعالی و تقدس روا کند. به گوشه‌ای رفتم و دو رکعت نماز بکردم و حاجت خواستم تا خدای تعالی و تبارک مرا توانگری دهد. چون به نزدیک یاران و اصحاب آمدم یکی از ایشان شعری پارسی می‌خواند. مرا شعری در خاطر آمد که از وی درخواهم تا روایت کند، بر کاغذ نوشتم تا به وی دهم که این شعر برخوان. هنوز بدو نداده بودم که او همان شعر به‌عینه آغاز کرد. آن حال به فال نیک گرفتم و با خود گفتم خدای تبارک و تعالی حاجت مرا روا کرد.

پس از آن‌جا به جوزجانان شدم وقرب یک ماه ببودم و شراب پیوسته خوردمی (پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم می‌فرماید که قولوا الحق و لو علی انفسکم). شبی در خواب دیدم که یکی مرا گفت چند خواهی خوردن از این شراب که خرد از مردم زایل کند، اگر به‌هوش باشی بهتر. من جواب گفتم که حکما جز این چیزی نتوانستند ساخت که اندوه دنیا کم کند. جواب داد که بی‌خودی و بی‌هوشی راحتی نباشد، حکیم نتوان گفت کسی را که مردم را به بی‌هوشی رهنمون باشد، بلکه چیزی باید طلبید که خرد و هوش را به‌افزاید. گفتم که من این را از کجا آرم. گفت جوینده یابنده باشد، و پس سوی قبله اشارت کرد و دیگر سخن نگفت. چون از خواب بیدار شدم، آن حال تمام بر یادم بود، بر من کار کرد و با خود گفتم که از خواب دوشین بیدار شدم باید که از خواب چهل‌ساله نیز بیدار گردم.
اندیشیدم که تا همه افعال و اعمال خود بدل نکنم فرح نیابم...

#اجتناب #توجه‌آگاهی #عمل_مؤثر
@eudemonia

1.4K viewsedited 05:34