دکتر عیسی حکمتی (روان‌درمانگر اکت): کتاب‌های ذهن‌آگاهی که می‌شناسم و توصیه می‌کنم این‌هاست:

۱. توجه‌آگاهی؛ نوشته سیگل، ترجمهٔ پیوند جلالی و مرتضی کشمیری

۲. هر جا روید مقصد همانجاست؛ نوشتهٔ کابات زین، ترجمهٔ فرزان حسنی

۳. ذهن‌آگاهی برای آغازگران؛ نوشته کابات زین، ترجمه غزال گلشنی

۴. بگذار همه چیز آموزگار تو شود؛ نوشته کابات زین، ترجمهٔ علی فیضی

۵. مراقبه ذهن‌آگاهی در زندگی روزمره؛ نوشته جان کابات زین؛ ترجمه اسدی و دریایی

(البته از مورد ۲ و ۴ دو ترجمهٔ دیگر هم هست. ولی من ترجمه‌های فوق رو خوانده‌ام)

#معرفی_کتاب
#مایندفولنس
#توجه‌آگاهی

@eudemonia

گل می‌پژمرد، هرچند دوستش داری،
و هرزه علف رشد می‌کند، با اینکه نمی‌خواهی‌اش ...

@mindfulliving

#در_دست_آماده‌سازی

فرار از زیر سایهٔ پدر و مادر(قسمت دوم و پایانی)
از کتاب «خوشی‌ها و دشواری‌های فرزندآوری»

مدرسهٔ زندگی #دوباتن
ترجمهٔ #رشید_جعفرپور

🔹برای این‌که سرانجام بتوانیم خودمان را آزاد کنیم، به یک نوجوان نیاز داریم. تمام عظمت و جدیت مفهوم نوجوانی معمولاً به خاطر ارتباطش با بداخلاقی و جوش صورت ناشناخته مانده است. اما در این دوران چیزی بسیار جدی در معرض خطر است: اجازهٔ تعریفِ دوبارهٔ خود و دور شدن از سایه. بسیاری از ما، بدون این‌که بدانیم، نتوانستیم نوجوانی را در پانزده سالگی تجربه کنیم. آن‌قدر عشق وجود نداشت که به ما این جرأت را بدهد. همهٔ پدر و مادر‌ها آن‌قدر بالغ نیستند که به خودشان اجازه دهند مورد تنفر و تحقیر قرار بگیرند. ممکن است بالاخره زمانی جرأت کنیم نوکی به نوجوانی بزنیم که نزدیک به یائسگی یا در دوران بازنشستگی باشیم.

🔹در این فرآیند صحبت کردن با فردی دیگر دربارهٔ خانواده‌مان کمک می‌کند. حقیقتی که در این‌جا وجود دارد این است که سایه‌ها از توجه خوش‌شان نمی‌آید. ترجیح می‌دهند هیچ‌کس تعاریف و قوانین نانوشته را نداند؛ به محض این‌که کسی شروع کند به این‌که این‌ها را در قالب کلمات بریزد و به ناظری بی‌طرف بگوید، تمام‌شان مسخره به نظر خواهند آمد و زیرسوال خواهند رفت (اگر شنونده هم‌سن پدر و مادر باشد چه بهتر).

🔹پدر و مادر مسئله‌دار مانند ارواحی سرگردان‌اند که تنها با روشنگری آرام می‌گیرند. رشد ما نیازمند این است که با چیزی عمیقاً غمگین مواجه شویم: این‌که ما آن‌گونه که باید دوست داشته نشدیم و در نتیجه از آزادی واقعی بسیار دوریم. ممکن است بخش بزرگی از زندگی‌مان را در قید و بندی هدر داده باشیم که ساختۀ خودمان نیست. پدر و مادر می‌توانند انتظارات زیادی از ما داشته باشند؛ اما حقی بر هویت ما ندارند. همچنین شفاف‌تر از گذشته، می‌توانیم ببینیم که هدف عشق حقیقی والدین شبیه‌سازی از خودشان نیست بلکه جرأت و دلگرمی دادن به عضوی مستقل و جدید از نسل بشر است؛ چیزی که ما اکنون به آرامی در راه تبدیل شدن به آنیم.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

@eudemonia

توی محل کارتان، یا ساختمان محل زندگی​​تان یا حتی خانوادۀ دور و نزدیکتان آدمی هست که وجودش سرشار از هراس است. ترس گوشه گوشۀ روح و روانش را تصرف کرده و سر سوزنی - به معنی واقعی کلمه - به خودش اعتماد ندارد و برای مقابله با این هراس ویرانگر و خانمان برانداز - دانسته یا ندانسته - خودش را عقل کل و بری از هر اشتباهی می داند یا می نمایاند. چپ و راست با دیگران و خودش در جنگ و جدال است و یکسره به دیگران و خودش زخم می زند.
چه باید کرد؟
الف) با مشت باید چنان زد توی دهنش که یک ماهی برود بیمارستان و دیگران - و خودش - نفس راحتی بکشند.
ب) در فرصت مناسب و زبان مناسب باید با او حرف زد و وضعیت را بنا به سطح دانش او و خود برایش تشریح کرد.
پ) در اولین فرصت باید آن مکان را ترک کرد و به دنبال سرنوشت خود رفت.
ت) باید رهایش کرد تا خودش روزی روزگاری وقتی که وقتش برسد از وضعیتی که دارد آگاه شود و در صدد درمان برآید.
ث) باید به مناسبتهای مختلف کتابهایی در زمینۀ مبتلابه به او هدیه داد و آن موقع مقتضی را جلو انداخت.
ج) باید فقط از دایرۀ لطمات و ضربات و حرکات و سکنات و خسارات او دور ماند.
چ) باید برایش دعا کرد و منتظر ماند.
ح) شما درمانگر و کارشناس و مشاور و روانشناس نیستید که بخواهید اختلال دیگران را تشخیص دهید و در صدد درمان و حتی کمک به آنها برآیید. پس نان و ماستتان را بخورید و سرتان به کار خودتان باشد.
خ) همۀ آنچه را که دارید به این بینوا نسبت می دهید در مقادیر حادّ و خطرناک خودتان دارید و دارید به آن بدبخت فرامی افکنید و کسی که باید در پی درمانش باشد خودتانید.
د) زیادی دارید سرتان را توی کار دیگران می کنید. کمی عقب بایستید، یک نفس عمیق بکشید و برای سلامت روانی و اخلاقی خودتان و همۀ خلق عالم دعا کنید.
ذ) همۀ موارد فوق - غیر از مورد الف - تا حدی درست است.

@mashghesiah

دکتر حسن حمیدپور(روان‌درمانگر، مدرس و مترجم حوزهٔ CBT و اکت):

پنج کتاب برگزیده‌ای که از بین کتاب‌های مربوط به توجه‌آگاهی انتخاب کرده‌ام:

۱. نسیم أنس (۱۳۸۴). تألیف دکتر نصرالله پورجوادی. انتشارات اساطیر.

شاید آمدن نام این کتاب در این فهرست کمی تعجب‌برانگیز به نظر برسد. مقالۀ اول از این کتاب( که نام کتاب نیز از آن اقتباس شده است) به نقش و جایگاه نفس کشیدن در ادبیات عرفانی ایران پرداخته است. مقاله با زبانی شیوا، روان، دقیق و جذاب نوشته شده است و مانند سایر آثار نویسنده نمونه‌ای است از نثر پاکیزه و فصیح.

۲. نوشتن با تنفس آغاز می‌شود (۱۳۹۳).تالیف لارین هرینگ، ترجمۀ حمید هاشمی، نشر بیدگل.

در این کتاب به انواع و اقسام تکنیک‌های توجه‌آگاهی اشاره شده است.

۳. گزارش به خاک یونان (۱۳۸۴)، نوشتۀ نیکوس کازانتزاکس، ترجمۀ صالح حسینی، نشر نیلوفر.

نویسنده در این کتاب مشاهده‌گری توجه‌آگاه است که سعی می‌کند دست خواننده را بگیرد و با مشاهداتش همراه کند. به جمله اوّل کتاب دقت کنید: ابزارهایم را جمع می‌کنم: بینایی، بویایی،
چشایی، شنوایی، عقل.

۴. هنر سیر و سفر(۱۳۹۴). نوشتۀ آلن دوباتن، ترجمۀ گلی امامی. نشر نیلوفر

گیلیان باتلر(۲۰۰۴) پیشنهاد می‌کند این کتاب را برای نحوۀ تنظیم توجه در زندگی روزمره و ایجاد معنایی دقیق‌تر برای فعالیت‌های زندگی مطالعه کنیم.

۵. و در پایان کتاب بی‌بدیل و بی‌نظیر جان کبات زین با نام Full Catastrophe Living که برخی نام کتاب را به «زیستن در فاجعۀ زندگی» یا «زندگی کاملا فاجعه‌بار» ترجمه می‌کنند، که به گمانم معادل‌یابی درستی نیست. نام این کتاب از رمان «زوربای یونانی» گرفته شده است و می توان آن را به «زیستن پردردسر» ترجمه کرد.

#پنج_کتاب
#مایندفولنس
#توجه‌آگاهی

@eudemonia

یکی از فعالان محیط زیست منطقۀ سوادکوه توجه را به تصویر دیگری از رفتار مردم جلب کرده است:

از صفحهٔ اینستاگرام سهیل اولادزاد:
خواستم بگویم همین سه هفته پیش در همین سوادکوه یک خرس که در تله سیمی گرفتار شده بود، با اطلاع به موقع روستاییان آزاد شد، صحنه زیبایی بود که روستاییان در پیش چشمانم پا و سر خرس بیهوش را می‌بوسیدند و قرآن می‌خواندند و خرس رها شد.
خواستم بگویم در همین سوادکوه، یک شوکا که از ارتفاعی پرت شده بود، توسط روستاییان فلورد پناه داده شد، نوازشهای مهربان این مردم را فراموش نخواهم کرد.
خواستم بگویم چندین و چند جوجه جغد بی پناه را یافتند و بعد از درمان رهایشان کردیم.
خواستم بگویم از مردمی که در نزدیکی همین دراسله، کلاریجان به سمور جنگلی که در خانه آنها زایمان کرده بود پناه دادند و تا بزرگ شدنشان صبر کردند.
همین هفته قبل در باغی بودم که نیمی از درختان باردارش توسط خرس نابود شده بود، اما صاحب باغ میگفت من مراقب خرس هستم.

منبع: https://www.instagram.com/p/By7CeGPgOlv/

@eudemonia

امروز دیدم این ویدئو‌ از حرف‌های عباس کیارستمی در کانال‌های تلگرامی دست به دست می‌شود.

راستش من هم گمان می‌کنم عشق با آن اوصافی که گفته‌اند و شنیدیم و دیده‌ایم، به زبان اکت، نوعی #فیوژن و چسبیدن و درآمیختگی است که رو به سوی انعطاف‌ناپذیری روانی دارد. برای همین است که می‌گوید تباهی است، و شاید برای همین بود که آن فرزند کویر در کویریاتش می‌نویسد دوست داشتن از عشق برتر است.

صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
ورنه اندیشهٔ این کار فراموشش باد

@eudemonia

Veinte años
(«بیست سال»)

@eudemonia

Veinte años

Qué te importa que te ame,
si tú no me quieres ya?
El amor que ya ha pasado
no se debe recordar.

Fui la ilusión de tu vida
un día lejano ya.
Hoy represento el pasado,
no me puedo conformar.

Si las cosas que uno quiere
se pudieran alcanzar,
tú me quisieras lo mismo
que veinte años atrás.

Con qué tristeza miramos
un amor que se nos va:
es un pedazo del alma
que se arranca sin piedad.

Twenty years

Why do you care if I love you,
if you don't do it anymore?
Love which has already left,
must not be remembered.

I was your life's illusion,
one distant day.
Today, I represent the past,
can't stay quiet.

If the things one wants,
could be reached,
you would love me the same
as twenty years in the past.

With sadness we look at
this love which goes away,
it's a part of one's soul,
that tears itself apart, merciless.

امشب ساعت 22

@mindfulliving

در اهمیت عواطف و احساسات مبالغه شده است

✳️ احساسات منفی، دعوتی به عمل هستند. وقتی حس‌شان می‌کنید به این معناست که باید کاری انجام دهید. از طرف دیگر، احساسات مثبت هم پاداش اقدام مناسب شماست. وقتی حس خوبی دارید، زندگی زیباست و نیاز نیست کاری انجام دهید فقط باید از آن لذت ببرید. البته پس از آن، احساسات خوب هم، مثل هر چیز دیگری، می‌روند زیرا ناگزیر مشکلات جدیدی سر برمی‌آورند.

✳️احساسات بخشی از معادلۀ زندگی ما هستند. اما همۀ معادله نیستند. صِرف این که چیزی احساس خوبی در ما ایجاد می‌کند به این معنا نیست که آن چیز خوب است و چون چیزی احساس بدی در ما ایجاد می‌کند به این معنا نیست که آن چیز حتماً بد است. عواطف و احساسات صرفاً پیشنهاد‌های دستگاه عصبی‌ ما هستند و نه دستورات آن. به همین دلیل قرار نیست همیشه به احساسات‌مان اعتماد کنیم. در حقیقت به نظر من، باید تردید کردن در احساسات و عواطف‌مان را به یک عادت تبدیل کنیم.
(از کتاب هنر ظریف بی‌خیالی، #نشرکرگدن)
@eudmonia

دربارهٔ صنعت خودیاری (Self-Help lndustry)

ویدئویی از مارک منسون نویسندۀ «هنر ظریف بی‌خیالی»
ترجمه و زیرنویس از #حسین_محمدی‌زاده
(ترجمهٔ این ویدئو به پیشنهاد کانال «خوب زیستن» و برای نشر اختصاصی در این کانال انجام گرفته است)


#مارک_منسون #هنر_ظریف_بی‌خیالی
#مایندفولنس #عمل_مؤثر
@eudemonia

‍‍ ‍‍ آشنایی با توجه‌آگاهی
قسمت سوم: توجه‌آگاهی چیست؟
پیوند جلالی، دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی
(این متن به سفارش کلینیک تخصصی مهرآیین نوشته شده است. مطالب بیشتر در mehraeinclinic.ir)

در قسمت قبل دیدیم که بیشتر ما در زندگی روزمرۀ خود درگیر نوعی «ناآگاهی/بی‌توجهی» هستیم و این وضعیت آسیب‌های زیادی به همراه دارد. برای خارج شدن از این وضعیت چه می‌‌توان کرد؟ یکی از پاسخ‌ها، افزایش ظرفیت توجه‌‌آگاهی است.

توجه‌آگاهی ترجمۀ لغت mindfulness است و عبارت است از «آگاهی از تجربیات لحظۀ حال، همراه با پذیرش آنها». به زبان ساده‌تر، توجه‌آگاهی «حضور داشتن واقعی در هر لحظه، همراه با گشودگی به هر آن چیزی که تجربه‌اش می‌کنیم» است. از آنجا که این آگاهی و حضور حقیقی از طریق توجه کردن حاصل می‌شود، معادل «توجه‌آگاهی» برای آن انتخاب شده است، هرچند آن را با عنوان «ذهن‌آگاهی»، «بهوشیاری» و «حضور ذهن» هم می‌شناسند.

درست مانند میزان شادی، اضطراب، هوش یا تمرکز، هر یک از ما هم به طور کلی (مثلاً در چند ماه گذشته) و هم در هر لحظۀ بخصوص، از میزان خاصی از توجه‌آگاهی برخورداریم. واقع، آگاهی همچون طیفی است که یک سر آن بی‌توجهی و ناآگاهی کامل (مانند وضعیت بیهوشی یا خواب) و سر دیگر آن توجه و آگاهی کامل (وضعیت توجه‌آگاهی) است. برای آنکه کیفیت توجه‌آگاهی را بهتر درک کنیم، می‌توانیم مصادیقی از قرار گرفتن در دو سر طیف را نام ببریم. برای مثال، دانش‌آموزی که در کلاس درس خواب‌آلوده است، در دنیای ذهنی خود سیر می‌کند یا با کوچکترین محرک در محیط حواسش پرت می‌شود، از توجه‌آگاهی کمی برخوردار است، و دانش‌آموزی که با توجه کامل صحبت‌های معلم را دنبال می‌کند و همزمان از حضور خود در کلاس درس آگاه است، توجه‌آگاهی زیادی دارد. راننده‌ای که در ترافیک مدام رانندگی دیگران را سرزنش می‌کند، نگران دیر رسیدن به مقصد است و خشم خود را به شیوه‌های گوناگون (بلند کردن صدای ضبط، تکان دادن پاها، ناسزا گفتن و ...) ابراز و تخلیه می‌کند در سطح پایینی از توجه‌آگاهی قرار دارد، و راننده‌ای که در ترافیک از صدا و دمای محیط، خشم وکلافگی خود، افکاری که در سرش پدید می‌آیند و میلی که به عجله کردن دارد آگاه است اما بر مبنای آن اقدام مخربی انجام نمی‌دهد، در سطوح بالاتری از توجه‌آگاهی است.

اگر به تعریف توجه‌آگاهی در بند دوم دقت کنیم، می‌بینیم که این تعریف از دو بخش تشکیل شده است: 1) آگاهی از تجربه‌ها در لحظۀ حال، و 2) پذیرش این تجربه‌ها. به‌طور کلی، هرچه بیشتر از لحظۀ حال دور شویم و در دنیای ذهنی خود به دنبال افکار مربوط به گذشته و آینده برویم، میزان توجه‌آگاهی‌مان کمتر است. همچنین ممکن است در اینجا و اکنون حضور داشته باشیم اما به‌جای مشاهده و همراه شدن با تجربه‌ها، آنها را قضاوت کنیم (یعنی به خوب/بد، درست/غلط، باید/نباید، مفید/مضر و ... تقسیم کنیم). در این صورت هم از توجه‌آگاهی دور شده‌ایم.

بنابراین، برای آنکه در وضعیت توجه‌آگاهی مستقر شویم لازم است هم بازگشتن به اینجا و اکنون را بیاموزیم و هم پذیرش یا بی‌قضاوتی را. خبر خوب این است که هر دو این مهارت‌ها را می‌توان به‌سرعت فراگرفت. تمرین‌های متنوع توجه‌آگاهی برای همین منظور طراحی شده‌اند. این تمرین‌ها معمولاً به‌شکل روزانه انجام می‌شوند و در آنها توجه خود را بر روی یک موضوع خاص (مانند تنفس، حس‌های بدنی، صداهای محیط و ...) نگه می‌داریم. مداومت در این تمرین‌ها باعث می‌شود هرچه بیشتر عنان توجه را در دست خودمان بگیریم و ذهن خود را تمرین دهیم تا به جای غرق شدن در نگرانی‌های آینده و حسرت‌های گذشته (آنجا که ضرورتی به این کار نیست)، توجهش را به لحظۀ حال بیاورد و از آرامش و سکونِ تجربۀ نابِ بودن، بهره‌مند شود.

#مقاله
@mindfulliving

آلن واتس کتابی دارد که سال‌ها پیش با عنوان «حکمت بی‌قراری» به فارسی ترجمه شده است.

حال، او در این ویدیوی کوتاه حکایتی نقل می‌کند که شاید بشود اسمش را گذاشت «حکمتِ شاید»
(یا «حکمت بی‌یقینی»)

@eudemonia

پ.ن: اگر این حکمت‌ها را مفید یافتید «حکمتِ "به من چه"» مصطفی ملکیان هم خواندنی/شنیدنی است.

اینکه من از چیزهایی که تو را می ترساند نمی ترسم، معنایش این نیست که از چیزی نمی ترسم.
اینکه چیزی که تو را ذلیل خودش کرده، من ذلیلش نیستم معنایش این نیست که من ذلیل چیزی نیستم.
اینکه نقاط ضعف تو - اتفاقاً - نقاط ضعف من نیست معنایش این نیست که من نقطه ضعفی ندارم.
اینکه غولهایی که تو اسیرشان هستی - فعلاً - کاری با من ندارند معنایش این نیست که من برای خودم غولهایی ندارم که که بر زندگیم خیمه نزده اند.

«عه! از سوسک می ترسی؟»
«عه! بابا یه کم اراده داشته باش!»
«عه! هنوز سیگار می کشی؟ من تو عمرم لب به سیگار نزدم.»

این از کثیف ترین غرورهایی - شبه غرورهایی - است که دیده ام.
شبه غرورهایی که داشته ام.

@mashghesiah

این روزها دارم کار ویرایش تاریخچۀ فلسفۀ غرب آلن دوباتن را که میثم محمدامینی ترجمه کرده انجام می‌دهم. اولا میثم کار را –بنا به عادتش!-خیلی خوب ترجمه کرده، شیرین و روان و با زبانی استاندارد. دیگر این‌که روایت دوباتن از ایده‌های اصلی فیلسوفان جذاب و در عین حال خیلی روشنگر است و آدم را یاد برایان مگی می‌اندازد که آیزیا برلین به او می‌گفت تو حرف‌هایم را بهتر از خودم توضیح می‌دهی!
این دو جلد را که مرور بسیار مختصری است بر تاریخ فلسفه از یونان تا عصر حاضر، قرار است نشر محتشم کرگدن چاپ کند. مسئولین قول داده‌اند کتاب‌ها را تا پاییز، یا در پاییز (تردید از من است!) دربیاورند. امیدوارم هرچه زودتر منتشر شود تا همه بهره‌مند شوند.
اما برای آن‌که خوانندگان این یادداشت هم شریک اذواق و مواجید! نگارنده شوند به‌زودی قطعاتی از این دو کتاب کوچک را اینجا هم می‌گذارم.

@eudemonia

«فلسفهٔ غرب: زندگی‌نامه‌ها»
مدرسهٔ زندگی الن دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

میشل دومونتنی (۱/۱)

🔹ما عموماً تصور می‌کنیم که فیلسوفان باید به مغزهای بزرگشان افتخار کنند و طرفدار اندیشیدن و خودکاوی و تحلیل عقلانی باشند.

اما یک فیلسوف هست، زادۀ ۱۵۳۳ در فرانسه، که نگاهش به طرز خوشایندی متفاوت است. میشل دومونتنی اندیشمندی بود که دوران نویسندگی‌اش را صرف خالی کردنِ بادِ غرور متفکران و روشنفکران کرد. او در شاهکارش، «جستارها»، به‌غایت عاقلانه و هوشمندانه سراغ مسائل می‌رود -اما در عین حال همواره فروتن و مراقب است تا تظاهر به علم و فضل را رسوا کند. و نکتۀ مهم دیگر این‌که او فوق‌العاده شوخ و بامزه است...: «این‌که دریابیم چیزی که گفته‌ایم یا کاری که کرده‌ایم ابلهانه بوده است چیزی نیست، باید درسی مفصل‌تر و مهم‌تر را فراگیریم: این‌که چیزی نیستیم جز موجوداتی کله‌پوک... بر بلندترین تخت‌های فرمانروایی در این جهان هم باز روی ماتحتمان نشسته‌ایم.» و مبادا یادمان برود: «شاهان و فیلسوفان هم مدفوع می‌کنند، و همین‌طور خانم‌ها».

🔹مونتنی فرزند دوران رنسانس بود و فیلسوفان باستان که در عصر مونتنی محبوبیت داشتند بر این عقیده بودند که قوای عقلانی ما می‌تواند شادکامی و عظمتی نصیبمان کند که جانداران دیگر از آن محروم‌اند. فیلسوفانی نظیر سیسِرو نوشته بودند که عقل به ما امکان می‌دهد که شور و شهوت خود را مهار کنیم و تمناهای وحشیانۀ بدن‌مان را لگام بزنیم. عقلْ ابزاری پیچیده و تقریباً الهی است که امکان استیلا بر جهان و خودمان را به ما عرضه می‌کند. اما این توصیف از عقلِ بشر خشم مونتنی را برمی‌انگیخت. او پس از معاشرت با دانشگاهیان و فیلسوفان می‌نویسد: «در عمل، هزاران زنِ روستاییِ گمنام زندگی‌ معتدل‌تر و آرام‌تر و باثبات‌تری [از سیسرو] داشته‌اند».
منظور او این نبود که انسان‌ها اصلاً توانایی تعقل ندارند، بلکه فقط می‌خواست بگوید انسان‌ها بسیار بیش از اندازه به قدرت فکر خود غرّه‌اند. نوشته است: «بخشی از زندگی ما جنون است، و بخشی خردمندی. هرکس صرفاً از سرِ احترام و بنا به قاعده دربارۀ آن بنویسد، بیش از نیمی از آن را نادیده گرفته است».

🔹شاید آشکارترین نمونۀ جنون ما زحمت و کوشش‌مان برای زیستن با بدن یک انسان باشد. بدن ما بو می‌دهد و درد می‌کند و خسته می‌شود و ضربان دارد و پیر می‌شود. مونتنی نخستین و احتمالاً تنها فیلسوف جهان است که دربارۀ ناتوانی جنسی به‌تفصیل بحث می‌کند؛ این مسئله از نظر او نمونه‌ای عالی است که نشان می‌دهد ذهن ما چه اندازه مجنون و شکننده است.

🔹مونتنی دوستی داشت که هنگام برقراری رابطه با زنی که بسیار به او علاقه‌مند بود دچار ناتوانی جنسی شده بود. از نظر مونتنی مقصر قضیب آن مرد نبود: «بجز در موارد مشکل مادرزادی، اگر یک بار توانایی انجام آن کار را داشته‌ای، دیگر هرگز از انجامش ناتوان نخواهی بود.» مشکل اصلی از ذهن است: این فکر آزاردهنده که بر بدن‌مان تسلط کامل داریم، و این‌که می‌ترسیم از این تصویر از بهنجار بودن فاصله بگیریم. و همین‌ها سبب شده بود که آن مرد ناتوان شود. راه حلْ ترسیم مجدد تصورمان از بهنجار بودن است: اگر از دست دادن تسلط بر قضیب را به عنوان امکانی بی‌زیان در هنگام عشقبازی بپذیریم، می‌توانیم از روی دادن آن پیشگیری کنیم -و آن مرد مبتلا هم سرانجام این نکته را دریافت. او یاد گرفت که هرگاه با زنی به بستر رفت «از قبل اعتراف کند که دچار چنین مشکلی است و آزادانه در این باره سخن بگوید، و به این ترتیب تنش روانی را از خود دور کند. او بیماری را به عنوان چیزی قابل‌انتظار پذیرفت، و از همین رو احساس محدودیت در او کاهش یافت و کمتر به او فشار آورد».

#کتاب_زندگی
(در دست آماده‌سازی)
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

@eudemonia

خودتان را به در و دیوار نزنید تا هر چه زودتر و به هر قیمتی و تحت هر شرایطی از الف به ب برسید.
گذشته از اینکه احتمالاً در مرحلۀ ب خبر فوق العاده ای نیست و اتفاق شگفت انگیزی نمی افتد که در مرحلۀ الف نبود و نیافتاده بود، تازه مرحلۀ جیم ی هم هست که بعد از اینکه با سلام و صلوات به ب رسیدید و خواستید زیرشلوار بپوشید و گلوی تر کنید و سر و رویی صفا دهید، تازه باید بلند شوید و دوباه خودتان را به در و دیوار بکوبید تا هر چه زودترتر از قافلۀ به جیم رسیده ها عقب نمانید.
وَ قِس عَلی هَذا

عکس، کلینت ایستوود است.

@mashghesiah