خودتان را به در و دیوار نزنید تا هر چه زودتر و به هر قیمتی و تحت هر شرایطی از الف به ب برسید.
گذشته از اینکه احتمالاً در مرحلۀ ب خبر فوق العاده ای نیست و اتفاق شگفت انگیزی نمی افتد که در مرحلۀ الف نبود و نیافتاده بود، تازه مرحلۀ جیم ی هم هست که بعد از اینکه با سلام و صلوات به ب رسیدید و خواستید زیرشلوار بپوشید و گلوی تر کنید و سر و رویی صفا دهید، تازه باید بلند شوید و دوباه خودتان را به در و دیوار بکوبید تا هر چه زودترتر از قافلۀ به جیم رسیده ها عقب نمانید.
وَ قِس عَلی هَذا

عکس، کلینت ایستوود است.

@mashghesiah

با هر دروغی که می‌گوییم بدهکار حقیقت می‌شویم. و روزی، دیر یا زود، این بدهی پرداخت خواهد شد.

#چرنوبیل

@eudemonia

(در دست آماده‌سازی)

«تاریخچهٔ فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

بلِز پاسکال(۱/۳)

🔹غم‌انگیز است که هنوز هم گاهی تصور می‌شود بهترین راه برای دلداری دادن به کسی این است که به او بگوییم همه‌چیز درست می‌شود؛ یعنی به نحوی به او بفهمانیم که زندگی اساساً جریان خوشایندی است که در آن، شادکامی سراب نیست و رضایت انسان واقعاً امکان‌پذیر است.

🔹اما فقط کافی است چند صفحه از کتاب فیلسوف بزرگ قرن هفدهم فرانسه بلِز پاسکال (۱۶۶۲-۱۶۲۳) به نام اندیشه‌ها را بخوانیم تا دریابیم چنین نگرشی تا چه اندازه بر خطا است، چون پاسکال توانسته است از عهدۀ این کار بزرگ بر آید که هم یکی از بدبین‌ترین چهره‌ها در اندیشۀ غرب باشد و هم در عین حال یکی از امید‌بخش‌ترین‌ها. چنین آمیزه‌ای ظاهراً معمول است: متفکرانی که تیره‌وتارترین اندیشه‌ها را دارند به صورتی تناقض‌آمیز تقریباً همیشه همان کسانی هستند حال‌مان را جا می‌آورند.

🔹پاسکال در ژوئن ۱۶۲۳ در اوورنی در مرکز فرانسه زاده شد و از همان کودکی آموخت که در زندگی نیمۀ خالی لیوان را ببیند. سه‌ساله که بود مادرش را از دست داد، دوستان چندانی نداشت، گوژپشت بود و همیشه ناخوش‌احوال. خوشبختانه خیلی زود نبوغ او را تشخیص دادند -و این فقط شامل اعضای خانواده که بسیار به او مباهات می‌کردند نبود. در دوازده‌سالگی توانسته بود سی‌دو قضیۀ اول اقلیدس را اثبات کند، و سپس ریاضیات احتمال را ابداع کرد و فشار جوّ را اندازه گرفت و ماشینی برای محاسبه ساخت و نخستین اتوبوس شهریِ پاریس را طراحی کرد.

🔹در سی‌وشش‌سالگی ضعف مزاج وادارش کرد از برنامه‌هایش برای کاوش‌های علمی بیشتر دست بردارد و به همین سبب به نگارش مطالبی درخشان و به‌شدت بدبینانه در دفاع از مسیحیت در قالب کلمات قصار پرداخت که به نام اندیشه‌ها شهرت یافته است -و امروز نیز عمدتاً به دلیل همین کتاب است که پاسکال در یادها مانده و مورد احترام است.

🔹هدف کتابْ دعوت خوانندگان به سوی خدا است و احساس پاسکال این بود که بهترین راه برای این کار پیش رو حاضر کردنِ تک‌تک چیزهای وحشتناکی است که در زندگی وجود دارد. عقیدۀ او این بود که خوانندگانش پس از تأمل کامل دربارۀ فلاکتِ وضع بشر، در پی رستگاری بی‌درنگ به کلیسای کاتولیک روی می‌آورند. اما با کمال تأسف برای پاسکال، شمار بسیار معدودی از خوانندگان امروزیِ اندیشه‌ها مطابق این الگو عمل می‌کنند. بخش نخست کتاب، که مشکلات زندگی را برمی‌شمرد، همیشه محبوب‌تر از بخش دوم بوده است که دربارۀ نیکی‌های خداوند سخن می‌گوید.

🔹پاسکال بحث را با بیان این مطلب آغاز می‌کند که سعادت زمینی توهم است -اما به خصوص بر این نکته تأکید دارد که ما چه اندازه بیزاریم از این‌که به حال خود رها باشیم و در زندگی خود بیندیشم و کاوش کنیم. شاید او بیش از هر چیز برای بیان این جملۀ نبوغ‌آمیز شهرت داشته باشد:
Tout le malheur des hommes vient d’une seule chose, qui est de ne savoir pas demeurer en repos, dans une chambre.
تمام تیره‌روزی‌های انسان ناشی از این است که نمی‌تواند تنها و آسوده در اتاقش بنشیند.

🔹این جملۀ حکیمانه را باید با حروف درشت در سالن انتظار تمام فرودگاه‌های جهان بنویسند.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

@eudemonia

(در دست آماده‌سازی) #نشر_کرگدن


«تاریخچهٔ فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

بلِز پاسکال(۲/۳)

🔹جذابیت پاسکال در نگاه تلخ و بدبینیِ گزنده‌اش است. انسان‌ها همه کار می‌کنند جز اینکه به واقعیت هولناک خود توجه کنند. «انسان چنان توخالی است که... کوچک‌ترین چیز، مانند ضربه زدن به توپ با چوب بیلیارد کافی است تا حواسش را پرت کند». در عین حال شوق و تمنای درونش، به‌ویژه اشتیاق به شهرت، او را شکنجه می‌کند؛ «ما چنان گستاخ و زیاده‌خواه‌ایم که می‌خواهیم در همه‌جای جهان مشهور باشیم؛ حتی برای کسانی که تازه پس از مرگ ما پا به دنیا می‌گذارند». و احتمالاً اصلی‌ترین منبع رنج پیش‌پاافتاده‌ترین آنها است: ملال. «برای غلبه بر موانع مبارزه می‌کنیم، اما به محض چیره شدن بر آنها، سکون و آرامش برای‌مان غیرقابل‌تحمل می‌شود و علتش ملالی است که همراه می‌آورد». پاسکال این‌طور نتیجه‌گیری می‌کند: «انسان چیست؟ در برابر بی‌نهایت، هیچ.»

🔹پاسکال هیچ فرصتی را از دست نمی‌دهد تا به خوانندگانش شواهدی نشان دهد از این‌که طبیعت بشر چقدر منحرف و رقت‌انگیز و بی‌ارزش است. او با فرانسۀ کلاسیکِ زیبا و فریبندۀ خود به ما می‌گوید که سعادت توهمی بیش نیست («هرکس که پوچی جهان را در نمی‌یابد خود موجودی به‌غایت پوچ است»)، می‌گوید که رنج و فلاکت قاعدۀ جهان است («اگر وضع ما واقعاً سعادتمندانه بود نیاز نداشتیم که به طریقی توجه خود را از اندیشیدن به وضع‌مان منحرف کنیم»)، می‌گوید ما همان اندازه که پوچ‌ایم حساس و زودرنج هم هستیم («چیزی بسیار جزئی و بی‌اهمیت ما را آرام می‌کند، چون چیزی بسیار جزئی و بی‌اهمیت خاطرمان را می‌آزارد»)، می‌گوید حتی نیرومندترین ما انسان‌ها را بیماری‌های بی‌شماری که در معرض ابتلا به آنها هستیم درمانده و عاجز می‌کند («مگس‌ها چنان قدرتمندند که می‌توانند ذهن ما را فلج کنند و بدن‌مان را بخورند»)، می‌گوید تمام نهادهای این‌جهانی فاسدند («هیچ‌چیز قطعی‌تر از این نیست که انسان‌ها لغزش‌پذیرند»)، و می‌گوید که ما به طرز ابلهانه‌ای مستعد این هستیم که دربارۀ اهمیت خود اغراق کنیم («چه بسیار مملکت‌ها که هیچ‌چیز از ما نمی‌دانند!»). به نظر پاسکال، در این موقعیت‌ها بهترین کاری که می‌توانیم امیدوار به انجام آن باشیم این است که با واقعیات اندوهبار وضع خود مستقیم روبه‌رو شویم: «عظمت انسان ناشی این است که می‌داند موجود مفلوکی است».

🔹با در نظر گرفتن حال و هوای نوشته‌های پاسکال، قدری شگفتی‌آور است که دریابیم خواندن آثار او اصلاً آن‌طور که ممکن است تصور کنید تجربه‌ای غم‌انگیز نیست. کار او تسلی‌بخش و دلگرم‌کننده و حتی در در جاهایی سرورانگیز است. تناقض‌آمیز به نظر می‌آید که برای کسانی که روی مرز یأس و سرخوردگی تلوتلو می‌خورند هیچ کتابی بهتر نیست از اثری که می‌کوشد آخرین روزنۀ امید بشر را نیز یکسره از میان ببرد. اندیشه‌ها بهتر از هر درمان مصنوعی‌ای برای تأکید بر زیبایی درونی یا تفکر مثبت یا تحقق استعدادهای نهفته، می‌تواند کسی را که به فکر خودکشی است قانع کند تا آرام از لبۀ پرتگاه دور شود.

🔹اگر بدبینی پاسکال در تسلی‌بخشی به ما این اندازه کارا است، شاید علتش آن باشد که ما را معمولاً امیدواری بیشتر به ورطۀ غم و اندوه می‌اندازد نه اندیشیدن به امور منفی. این امید است که -در ارتباط با شغل‌مان و روابط عاشقانه‌مان و فرزندان‌مان و سیاستمداران‌مان و سیاره‌مان- مقصر اصلی انباشته شدن خشم و اندوه در وجود ما است. ناسازگاری میان عظمت آمال و آرزوهای‌مان و واقعیتِ پستِ وضع‌مان است که یأس‌های شدید پدید می‌آورد که روزهای‌مان را از عذاب می‌آکنند و خطوط سرخوردگی و اندوه را بر چهره‌مان حک می‌کنند.

#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی


@eudemonia

«آیا آن اندازه شکیبا هستی
تا گل-و-لای‌ات
ته‌نشین شود
و آب، زلال...؟»
دآئُو دِ چینگ
لآئُو تزُو

انتشارات آنگاه
@angahbooks

هنر-واقعا-ظریف بی‌خیالی!

#پاندای_کونگ‌فوکار

@eudemonia

(در دست آماده‌سازی) #نشر_کرگدن


«تاریخچهٔ فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

بلِز پاسکال(۳/۳)

🔹از همین رو است که وقتی سرانجام به نویسنده‌ای برمی‌خوریم که آن قدر بزرگوار هست که به ما بگوید بدترین خیال‌های‌مان، نه‌تنها منحصر به فرد و شرم‌آور نیستند، بلکه بخشی از واقعیتِ گریز‌ناپذیر و مشترکِ نوع بشر است، چنان آسوده‌خاطر می‌شویم که گاهی از ته دل قهقهه می‌زنیم. معلوم می‌شود وحشت‌مان از اینکه شاید تنها کسی هستیم که احساس اضطراب و ملال و حسادت و بی‌رحمی و انحراف و خودشیفتگی داریم، کاملاً بی‌پایه است، و فرصت‌های نامنتظری پیش می‌آید تا حول محور واقعیت تاریک خود به نقاط اشتراکی دست یابیم.

🔹باید پاسکال و سنت طولانیِ بدبینانِ مسیحی را که او به آنها تعلق دارد گرامی بداریم، زیرا با بازگویی واقعیات دربارۀ وضع گناه‌آلود و رقت‌بار به صورت عمومی و با بیانی زیبا، لطف بی‌حسابی در حق‌مان کرده‌اند. خواندن آثار پاسکال به ما یادآوری می‌کند که در این لحظه از تاریخ، سکولارها خیلی بیش از مذهبی‌ها خوشبین هستند -و این مسئله با توجه به اینکه سکولارها به‌کرات مذهبی‌ها را بابت ساده‌اندیشی و ساده‌لوحیِ ظاهری‌شان ریشخند کرده‌اند، کنایه‌آمیز به نظر می‌آید. این سکولارها هستند که اشتیاق و آرزویشان برای دستیابی به کمال چنان شدید است که به جایی رسیده‌اند که خیال می‌کنند با گذشت فقط چند سال دیگر و ادامۀ روند رشد اقتصادی و پیشرفت‌های پزشکی، بهشت همین‌جا در زمین محقق می‌شود. آنها ظاهراً بدون اینکه به تناقض رویکرد خود آگاه باشند، باور به فرشتگان را به‌شدت مردود می‌دانند، اما در همان حال صادقانه اطمینان دارند آمیزۀ صندوق بین‌المللی پول و نهادهای تحقیقات پزشکی و سیلیکون‌ولی و سیاست دموکراتیک در کنار هم تمام مشکلات و بیماری‌های نوع بشر را درمان می‌کند.

🔹ادیان با نگاهی حکیمانه تأکید کرده‌اند که ما ذاتاً موجودات ناقصی هستیم: قادر به دستیابی به سعادت پایدار نیستیم، دستخوش امیال و هوس‌های دردسرساز جنسی هستیم و در معرض تصادف‌های وحشتناک قرار داریم و همواره به‌آهستگی در حال مردن هستیم.

🔹چرا باید این چیزها نشاط‌آور باشد؟ شاید به این علت که اغراق بدبینانه بسیار آرامش‌بخش است. سرخوردگی‌های شخصی ما هرچه باشند، وقتی که وضع خود را با احوال پاسکال مقایسه می‌کنیم ممکن است احساس کنیم که بسیار خوش‌اقبال هستیم. پاسکال می‌خواست با گفتن اینکه زندگی چه اندازه هولناک است ما را متوجه خدا کند. اما از بازی روزگار، او با سخن گفتن از مصائب و مشکلات خود کاری کرد که ما با دشواری‌های خود در زندگی زمینی‌مان با شجاعت و بردباری بیشتری مواجه شویم.

#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی


@eudemonia

🌀 دورهمی‌های کتاب کرگدن (۱)

می‌خواهیم هر ماه در کافه‌گالری ۱۹۳۰ دور هم جمع شویم و با محوریت یکی از کتاب‌های نشر کرگدن گپ بزنیم.

شما هم تشریف بیاورید و ساکت ننشینید!

دورهمی اول:

📘 زیبایی‌شناسی خوردوخوراک

👥 با حضور کاوه بهبهانی، بابک عباسی و حسین شیخ‌رضایی

⏰ دوشنبه ۳۱ تیر، ساعت ۵ تا ۶:۳۰ عصر

📍 کافه‌گالری ۱۹۳۰: خ جمالزاده شمالی، نرسیده به چهارراه نصرت، خ طوسی، کوچه شیوا، پلاک ۱۳

@kargadanpub

آشنایی با شکل ساده و در عین حال موثری از مراقبۀ توجه‌آگاهی

ترجمه و زیرنویس از #پیوند_جلالی

@eudemonia

وجودی به این استواری و وقار با اون نگاه سرد و تلخ فیلسوفانه باید هم
تنها سفر کنه!

@eudemonia

سوره کرگدن - بودا

از همراهی محبت زاید و از محبت رنج.
چون این زهر را که از محبت برمی‌تراود ببینی، به کردار کرگدن تنها سفر کن.

اگر دوستی بیابی که با او سفر کنی، مجذوب و ثابت قدم، لایق، بر خطرها همه غالب، آگاه و خوشدل هم‌مسیر او باش. چون کسی را که به همسفری ارزد نیافتی، کسی که ثابت قدم و مجذوب نیست، هم بدان‌سان که راجه سرزمین فتح‌شده را وامی‌گذارد، به کردار کرگدن تنها سفر کن.

آز رفته، تزویر رفته، تشنگی رفته، شک رفته، و فریب‌ها را همه بر باد داده، از جهان یک‌سره بی‌نیاز گشته، به کردار کرگدن تنها سفر کن.

با چشمانی فروافتاده، بی‌درنگ، با حواسی نگهبانی شده، با اندیشه‌هایی نگاهبانی شده، با دلی که نه چرکین شود نه بسوزد، به کردار کرگدن تنها سفر کن.

آن آدم‌ها و هوس‌ها و آرزوها، جز بند چیزی نیستند، و شادی‌شان کوتاه، شیرینی‌شان اندک، و رنج‌هاشان بسیار، این را بدان و با یقین به کردار کرگدن تنها سفر کن.

@kargadanpub

وقتی از رویکرد پذیرش و پایبندی سخن می‌گوییم، یکی از مرتبط‌ترین و الهام‌بخش‌ترین فیلسوفان نیچه است. چه وقتی که برای کشف ارزشهای بر‌زمین‌مانده از آزمایش فکریِ قبرنوشته کمک می‌گیرند (اینجا و اینجا)، و چه هنگامی که صحبت از پذیرش و درآغوش کشیدن درد و رنج‌های اجتناب‌ناپذیراست (اینجا). (این دو تعلیم را راس هریس در این شعار خلاصه کرده است: شیاطین ذهنت را در آغوش بگیر و از قلبت پیروی کن.)

متن دو قسمتیِ زیر که بخشی از کتاب در دست آماده‌سازی «فلسفۀ غرب» از مجموعۀ «هنر خوب زیستن» (#نشرکرگدن) است، مروری است بر ایده‌های نیچه دربارۀ «پذیرش بنیادین».
🌀🌀🌀

نیچه؛ افسوس، و عشق به سرنوشت (۱/۲)
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

🔹یکی از عجیب‌ترین و در عین حال پیچیده‌ترین جنبه‌های اندیشه‌های فریدریش نیچه علاقۀ مکرر او به مفهومی است که amor fati می‌خوانْد(این اصطلاح را از لاتین به صورت «عشق انسان به سرنوشتش» ترجمه می‌کنند، یا می‌توانیم بگوییم پذیرش قاطعانه و مشتاقانۀ هرچه در زندگی‌مان پیش می‌آید). شخصِ عاشقِ سرنوشت به دنبال پاک کردن هیچ بخشی از گذشته‌اش نیست، بلکه آنچه را رخ داده است، چه خوب باشد چه بد، چه خطا باشد چه عاقلانه، با قدرت و حق‌شناسی‌ای همه‌جانبه که به نوعی علاقۀ عاطفی پهلو می‌زند می‌پذیرد.

🔹در آثار نیچه، این تن زدن از افسوس خوردن بر گذشته به‌کرات نوعی فضیلت خوانده شده است. نیچه در کتابش به نام «حکمت شادان»، که هنگام نگارش آن دچار مشکلات شخصی عمده‌ای بود، نوشته است:
می‌خواهم بیشتر و بیشتر بیاموزم تا جنبه‌های ضروریِ چیزها را زیبا ببینم؛ آنگاه از جمله کسانی خواهم بود که چیزها را زیبا می‌کنند. amor fati: از این پس عشقم همین باد! نمی‌خواهم علیه آنچه زشت است جنگ به راه اندازم. نمی‌خواهم متهم کنم؛ حتی نمی‌خواهم متهم‌کنندگان را متهم کنم. روی گرداندن باید تنها شکل مخالفتم باشد. و روی‌هم‌رفته و به طور کلی: آرزو دارم روزی فقط یک بله‌گو باشم.

🔹نیچه چند سال بعد در «اینک انسان» می‌نویسد:
قاعدۀ من برای بزرگی انسان amor fati است: این‌که شخص نخواهد در تمام عالم، هیچ‌چیزی متفاوت، پیش، یا پس باشد. نه‌فقط باید آنچه را که ضروری است تاب آورَد، از این هم آشکارتر... باید به آن عشق بورزد.

🔹ما در بیشتر زمینه‌های زندگی و در بیشتر مواقع، دقیقاً برعکس عمل می‌کنیم. با رویدادهای منفی برخورد سختی داریم -و نقش‌شان را در زندگی خود نمی‌پذیریم. جریان رویدادها را دوست نداریم و نمی‌پذیریم. وقت بسیار زیادی را برای تلنبار کردن خطاهای‌مان و تأسف خوردن بر چرخش‌های ناگوار سرنوشت صرف می‌کنیم -و در دل حسرت می‌خوریم که ای کاش چیزها می‌توانست طور دیگری باشد. ما معمولاً مخالف سرسخت هر چیزی هستیم که بوی تسلیم یا جبرباوری از آن به مشام برسد. می‌خواهیم چیزها را -خودمان و سیاست و اقتصاد و مسیر تاریخ را- تغییر و بهبود دهیم، و بخشی از معنای این امر خودداری از منفعل بودن در برابر خطاها و بی‌عدالتی‌ها و زشتی‌های خودمان و گذشتۀ مشترک‌مان است.

🔹خود نیچه، در بعضی از حالاتش، با این نوع مبارزه‌طلبی به‌خوبی آشنا بود. در کار او بر کنش و ابتکار عمل و ابراز وجود تأکید بسیار می‌شود. مفهوم Wille zur Macht یا ارادۀ معطوف به قدرت، دقیقاً تبلور همین سرزندگی و میل به غلبه بر موانع است.

🔹اما یکی از زیباترین جنبه‌های اندیشۀ نیچه آگاهی او است از این‌که برای داشتن یک زندگی خوب، لازم است در ذهن‌مان تعداد فراوانی اندیشۀ متضاد داشته باشیم و هرگاه موقعیت اقتضا می‌کرد آنها را به کار بگیریم. از دید نیچه، لازم نیست مجموعۀ اندیشه‌های ما سازگار و خالی از تناقض باشد، بلکه باید افکاری داشته باشیم و به کار بگیریم که بتوانند مرهمی بر زخم‌های‌مان باشند. بنابراین نیچه از ما نمی‌خواهد میان نوعی جبرباوری افتخارآمیز یا باور به ارادۀ قوی یکی را انتخاب کنیم. او به ما اجازه می‌دهد بسته به موقعیت، به هریک از این دو حرکت فکری متوسل شویم. آرزوی او این است که در جعبه‌ابزار ذهنی ما بیش از فقط یک مجموعه اندیشه وجود داشته باشد؛ یعنی مثلاً هم تیشه داشته باشیم هم ارّه.

🔹در برخی موقعیت‌ها، عقل و بصیرت یک فیلسوف اراده‌باور خیلی به کار می‌آید، در بعضی شرایط دیگر، لازم است بدانیم چگونه باید امر اجتناب‌ناپذیر را قبول کنیم و بپذیریم و از مبارزه با آن دست برداریم.

#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

#نیچه #پذیرش_و_پایبندی #اکت

@eudemonia

نیچه؛ افسوس، و عشق به سرنوشت (۲/۲)
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

🔹در زندگیِ خود نیچه، بسیاری چیزها بود که برای تغییرشان و غلبه بر آنها کوشید. او از دست خانوادۀ دست‌وپاگیرش در آلمان گریخته و به دامنه‌های آلپ در سوییس پناه برده بود؛ کوشیده بود از محدودیت و کوته‌بینی دانشگاهی رها شود و نویسنده‌ای آزاد باشد، تلاش کرده بود همسری مهربان بیابد که هم معشوقش باشد هم همدم و همراهِ فکری‌اش.

🔹اما در این پروژۀ خودسازی و غلبه بر خویشتن اشکالات بسیار بدی پیش آمد. نیچه نمی‌توانست خویشان، به ویژه مادر و خواهرش را از فکرش بیرون براند. چیزی که در نظر او نگرش‌های دیوانه‌کنندۀ مادر و خواهرش بود (به ویژه یهودستیزی) ظاهراً در کلِ اروپای بورژوا گسترش داشت. فروش کتاب‌هایش پایین بود و برای امرار معاش کمابیش ناچار بود از دوستان و خانواده گدایی کند. در این میان، تلاش‌های پرتردید و ناشیانه‌اش برای به دست آوردن دل زنان با تمسخر و عدم پذیرش مواجه می‌شد. بی‌شک هنگام پیاده‌روی‌هایش در اِنگادین علیا و وقتی شب‌ها را در کلبۀ چوبی کوچکش در سیلس ‌ماریا می‌گذارند، ذهنش آکنده از اندوه و تأسف بوده است: ای کاش شغلم را در دانشگاه نگه می‌داشتم؛ ای کاش در برخورد با زنان قدری مطمئن‌تر رفتار می‌کردم؛ ای کاش به سبکی عامه‌پسندتر می‌نوشتم؛ ای کاش در فرانسه متولد شده بودم...

🔹این‌گونه افکار -که هرکدام از ما نوع خاصی از آن را داریم- می‌تواند نهایتاً بسیار مخرب و جان‌فرسا باشد، و به همین دلیل بود که مفهوم «عشق به سرنوشت» در ذهن نیچه تقویت شد. عشق به سرنوشت همان اندیشه‌ای بود که او لازم داشت تا پس از ساعت‌ها سرزنش و انتقاد از خود، بتواند سلامت عقلش را بازیابد. این همان اندیشه‌ای است که شاید ما هم ساعت ۴ صبح به آن نیاز داشته باشیم، تا سرانجام ذهنی را که از نیمه‌شب شروع کرده است به خودآزاری، آرام کنیم. عشق به سرنوشت اندیشه‌ای است که روح دردمند می‌تواند با سر زدن نخستین نشانه‌های سپیده‌دم به آن خوشامد بگوید.

🔹در اوج حالت عشق به سرنوشت درمی‌یابیم که واقعاً ممکن نبود اوضاع طور دیگری باشد، چون هرچه که هستیم و هر کاری که کرده‌ایم در میان شبکه‌ای از نتایج که با تولد ما آغاز می‌شود، سخت در هم پیچیده است -و ما نمی‌توانیم آن را مطابق ارادۀ خود تغییر دهیم. آنچه را که خوب پیش رفته و آنچه را که به نتیجه‌ای ناگوار ختم شده است همانند هم می‌بینیم، و خود را متعهد می‌کنیم به اینکه هردو را بپذیریم و این آرزوی ویرانگر را نداشته باشیم که کاش اوضاع طور دیگری بود. از همان آغاز، تا اندازه‌ای به استقبال فاجعه می‌رویم. می‌دانیم که چرا چنین موجودِ به‌شدت ناقصی هستیم؛ و چرا باید چنین افتضاحی به بار می‌آوردیم که آوردیم. در نهایت با اشکی در چشم که آمیزه‌ای است از اندوه و نوعی خلسه، به کل زندگی، با همۀ ترس‌های مطلق و لحظات گاه‌به‌گاهِ زیباییِ حیرت‌انگیزش، یک بلۀ بزرگ می‌گوییم.

🔹نیچه در نامه‌ای که در تابستان ۱۸۸۲ به یکی از دوستانش نوشته است می‌کوشد این روحیۀ جدید پذیرش را که یاد گرفته برای محافظت در برابر رنج‌هایش به آن اتکا کند، به‌طور خلاصه توصیف کند: «در حالت نوعی «تسلیم جبرباورانه در برابر خدا» هستم -آن را عشق به سرنوشت می‌خوانم، عشقی چنان شدید که با کمال میل حاضرم به کام شیر فرو روم».
و این همان جایی است که پس از اندوه و افسوس بسیار، باید بیاموزیم که گاهی لازم است در آنجا به او بپیوندیم.

#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

#نیچه #پذیرش_و_پایبندی #اکت
@eudemonia

[ درختان کاج، هاسه‌گاوا توهاکو، قرن ١۶ ]

«طبیعت، خطابه‌های طولانی نمی‌کند.
نه گردباد تمام صبح دوام می‌آورد
و نه غرش ابر، تمام روز.»

دائو دِه جینگ | لائوزه | ع. پاشایی

#فنجان_آن

اگر به تمرین نویسندگی همراه با مایندفولنس علاقه‌مندید این دوره را از دست ندهید.

محل برگزاری کلاسها:
خانه دوستان آشنا
تهران، میرداماد، خیابان مصدق جنوبی، کوچه تابان، پلاک یازده، واحد دو

زمان کلاسها:
پنجشنبه‌ها، ساعت پنج تا شش و نیم عصر - ده جلسه

آغاز کلاسها :
پنجشنبه، هفدهم مرداد

@mashghesiah

گله و شکایت کردن یعنی فرورفتنِ بی‌حاصل در نقش قربانی.
یا موقعیت را ترک کن، یا تغییرش بده و یا آن را بپذیر. هر کار دیگری دیوانگی است.
@mindfulliving

فایل صوتی «مایندفولنس و زیبایی‌شناسی خوردوخوراک»
بابک عباسی
(جلسهٔ دورهمی کتاب نشر کرگدن دربارهٔ کتاب «زیبایی‌شناسی خوردوخوراک»، ۳۱ تیر۹۸)
#مایندفولنس
#زیبایی‌شناسی_خوردوخوراک
@eudemonia

هیچ‌یک سخنی نگفتند،
نه میزبان و
نه میهمان و
...نه گل‌های داوودی

سکوت، ری‌اوتا، ترجمهٔ احمد شاملو

@eudemonia

(در دست ترجمه) #نشر_کرگدن

وقتی بی‌پرده‌ دعوا می‌کنیم(۱/۲)

از کتاب «بگومگوهای زندگی مشترک»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #مریم_خدادادی


🔹اگر بخواهیم به زبان آماری سخن بگوییم، در روابطِ بلندمدت‌، قطعِ نظر از لذتی که می‌بریم، احتمالاً تا ده درصد از وقت‌مان را صرفِ دعواهای افسارگسیخته و فرسایشی می‌کنیم. ظاهراً هر دعوایی یک مورد منحصربه‌فرد است. نقطۀ انفجار، خصوصیات، بی‌انصافی‌ها و حماقت‌های خاص خود را دارد و نیز، از نظر ما حقایقی درکارند که برای‌مان مثل روز روشن‌اند اما شریک زندگی‌مان در مورد آنها با بی‌تفاوتی ساز مخالف می‌زند: مثلاً وقتی هر دوی‌مان با اینکه، همین دو ساعت پیش، توافق کرده بودیم که 7:10 عصر، و نه دیرتر، از خانه بیرون بزنیم، این پیشنهادِ بی‌خود را مطرح می‌کند که 7:23 خانه را ترک کنیم؛ یا مثلاً درحالی‌که همین الان به پسر کوچک‌ترمان گفته‌ایم که وقت تلویزیون تماشا کردنش تمام شده، احمقانه می‌رود و حرف ما را دوتا می‌کند و به او می‌گوید می‌تواند کمی بیشتر پای تلویزیون بنشیند؛ یا مثلاً وقتی در جمع خانوادگی خواهرش نیش‌و‌کنایه‌ای به ما می‌زند، بلند می‌خندد و خنده‌اش به ما برمی‌خورد...

🔹وقتی با چنین توهین‌هایی مواجه می‌شویم، مثل وکیلی که عاشقِ کارش است و برای این کار پولِ خوبی هم می‌گیرد، ته‌و‌توی همه چیز را درمی‌آوریم. کلی شواهد ردیف می‌کنیم. با استناد به این یا آن دلیل، می‌گوییم واضح است که او، یعنی شریک زندگی‌مان، باید بنشیند و به طرز رفتارش دوباره فکر کند و دو دستش را به نشانۀ تسلیم در مقابل نظر ما بالا ببرد. ممکن است دورِ اول در صلح و آرامش شروع شود، اما لجبازی و دلخوری در دورِ دوم و سوم بالا می‌گیرد؛ هر کدام از طرفینِ دعوا کمی کینه‌توزی و خشم را چاشنی حرف‌هایش می‌کند. گاهی در نتیجۀ مخالفت لجوجانۀ طرف مقابل با منطقِ بحث، صداها بالا می‌رود، چهره‌ها برافروخته می‌شود، شاید هرکدام به طرف مقابل (که اسمش را در وصیت‌نامه‌اش آورده‌، و گذشته از این دعوا، همۀ زندگی‌اش را تقدیمش‌ کرده‌ است) بگوید آشغال یا حرام‌زاده، هیچ بعید نیست در را بکوبد و شاید جوری ناراحت شود که از میان رفتن‌ این ناراحتی، واقعا دو روز از او زمان ببرد.

🔹این چرت‌وپرت‌ها آنقدر مایۀ آبروریزی و ناامیدی‌اند که دوست نداریم از زیر و بمِ این چیزها جلوی کسی حرف بزنیم ـ و بقیه هم جلوی ما هیچ چیزی در مورد دعوا و مرافعه‌های‌شان نمی‌گویند، و این موضوع احساس انزوا و شرمندگی ما را تشدید می‌کند. این طرف و آن طرف می‌گوییم با هم کمی «یکی به دو» کرده‌ایم یا «اوضاع رو به ‌راه نیست» ـ به جای اینکه خیلی راحت اعتراف کنیم کسی که عاشق‌اش هستیم، لااقل گه‌گاهی، حسابی به زندگی ما گند زده است.

🔹اشتباه بزرگ‌مان این است که فکر می‌کنیم راه فیصله دادن به یک دعوا دست‌وپا زدن برای رسیدن به حقیقتی عینی است؛ حقیقتی که به محض اینکه رخ‌ بنماید، شدت دلخوری بی‌امانی را که احساس می‌کنیم فرو می‌نشاند. اما دعواهایی که در روابط پیش می‌آیند جنبه‌ای اسف‌انگیز و یک جورهایی متناقض‌گون دارند. اینکه حقیقت چیست اصلاً اهمیتی ندارد. اینکه چه کسی دلایل قوی‌تری دارد موضوعی حاشیه‌ای است. اینکه چه کسی می‌تواند «برنده باشد» موضوعی بی‌ربط است.

🔹دلیل‌اش این است که در پسِ یک دعوا واقعاً فقط یک چیز از شریک زندگی‌مان می‌خواهیم: می‌خواهیم بدانیم او هنوز عاشق‌مان است. با سرسختیِ تمام دعوا می‌کنیم نه اینکه چون در این دادگاه، موکلی ما را به دفاع از حقش استخدام کرده باشد؛ نه، بلکه به این دلیل که دچار رنجی عاطفی شده‌ایم، زیرا این رابطه‌ ـ و نیز شریک‌مان ـ ما را واداشته است تا پیش چشمان کسی که به او تکیه کرده‌ایم سخت آسیب‌پذیر باشیم. آنچه در این قیل‌وقال پرهیاهو با تمام وجود طلب می‌کنیم این است که از عشق او به خودمان خاطرجمع شویم. به جای اینکه در لابلای گریه‌ و زاری‌مان از او بپرسیم که آیا هنوز عاشق‌مان است و اگر این‌طور است چرا این‌ همه عذاب‌مان می‌دهد، به او می‌گوییم که آدم گندی است.

#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی


@eudemonia