هم‌زمان با انتشار چاپ پنجم، اینفوگرافی کتاب «هنر ظریف بی‌خیالی»
#نشرکرگدن

(ترجمه و‌ تنظیم از رشید جعفرپور؛ مأخذ تصویر اصلی:
https://sketchingscrummaster.com)

@eudemonia

«زندگی، کشتی‌شکسته‌ای‌ست اما
فراموش‌مان نشود در قایق‌های نجات
ترانه سر دهیم.»
وُلتِر

انتشارات آنگاه
@angahbooks

📗درس‌هایی از «هنر ظریف بی‌خیالی»
#بابک_عباسی

۱. چرخۀ بازخورد جهنمی:

🔹مفهوم «چرخۀ بازخورد جهنمی» به سازوکار ذهن در تشدید احساسات و هیجانهای دشوار مربوط است. نحوۀ کار این مکانیسم این گونه است که ابتدا ذهن شما تجربه‌ای ناخوشایند را تشخیص میدهد.(مثلا نگران چیزی هستید یا اضطراب دارید). سپس از آنجایی که نگرانی یا اضطراب را چیز بدی می‌دانید، از خودِ این‌که نگران‌ یا مضطرب‌اید، نگران و مضطرب می‌شوید: چرا من این قدر نگران و مضطربم؟ حال کم کم دارید به درون چرخۀ بازخورد جهنمی می‌خزید. چون این دور باطل می‌تواند همین طور ادامه پیدا کند: ابتدا مضطرب می‌شوید سپس از اینکه مضطرب شده‌اید، مضطرب می‌شوید. سپس خودِ این اضطراب از اضطراب شما را مضطرب‌تر می‌کند...این چرخه شما را سوار اتوبوسی می‌کند که مقصدش قعر جهنم است.

🔹سؤال: چگونه می‌توان از چرخۀ بازخورد جهنمی بیرون آمد، یا اصلا از ابتدا واردش نشد؟
جواب: با پذیرش افکار و هیجان‌های دشوار و ناخوشایند. آن نگرانی یا آن اضطراب اولیه بخشی جدانشدنی از زندگی ماست. اگر زندگی‌تان در مسیر درستی قرار دارد، درد و رنج‌های اجتناب‌ناپذیری که پیش می‌آید نه فقط بد نیستند بلکه همچون وزنه‌هایی هستند که برداشتن‌شان عضلات روح را قوی‌تر خواهد کرد.
به هر حال، درد و رنج سهم و نصیب طبیعی همۀ ماست. سهم طبیعی‌تان از درد و رنج را بپذیرید وگرنه سهم‌تان بیشتر خواهد شد:
گر نستانی «بیش» از آن می‌دهند!

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/912

📗درس‌هایی از «هنر ظریف بی‌خیالی»
بابک عباسی

۲. کدام درد را می‌خواهید تاب بیاورید؟

🔹زندگی پر از چاله‌چوله است. زندگی پر از دشواری، پر از درد، و پر از چالش است. از درد جسمی و از رنج روحی نمی‌شود اجتناب کرد. تجربه نشان داده هر کس که خواسته است از چالۀ درد و رنج فرار کند، از چاله درآمده و در چاه افتاده است! در چاه دردِ بیشتر و رنجِ بیشتر. پس سوال اصلی این نیست که چطور از دشواری‌ها رها شویم بلکه سؤال اصلی این است که کدام سختی را می‌خواهیم. بگذارید از خود مارک منسون بخوانیم:

🔹اگر از شما بپرسم «از زندگی چه می‌خواهید؟» و شما جواب بدهید «می‌خواهم خوشبخت باشم و خانواده خوبی داشته باشم و یک شغل عالی.» جواب شما آن‌قدر کلیشه‌ای و پیش‌پاافتاده است که در واقع هیچ معنایی ندارد.

🔹همۀ آدم‌ها از چیزی که حس خوبی می‌دهد لذت می‌برند. همه یک زندگی مرفه و با فراغِ بال می‌خواهند، این‌که عاشق بشوند و رابطۀ زناشویی معرکه‌ای داشته باشند. خوش‌تیپ و محبوب و پول‌دار باشند. ‌آن‌قدر مورد احترام و جذاب باشند که وقتی وارد اتاقی‌ می‌شوند آدم‌ها مثل رود نیل شکافته شوند.
معلوم است، همه این را می‌خواهند. خواستنش آسان است.

🔹اما پرسش مهم‌تر، پرسشی که کم‌تر کسی در زندگی به آن توجه می‌کند، این است که «چه رنجی را در زندگی می‌خواهید؟ مایلید در زندگی با چه چیزی دست‌وپنجه نرم کنید؟» زیرا به نظر می‌رسد این عاملی مهم و تعیین‌کننده‌تر است برای این‌که زندگی ما نهایتاً چه چیزی از کار درآید.

🔹بیشترِ آدم‌ها به یک رابطۀ عاشقانه بی‌نظیر فکر می‌کنند اما کم‌تر کسی مایل است بحث‌های طولانی، سکوت‌های عذاب‌آور و جریحه‌دار شدن احساسات را تحمل کند. به همین خاطر تسلیم می‌شوند. تسلیم می‌شوند و برای سال‌ها و سال‌ها از خودشان می‌پرسند «چه می‌شد اگر...؟» تا این‌که «چه می‌شد اگر...؟» تبدیل می‌شود به « دیگر چه؟». و وقتی رأی نهایی دادگاه برای‌شان می‌رسد با خود می‌پرسند «برای چه؟» اگر به خاطر استاندارد‌ها و توقعات کم‌ارزش و سطحی‌شان در بیست سال گذشته نبوده، پس برای چه بوده؟

🔹زیرا شادکامی کشمکش می‌طلبد. شادکامی از دل مشکلات رشد می‌کند و می‌بالد. نهال خوش‌دلی مانند گیاهان خودرو از وسط زمین سبز نمی‌شود. معنا و رضایت حقیقی، جدی و مداوم حاصل انتخاب و دست‌و‌پنجه نرم کردن با کشمکش‌هایمان است. اگر از اضطراب یا تنهایی یا اختلال وسواس رنج می‌برید، یا اگر از این‌که مجبورید صبح زود سر کار بروید کلافه شده‌اید، راه‌حل‌تان پذیرش این مشکلات و درگیری فعال با این تجربه‌های منفی است، نه اجتناب و فرار از آن‌ها.

🔹همه دوست دارند تناسب‌اندام داشته باشند. اما شما به این هدف نمی‌رسید مگر این‌که از درد و فشارِ وقت گذاشتن در یک باشگاه ورزشی استقبال کنید، مگر این‌که با علاقه کالری‌های مصرفی‌تان را محاسبه کنید و زندگی‌تان را به بشقاب‌های کوچک غذا مزین کنید.
آنچه موفقیت شما را تعیین می‌کند این سؤال نیست که «می‌خواهید از چه چیزی لذت ببرید؟» بلکه سؤال درست این است که «می‌خواهید چه رنجی را تحمل کنید؟» راه شادکامی راهی پر از خراب کردن و سرافکندگی و شرمساری است.

🔹باید چیزی را انتخاب کنید. نمی‌توانید یک زندگی بدون رنج داشته باشید. نمی‌شود که دائماً همه‌ چیز گل‌ و بلبل باشد. پرسشِ لذت‌ْ آسان، و تقریباً پاسخ همۀ ما یکسان است.
پرسش مهم‌تر پرسشِ رنج است. دوست دارید چه رنجی را تحمل کنید؟ این سوالاتِ سخت هستند که ارزشمندند و شما را به جایی می‌رسانند. این سوالات هستند که می‌توانند دیدگاه شما و زندگی‌تان را متحول کنند.

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/912

سال‌ها پیش یکی از معلمان‌مان به نقل از کی‌یرکگور می‌گفت آن که نمی‌تواند «کسی» شود، می‌کوشد «چیزی» شود: مدیر، مهندس، دکتر، نقاش، نویسنده، استاد دانشگاه، فیلسوف...
تا اینجایش حرفی حکیمانه و سخنی سزاوار از قهرمانی همچون کی‌یرکگور است. اما اگر یکی پیدا شد که نمی‌خواست حتی کسی شود آن‌وقت چه؟ به گمانم این همان کسی است که خودِ کی‌یرکگور هم با چراغ گِرد شهر به دنبال اوست.

@eudemonia

عکس هم کی‌یرکگور نیست، دیوژن است به همراه سگش.

«هزاران برده را نجات دادم. هزاران دیگر را هم می‌توانستم اگر که خودشان می‌دانستد که برده‌اند.»
هَریِت توُبمَن
Harriet Tubman
مبدع راه‌آهن زیرزمینی؛ سیستم فرار بردگان از اسارت اربابان‌شان در امریکای دوره‌ی برده‌داری

تصویرگر: ویکتُو اِن گآی
Victo Ngai
انتشارات آنگاه
@angahbooks

فلسفه؛ هنر زندگی و مشق مرگ* (۱/۲)
ساموئل لانکار
ترجمۀ محمد معماریان

▪️فلسفه با مشهورترین مرگ در ادبیات غربی زاده شد: مرگ سقراط، که در رسالۀ فایدون ِافلاطون جاودانه شد، رساله‌ای که پایان‌بخشِ سلسله‌ای از گفت‌وگوها بود و روزهای منتهی به محاکمه و اعدام سقراط در آتن را تصویر می‌کرد. بنابه ادعای سقراط، فلسفه یک شیوۀ زندگی بود که مشق مرگ از اجزای اصلی شاکله‌اش بود. فیلسوف یعنی آماده‌ترین شخص برای مرگ، کسی که روحش را تزکیه کرده بود تا، به ‌جای ترس، با امید به استقبال مرگ برود. فلسفه نه شغل، بلکه نوعی زندگی بود، و نه اموری دانشگاهی، که مسائلی وجودی در گرو آن بودند.

▪️در کتاب «جان‌دادن در راه ایده‌ها: حیات پرمخاطرۀ فیلسوفان» کاستیکا براداتان می‌خواهد چشم ناظران مدرن را از فلسفه در قالب دانشگاهی مدرنش به ‌سمت فلسفه در طوفان حیات و خودِ مرگ بچرخاند: به فلسفه در مقام نوعی زندگی، که نوشتن و گفتن فقط جلوۀ ابراز آن‌اند، نه اصلش.

▪️براداتان که استاد دانشگاه، دبیر «لس‌آنجلس ریویو آو بوکز» و نویسنده است، فیلسوف دانشگاهی متعارفی نیست. اگر قرار است فرد را با سبکش بشناسیم، براداتان قلمی روشن، برازنده و آموزنده دارد که به‌سادگی در میان چندین زبان و سنت ادبی و فلسفی می‌گردد؛ او بیشتر شبیه روشنفکران ادبی اروپایی معاصر است تا آنچه در جهان اهل ادب انگلیسی‌زبان یافت می‌شود.

▪️به‌واقع «جان‌دادن در راه ایده‌ها» مانند جستارها و مرورهای براداتان، کتابی است که علاقمندان به پاسکال، مونتنی، نیچه یا کی‌یرکگور از آن لذت خواهند برد: چون این کتاب نه‌ تنها در سبک نگارشش از تفکیک میان ادبیات و فلسفه امتناع می‌کند، بلکه می‌گوید مصداق قدرت فلسفه آنجاست که به خود زحمت می‌دهد با نوشتن به منزلۀ نوعی هنر مواجه شود، و فلسفه را چیزی فراتر از رشته‌ای دانشگاهی بداند.

▪️براداتان بر اساس کارهای پی‌یر اَدو، میشل فوکو و دیگران در دفاع از نگاهی به فلسفه استدلال می‌آورد که آن را کنشی جسمانی می‌داند، نمایشی که از شیوۀ زندگی، تنفس و مرگ‌مان در دنیا تفکیک‌پذیر نیست. او این کنش را در فلاسفه‌ای می‌بیند که مرگشان اوج و عصارۀ فلسفه‌شان بوده، کسانی که مرگشان آخرین و بزرگ‌ترین کردار فلسفی‌شان بوده است: «فراتر از هر چیز دیگر، فلسفه چیزی است که مشق می‌کنید... اگر فلسفه نخواهد حرف‌های میان‌تُهی باشد، باید از آزمون زندگی سربلند بیرون آید». مسئلۀ فلسفه، به قول براداتان، صحبت یا نوشتن نیست، بلکه «تصمیمی است برای به میدان آوردنِ جسم».
(منبع: سایت ترجمان)

*عنوان از من است. این مضمون را پیش‌تر در این یادداشت آورده‌ام (ب.ع.)

@eudemonia

فلسفه؛ هنر زندگی و مشق مرگ* (۲/۲)
ساموئل لانکار
ترجمۀ محمد معماریان

▪️اگر فلسفه مطابق استدلال قدرتمند اَدو و دیگران (که اکنون براداتان را هم شامل می‌شوند) یک شیوۀ زندگی باشد، آنگاه فلسفی‌نویسی مسئله‌ای هنری خواهد بود؛ و چرا نباید عمدۀ آن را نوعی از ادبیات دانست؟ یعنی هنر کمک به همگان برای کشف چیزی معنادار و مهم دربارۀ معنای انسان‌بودن. اگر مسیر دانشگاهی‌شدن همواره با کتاب‌هایی خوش‌تألیف مانند «جان‌دادن برای ایده‌ها» هموار می‌شد، بحثی نمی‌ماند که دانشگاهیان به چه درد حیات عمومی می‌خورند یا چرا علوم‌انسانی مهم است.

▪️چنانکه اکنون برای هر ناظر علاقه‌مندی روشن است، در آن هنگام برای همگان روشن می‌شد که هر مناظره یا مباحثۀ هوشمندانه‌ایْ تجسم ارزش علوم‌انسانی و اهمیت فلسفه در مقام یک شیوۀ زندگی است. خوب اندیشیدن، شناختن خویشتن، پذیرفتن جهل و محدودیت خود، و زیستنِ حقیقتی که بدان معترف‌ایم؛ این‌ها گزینه‌هایی انتخابی نیستند، بلکه شاکلۀ خوب زیستنِ انسان‌اند. بخش زیادی از جنون و رنج‌مان ناشی از ناکامی در این کارهاست.

▪️عجیب است که از سیاستمداران بیشتر از فلاسفه تقاضا داریم حرفشان با زندگی‌شان بخواند. ولی همان‌طور که براداتان به‌وضوح نشان می‌دهد، چه بخواهیم چه نخواهیم، تمجید و جایگاه ویژه‌ای برای کسانی مانند سقراط، گاندی، توماس مور یا مارتین لوتر کینگ قائل‌ایم، افرادی که زندگی و حرفشان تقویت‌کنندۀ یکدیگر بوده‌اند: خشونتی که بر آن‌ها روا داشته می‌شد انگار دعوت‌شان می‌کرد تا با شهادت تنِ جاندارشان به مصاف یک استدلال خطا و خشن بروند، و این فی‌نفسه نشانۀ پایبندی به اصولی بود که از استخوان در تن‌شان ریشه‌دارتر بود و تهدید کلمات، مشت‌ها یا شعله‌ها لرزه بر اندامش نمی‌انداخت.

▪️ولی اگر فلسفه را چنان که بوده است جدی بگیریم (و تردیدی نیست که فلسفۀ دانشگاهیِ محض یک بدعت تاریخی است و نمی‌تواند شواهد فراوانی را نقض کند که می‌گویند فلسفه، زیستن یک زندگی در پی حکمت بوده و هست) و آن را شکلی از هنر یعنی هنر زندگی بپنداریم، آنگاه امکان جدیدی ظهور می‌کند: می‌توانیم از آن چشم‌انداز ناسازگار و رقیب که فلسفه را رشته‌ای دانشگاهی میان سایر رشته‌ها می‌داند بگذریم (شکر و سپاس از آن رشته به‌جای خود، اما نمی‌تواند مدعی انحصار بر این واژه یا تاریخش باشد؛ که در این صورت طبعاً سؤال پیش می‌آید: به چه دردی می‌خورد؟)، و با زندگی به مثابۀ یک اثر هنریِ در حالِ شکل‌گیری برخورد کنیم.

▪️هنر مستلزم انضباط، تمرین، و به تعبیر نیچه تمکین طولانی در یک مسیر است. خواه به قول براداتان نیازمند مرگِ بدون جاوادنگی باشیم تا به زندگی‌مان معنا بدهیم، یا به قول بسیاری از فلاسفۀ دینی و باستانی بتوانیم ابدیّت را ورای مرگ هدف بگیریم، می‌توانیم همگی توافق کنیم که هنر زندگی به یک‌جور مشق مرگ نیاز دارد، یعنی کودکانه است آن شیوۀ زندگی که حتی نگاه خیرۀ خاتمۀ ناگزیرش را تاب نمی‌آورد.

آنچه خواندید بخش‌های منتخبی بود از معرفی کتاب «جان دادن در راه ایده ها»
متن کامل:
http://tarjomaan.com/barresi_ketab/9098/

*عنوان از من است. این مضمون را پیش‌تر در این یادداشت آورده‌ام (ب.ع.)

@eudemonia

«آموزش ذهن بدون آموزش قلب، به‌هیچ‌وجه آموزش نیست.»
ارسطو

کانال تلگرام انتشارات آنگاه
@angahbooks

هر کی باید به خودش جوابگو باشه
اینکه میرم استادیوم یا نه
اینکه می‌فهمم یه جاهایی دارم زور میگم یا نه
اینکه حاضرم سهم‌الارث مساوی با خواهرم ‌بگیرم یا نه
اینکه از ناخودآگاه پرورش‌یافته در جامعه‌ای با تفکر سنتی به نفع خودم استفاده می‌کنم یا نه
اینکه اصلا واقعا باور دارم که برابرم با خواهرم، مادرم، همسرم و زنان و مردان دیگر این دنیا یا نه
باید به خودم جواب بدم
شب قبل از خواب
همونجا که ذهن نمی‌ذاره بخوابی تا بهش راست نگی
اینکه جوابشو موکول می‌کنی به بعد یعنی یه جای کار می‌لنگه
یعنی جواب دادی بهش، خودتم می‌دونی
هر چقدر هم اینجا فریاد بزنم حمایت از انسانیت رو
باید به خودم جوابگو باشم
هر کی باید به خودش جوابگو باشه
به گمان من
-----
آنوقت شاید آدم‌هایی که در تمام طول تاریخ به هر شکلی سوخته‌اند
-چه تن و چه روح‌شان-
بیهوده نسوخته باشند
یعنی نشوند نماد دو، سه روز هیاهو برای آرامش وجدان‌ ما
یعنی بشوند آغاز یادآوری
"یادآوری"
-که من نشوم دلیل اشکِ به حق دیگری-
----
انسانیت مشروط به منفعت نیست
سیاه و سفید و زن و مرد و کوچک و بزرگ ندارد
حق، حق است
و آدم‌ها تنها به مهر از هم برترند
---
به خودم یادآوری می‌کنم
زیاده‌گویی کردم، ببخشید.

(از صفحهٔ اینستاگرامی shahinmung)

@eudemonia

🌀 دورهمی‌های کتاب کرگدن (۲)

می‌خواهیم هر دو ماه در کافه‌گالری ۱۹۳۰ دور هم جمع شویم و با محوریت یکی از کتاب‌های نشر کرگدن گپ بزنیم.

شما هم تشریف بیاورید و ساکت ننشینید!

دورهمی دوم، هم‌زمان با چاپ دوم کتاب:

📘 سه فلسفهٔ زندگی

👥 با حضور دکتر لیلا هوشنگی و دکتر حسین خندق‌آبادی

⏰ دوشنبه ۲۵ شهریور، ساعت ۵ تا ۶:۳۰ عصر

📍 کافه‌گالری ۱۹۳۰: خ جمالزاده شمالی، نرسیده به چهارراه نصرت، خ طوسی، کوچه شیوا، پلاک ۱۳

🦏 @kargadanpub

– آیا حیوانات کم‌تر از ما انسان‌ها رنج و درد می‌کشند و، نتیجتاً، رنج آن‌ها کم‌اهمیت‌تر از رنج ما است؟
[ #در_باب_حیوانات – ٢ ]

– «برای من روشن و بدیهی نیست که در مورد احساس رنج و درد... انسان‌ها توانایی و استعداد بیشتری داشته باشند. می‌دانیم که حیواناتِ غیرانسان در برخی از حواس تیزتر و حساس‌تر از انسان‌ها هستند. عقاب‌ها توانایی بینایی قوی‌تری دارند، سگ‌ها حس بویایی تیزتری دارند و مانند این‌ها. اصلاً ناممکن نیست که حیوانات، چون باید با جهان در تماس نزدیک باشند، توانایی احساس دردی برابر یا حتی قوی‌تر از ما داشته باشند. نباید این را به عنوان قاعده‌ای دم‌دستی بپذیریم که انسان‌ها همیشه بیش از حیوانات رنج می‌کشند، و قطعاً چنین نیست که رنج انسان‌ها اهمیت بیش‌تری داشته باشد.»

بفرمایید فلسفه! (١) | دیوید ادموندز، نایجل واربرتن | میثم محمدامینی | از مصاحبه با با پیتر سینگر، در مورد حیوانات

#فنجان_اخلاق

کارزارِ ۱۰۰ چیز –نه بیشتر!

«من چطوری می‌تونم تقریبا از همه‌چیز خلاص شم، زندگی‌ام رو بازسازی کنم، و روح‌ام رو دوباره به‌دست بگیرم؟»
(کتابی از دِیوْ برونو)

[تعمق‌های برونو در باره‌ی پالوده‌گیِ آهسته و پیوسته‌ی‌ خود، فرقه‌ای درست کرده با پیروانی آن‌لاین، الهام‌بخشِ دیگران به سوی زیستنی بی‌"آت‌وآشغال" – مجله‌ی تایم]
===========
پس‌نوشتِ گاه‌فرست:
در این کارزار، «۱۰۰ چیزِ» ضروریِ زندگی‌ات را فهرست می‌کنی و از دستِ بقیه هم به طریقی خودت را راحت می‌کنی.
خِلاص!

کاش یکی از بزرگوارانِ آگاه و متعهدِ تولیدِ پوشاک در ایران پیدا بشه و این متنِ فارسی رو با طرحی مشابه اصل (چون جهانی است)، بر روی تی‌شرت هایی نقش بیندازد.

و کاش مترجمی باوجدان و باپشتکار هم، خودِ کتاب را ترجمه کند و بدهد به دستِ خانم‌های بزرگوارِ خانه‌دار (تا زندگی و رفت‌و روبِ‌شون سبک‌تر بشه) و به زنانِ فقیر و غنی در شهر و روستا.

لازم نیست دستِ سواددارهای حرفه‌ای برسه. چون فوری تبدیل‌اش می‌کنند به سمینار و تزِ دکترا و بخشنامه و نان‌وآب و شهرت.

اما خانومای خونه!
اونا منفعت‌شون رو از هر کسِ دیگه‌ای بهتر می‌شناسن!


کانال گاه فرست

کانال آهستگی سادگی

اگر«دیگران را از اشتباه درآوردن» شغل سازمانی تان نیست و بابتش حقوق و اضافه کار و بیمه و بازنشستگی نمی گیرید، بنظرم در اولین فرصت، از سون از پاسیبل، رهایش کنید برود پی کارش.

@mashghesiah

برای خودتان مراسم ختم بگیرید!

یکی از مولفه‌های رویکرد پذیرش و پایبندی(اکت) شفاف‌سازی #ارزش‌هاست، و یکی از راه‌های پیشنهادشده برای انتخاب ارزش‌ها، آزمایش فکریِ «شرکت در مراسم تدفین خود» است.

این آزمایش فکری در بیش‌ترِ کتابهای اکت آمده است و به طور خلاصه می‌گوید تصور کنید که مرده‌اید ولی به‌نحوی مافوق‌طبیعی در مراسم ختم‌تان حضور دارید. سوالی که می‌تواند به مشخص کردن ارزش‌های بنیادی شما کمک کند این است که در چنین مراسمی دوست دارید حاضران دربارۀ شما و این‌که زندگی‌تان را صرف چه کردید یا چگونه آدمی بودید، چه بگویند؟ (با فرض این‌که خبری از تعارفات مرسوم در مجالس ختم نیست و حاضران حقیقت را خواهند گفت).
جواب این آزمایش فکری می‌تواند به شخص در تعیین مسیر زندگی‌اش کمک کند...
🔹🔹🔹
حال این آزمایش خیالی، شاید به شکلی کمیک، صورت واقعی به خود گرفته و در بعضی کشورها شما می‌توانید با برگزاری مراسم ختم خود و حتی خوابیدن در تابوت تجربۀ عجیبی را از سر بگذرانید.

از متن:
برگزاری مراسم خاکسپاری"صوری" به شما کمک می‌کند تا دیدگاه تازه‌ای به زندگی پیدا کنید، با مرگِ ناگزیر رو‌‌به‌رو شوید و برای کسانی که مبتلا به بیماری‌های درمان‌ناپذیر هستند فرصتی است برای وداع با کسانی که دوست‌شان می‌دارند و البته شنیدن همهٔ آن گفته‌های زیبایی که ممکن است آدم‌ها پس از مرگ شما بر زبان بیاورند.

برگزاری مراسم خاکسپاری در هنگام زندگی در کرهٔ جنوبی و هم‌چنین ژاپن (که به آن شیازنزو می‌گویند) مرسوم است و برگزار می‌شود. آیا علاقهٔ ما به برگزاری چنین مراسمی نشانه‌ای از تغییر نگرش ما به تابو بودن مرگ است؟ اگر چنین باشد اتفاق مثبتی برای سلامت روانی افراد است، در پژوهشی که در سال ۲۰۰۹ انجام شد دریافتند که روزانه ۵ دقیقه فکر کردن به مرگ، فقط برای یک هفته، افکار افسردگی‌آور را از ما دور می‌کند.

@eudemonia

متن کامل:
https://www.bbc.com/persian/magazine-49044198

وقتی کمانگیر برای هیچ جایزه‌ای تیر افکنَد
مهارتش کامل است
اگر برای مدال برنجی تیر افکند
از پیش دستپاچه است
اگر برای مدال طلا تیر افکند
هوش از سرش پریده
چشمانش نبیند یا دو تا بیند
مهارتش همان است
ولی جایزه در وجودش نفاق افکنده
بیشتر در اندیشه جایزه باشد
نه تیراندازی
و نیاز به پیروزی
توانش را ذلیل سازد

این کتاب بی فایده است(آموزه‌های جوانگ زه)، توماس مرتون

@mashghesiah

مهترین عامل برای رشد واقعی این است که بفهمی تو صدای درون سرت نیستی. تو کسی هستی که صدا را می‌شنوی. @mindfulliving

درخت، کی درخت‌تر است؟

عباس کیارستمی